Wyspa

Chyba trudno o lepsze wprowadzenie w tematykę LSD, niż opowieść samego jego odkrywcy. Początek, w którym można dowiedzieć się, że synteza LSD-25 nie była przypadkiem, a starannie zaplanowanym procesem, jest przeciekawy. W każdym rozdziale Hofmann podaje swoje wyraźne stanowisko na dany temat, a to dodaje osobistego charakteru. Efekt działania LSD został jasno przedstawiony w ostatnim rozdziale: "Po zażyciu LSD granice pomiędzy doświadczającą jaźnią i światem zewnętrznym mniej lub bardziej znikają, co zależy od głębokości stanu odurzenia. [...]Część jaźni wpływa do świata zewnętrznego, staje się składową obiektów, które zaczynają żyć i mieć inne, głębsze znaczenie." Stąd niezbyt rozumiem skąd wzięło się w dalszej części przekonanie, że LSD pozwala na obserwację jakiejś "prawdziwej" rzeczywistości poprzez dostrojenie fal mózgowych. LSD raczej modyfikuje to jak przetwarzane są bodźce zmysłowe, umieszcza w rzeczywistości elementy, które są w nas, niż powoduje wizje zupełnie niepowiązane z nami samymi (świadomością/podświadomością). Jeśli by tak nie było, to czy doświadczenia po LSD nie powinny być znacznie bardziej jednolite? Przecież istniałaby jedna "prawdziwa" rzeczywistość, którą mógłby oglądać każdy pod wpływem LSD. LSD jako substancja poszerzająca świadomość, poczucie jedności z rzeczywistością - tak. LSD jako substancja umożliwiająca doświadczenie innych wymiarów rzeczywistości - dla mnie osobiście nieprzekonujące. Świetna książka, na pewno skłaniająca do refleksji.

Połknęłam w dwa dni i nie mogłam się oderwać. Książka cudownie przedstawia tok myślowy obecny w filozofii buddyjskiej jednocześnie będąc lekką powieścią. Skłania do głębokiej refleksji nad sobą i światem, pozwalając spojrzeć na życie z góry, zmieniając całkowicie perspektywe na codzienne życie.

Wilk stepowy jest opowieścią o poszukiwaniu "tego czegoś" w życiu, przedstawioną z perspektywy tytułowego Wilka - 50-letniego samotnika. Czuć zarówno mocny wpływ romantyzmu jak i pozytywizmu, jednocześnie powieść wychodzi poza jasno określone nurty.

W 1845 r. Henry David Thoreau postanowił spędzić dwa lata w samodzielnie zbudowanym domu w lesie nad stawem z dala od ludzi, a bliżej swoich myśli. Utrzymywał się z pracy własnych rąk prowadząc w odosobnieniu i ciszy dziennik, który stał się rozprawą filozoficzną w formie 18 esejów. Thoreau był wielbicielem natury, którą uznawał za główne źródło poznania. Twierdził, że człowiek nie musi wysoko sięgać, aby zaspokoić swoje potrzeby, bo wszystko jest w stanie otrzymać od natury, ale musi ją szanować i poddać się jej rytmowi. Dzięki temu uprości a jednocześnie ubogaci duchowo swoją egzystencję. Jest to tekst nad wyraz aktualny, biorąc pod uwagę dzisiejszy rozwój cywilizacyjny, zagrożenia ekologiczne i „spalanie” się człowieka w konsumpcyjnym świecie, przez co staliśmy się wymagający, wygodni i uzależnieni od przeróżnych technologii. Wg mnie założenia płynące z esejów Thoreau są odpowiednikiem dzisiejszej filozofii minimalizmu, który opiera się na poszanowaniu natury, praktykowaniu zasad ekologii i posiadania tylko tego, co wnosi w życie człowieka wartość. To także rozwój osobisty, spokój i dbałość o relacje. Thoreau w swej filozofii wyraża troskę o drugiego człowieka i próbuje wskazać mu drogę do natury, która wg niego jest początkiem i końcem wszystkiego. Jego tekst to pochwała przyrody i zaprzeczenie istnienia wszelkich złudnych dogodności wymyślonych dla ludzi, z których codziennie korzystamy łudząc się, że służą nam i ułatwiają nasz żywot. Zachęcam do wczytania się w eseje Thoreau. Dzięki nim znajdziecie się w małym domku nad stawem w stanie Massachusetts i być może zainspirujecie się poglądami XIX w. filozofa.

