Zdrajca. Nie szukaj mnie

Pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki i WOW to za mało powiedziane... Świetna fabuła, super poprowadzony wątek kryminalny! Całą książka trzyma świetnie w napięciu, retrospekcje i zmienny punkt widzenia bohaterów wprowadza dodatkową dozę ciekawości... Jeśli lubicie książki trzymające w napięciu i snuć teorie kryminalne to TA książka jest zdecydowanie dla Was! Dziękuję @kryminalnatalerzu za możliwość udziału w tym bt... Kolejny raz dzięki twoim bt trafiam na książkę, po którą sama bym nie sięgnęła a okazuje się strzałem idealnie w moje czytelnicze gusta 😃 #booktour #kryminał #motyw #kryminałnatalerzu #bt

Macie autorów powieści kryminalnych, po których książki sięgacie z zaufaniem? W moim przypadku to Michał Zgajewski, a szczególnie seria z Norbertem Krzyżem. 😊 Dzisiaj jednak zaprezentuję Wam inną książkę tego autora. Wśród lasów i gór, w głębi Beskidu Żywieckiego, znajdują się Czarnobogi. To mała wieś, w której legendy i wiara w złe duchy nadal są żywe, a beskidzki folklor, na czele z opowieścią o Królu Węży, nigdy nie dadzą o sobie zapomnieć. Powrót Zyty Kafki w rodzinne strony w związku z pogrzebem matki, unosi także opary przeszłości i niewyjaśnioną sprawę zaginięcia ojca przy szlaku na Jałowiec. Okazuje się, że tajemnicze zniknięcie może mieć dużo wspólnego z bieżącymi zdarzeniami, a na domiar złego ktoś pragnie, by sekrety przeszłości nie ujrzały światła dziennego. Zyta wraz z pewnym furiatem Erykiem, spróbuje rozwikłać piętrzące się tajemnice. Czy zdoła odkryć prawdę? To kolejna książka autora, którą przeczytałam w ekspresowym tempie. Wszystko to dzięki lekkiemu stylowi pisarskiemu i wartkiej akcji. Niektórym odbiorcom może przeszkadzać dość dużo wątków, jednak są one naprawdę ciekawe i śledzenie wraz z Zytą coraz to nowych zawiłości, to świetna przygoda. Przeszłość splata się z przyszłością w nieodwracalnym wymiarze, a mnogość tajemnic piętrzy się coraz bardziej. Zyta staje też przed trudnym wyzwaniem, jakim jest nagłe zaginięcie jej przyjaciółki oraz próbą poradzenia sobie ze świadomością, że jej ukochany sprzed lat także stracił życie. Sytuacja komplikuje się z chwili na chwilę, a całość dopina małomiasteczkowy klimat i miejscowe układy oraz zmowa milczenia. Podobało mi się połączenie współczesnych wydarzeń z dawnymi wierzeniami i mrocznymi legendami, które świetnie urozmaicały opowieść. Śledziłam przebieg zdarzeń z dużym zainteresowaniem i z niecierpliwością czekam na kolejne książki autora.

Widzę, że książka ma bardzo dobre opinie. Nie jest tak, że daję 6, bo jest zła. Po prostu się zmęczyłam czytaniem, dzieło opasłe, pisane dobrym językiem, bohaterowie z ikrą, mają swoje historie, są tacy z krwi i kości, podobnie miejscowość, w której się dzieje akcja. Ale... Tam się nic nie dzieje. Nagle się spotyka kilka osób, które mają wspólną przeszłość i gadają i wspominają i gadają. Zginęła dziewczyna. I gadają o niej i przesłuchują i totalnie nic się nie dzieje. Do czegoś dochodzą, ale tylko lazeniem i gadaniem. Dopiero na koniec wielka akcja, finał. Trochę tak, jakby autorka dużo czasu poświęciła bohaterom , spisała ich życiorysy, historie i szkoda było nie wsadzić do książki i nie wydać. Jak dla mnie trzeba to było rozłożyć na kilka serii z kilkoma wątkami kryminalnymi. Wtedy takie życiorysy są dobrym tłem. A tu mamy love story, w tle zginęła dziewczyna.

