Wspomnienia podniebienia

Zabawna, ale momentami gorzka lektura. Autor z humorem opisuje historie ze swojego życia, choć często jest to śmiech przez łzy, bo opisywane sytuacje bywają naprawdę trudne i straszne. Żeby w pełni docenić tę książkę, warto znać realia kraju, o którym pisze — bez tego część niuansów może umknąć. Jednak dla wtajemniczonych to bardzo trafna i celna obserwacja rumuńskiej rzeczywistości.

Szalona książka. Bardzo dziwna i ciezka do czytania ale zostaje w pamieci jak w nia wejdziemy. Daje do myslenia, inna i szczera perspektywa czlowieka ktory urodzil sie nie w swoich czasach i nie potrafił sie odnalezc. Gloryfikacja piekna ciala, miesni, ciezkiej pracy. Motywuje.

„Nieskończoność w papirusie” Irene Vallejo to fascynująca podróż przez dzieje książki – od pierwszych zapisów na papirusach po rozwój bibliotek i znaczenie tekstu w kulturze. Autorka opowiada o tym z pasją i lekkością, dzięki czemu nawet najbardziej historyczne czy filologiczne detale stają się przystępne i żywe. Już od pierwszych stron czuć, że to książka pisana z miłością do słowa i z ogromnym szacunkiem dla tradycji czytelniczej. Widać również, że Vallejo włożyła ogrom pracy w zgromadzenie materiałów. Ilość ciekawostek, kontekstów i anegdot jest imponująca a jednocześnie podana w sposób nienachalny. Autorka łączy fakty historyczne z refleksjami osobistymi, tworząc opowieść pełną erudycji ale nigdy napuszoną. To sprawia, że lektura angażuje i daje poczucie uczestnictwa w wielkiej przygodzie książki przez wieki. Niestety, w drugiej części książki tempo wyraźnie słabnie. Im bliżej końca tym trudniej utrzymać uwagę – jakby autorka nie do końca wiedziała jak domknąć tę monumentalną opowieść. Narracja staje się mniej dynamiczna a wątki zaczynają się powtarzać, przez co lektura momentami nuży. Szkoda, bo początek zapowiada dzieło równomiernie świetne aż do ostatniej strony. Mimo tego zastrzeżenia „Nieskończoność w papirusie” pozostaje pozycją godną uwagi. To książka o niezwykle ciekawym temacie, napisana z wyraźną pasją i zrozumieniem dla historii czytania. Styl Vallejo zasługuje na uznanie a jej umiejętność popularyzowania wiedzy robi duże wrażenie. Zdecydowanie warto po nią sięgnąć – szczególnie jeśli kocha się książki i chce się lepiej zrozumieć ich długą, niezwykłą drogę.

Nie jest to typowa książka o wojnie, bo i nie opowiada o zwykłej wojnie, a o sytuacji w Ukrainie w 2015 i 2016 roku. Mniej jest tutaj o strachu i śmierci, chociaż czuć ich obecność. Również niewiele znajdziemy podniosłych myśli. Przeczytamy za to opis życia na froncie, wypełnionego monotonią i przyzwyczajaniem się do niej. Tekst nie jest może mistrzowski, jednak widać że autor miał już doświadczenie w pisaniu.

Niewątpliwie jest to książka dla wszystkich zakochanych w swoich półkach na książki, biblioteczkach i bibliotekach. Podobnie jak w swojej bibliotece zakochany jest autor tej książki - Alberto Manguel. Książka stanowi zbiór esejów o literaturze. Autor opowiada o swoich osobistych odczuciach związanych z książkami, ale narrację buduje w oparciu o uniwersalia i fakty historyczne. Jest to przyjemna lektura dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak inni patrzą na książki. Trzeba jednak pamiętać, jaki to typ książki. Eseje są formą szczególną, więc na pewno nie trafiają w gusta wszystkich. Jeśli jednak chcesz przekonać się do eseistyki w ogóle, albo do eseistyki Manguela w szczególe, to jest to dobry pierwszy krok.