Niesłychanie głęboka analiza doświadczenia psychoaktywnego na meskalinie w wykonaniu jednego z największych poetów, filozofów, prozaików XX w. Rozległa wiedza autora i doświadczającego - Huxleya, pozwala mu na niezwykłą analizę faktograficzną, wizualną, namacalną wewnętrznego, duchowego doświadczenia. A jego refleksje w dziedzinach sztuki są nie zastąpione. Kultowa książka hipisów, odnajdująca się w każdym czasie i miejscu w rękach poszukującego, znalazcy czy eksploratora i badacza ŚWIADOMOŚCI.

Wiadomo, żadna książka o zen, nie będzie idealna, bo kto chce zrozumieć zen za pomocą rozumu i logiki niestety będzie błądził. Ale to też nie jest książka, która ma na celu nauczyć czytelnika jak zrozumieć nauki zen. Bardziej jest to wprowadzenie do zen tzn. można tam znaleźć podstawowe informacje na temat czym jest zen, jakie są szkoły, sztuka zen itp. Dzięki temu, że książka nie jest pisana przez wschodniego nauczyciela/mnicha, ale przez zachodni umysł, można łatwiej przyswoić wiedzę na temat zen. Polecam przeczytać bo warto.

Znakomita powieść sprzed prawie stu lat, która nie tylko się nie zestarzała, lecz jest nowocześniejsza niż większość dzisiejszych powieści (nie mówiąc o jej wyjątkowej wybitności). Wspaniały język, przypominający trochę język żywy, mówiony, zmieniający się jak i napięcia, które wyraża. Niemało w nim ordynarności (z nieprzesadnie wielką liczbą przekleństw), biologizmów (znać, że autor to lekarz), przeplatanych liryzmem, refleksjami egzystencjalnymi czy skrótowymi, malowniczymi impresjami. Powieść bardzo współczesna, o świecie dalekim od ideału i ideałów, byle jakim, często brutalnym pokazująca ludzi (w tym autora) w ich biologicznym i psychologicznym wymiarze, miotanych rozmaitymi pragnieniami i namiętnościami; ludziach, którym często nie udało się w życiu i którym wszystko obojętnieje. Jednak nie jest to nihilizm albo jednobarwne czarnowidztwo. W tym świecie są i pragnienia przeżycia wielkich uczuć, poświęcanie się dla innych, jest i przyjaźń. Ta wielowymiarowość obrazu świata i ludzi, mimo często ironicznej perspektywy pierwszoosobowego narratora (także autoironicznej) jest wielkim atutem tej znakomitej powieści.

W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.