Jestem na nie, a nawet na tak ;) Czyli – pomysł dobry, prowadzenie fabuły też i niby powinnam być zadowolona z lektury, ale… no właśnie. Nie do końca wiem co mi się nie podobało, narracja, sposób pisania, nie wiem, ale od początku w czytaniu cały czas coś mnie uwierało. Na pewno zbyt teatralne zbrodnie, lecz nie takie rzeczy czytałam, choć kamykiem sporym w tym uwieraniu było. Szczerze powiedziawszy nie chce mi się zastanawiać nad tym co to jeszcze może być. Jak kiedyś jeszcze coś autora przeczytam to może wtedy wyklaruje się o co mi chodzi, albo problem zniknie.

Myślicie, że napisanie i wydanie książki to coś łatwego ? Po tej książce będziecie wiedzieli, że to nie lada wyzwanie. “Kariera pisarze jest jak loteria. Możesz napisać dziesięć powieści i nie wydać żadnej. Możesz napisać jedną genialną, a druga nikomu już się nie spodoba. Możesz napisać dziesięć naprawdę dobrych historii, ale nie przebiją się one przez mur konkurencji.” Druga książka Kaźmierczaka po jaką zdecydowałam się sięgnąć. Trzecia czeka na półce. Jeszcze mętlik w głowie po tej muszę ogarnąć. Ale trzeba przyznać, że w bardzo ciekawy sposób przedstawił nam tu świat autorów i wydawców na przykładzie głównej bohaterki - Danielle Hardy - która mieszka w Nowym Jorku i nic jeszcze nie wydała. Napisać książki też jeszcze nie zdążyła ale wierzy, że jej się to uda i poznaje świat, w którym ma za jakiś czas zamiar się znaleźć. Jednocześnie wokół niej dzieją się różne dziwne rzeczy. Wierzę w zbiegi okoliczności ale wszystko w granicach rozsądku. Tu jest ich tyle, że ciężko uwierzyć, że wszystko naprawdę to po prostu przypadek. Czy to wszystko następstwa rozstania z toksycznym partnerem? Czy wydarzenia mają związek z nowo poznanymi ludźmi ze świata wydawniczego? Jaki wpływ na to wszystko ma sama Danielle? To książka, która wzbudza niepokój, budzi też wiele wątpliwości i jako czytelnik nie miałam pojęcia w co wierzyć, co myśleć, w którą stronę kierować jakiekolwiek podejrzenia. Thriller zdecydowanie spełniający swoje zadanie, bo z powodzeniem miesza w głowie, a swoim zakończeniem to już totalnie rozbija wszelkie nieśmiałe teorie odnośnie tego o co w tym wszystkim chodzi. Maciej Kaźmierczak wykreował bohaterkę, która z początku wydawała mi się totalną niedojdą życiową. Antyspołeczna, lękliwa, bez ikry. Taka za którymi nie przepadam. Później zastraszona tym wszystkim co zaczęło się dziać aczkolwiek zarazem nieco budziła się w niej wola walki, pewien bunt. Nabierała wyrazu. Jednak autor zamiast stopniowo dawać odpowiedzi na mnożące się pytania, wręcz tych pytań dorzucał, na skutek czego kumulowała się moja niepewność co do tego kto jaką odgrywa w tym wszystkim rolę. Finalnie ? Nie wiem nic, muszę czekać na ciąg dalszy i kompletnie nie wiem czego się po nim spodziewać. Jeśli lubicie książki robiące mętlik w głowie, to ta jest dla Was idealna. Mimo tego co w tej książce autor o trudnym życiu pisarza napisał, widać, że sam sobie jako tako w nim radzi ;) Też tak sądzicie ? Polecam książkę i serdecznie dziękuję za egzemplarz do recenzji.

