Wiatr i Prawda. Część 1

Moje oczekiwania wobec nowej sagi Johna Gwynne’a były ogromne, co wynikało bezpośrednio z uwielbienia dla jego poprzedniej serii „Wierni i Upadli”. Jednak po lekturze pierwszego tomu towarzyszą mi dość mieszane uczucia, głównie dlatego, że autor drastycznie zmienił tutaj sposób prowadzenia narracji. O ile w poprzednim cyklu dostaliśmy klasyczną drogę „od zera do bohatera” i przejrzysty konflikt dobra ze złem, tutaj zostajemy wrzuceni w świat martwy i bezlitosny, rządzony przez pozostałości potęgi dawnych bóstw, gdzie moralność praktycznie nie istnieje. Początek tej przygody okazał się dla mnie nieco nużący, ponieważ Gwynne bardzo długo izoluje od siebie kluczowe postacie. Losy Orki, Varga i Elvary przez setki stron biegną osobno, co wywoływało u mnie wrażenie czytania trzech niezależnych, nieco przydługich nowel zamiast jednej, zwartej powieści. Zabrakło mi tu też kogoś tak jednoznacznie "szlachetnego" jak Corban– dla wiernej fanki poprzedniej serii autora brak takiego „kompasu moralnego” był barierą trudną do przeskoczenia. Mimo tych początkowych trudności wciąż pokładam w tej serii duże nadzieje. Znając styl autora i jego specyficzny styl budowania napięcia, traktuję ten tom jako niezbędną, choć wymagającą ekspozycję i czekam na obiecaną „rozwałkę” w kolejnych częściach...

Bardzo dobra fantasy. Trochę skierowana do młodzieży. Denerwujacy był fakt, że główny bohater jest praktycznie niezniszczalny. Jego rany i i kontuzje goja się z dnia na dzień:) Ciekawy świat i koncepcja magii. Polecam miłośnikom dobrej fantasy i nie tylko.

Pierwsza część trylogii o Krwiozaprzysiężonych - Cień Bogów - była książką bardzo solidną. Stanowiący jej kontynuację Głód Bogów, pomimo pewnych niedociągnięć, jest powieścią o klasę lepszą. Tempo jest szybsze, postacie się rozwijają. Problem nudnawych rozdziałów Elvary zniknął. Strzałem w dziesiątkę okazało się dodanie dwóch nowych punktów widzenia. W efekcie wydarzenia śledzimy z perspektywy pięciu różnych bohaterów, co pozwala nam na zyskanie całościowego obrazu sytuacji. Za szczególnie udaną uważam postać Guðvarra, która mogłaby wyjść spod pióra samego Joego Abercrombiego, mistrza w kreowaniu charakterów nikczemnych a jednocześnie pasjonujących. W sumie mocno polecam, zwłaszcza tym czytelnikom, którzy po lekturze pierwszej części mieli mieszane wrażenia i teraz wahają się, czy czytać dalej. Zdecydowanie warto!

Nareszcie! Nie ukrywam, że ciężko czytało mi się ostatni tom, zaczelam w sierpniu skończyłam w marcu.... z jednej strony chciałam poznać zakończenie a z drugiej przeciągałam, aby choć jeszcze przez chwilę zostać w tym świecie. Cóż, więcej pytań niż odpowiedzi, nie urzekła mnie ostateczna walka z Odium. Z drugiej strony ma to jakiś sens. Najbardziej bolą niedokończone wątki oby kolejne części powstały w miarę szybko.