"Ameryka" – najlepsza na początek przygody z Kafką. Z twórczością Franza Kafki jest jak z wejściem do labiryntu: większość czytelników zaczyna od najciemniejszych korytarzy – najczęściej "Procesu" – i dopiero po chwili odkrywa, że brakuje im mapy, latarki i zrozumienia, że ten labirynt rządzi się zupełnie innymi prawami niż z pozoru znany świat. A jednak Kafka zostawił wejście dla tych, którzy dopiero wyruszają w tę przygodę. Nazywa się "Ameryka". Oczywiście nie jest tak, że autor świadomie przygotował furtkę dla czytelników — po prostu "Ameryka" była najprawdopodobniej pierwszym z jego ważniejszych utworów, pisanym jeszcze wtedy, gdy styl Kafki nie przybrał swego późniejszego, niepodrabialnego kształtu. Karl Rossmann, młody Europejczyk zesłany za ocean po rodzinnym skandalu, przybywa do Ameryki i przeżywa różne — nazwijmy to — przygody. To, co później w "Procesie" i "Zamku" przekształci się w monumentalne konstrukcje absurdu i bezradności, w "Ameryce" pojawia się jeszcze w formie rozpoznawalnych scen. Portier, który zamiast wskazywać drogę, odbiera poczucie godności. Wuj, który obiecuje bezpieczeństwo, lecz traktuje je jak kontrakt. Dwójka pasożytów — Robinson i Delamarche — podszywających się pod przyjaźń. I groteskowa Brunelda, która nie tyle kocha, ile wchłania — osłabiając bohatera do tego stopnia, że przestaje być zdolny do stawiania granic. To tutaj rodzi się kafkowski mechanizm utraty siebie. Karl nie zostaje pokonany; on zostaje rozmontowany — najpierw społecznie, potem psychicznie, wreszcie fizycznie. A jednak "Ameryka" pozostaje książką zaskakująco przystępną. Jest w niej jeszcze ta przygoda, ruch, światło, napięcie fabularne. Kafka pokazuje swoje narzędzia, zanim zamknie je w hermetycznych strukturach późniejszych dzieł. Dzięki temu czytelnik nie tonie — uczy się pływać. Teatr z Oklahomy, pojawiający się na końcu powieści niczym ostatnia obietnica, jest niesamowicie ważny dla złapania Kafki. Wielki, rzekomo otwarty dla wszystkich, bez granic i bez wymagań — wygląda jak brama zbawienia. Ale czytelnik, który przebył drogę Karla, widzi już coś więcej: rozumie, że świat, który obiecuje każdemu rolę, w istocie (chyba) odbiera możliwość bycia sobą. Ponieważ powieść jest niedokończona, nie wiemy, dokąd naprawdę prowadzi ten wątek — lecz przeczuwamy, że to nie scena triumfu, lecz raczej moment ostatecznego wchłonięcia. Nie przemocą, lecz obietnicą. Zatem "Ameryka" jest najlepszym początkiem przygody z Kafką. Nie odbiera złudzeń zbyt gwałtownie, nie rzuca nas od razu w metafizyczny mrok — pozwala za to zrozumieć, jak działa świat, w którym nadzieja jest czasem najdoskonalszą formą pułapki. Kto zacznie od tej powieści, nie wejdzie do Kafki przez ścianę, lecz przez drzwi — i gdy potem trafi na "Proces" czy "Zamek", już nie zapyta „co się tutaj dzieje?”, lecz: „jak to możliwe, że to dzieje się tak naturalnie?"

Rewelacyjna lektura, w którą warto wejść w ciemno, bez wcześniejszych oczekiwań. Choć to dystopia pełna napięcia i trudnych wyborów, historia porusza uniwersalne pragnienie szczęścia i pełni życia. Autor z wprawą buduje świat, który wciąga od pierwszych stron, jednocześnie zmuszając do refleksji nad ludzkimi emocjami i marzeniami. To książka, która pozostawia ślad długo po odłożeniu jej na półkę.

Autor przeskakuje między metaanalizą a wywiadami, dzięki czemu lektura się nie nudzi. W mojej opinii nie jest tendencyjna, oprócz debunkowania mitów i pokazywania potencjału tych substancji wielokrotnie jest mowa o środkach bezpieczeństwa i potencjalnych zagrożeniach. Świetne wprowadzenie do tematu, jednak jeśli ktoś już posiada sensowny poziom wiedzy, to raczej nie dowie się za dużo nowego. Dobra na prezent. Also przydałoby się kolejne wydanie albo po prostu kolejna książka tego typu, bo przez te 6 lat od wydania trochę się już zmieniło (powstały i powstają nowe badania, programy pilotażowe i zmienia się stan prawny). PS przepiękna okładka, warto mieć na półce choćby dla niej :)