Przy rozbiórce domu robotnicy znajdują ukryte ludzkie kości. Czy jest to ciało zaginionego przed laty chłopca o którego morderstwo oskarżono syna właścicieli domu? Jednocześnie w mieście dochodzi do serii brutalnych napaści na kobiety. W obie sprawy zaangażowana jest policjantka Laura Halber nie spodziewająca się rodzinnych tajemnic, które ujrzą światło dzienne w toku śledztwa… Autor przedstawia historię na dwóch osiach czasowych - Sosnowiec 1997 i 2024. Trzeba przyznać, że klimat lat 90. jest dobrze oddany - muzyczne subkultury, wandalizm, problemy górników, czy alkoholizm w rodzinach. Bohaterowie są różnorodni, ale nie sympatyzowałam z żadnym z nich. Fabuła jest wielowarstwowa i nieprzewidywalna, ale książka pod koniec traci swój klimat na rzecz policyjnego śledztwa. Mały plus za wrzucenie serialu Fleabag w fabułę. Ciężko mi napisać coś więcej, bo nie porwała mnie ta historia, mimo że jest to poprawnie skonstruowany kryminał z ciekawym zakończeniem, to czegoś mi tu brakowało.

„Zęza” autorstwa Ewy Przydrygi to książka, po którą sięgnęłam w ramach mojego czytelniczego wyzwania #12książekw12miesięcy. To polecajka, a jednocześnie moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, więc tym bardziej byłam ciekawa, jakie wrażenie zrobi na mnie ta historia. Już sam początek mocno przyciąga uwagę. Jakub Szado wraca z połowu i na morzu natrafia na dryfujący jacht swojej żony Giny (znanej piosenkarki). Na pokładzie znajdują się ślady krwi, ale kobiety nigdzie nie ma. Od tego momentu zaczyna się historia, która z pozoru wygląda jak klasyczny thriller o zaginięciu, ale bardzo szybko okazuje się czymś znacznie bardziej złożonym. Byłam przekonana, że będziemy głównie śledzić poszukiwania Giny i próbę odkrycia, co wydarzyło się tej nocy. Tymczasem z każdą kolejną stroną ta opowieść zaczyna się coraz bardziej rozrastać. Pojawiają się kolejne tajemnice i wydarzenia sprzed lat, które nagle zaczynają mieć ogromne znaczenie dla całej historii. Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo odsłania kolejne elementy tej układanki. Informacje są dawkowane powoli, dzięki czemu przez większość czasu próbowałam sama domyślać się, co tak naprawdę się wydarzyło. Kilka razy wydawało mi się, że już wiem, w którą stronę to wszystko zmierza, ale po chwili pojawiały się nowe fakty i wszystko znowu się komplikowało. Bohaterowie to zdecydowanie najmocniejszy element tej historii. Nie są idealni, każdy z nich ma swoje sekrety, błędy i doświadczenia, które w jakiś sposób wpływają na to, kim są teraz. Autorka bardzo mocno skupia się na psychologii postaci i relacjach między nimi. Dzięki temu „Zęza” jest nie tylko thrillerem, ale też historią o ludziach, ich traumach, emocjach i o tym, jak przeszłość potrafi wracać po latach. Bardzo spodobał mi się też ogólny klimat. Nadmorskie krajobrazy, Bałtyk, rybackie życie i latarnia w Stilo tworzą naprawdę mroczną i niepokojącą atmosferę. Morze w tej historii jest czymś więcej niż tylko miejscem akcji. Miałam wrażenie, że żyje razem z bohaterami. Nie mogę nie wspomnieć o samym tytule książki, tak bardzo symbolicznym. Zęza to najniżej położona część statku, miejsce, gdzie zbierają się wszystkie zanieczyszczenia. I w pewnym sensie dokładnie tak samo jest z bohaterami tej książki. Każdy z nich ma swoje „dno”, miejsce, gdzie przez lata odkładały się sekrety, traumy i rzeczy, o których najchętniej by zapomnieli. Problem w tym, że prędzej czy później wszystko zaczyna wypływać na powierzchnię. To nie jest łatwa lektura ani książka „na raz”. Momentami emocje w niej są przytłaczające, ale dzięki temu historia naprawdę mnie wciągnęła i poruszyła. Cieszę się, że pojawiła się w moim wyzwaniu czytelniczym. Bez tego pewnie odkładałabym ją na później, a tak mogłam odkryć na prawdę wspaniałą pozycję. I nie będę ukrywać, teraz mam ochotę poznać więcej historii napisanych przez autorkę. Jeśli wszystkie są tak emocjonalne i wielowątkowe jak „Zęza”, to zdecydowanie mam jeszcze sporo dobrego czytania przed sobą.