Eseje biograficzne, rozprawy o naturze i warsztacie pisania super ciekawe. Recenzje książek, z których większości nie znam, mowy pogrzebowe niekoniecznie. Dałabym dwie gwiazdki, ale lubię jej poczucie humoru, dystans i błyskotliwość, które biją z tej książki. Dla literaturoznawców bardziej.

Każdy rozdział książki to krótki esej. Jedne lepsze, drugie takie sobie. Tematyka, taka jak w opisie książki. Mogę zdradzić, że tytułowy geniusz to ostatni rozdział i odnosi się do Larsa Noréna. Kto czytał jej książkę "Czuły punkt. Teatr, naziści i zbrodnia" to będzie wiedział o kogo chodzi. A tak ogólnie to moim zdaniem, kobieta wszędzie widzi nazistów, faszystów i prawicowych ekstrermistów. I oczywiście demokraci górą, hehe.

Świetne i warto znać. Szaman XXI wieku poszukuje znaczeń zwierząt w naszym życiu. I robi to z wprawą. Choć momentami mam wrażenie, że to rzecz z lekka naciągana (jak np. Korwin-Mikke), ale z ekspertem trudno dyskutować. Póki co jednak przyjmuję na wiarę i sprawdzam w praktyce. Polecam! PS. Dla raroga w wersji audiobookowej warto sięgnąć po tę wersję!

Książka Evy Meijer, chociaż trafiłam na autorkę dopiero teraz, wyraża wszystko to o czym myślę i czuję od zawsze. Wrażliwość holenderskiej autorki na kwestie praw zwierząt związana z dostrzeżeniem ich sprawczości oraz jej absolutnie demokratycznym wobec wszystkich czujących istot podejściem zoocentrycznym to mój absolutny filozoficzny konik, którego nie rozwijałam czytelniczo do tej pory, a jedynie empirycznie, w relacji ze zwierzętami Dlatego nie porównuję z innymi autorkami i autorami. Na pewno sięgnę po inne prace tej autorki. Polecam gorąco wszystkim, to lektura bardzo na czasie, pozwala pogłębić przekonanie o tym, że zaprzestanie krzywdzenia zwierząt to wybór konieczny etycznie, nie tylko ze względów klimatycznych, ale po to, by wzbić się na kolejny poziom człowieczeństwa.

Jako całość - po prostu dobra, ale ma swoje momenty, zdania, które wwiercają się w mózg. Bardzo osobista książka, a autorka jest co prawda nieco neurotyczną artystką z jeszcze bardziej neurotycznej bańki, natomiast diagnozy bardzo celne. Dużo gniewu, polecam.

Autorka opowiada przez pryzmat mitologii greckiej o życiu kobiet w patriarchalnym świecie oraz przytacza swoje doświadczenia. Porusza tematy molestowania, świadomego macierzyństwa, zazdrości, toksycznych związków, kultu ciała i nawiązuje też do sytuacji politycznej w stanach. Wciągająca książka i dająca do myślenia. Polecam czytelniczkom.

