Wsobne gawędy grzywackie i inne opowieści

Długo ważyłam na szali moją ocenę tej książki. Rozważałam wszystkie jej wady i zalety i obracałam w myślach. Ostatecznie wyszła mi 5 i to tylko ze względu na drugą część, która w mojej opinii jest dużo lepsza od pierwszej oraz piękne językowo fragmenty, o czym w dalszej części recenzji.

Już sam tytuł nietuzinkowy. Przyswoiłam sobie znaczenie słowa "wsobny" – taki, który koncentruje się bardziej na własnych problemach i potrzebach niż na kontaktach z innymi ludźmi i otaczającym światem.
Gawęda mnie zmyliła, bo spodziewałam się przyjemnej opowieści, z życiem i humorem, a otrzymałam filozoficzne rozważania "tarnowskiej przybłędy” na jakiejś zapadłej wsi w stylu mądrości głoszonych przez znaną trójkę pijaczków z serialu „Ranczo”. Choć te było przynajmniej zabawne.

Poleciłabym autorowi pod rozwagę bardziej oszczędny styl Hemingwaya: prostotę i minimalizm, oszczędność słów oraz większą bezpośredniość. Wydaje mi się, że byłoby to z korzyścią dla czytelnika.
Przykro mi, ale zdania po 16 linijek (policzyłam!) to jednak dla mnie za dużo. Czytając, lubię wracać do pięknych zdań i rozkoszować się nimi, ale nie lubię być do tego zmuszana przez gubienie sensu w plątaninie wypowiedzi.

Momentami piękny język to drugi powód, dla którego ocena nie jest jeszcze niższa.
Małe perełeczki, zdania, które umilały mi czytanie, np. "Cisza, tylko odgłos moich wytrąconych kroków jako ścieżka dźwiękowa zagubienia".

Galeria osobliwych postaci, z których każda wydaje się wykraczać poza ogólnie przyjętą normalność. Dominują promile i pokręcone osobowości, zakotwiczone w tym swoim siermiężnym losie i pogodzone z nim. Sterani życiem, zwyczajni szarzy ludzie, ale to ich przytłoczenie odarło ich już z wszelkich marzeń i inspiracji. I pomiędzy nimi narrator, którego wypowiedź: "Bo nie ma nic gorszego, niż taka kieszonkowa, podręczna, przydomowa filozofia, która wykracza poza jego rozmach i woń obornika". Ale taką filozofię właśnie uprawia na kartach tej książki.

Zresztą pytanie o normalność wydaje mi się przewodnim tematem obydwu części książki.
(...) pomiędzy ludźmi powyginanymi na swoje niepowtarzalne sposoby".
Trochę nie rozumiem zamysłu połączenia tych dwóch zupełnie różnych części w jednej książce.

Nie lubię męczyć się przy książce, a czytanie szczególnie pierwszej części po prostu mnie nużyło.
Nie jest łatwo oceniać w ten sposób książkę, bo rozumiem, że każda kosztuje autora sporo pracy. Przykro mi, ale chyba nie jestem odpowiednim odbiorcą tej książki. Nie mogę jednak postąpić wbrew swoim odczuciom i ocenić jej wyżej.
Dziękuję za egzemplarz otrzymany do recenzji.

Długo ważyłam na szali moją ocenę tej książki. Rozważałam wszystkie jej wady i zalety i obracałam w myślach. Ostatecznie wyszła mi 5 i to tylko ze względu na drugą część, która w mojej opinii jest dużo lepsza od pierwszej oraz piękne językowo fragmenty, o czym w dalszej części recenzji.

Już sam tytuł nietuzinkowy. Przyswoiłam sobie znaczenie słowa "wsobny" – taki, który...