Nie tak dawno pisałam o serii książek z Ugne Galantem w roli głównej. I pisałam również, że fascynuje mnie ta postać literacka. I tym razem nie zawiodłam się...ani na fabule, ani na postaci Ugne. A to już 5 część serii. I mam nadzieję, że nie ostatnia:) "Latawiec" kończy się scenę, gdy Ugne wkracza na teren Zakładu Zdrowia Psychicznego MSW - Oddział Terapii Uzależnień. Jednak to nie jest tytułowy Kurort. Albowiem "Kurortem" nazywane jest jedno ze skrzydeł tejże placówki, w której przebywają dzieci. No i właśnie....dzieci, które zostają tam skierowane przez placówki wychowawcze, wbrew własnej woli. A dlaczego? Ponieważ sprawiają problemy wychowawcze. Szok. Mało tego, dzieci te zostają poddawane różnym eksperymentom medycznym tylko dlatego, że kierujący zakładem ośrodkiem profesor Szafir, ma chore ambicje i układy z SB oraz z władzami PRLu. Rządza władzy, rządza bezkarności pochłania go do granic obłędu. Wydaje mu się, że nic i nikt go nie zatrzyma. Jednak zarówno Szafir i jego "ludzie" nie przewidzieli jednego...Że trafi im się w ośrodku Ugne Galant - bohater pozornie gruboskórny, alkoholik, ale mega empatyczny. Bohater bez peleryny. Bohater, który walczy ze swoimi słabościami, wadami, demonami. Bohater na odwyku. A jednak...nawet w takim miejscu podejmuje walkę z chorym systemem. Postanawia walczyć do utraty sił o sprawiedliwość, chroniąc przy tym własne poglądy i ludzi słabych, stłamszonych przez machinę okrutnego systemu i bezwzględności przesiąkniętym złem ludzi. Na szczęście, pomimo swojej gruboskórności ma serce i ma sojuszników. A przede wszystkim i jest wrażliwy na krzywdę dzieci. Co najważniejsze, moim zdaniem, działa Ugne i jego sojuszników, sprawiają, że pojawia się światełko w tunelu. A ja trzymam kciuki żeby Ugne wyszedł na prostą, bo wierzę w niego:) Dla mnie Ugne Galant to taka polska wersja Bonda...szczególnie w scenie ucieczki z dzieckiem z ośrodka na Junaku. Po prostu ...sztos:) Ta książką nie jest łatwa do czytania. To lektura dla wytrawnych czytelników mrocznych thrillerów, silnych bohaterów ze swoimi wadami, ale także skłaniająca do refleksji nad "złem", które spora część ludzi udaje, że nie widzi. I tak jest po dziś dzień. Niestety. Na zakończenie dodam tylko, że fabuła oparta jest na prawdziwych wydarzeniach, które miały miejsce w Krychowicach pod Radomiem. I ja takie powieści, czyli oparte na prawdziwych wydarzeniach, uwielbiam. Gorąco polecam Wam tę piątą część z Ugne, pomimo trudnej tematyki tamtych lat.

Natasza Zamel odkąd tylko sięgała pamięcią była inna - w jej duszy mieszkał dziwny mrok aktywujący się w obecności innych osób- dziewczyna już jako nastolatka snuła bowiem fantazje o tym jakby to było.. odebrać komuś życie. Początkowo sądziła, że wszystkich nachodzą podobne myśli, lecz przekonała się, że to nieprawda. Będąc już dorosłą kobietą Natasza świadomie stroniła odizolowała się od otoczenia i skupiła na swojej pracy zawodowej- od kilku lat była bowiem opiekunką w schronisku dla zwierząt. Czworonogi przynosiły jej tak potrzebne ukojenie i wyciszały mroczne myśli. W pracy również poznała swoją najlepszą i jedyną przyjaciółkę - Emilię, choć ta z oczywistych względów nie znała myśli Nataszy. Jedynymi stałymi punktami w życiu bohaterki są codzienne obowiązki i opieka nad chorą na Alzheimera babcią ze strony ojca. I to właśnie w domu Mirandy w ręce Nataszy trafia dziennik jej dziadka , Anatola- jego treść jest zbyt szokująca by przyjąć ją do wiadomości. Gdy Emilka zostaje zamordowana Natasza staje przed pytaniem Czy to ja zabiłam? Jeśli szukacie thrillera psychologicznego, który nie atakuje czytelnika brutalnymi scenami i krwawymi opisami, warto zapisać sobie ten tytuł.