Za mną ostatni tom Legend Pierwszego Imperium. Epoka Imperium zakończyła moją cudowną przygodę z Persefoną, Brin, Moyą, Roan i oczywiście Suri. Nie bez powodu wymieniam kobiece bohaterki a pomijam te męskie. Myślę, że to kobiece postacie stworzyły ten cykl a panowie (może prócz Malcolma) mieli drugorzędny wpływ na akcję. Ale to na pewno nie wada. Cała historia była wciągająca, ciekawa, momentami widowiskowa. Bardzo podobał mi się świat bogów i cała kosmogonia przedstawiona w cyklu. Na pewno nie było nudno, czasem rzeczywiście tempo było wolniejsze, ale to nie była wada. Cieszy mnie rola, którą w książce odegrała Brin. To ciekawe zagranie ze strony autora. Na pewno rozpocznę kolejny cykl tego autora. Warto.

Pierwsza powieść z Cosmere, która w pełni poszła w techno-magiczny, quasi science fantasy vibe. Miałem naprawdę poczucie, że czytam space opere w tym uniwersum. Choć najmocniejsze skojarzenia wszystko to budziło też z Mad Maxem. Tylko takim bardziej latającym niż jeżdżącym po pustyni. Przedziwne pojazdy, przedziwne społeczności żyjące w tych pojazdach, przedziwne technologie i zabójcze warunki planetarne. A przede wszystkim ciągły wyścig z czasem. Ten ostatni aspekt jeszcze bardziej potęgował skojarzenie z Mad Maxem, zwłaszcza tym nowym, współczesnym. Ta książka ma dokładnie takie tempo jak film Georga Millera z 2015 roku. Nieustający rajd wynikający ze specyficznych warunków planetarnych, bez chwili wytchnienia. Także, ze względu na wyżej wymienioną specyfikę obserwujemy tu tylko jedną perspektywę, tylko jeden wątek. Ale za to bardzo blisko, bardzo intensywnie. Tożsamość głównego bohatera jest bardzo ciekawym twistem samym w sobie i naprawdę trudno go nie lubić. Mimo, że niemal wszystko z nim związane owiane jest tajemnicą. Na pewno jest to jedna z mniej typowych powieści Autora. Jego kolejny eksperyment. Przykład elastyczności, za którą bardzo go cenię. Ale nie jest to też w żadnym wypadku jego najlepsza powieść. Jest tu masa problemów fabularnych, choćby z lore tej planety, z umownością tej całej społeczności, która ją zamieszkuje. Sporym mankamentem jest to, że nie będąc obczytanym w całym Cosmere nie ma tu chyba zbytnio czego szukać, a całość może okazać się zupełnie niezrozumiała. Mamy tu dziury fabularne, a także naprawdę pełno naciąganych sytuacji i deus ex machin pojawiających z częstotliwością adekwatną do zawrotnego tempa całości. Jest też ten typowy dla Sandersona mankament, którego zawsze się czepiam, a w tej pozycji jakoś wyjątkowo wzmocniony. Mianowicie natarczywy technobełkot mechaniczno-magiczny. Dostajemy tu od groma podręcznikowego majsterkowania z duszami, ich fragmentami, przeliczaniem ich na jednostki i możliwymi zastosowaniami. Ileż tu dziwnych projektów mechanicznych. Bohater na przestrzeni kolejnych stron rysuje diagramy kolejnych silników, dział energetycznych, dokonuje obliczeń fizyczno-magicznych, modyfikuje statki. Na pomysły wpada co sekundę, a wymyślanie kolejnych rzeczy zajmuje mu minuty. Do tego wszystko co wymyśli od razu uzyskuje tworzone z niczego, przez gromadkę duchów z innego, skądinąd rewelacyjnego opowiadania "Cienie dla Ciszy w lasach Piekła“. Pokazuje im na szybko narysowane plany techniczne przez szybę :D W zasadzie 1/3 książki to analityczna zabawa z wymyślaniem kolejnych mechanik w ramach cosmerowej kosmologii. Dobrze się to czyta ale poczucie naciąganych głupotek nie odstępowało mnie przez to ani na krok. Przez to całość nabierała dla mnie niestety bardzo infantylnego poczucia, w swej zacnej bądź co bądź rozrywkowości science fantasy. Ale, ale. Mimo wszystko bawiłem się świetnie. Mimo wspomnianych mankamentów czuć w tym wszystkim ogromną miłość Sandersona do tego własnego settingu. Czuć w tym także niezwykle szczerą zabawę. Fun! I jako taka lektura była przez to właśnie arcyprzednią frajdą. Aczkolwiek głównie dla fanów albo dla naprawdę zaawansowanych czytelników Cosmere. Książka niestety gorsza (nieco) od dwóch poprzednich Sekretnych Projektów w tym settingu ale nadal stanowiąca kawał świetnej, bezkompromisowej rozrywki. Na pewno nie można jej też odmówić oryginalności, a do tego przez swoje zawrotne tempo, do przeczytania w zaledwie kilka wieczorków.