Historia zaskakująca i nieoczywista. Główny bohater obdarty z emocji, ambicji oraz charakteru. Pobyt w więzieniu nie zmienia jego podejścia do świata, ponieważ on nigdy nie był wolny. Zawsze to inni podejmowali za niego decyzję. Więzienie zatem było dla niego tylko nową i bardziej fizyczną formą zniewolenia. Rozmowy na temat jego dalszego losu toczyły się bez jego udziału, nikt nie chciał usłyszeć co ma do powiedzenia. Najwięcej do powiedzenia na temat jego duszy mają osoby z nim całkowicie niezwiązane. Nikt nie rozumie jego postępowania ani nawet nie próbuje zrozumieć, rzucany jest tylko osąd za osądem. Jak dla mnie pokazana bezuczuciowość postaci nie odzwierciedlała jego prawdziwego wnętrza, a raczej potrzebę supresji swoich emocji w celu odnalezienia się w świecie, w którym nie da się być człowiekiem wolnym. Jaki cel ma przeżywanie czegokolwiek skoro znajdzie się mnóstwo osób, które zaczną wytykać, że robisz to źle?

Książka czytana powoli i długo - czyli tak, jak na to zasługuje. Z pewnością jeszcze do niej wrócę, bo to prawdziwe złoto. Dla wszystkich piszących jest to prawdziwa kopalnia wiedzy. Albo antywiedzy pozwalającej na zdanie sobie sprawy z tego, że jedyną obserwacją jakiej można dokonać, jest mglista introspekcja. “Dla artysty to, co zbędne, jest wadliwe, bo zakłóca efekt, pomniejszając go.” Zauważyłem, że czytając tę książkę moje pisanie znacznie się poprawiło. W stylu Pessoi jest jakaś leniwa precyzja, która snuje się na kartach tej książki niczym długi, wszechwiedzący wąż, który tylko z daleka wydaje się ospały, a tymczasem jego oczy płoną gorączką, która jest w stanie burzyć (i budować) nowe, duchowe światy. Zaskakująco wiele wątków taoistycznych - raczej niezamierzonych. Idea porzucenia działania na rzecz nie działania i zdania sobie sprawę z tego, że każde posiadanie jest zaprzeczeniem posiadania i początkiem niewoli to doprawdy stare, dobre fundamenty taoizmu.

Bardzo ciekawa pozycja, szczególnie dla osób które interesują się działaniem psychodelików a także teoriami na temat prawdziwej istoty egzystencji. Autor szczegółowo omawia przeprowadzane przez siebie badania, przeprowadza nas przez proces realizacji swoich projektów nie tylko jako naukowiec, ale też człowiek z pełnym zestawem cech: wątpliwości, niepewności, ciekawości, poszukiwania sensu swoich badań. Jak najbardziej polecam.

Jest to druga książka Harrisa jaka przeczytałem, po "Nadając sens". Może zabrałem się za niego trochę "od dupy strony", bo "koniec wiary" jeszcze przede mną, ale mam do niego mieszane uczucia. Bardzo przekonuje mnie to co pisze, ale żeby to zrozumieć muszę poświęcić dużo czasu i uwagi. Może chciałbym żeby szło zbyt łatwo, przyznaję się. Niemniej jednak wiele z tej książki zaczerpnąłem dla siebie i myślę, że jescze do niej wrócę.

Książka, którą na pewno warto znać. Ciężko mi się ją czytało, ale nie ze względu na to jak jest napisana, bo język użyty przez Orwella jest bardzo przystępny. Wymęczyła mnie bardzo pod względem emocjonalnym. Dawno nie czytałam książki, która byłaby dla mnie taka dołująca. Na pewnie długo ze mną zostanie, ale zdecydowanie nie wzbudziła we mnie pozytywnych uczuć. Zdecydowanie łatwiejszy w odbiorze był dla mnie Folwark zwierzęcy. Niemniej, warto przeczytać, ku przestrodze.