Trzecia część z serii "Małomiasteczkowy" i żal, że trzeba się rozstać. W tej części jest najgęściej. Wkraczamy w świat gangów, walki o wpływy, pracy policyjnych "przykrywkowców" i wkurzamy się na policyjnego kreta. Momentami można się pogubić, ale zakończenie warte jest tego błądzenia.

Drugi tom cyklu „Zbawca pragnie zemsty.” „Ogar” jednak dużo gorszy od „Zbawcy.” Ogar zerwał się z łańcucha, a jego wolność przyniesie zagładę wielu ludziom. I chaos. Czysty. Nieokiełznany. Demoniczny.” Julia Marzewska ściga Ogara, ale jest w tym trochę irytująca. To mroczny kryminał z wieloma zwrotami akcji. To opowieść o zemście, traumie i obsesji.

Wkreciłam się w tę ksiażkę, choć nie ma tu zawrotnej akcji, bo nie zawsze tylko o to chodzi. Ta pozycja przypomina mi troche twórczość Roberta Małeckiego. Mamy tu więcej skupienia na emocjach, trochę wolniejsze tempo, więcej myślenia, wspominania i wracania do przeszłości niż typowego śledztwa. Po ostatniej lekturze, którą miałam nieprzyjemność przeczytać, ta byla wręcz idealną pozycją na wyciszenie i powrót do takich klimatów, jakie lubię najbardziej. Druga część już czeka na półce.

Szczerze, to uważam, że takich książek nie powinno się pisać z prostego powodu: zagadka, którą autor stawia przed czytelnikiem i bohaterką, jest tak wielka i tak intrygująca, że właściwie każde rozwiązanie będzie rozczarowujące. Pewne rzeczy pozostawić bez odpowiedzi, ale kryminały pisze się przecież po to, by odpowiedzi udzielić. Pomijając ten jeden zarzut (dość duży jednak, stąd zaniżona ocena), to wcale niezła książka, dobrze napisana, z ciekawą bohaterką.

Ińsko, niewielkie miasteczko nad jeziorem, skrywa wielką tajemnicę… Nieumyślne spowodowanie śmierci, ukrycie ciała i przysięga, która wiąże na lata — aż po grób. Pewnego dnia Michał odkrywa, że jego żona i dwójka dzieci zniknęli. Sąsiad zza ściany słyszał kłótnie i widział wychodzącą rodzinę. W mieszkaniu Michał znajduje list, pozostawiony — jak się domyśla — przez porywacza. Zawiera on reguły gry, których przestrzeganie ma zapewnić bezpieczeństwo jego bliskim. Wraz z kochanką Mileną bohater musi wrócić do rodzinnej miejscowości i zmierzyć się z demonami przeszłości. Fabuła książki jest tajemnicza i stopniowo odsłaniana. Za sprawą głównego bohatera poznajemy wydarzenia z przeszłości, które mają kluczowe znaczenie dla teraźniejszości. Gra, w której Michał bierze udział, wymaga od niego trudnych wyborów i prowadzi do makabrycznych działań. Czytelnik długo nie wie, jaki cel ma „gra” ani kto pociąga za sznurki. Zakończenie zaskakuje i zmienia perspektywę patrzenia na całą historię, pozostawiając jednocześnie przestrzeń na kontynuację. Bohaterowie skrywają wiele tajemnic, które stopniowo wychodzą na jaw, a mroczne wydarzenia z przeszłości wpływają na ich obecne decyzje i nasze ich postrzeganie. Intryga jest rozbudowana i angażuje wiele postaci. Emocji nie brakuje, choć momentami trudno utożsamić się z którymkolwiek z bohaterów. Narracja wciąga, mimo licznych powrotów do przeszłości — momentami bardzo szczegółowych i później jeszcze uzupełnianych o kolejne elementy układanki. Opisywane wydarzenia bywają trudne w odbiorze, szczególnie ze względu na ich psychologiczną brutalność. Podsumowując — „Jezioro trumien” to bardzo udany debiut kryminalny. Na uwagę zasługuje nietypowa konstrukcja fabuły, choć pewnym minusem może być momentami zbyt duża złożoność wątków przeszłych i teraźniejszych. Styl narracji, oparty na przeplataniu tych planów czasowych, również nie każdemu przypadnie do gustu. Natomiast książka z całą pewnością spodoba się osobom lubiącym mroczne tajemnice i wielowartwowe intrygi.