Powiem szczerze, że brakowało mi kolejnych opowieści o Gieralcie. Ucieszyłem się bardzo kiedy przeczytałem zapowiedzi ukazania się historii o młodym Geralcie. I oto jestem po lekturze. Fajnie jest wrócić do świata, który się zna i lubi. Sapkowski tu nic nowego nie odkrywa, jak dla mnie, trzyma poziom. Czyta się z przyjemnością, z radością odkrywając nieznane do tej pory, okryte mrokiem tajemniczości fakty z lat młodości Geralta. Dla fanów ale nie tylko - może od tej historii początkujący fani Geralta rozpoczną poznawać dalsze Jego losy... kto wie.

Przednia to była zabawa! "Diabły" nie posiadają skomplikowanej fabuły, o czym wiedziałam już na starcie, więc nie spodziewałam się tak wielowarstwowego doświadczenia jak przy pierwszej trylogii "Pierwszego Prawa". Dostałam jednak dokładnie to, czego oczekiwałam. Polubiłam praktycznie wszystkich bohaterów, a sceny akcji były wręcz niesamowite – żywe, dynamiczne i zapadające w pamięć. Dialogi, choć niekiedy nierówne, zazwyczaj okazywały się przezabawne. Liczę na to, że w kolejnych tomach Abercrombie rozwinie skrzydła i pogłębi historie postaci, bo doskonale wiem, na co go stać. Już nie mogę się doczekać!

Pani Wang znowu to zrobiła – zaangażowała mnie emocjonalnie w swoją powieść tak jak mało kto, a nawet udało jej się wycisnąć ze mnie łzę. Wydawało mi się, że wiem o czym jest ta książka, ale rozwój wydarzeń pokazał mi jak wąskie było moje myślenie. Po nieco przydługiej ekspozycji i świat, kiedy nie raz pomstowałam na sytuację bohaterów i panujące reguły i łykanie propagandy, dochodzi do punktem zwrotnego, którym jest atak obcego kraju na Kaigen. Epicka bitwa dosadnie pokazuje brud, koszmar i tragedie związane z napaścią, przy jednoczesnym obniżeniu bierności państwa - i nie wiem co bardzo mnie oburzało: brutalność Ragijczyków, czy okrucieństwo władz Cesarstwa, które zawiodło swoich poddanych. Ale konieczność obrony była też impulsem dla głównej bohaterki, by przypomnieć sobie przeszłość. Misaki to wykształcona wojowniczka wysokiego rodu, która postanowiła zapomnieć jak potężna była, by sprostać roli pokornej żony i matki - to świetnie wykreowana postać, nieidealna, nieprzerysowana i dużo ciekawsza niż początkowo zakładałam. “(...)Pozwoliła sobie na wdzięczność za to kim jest. Dobrze urodzona kobieta nie była w stanie odciąć nóg stojącemu mężczyźnie, po czym wytrzeć ostrza w jego otwarte od krzyku usta (...) Dzięki bogom była potworem." Po bitwie, kiedy klapki z oczu opadły i uśpione siły się przebudziły, dochodzi do pojedynku, którego przebieg, jak i konsekwencje tak mnie zaskoczyły, że do finału szukałam haczyka. Kompletnie nie spodziewałam się takiego obrotu spraw, ani tego, że finalnie bardzo mi się spodobał. Tak samo jak tego, że w fabule został ukryty trop lubiany przez książkary, ale jego zdradzenie byłoby spojlerem. Magia to kolejna wersja posługiwania się mocą żywiołów, ale Wang, bazując na czymś znanym, buduje elementy nowe i interesujące: to nie jest oklepany miotanie ognistymi kulami - to Szepczące Ostrza z Lodu zdolne tnąć stal, Wyciąganie Dusz kradnące oddech, śmiercionośnie trąby powietrzne, Czy Krwawi Mistrzowie Marionetek - bo magia krwią też jest tu istotnym elementem. I zdawać by się mogło, że nawet najwspanialsze rody wojowników nie mogą mieć szans z machiną wojenną znaną z współczesnego pola walki, ale autorce udało się mnie przekonać, że wolałabym mieć w swojej armii kilku Koro z Takayubi niż batalion zwykłych żołnierzy. Było tu trochę dłużyzn na początku - fabuła sprawdziłaby się równie dobrze, gdyby odjąć jej ze 100 stron. Sama końcówka to jakby podbudowa pod dalszy ciąg. I choć całość była emocjonalną bombą, to po zakończeniu czuję spokój, jakby Matsudowie zarazili mnie swoją chłodną jiyą.