W oparach peerelowskiego absurdu Władza ludowa zaglądała ludziom do kuchni i nie tylko tam zresztą. O życiu w komunistycznym, paranoicznym systemie, przypomina autorka monumentalnego dzieła (liczącego ponad 500 stron!), traktującego o realiach minionej epoki. Dla niektórych będzie to nostalgiczna podróż w przeszłość, a dla innych lekcja historii. Wartość merytoryczna, naukowa publikacji Monika Milewska w swojej opowieści stosuje klasyczną zasadę od ogółu do szczegółu, na przystawkę serwuje nam w sposób syntetyczny garść niezbędnych informacji o tamtych czasach. Danie główne to już zbiór konkretnych wiadomości, okraszonych erudycją i wnikliwą znajomością realiów. Najlepsze kąski zostawiono na deser. Omawiane, solidne opracowanie wpisuje się w popularną tendencję badań nad food studies, mających charakter interdyscyplinarny. Ów trend łączy ze sobą rozmaite gałęzie nauki, takie jak antropologia kulturowa, psychologia społeczna, socjologia. Eseistka wskazuje na główne problemy, podkreśla istotną rolę jedzenia w kulturze, wzmiankując o genezie badań nad dziejami posiłków. Badaczka dokonała sumiennego przeglądu literatury, tyle, jeśli chodzi o kwestie metodologiczne. ''Zwyczaje kulinarne, takie jak pory spożywania posiłków, sposoby ich serwowania, zachowania przy stole czy sam wybór produktów i dań są częścią kapitału kulturowego i wyznaczają miejsce jednostki w społeczeństwie. To wszystko prawda''. Rozważania dramatopisarki zamykają się w latach 1944-1989, warto uzupełnić, że formalnie o Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej mówimy od uchwalenia konstytucji z 22 lipca 1952 roku. Między propagandą a rzeczywistością Czym były sklepy za żółtą firanką i co można było w nich nabyć? Czy każdy obywatel mógł zrobić w nich zakupy? Kto się bał Coca-coli i dlaczego? Którzy literaci pozostawali na usługach rządzących? Przeczytacie o życiu codziennym społeczeństwa w poprzednim ustroju i... poczuciu humoru Polaków. Gdy półki świeciły pustkami ''Przepełniona ideologią gospodarka socjalistyczna nie radziła sobie nawet z klęską urodzaju. Dlatego słowo mogło brzmieć w tamtych czasach jak dowcip''. Monika Milewska w wyśmienitym studium cytuje liczne dokumenty, artykuły, wspomnienia, dokonała starannej kwerendy, co wpłynęło na odbiór pracy. PRL od kuchni Antropolog wyczerpująco przeanalizowała temat, nawiązując m.in. do afer gospodarczych, tej z 1965 roku. Po skazaniu na karę śmierci ojca znanego aktora naród ironizował:,, Gomułka, zamiast powiesić szynkę, powiesił Wawrzeckiego''. Podobnie reagowano na powszechne braki w zaopatrzeniu: ,,Mięso i słonina jadzie do Stalina, a kości i flaki zjedzą Polaki''. Niewątpliwie pogoda ducha pozwalała rodakom przetrwać ten trudny czas. Pisarka zauważa również rolę dwóch periodyków towarzyszących gospodyniom domowym: ,,Przyjaciółka'' oraz ,,Kobieta i Życie''. Owe tytuły kształtowały nowe zwyczaje żywieniowe, upodobania kulinarne, w pismach tych prezentowano przepisy, porady. Mimo że publikacja zalicza się do tych ambitniejszych (z dwoma recenzentami naukowymi), to jej formalność i struktura w niczym nie przeszkadzają. Monika Milewska starała się zachować obiektywizm, nie sili się na żadne upiększenia ani przesadny krytycyzm. Pamięta przaśność, w której przyszło jej dorastać. Oceny pozostają umiarkowane, sprawiedliwe, pozbawione emocji oraz ślepego podążania za siermiężnym systemem, który był nie do obrony. Dywagacje spaja obszerna bibliografia, zasługująca na uwagę.

Książka może nie aż tak zabawna, jak się spodziewałam, jednakże Autor porusza wiele ważnych tematów, które każdy powinien sobie przemyśleć. W tym momencie - pozycja aktualna, za kilka lat może się okazać, że (przynajmniej kilka rozdziałów, np. dotyczący polityki) - niekoniecznie.