"Żadnych dram, żadnych facetów, żadnej krwi". To miał być radosny, przyjemny, babski, urodzinowy wypad w góry. Odosobniona zalesiona okolica i trzy gościnne domki w Spokojnej Dolinie. Ta próba oderwania się od codziennych trosk i problemów nie idzie jednak zgodnie z planem. Pojawiają się problemy, napięcia, z czasem mężczyźni, przeszłość rzuca cień na beztroski wypad a teraźniejszość ma swój plan. To nie jest długa rozgrywka ale intensywna, naznaczona napięciem, niebezpieczeństwem, nasilającymi się emocjami. Tu wiele rzeczy wymyka się spod kontroli, tu życie i śmierć wymyka się spod kontroli. To będzie bolesny wyjazd, dotkliwa konfrontacja z przeszłością i przyszłością. Trzy drewniane domki nie okazały się dobrym miejscem na zabawę, to było zaproszenie do koszmaru.

Małgorzata Węglarz – Moja Lubię, kiedy autorzy wydają różne gatunki i dają się poznać czytelnikom z szerszej perspektywy. Tak jest z @poestmortem, autorką, którą dotychczas znałam ze świetnych reportaży, jak np.: „Jak usunąć wujka z podłogi?”. Od zeszłego roku wydała ona jednak trzy powieści. Na pierwszy ogień poszła „Moja”, która zbiera naprawdę dobre recenzje, więc poprzeczkę postawiłam jej naprawdę wysoką. Zaczyna się od płonącego domu, w którym na progu stoi dziewczyna. Zaniedbana i skrajnie przerażona, jakby bała się wyjść. Nie wie ona, kim jest i jak się nazywa. Jest pewna jednego – on będzie zły, że wyszła i ukaże ją za nieposłuszeństwo. W sprawę zostaje zaangażowana psycholog Barbara, której życie wywróciło się do góry nogami, po zaginięciu córki 20 lat temu. Za wszelką cenę chce pomóc Mojej, gdyż w przypomina jej ona utraconą Polę. Jak odzyskać wspomnienia dziewczyny? Jak straszna przeszłość kryje się w jej umyśle? I najważniejsze pytanie – Kim jest Moja i kim jest tajemniczy on, który w pełni przejął jej wolność i podporządkował swojej woli? „Moja” to świetnie napisany thriller psychologiczny, który już od pierwszych stron przyciąga uwagę czytelnika. Jest to historia, która w niezwykle realistyczny sposób ukazuje wręcz paraliżujący strach głównej bohaterki, która została poddana tak permanentnej manipulacji, że sama nie wie, kim jest i w pewien sposób boi się dowiedzieć prawdy o swoim życiu. Te sceny, kiedy ma ona wspomnienia z przeszłości, w stopniowy sposób odkrywają przed czytelnikiem prawdę, ale do ostatniego momentu nie wie on, jak bardzo popieprzona jest tajemnica, która skrywa się w pamięci Mojej. Cieszę się, że mimo iż wydarzenia opisywane w tej książce są fikcją literacką, to autorka wplotła w nie wątek fundacji ITAKA, która od lat zajmuje się poszukiwaniem osób zaginionych. W końcu chyba niemożliwe jest, by ktoś zniknął tak kompletnie bez śladu, więc zawsze powinno się szukać i nie poddawać. Podsumowując, książka ta jest niezwykle mroczna, tajemnicza i w przerażający sposób ukazuje ludzkie okrucieństwo. Kim jest on, można łatwo wydedukować, ale ostateczne zakończenie jest otwarte, więc z niecierpliwością wyczekuje kontynuacji. 10🔥/10