Twórcy “The Expanse” ruszyli z nowym cyklem. Nie zazdroszczę im presji jaką muszą odczuwać po swoim poprzednim kolosie. Oczekiwania fanów musiały być ogromne. Ja do “Łaski bogów” podszedłem na luzie. Książkowe “The Expanse” skończyłem po pierwszym tomie, serial oglądałem z przyjemnością, ale nie mam aż tak nabożnego stosunku jak niektórzy. Miło mi powiedzieć, że ten cykl planuję kontynuować. Start jest powolny, ale intrygujący. Ludzkość zamieszkuje planetę, która z pewnością nie jest jej pierwotnym domem. Nie wie jednak skąd pochodzi i jak się tu znalazła. Bohaterowie są grupą naukowców badających relację między drzewami życia - endemicznym i ziemskim, gdy błyskawiczna inwazja obcych rzuca ludzkość w niewolę. “Wojna pojmanego” też jest SF, ale tym razem Corey’owie poszli w kierunku space opery. Potężni, homaro-modliszkowaci Carryx to rasa, która wzięła w niewolę dziesiątki gatunków rozsianych po kosmosie, oraz likwidowała te, które okazały się bezużyteczne. Na szczęście wszystkie mogą funkcjonować w podobnej grawitacji i atmosferze. Pozwala to akcji rozgrywać się w kosmopolitycznym więzieniu. Bohaterowie byli mi z grubsza obojętni. Są tam interesujące pomysły, natomiast to sama sytuacja była ciekawa i prowokowała do myślenia, co sam bym zrobił w takim położeniu. Co więcej, jak wspominałem z czasem robiło się coraz bardziej intensywnie i interesująco. Obcość Carryx jest powiedziałbym, akuratna. W sam raz dla space opery, nic brawurowego. Momentami jest śmiesznie, kiedy czytamy o poddanych rasach, zalatuje klasycznym fantasy, ale to drobiazg. Chętnie dowiem się więcej o Roju, o wrogach Carryx. Tym bardziej, że ponoć ma się to zamknąć w trzech tomach, więc szanse na utrzymanie poziomu są spore. Czuć, że Corey’owie to solidni rzemieślnicy. Książka wchodzi gładko mimo pewnych niedostatków a nawet potknięć w redakcji czy tłumaczeniu. “Wojna pojmanego” ponoć już dostała deal na telewizyjną adaptację. To może być trudny materiał, ale chętnie zobaczę to na ekranie.