Talent pisarski Oksany Zabużko to zjawisko totalne, łączące w sobie rygor intelektualny wybitnej eseistki z pasją i wizyjnością poetki. Autorka nie tylko włada słowem, ona nim operuje, tnąc tkankę historii i współczesności z precyzją, która bywa bolesna, ale zawsze jest ożywcza. W zbiorze esejów „Planeta Piołun” Zabużko udowadnia, że jest jedną z najważniejszych współczesnych myślicielek europejskich, potrafiącą nadać lokalnym ukraińskim doświadczeniom wymiar uniwersalny. Moja ocena to mocne 7/10 – to lektura wymagająca, gęsta od erudycji, która momentami może przytłaczać, ale ostatecznie nagradza czytelnika głębokim wglądem w mechanizmy rządzące naszym światem. Zawartość: Krajobraz po katastrofie Tytułowy piołun odsyła nas bezpośrednio do Czarnobyla (ukr. czornobyl to właśnie piołun), ale dla Zabużko katastrofa elektrowni jest jedynie punktem wyjścia do analizy szerszej, cywilizacyjnej apokalipsy. Autorka przygląda się Ukrainie jako laboratorium, w którym testowano najbardziej niszczycielskie ideologie XX wieku, a teraz testuje się odporność prawdy na zalew dezinformacji. Eseje zebrane w tomie to mozaika tematów: od analizy twórczości Josifa Brodskiego, przez rozważania o kinie Larsa von Triera, aż po bolesne diagnozy dotyczące rosyjskiego imperializmu. Mocną stroną publikacji jest jej intelektualna odwaga. Zabużko nie boi się iść pod prąd, demaskując zachodnią naiwność wobec Rosji i wytykając Europie jej luki w pamięci. Jej styl jest barokowy, pełen dygresji i piętrowych zdań, co sprawia, że czytelnik musi być w pełni skupiony, by nie zgubić wątku w tym gąszczu idei. Diagnoza kultury i polityki Zamiast budować narrację opartą na emocjonalnym uniesieniu, autorka stawia na chłodną analizę kulturowych kodów. Napięcie w tych esejach wynika z niesamowitej zdolności Zabużko do łączenia odległych faktów – pokazuje ona, jak literatura, film i historia przeplatają się, tworząc sieć, w której wszyscy jesteśmy uwięzieni. Autorka unika publicystycznych uproszczeń, szukając przyczyn współczesnych kryzysów w głębokich warstwach kultury i języka. Jej spojrzenie jest przenikliwe, często gorzkie, ale zawsze poparte ogromną wiedzą. Najważniejsze wnioski i rady płynące z tej lektury to: Czytaj znaki czasu: Zabużko uczy, że katastrofy rzadko przychodzą bez ostrzeżenia – zazwyczaj są poprzedzone procesem gnicia języka i wartości. Pamięć to odpowiedzialność: Najważniejszą lekcją jest zrozumienie, że nieznajomość własnej historii skazuje nas na jej powtarzanie w najbardziej tragicznych wariantach. Kultura jako tarcza: Autorka pokazuje, że w świecie post-prawdy to właśnie solidna, krytyczna kultura jest naszą ostatnią linią obrony przed manipulacją. Książka otrzymuje wysoką notę za bezkompromisowość i błyskotliwość wywodów. To intelektualna gimnastyka najwyższej próby. Brakujące trzy punkty wynikają jednak z pewnej hermetyczności – niektóre eseje są tak mocno osadzone w specyficznym kontekście ukraińsko-rosyjskich sporów literackich, że bez solidnego przygotowania historycznego mogą być dla polskiego czytelnika trudne do pełnego przyswojenia. Styl Zabużko, choć zachwycający, bywa momentami zbyt autorytatywny, co utrudnia dialog z autorką. „Planeta Piołun” to lektura dla tych, którzy chcą rozumieć więcej i nie boją się gorzkiego smaku prawdy. Oksana Zabużko stworzyła mapę zagrożeń współczesności, na której Ukraina zajmuje centralne, bolesne miejsce.