Celia,Juliette i Nadia,to kobiety które nigdy się nie spotkały,ale łączy je jedno -wszystkie doświadczyły krzywdy od jednego mężczyzny...Elis Cobain z pozoru jest chodzącym ideałem,do tego dość bogatym,jednak niewielu osobom udaje się dostrzec jego prawdziwe oblicze. Pewnego weekendu kobiety spotykają się przypadkiem w eleganckim hotelu nad wodą...Niedługo potem Elis zostaje zamørďowaŋy... Każda z nich miała motyw,ale czy któraś odważyła się na tak drastyczny krok? Śledztwo,które prowadzi Stephanie King należy do tych bardziej skomplikowanych. Kiedy myślimy,że znaleźliśmy już sprawcę,mamy motyw, na światło dzienne wychodzą nowe fakty i wszystko zaczyna się od początku. Ogromną zaletą powieści są bohaterowie,totalnie różni, pochodzący z innych światów,jednak łączy je jeden cel... Podczas czytania nasuwa się mnóstwo pytań,czy jesteśmy w stanie wytrzymać w toksycznym związku,czy kłamstwo i tak wypłynie, czy zemsta ma sens...Nie jest to może książka,która ma szalone tempo,jednak warto ją przeczytać!

Wszystko zaczyna się w pociągu z Legionowa, gdzie zwyczajna podróż staje się katalizatorem dla serii zdarzeń, których nikt nie mógłby przewidzieć. To właśnie tam, w oparach dusznego wagonu i przy akompaniamencie miarowego stukotu kół, zawiązuje się intryga łącząca przypadkowych pasażerów w sposób niemal makabryczny. Galiński po mistrzowsku wykorzystuje tę klaustrofobiczną przestrzeń, by zarysować dynamikę między bohaterami – tytułowym tandemem, który napędza fabułę skuteczniej niż jakikolwiek pościg samochodowy. To relacja pełna tarć, sarkazmu i wzajemnego niezrozumienia, która jednak w obliczu narastającego zagrożenia okazuje się nadzwyczaj skuteczna. Autor ma niezwykły słuch do dialogów; są one żywe, naturalne, a przede wszystkim autentycznie zabawne, co sprawia, że podróż z Legionowa staje się dla czytelnika czystą przyjemnością. Polska rzeczywistość w krzywym zwierciadle Galiński nie boi się punktować naszych narodowych przywar. „Zabójczy tandem” to nie tylko zagadka kryminalna, ale i satyra na polską prowincję, biurokrację i specyficzny rodzaj cwaniactwa. Autor z niezwykłą lekkością opisuje sytuacje, które w rzeczywistości byłyby przerażające, ale w jego ujęciu stają się tragikomiczne. To sprawia, że książkę czyta się błyskawicznie, z uśmiechem, który nieraz zastyga na ustach pod wpływem celnej obserwacji społecznej. ? Mimo doskonałej rozrywki, ocena wynika z faktu, że momentami autor zbyt mocno ucieka w stronę groteski. W niektórych rozdziałach realizm ustępuje miejsca tak dużemu absurdowi, że trudno utrzymać poczucie realnego zagrożenia dla bohaterów. Fabuła, choć sprawnie skonstruowana, w kilku punktach opiera się na dość wygodnych zbiegach okoliczności, które wprawny czytelnik kryminałów wyczuje na kilometr. „Zabójczy tandem” to książka idealna dla tych, którzy w kryminałach szukają czegoś więcej niż tylko mrocznych piwnic. Jacek Galiński udowadnia, że polski kryminał może być lekki, inteligentny i niesamowicie zabawny, nie tracąc przy tym na ostrości. To lektura, która doskonale sprawdzi się jako odtrutka na ciężki dzień. Autor stworzył duet, któremu chce się kibicować, nawet jeśli ich metody działania pozostawiają wiele do życzenia. To kawał dobrej, rzemieślniczej roboty literackiej, która bawi i pokazuje, że najgroźniejszą bronią bywa cięty język. Jeśli lubicie literaturę drogi w sosie kryminalnym, ten tandem dowiezie Was prosto do celu.