młodzieńcze eseje z głębi wnętrzności torturowanych bezsennością - wybuch emocji, zapis rozpaczy, nadwyżka nadwrażliwości i radykalnego pesymizmu o w oparach faszystowskiego zamroczenia... filozofia szczerości pogardy i nihilizmu, cierpienia jako rdzenia istnienia, istnienia jako nieustannego napięcia, bólu, rozpadu i niemożności znalezienia sensu... filozoficzna świadomość pustki jako jedynej wolności, która nic nie musi, której nic nie jest dane, której nic nie jest obiecane.... proto-egzystencjalizm francuski, przed Sartrem i Camusem... pierwsza książka Emila Ciorana, wydana po rumuńsku w 1934 roku, gdy miał zaledwie 22 lata. Za ten debiut otrzymał Nagrodę Fundacji Królewskiej... *** inspirował Emila Ciorana https://lubimyczytac.pl/ksiazka/167426/ostatni-mesjasz

"Człowiek jest liną rozpiętą między zwierzęciem i nadczłowiekiem, - liną ponad przepaścią." "Obok złego sumienia wyrastała dotychczas wszelka wiedza! Łamcie, poznający, łamcie mi stare tablice!" "Zaprawdę, kto mało posiada, tem mniej będzie posiadany: błogosławione niech będzie małe ubóstwo!" pro-twórczy poemat prozą, przypowieść antyegalitarna, humanistyczny mistycyzm schyłku XIX wieku, wołanie o przewartościowanie wszystkich wartości, o przemianę człowieka w lepszą wersję samego siebie - własnym rozumem, doświadczeniem, ograniczeniem, przezwyciężaniem samego siebie.... https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/tako-rzecze-zaratustra/ kluczowe kategorie: nadczłowiek (Übermensch), wola mocy (Wille zur Macht), Śmierć Boga (Gott ist tot), ostatni człowiek (der letzte Mensch), wieczny powrót (die ewige Wiederkunft), przewartościowanie wszystkich wartości(Umwertung aller Werte), etc Dzieło oryginalnie wydanie w trzech, osobno publikowanych częściach, w latach: 1883-1885 (część czwarta w 1892). Pełne wydanie całości miała miejsce w 1893 roku (pierwsze wydanie polskie - rok 1901). Dzieło jest opisywane jako „filozoficzna epopeja”. Sam Nietzsche sugerował jednak odczytanie, zgodnie z którym miało to być połączenie tragedii i parodii. https://pl.wikipedia.org/wiki/Tako_rzecze_Zaratustra https://pl.wikipedia.org/wiki/Zaratusztrianizm https://pl.wikipedia.org/wiki/Faravahar https://pl.wikipedia.org/wiki/Frawaszi *** interesująca wykładnia filozofii Nietzschego... https://lubimyczytac.pl/ksiazka/111048/tako-rzecze-sedlak

To zdecydowanie nie jest książka na raz.
To książka, w której człowiek chce bazgrac, podkreślać i notować własne spostrzeżenia. Czasami nie zgadzć się z autorem, a innym razem krzyczeć "TAK! Właśnie tak!". Jeśli ktoś szuka tutaj typowego Zen to się rozczaruje, chociaż Zen czuć tu bardzo wyraźnie. I właśnie te poszukiwania, swoje własne, prowadzone równolegle do tych Prisingowych sprawiają największą frajdę.

Jeżeli ktoś powiedziałby, że to "książka o ćpaniu", to uważam, że byłoby to krzywdzące dla autora. Bardziej to historia ludzkości przez pryzmat substancji psychodelicznych i odurzających. Naukowe podejście połączone z lekkim piórem sprawia, że historia jest wciągająca i treściwa. Autor mocno podkreśla swoje poglądy, ale każdy ma swoje zdanie i nie musi się z nimi zgadzać. Dla mnie lektura bardzo ciekawa przez dużą ilość informacji, o których dotychczas nie wiedziałem. Myślę, że to ciekawy wstęp do tematu psychodelików. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, to także bodziec do odkrywania ich dobroczynnych właściwości.