W świecie zdominowanym przez nagłówki wieszczące nieuchronną katastrofę, Katarzyna Czajka-Kominiarczuk decyduje się na gest niemal wywrotowy – publikuje manifest na rzecz optymizmu. „Mam nadzieję” to książka, która świadomie rezygnuje z bezpiecznego dystansu, do którego autorka przyzwyczaiła nas na swoim blogu. Tym razem Zwierz Popkulturalny nie analizuje najnowszego serialu HBO, lecz zaprasza nas do intymnej rozmowy o tym, jak nie oszaleć w rzeczywistości pełnej lęku. Choć intencje są szlachetne, a pióro sprawne, całości wystawiam ocenę 6/10. To lektura potrzebna jako doraźny plaster, ale zbyt mało odkrywcza, by stać się fundamentem nowej filozofii życiowej. Głównym założeniem publikacji jest próba odnalezienia motywacji w świecie, który zdaje się rozpadać na naszych oczach. Autorka prowadzi nas przez labirynt kryzysów i społecznych niepokojów, starając się udowodnić, że nadzieja nie jest jedynie naiwnym życzeniem, lecz aktywną postawą intelektualną. Największym atutem książki jest bez wątpienia styl – lekki, gawędziarski, a jednocześnie erudycyjny. Czajka-Kominiarczuk potrafi wpleść w rozważania o emocjach trafne nawiązania do kultury, co sprawia, że przez kolejne rozdziały płynie się z dużą przyjemnością. Książka ma charakter eseistycznego poradnika, który nie narzuca jedynej słusznej drogi, lecz raczej zaprasza do wspólnej refleksji. Autorka celnie punktuje nasze współczesne obsesje na punkcie nieustannej produktywności, oferując w zamian rodzaj literackiego ukojenia. Dla wielu czytelników będzie to przedłużenie dobrze znanych i lubianych treści, podanych w bardzo estetycznej formie. Głównym zarzutem wobec „Mam nadzieję” jest jej pewna powierzchowność. Choć poszczególne fragmenty są napisane z wielką empatią, wiele z zawartych w nich tez brzmi jak zbiór oczywistości, które słyszeliśmy już wielokrotnie w podcastach czy mediach społecznościowych. Momentami ma się wrażenie, że autorka krąży wokół tematu, unikając głębszej, bardziej bolesnej analizy, przez co konkluzje bywają nieco zbyt „bezpieczne” i przewidywalne. Brakuje tu autentycznego momentu przełomowego, który faktycznie rzuciłby nowe światło na nasze lęki. Podsumowując, „Mam nadzieję” to pozycja idealna na gorszy wieczór, gdy potrzebujemy przypomnienia, że nasze obawy są współdzielone przez innych. To rzetelna, ciepła publikacja, która spełnia swoją doraźną funkcję wspierającą, ale nie rewolucjonizuje gatunku literatury faktu czy eseistyki. Dla wiernych fanów autorki będzie to wartościowe dopełnienie jej dotychczasowej twórczości, dla pozostałych – miły, choć nieco ulotny przerywnik w codziennym pędzie. To dobra, solidna szóstka – książka z sercem, której zabrakło nieco więcej analitycznej odwagi.

Fascynujące jest wprowadzenie czytelnika w Japonię stwierdzeniem, że to kraj brzydki. Jednocześnie Autor pokazuje co w Japonii go zachwyciło. Szczerość i wnikliwość powodują, że jego opowieść wciąga. Czytelnik otrzymuje zniuansowane spojrzenia na Japonię, wielowymiarowe, w szerokim kontekście innych krajów azjatyckich. Pytaniem otwartym pozostaje na ile ten obraz się zestarzał wobec Japonii trzeciej dekady dwudziestego pierwszego wieku (może Japończycy teraz też doświadczają zwrotu ludowego i archiwalnego). Jak by nie było, „Japonia utracona” Alexa Kerra jest warta przeczytania. To bardzo osobista eksploracja Japonii, z perspektywy Amerykanina, podana z dużą dawką wiedzy o tym kraju. Ale czytelnika spodziewającego się głównie rozważań o japońskości może znużyć autorskie ego, wypływające z amerykańskiej koncentracji na własnym przeżywaniu świata.