Siostra idealna to wciągający thriller psychologiczny, który zaczyna się pozornie spokojnie, a kończy jak prawdziwy emocjonalny huragan. To historia o dwóch bliźniaczkach - Iris i Summer, które z wyglądu są niemal identyczne, ale w środku różnią się diametralnie. Główna bohaterka przez całe życie pozostawała w cieniu swojej siostry Summer, tej piękniejszej, bardziej pewnej siebie, tej, którą wszyscy podziwiali i kochali. Bohaterka natomiast była tylko „tą drugą” dla której los nie przewidział blasku reflektorów. Iris od dzieciństwa czuła się gorsza, mniej kochana i mniej potrzebna. Całe jej życie to cień siostry: kopiowanie jej zachowań, stylu, a nawet sposobu bycia. To sprawia, że bohaterka od początku wzbudza mieszane emocje: momentami żal, momentami irytację. W jej zachowaniu czuć desperację i zagubienie, ale też determinację, by wreszcie coś zyskać.. Gdy Summer dzwoni do Iris z prośbą o pomoc podczas rejsu jachtem z Tajlandii, nikt nie spodziewa się tragedii. W trakcie podróży Summer znika w niewyjaśnionych okolicznościach, a Iris staje przed moralnym wyborem: zgłosić wszystko czy wykorzystać ich uderzające podobieństwo i przejąć życie siostry. Decyduje się na drugą opcję. To jeden moment, jedno kłamstwo, które staje się początkiem lawiny wydarzeń. Nagle Iris ma wszystko, czego pragnęła: miłość Adama, luksusowe życie i szansę na fortunę ojca. Testament bowiem mówi jasno: ogromny spadek otrzyma pierwsza z córek, która urodzi dziecko. Dla Iris to okazja, by raz na zawsze przestać być tą „drugą”. Początek książki rozwija się wolno, autorka poświęca dużo miejsca opisom żeglugi, co może nużyć niektórych czytelników, ale jednocześnie pozwala dokładnie wejść w klimat i psychikę bohaterek. To spokojne tempo staje się kontrastem dla drugiej połowy powieści, w której napięcie rośnie z każdą stroną. Sieć kłamstw zaczyna się plątać, a wszystko, co wydawało się logiczne i poukładane, rozpada się jak domek z kart. Postacie drugoplanowe nie są zbyt mocno rozwinięte, ale stanowią tło, które podkreśla toksyczną więź sióstr. Najmocniejszym punktem książki są zwroty akcji i zakończenie, którego trudno się spodziewać. To historia, w której nikt nie jest święty. Wszyscy coś ukrywają, każdy gra własną grę. Iris to bohaterka, której nie da się jednoznacznie polubić. Raz wzbudza współczucie, innym razem odrazę. Jej decyzje są moralnie wątpliwe, ale fascynujące. Summer również nie jest idealna, za jej pozorną doskonałością kryją się sekrety, które zmieniają wszystko. Książka wciąga nie tylko fabułą, ale też psychologiczną głębią. Pokazuje, jak cienka bywa granica między podziwem a zazdrością, między miłością a rywalizacją, między prawdą a kłamstwem. Rejs jachtem staje się metaforą tej relacji. Z pozoru spokojnej, ale pod powierzchnią wrzącej od emocji. Finał tej historii jest zarówno szokujący, jak i rozdzierający. Z jednej strony zachwyca nieoczekiwanym zwrotem akcji, z drugiej zostawia w czytelniku poczucie niesprawiedliwości i żalu. „Siostra idealna” to opowieść o tym, jak łatwo zatracić własną tożsamość, próbując żyć cudzym życiem. To thriller pełen napięcia, namiętności i niebezpiecznych sekretów. Nie jest to książka idealna, ma swoje kontrowersyjne i trudne momenty, ale z pewnością nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. To historia, która zostaje w głowie długo po przeczytaniu ostatniej strony. Jeśli lubisz nieoczywistych bohaterów, rodzinne tajemnice i historie, w których granica między dobrem a złem jest wyjątkowo cienka, ta książka jest właśnie dla Ciebie.

Niby wszystko się zgadza, ale... jest tu dużo "ale". Bohaterowie w porządku, rozwiązanie zaskakujące, atmosfera i tło lokalno-historyczne też są. A jednak nie czyta się tej książki zupełnie gładko, zbyt wiele zbiegów okoliczności odbiera historii wiarygodność, nie mówiąc już o tym, że warsztatowy zabieg "oni już wiedzą, ale czytelnikowi nie zdradzimy" jest tu nieznośnie oczywisty. Nie odradzam, ale w topce kryminałów ostatnich lat nie umieszczę - i to nawet mimo tego, że Kotlina Kłodzka jest mi bardzo bliska.