Szczęście jest przeto elementem płodozmianu, atawizmem, sprzyja etapom rozrodu i wegetacji, a potem, gdy się ono ledwie kończy, bo wszystko w końcu swój spotyka kres, staje się kategorią i wizytówką zmarnowanego czasu. Kolejny raz i koncertowo oraz paradoksalnie odpowiada za nasze uczuciowe, emocjonalne kalectwo i bankructwo...(...)
- Zaprawdę powiadam, noszę w sobie ten constans smutku planety. Słuchaj mnie, mój Stróżu Aniele, ja nigdy nie będę szczęśliwy, choćbym nawet gwiazd dosięgnąć umiał. Jest ich nieskończenie wiele...
Widzisz więc, ostał mi się jedynie zachwyt nad reorientowaniem zmartwień...