Sięgnęłam po tę książkę zwabiona nazwiskiem autora, Miguela de Unamuno. Wielki pisarz, filozof etc., wiadomo. Dziełko jest…specyficzne. Składa się z przetłumaczonego przez Unamuno zarysu jego własnej sylwetki pióra francuskiego krytyka, komentarza do tegoż i właściwego eseju o tym, jak się tworzy powieść. Na szczęście nie jest to poradnik pisania kreatywnego. To raczej wizja roli pisarza i czytelnika, ich wzajemnego stwarzania i odtwarzania dzieła. To wszystko w mocno politycznym zabarwieniu, bo dziełko było pisane podczas raczej przymusowego pobytu pisarza poza Hiszpanią, a to w wyniku usunięcia go z kraju przez dyktaturę Primo de Rivery. O ile komentarz ociera się chwilami o minoderię, o tyle zabawa ze słowami („umieranie nazywam odnarodzniem”) w zasadniczym eseju jest znacznie ciekawsza.

Czytając tę książkę musiałam walczyć z ambiwalentnymi odczuciami. Z jednej strony wadziła mi wszechobecna narracja 'zaprawdę powiadam Wam, że tak jest'. Niektóre z teorii nie były dla mnie przekonywujące, a książka traktowała je bez wyjątku jako niepodważalne prawdy. A z drugiej strony mam świadomość i silne przekonanie, że to pozycja absolutnie rewolucyjna, która rzuca kompletnie inne światło na zrozumienie patriarchatu i jego ofiar. Zgłębienie istoty patriarchatu jako systemu który warunkuje tożsamość mężczyzn bez ich wyboru, a nie jest tożsamy z męskim 'ja' i zrozumienie że de facto krzywdzi on samych mężczyzn od wczesnych lat życia – bardzo cenna lekcja. Tym bardziej cenna, że wydana była 20 lat temu kiedy świat jeszcze trochę inaczej wyglądał i taki głos był w nim bardzo potrzebny. Czytając miałam pewne zastrzeżenia, ale po skończeniu, kiedy przewertowałam raz jeszcze strony z zagiętymi rogami, to zdałam sobie sprawę jak wiele było tam ciekawych myśli i rozwijających lekcji feminizmu. Myślę że książka pięknie rozwija nadzieję na feministyczną przyszłość w której nasze relacje oparte są na miłości, akceptacji własnego ja, gdzie mężczyźni i chłopcy są wspierani i włączeni społecznie, a ich emocjonalność ma prawo się rozwijać w niepatriarchalny sposób.

Książka zupełnie nie w moim typie. Jest to kilkadziesiąt drobnych tekstów publicystycznych 2-4-stronicowych, w których autorka snuje rozważania na przeróżne tematy. Mnie nie zachwyciła, zdecydowanie wolę obszerniejsze formy literackie, ale nie można jej odmówić poczucia humoru, świetnego zmysłu obserwacji i autoironii.

Znam i kocham twórczość Johna Greena całym sercem. Odegrał ważną rolę w mojej przygodzie z czytaniem jak i przy dorastaniu. Jego młodzieżówki sprawiały, że czułam się zrozumiana. Ta książka to nie jest młodzieżówka. Jest książka zupełnie inną, w której autor pokazuje nam najgłębsze cząstki siebie. Co wymagało od niego ogromnej odwagi. To zbiór esejów, przemyśleń na temat epoki, w jakiej żyjemy, w której dominuje człowiek. Ale John Green zrobił to znowu. Znowu poczułam się zrozumiana, a fragmentów mam podkreślonych więcej, niż mogłam się spodziewać. John Green udowadnia, że jego twórczość jest cudowna w każdej formie. John Green jest niezwykle szczery. I za to mu dziękuję 🫶🏾