Nie będę ukrywać, że rozpoczynając czytanie IV tomu serii, która stała się jedną z moich ulubionych, miałam lekkie obawy: czy czar Żniwiarza nie pryśnie? Czy perspektywy nowych bohaterów mi się spodobają? Czy chcę sobie znowu fundować ten emocjonalny rollercoaster, skoro wszystko było już dobrze i teraz znowu się spieprzy? I wiecie co? Jest jeszcze lepiej niż zapamiętałam z poprzednich trzech części. Darrow dojrzewa, a pióra Pirce’a Browna staje się tylko lepsze. Orbitowałam w jego środkach stylistycznych jak bohaterowie książki w stanie nieważkości. Widziałam wydarzenia jakbym oglądał film. Ale warsztat byłby niczym, gdyby nie genialna, wielowątkowa fabuła i intrygi. Układ Słoneczny po dekadzie od obalenia Imperium bynajmniej nie jest utopią. Autor do bólu prawdziwie wykreował sytuację polityczną ze wszystkimi problemami, jakie mogłoby trafić Republikę po takim czasie, i nie oszczędza bohaterów, którzy już nie podbijają, lecz są u steru rządów. Wciąż pozwala im wątpić i popełniać błędy, a oglądani okiem nizin społecznych, są wręcz tymi złymi. Nie wytrzymam jeśli nie napiszę, że dzieciaki są absolutnie tym, czego można by się było spodziewać po zmieszaniu materiału genetycznego ich rodziców. Dzięki rozdzieleniu narracji na cztery postaci fabuła miała świetną dynamikę, a czytelnik wgląd na różne części Układu Słonecznego i poglądy skrajnie różnych osób. Odczucia, jakie żywiłam do bohaterów zmieniały się wraz z biegiem narracji - w jednych przypadkach na plus, w innych na minus - ale jedno je łączy: wszystkie były jednakowo angażujące i miały swoje momenty. Uwielbiam to uniwersum, jego patetyczny ton, rozdmuchaną do granic możliwości doniosłość opisów i dialogów, tytuły jakimi obnoszą się bohaterowie, legendy i przywiązanie do tradycji. I uwielbiam ciarki jakie miałam przy ostatnim zdaniu ostatniego rozdziału.

Za mną kolejna część Legend Pierwszego Imperium i i jak dla mnie to jak dotąd najlepsza, ale też najsmutniejsza część. Siedmioro bohaterów wyruszyło w niepewną misję do krain umarłych poświęcając właściwie wszystko, co może oddać człowiek. Misję, która na pierwszy rzut oka wydaje się niemożliwa, ale czym jest nadzieja i słowo tajemniczego Malcolma? Ogromny plus za przedstawienie kosmogonii świata, cieszę się, że autor poświęcił mu tak dużo miejsca. To wiele wyjaśnia i tłumaczy różne zależności między postaciami. Czas bohaterów spędzony w podziemiach zupełnie się nie dłuży, wręcz przeciwnie - chcę więcej. Ta książka w większości sprawiała jednak, że byłam smutna i niepewna losu wszystkich postaci. Fabuła wypełniona była dużą niepewnością o los wszystkich tych, których tak polubiłam. Niewiele czasu poświęcono Persefonie i jej mężowi. Szkoda, bo to co dostałam w tym tomie było niezwykle ciekawe, choć nie jakieś bardzo widowiskowe. Ale nie zawsze przecież chodzi o wojny, smoki i wybuchy żeby było ciekawie. A kogo najbardziej żal? Wg mnie Tesha, ale to już oceńcie sami.

Fenomenalna jednotomówka dark fantasy. Nie spodziewałem się, że moje pierwsze spotkanie z twórczością Christophera Buehlmana okaże się aż tak udane. Autor w swojej powieści zabiera czytelnika do Francji połowy XV wieku, która jest wyniszczona wskutek szalejącej zarazy czarnej śmierci. Na domiar złego kraj staje się areną zmagań pomiędzy siłami nieba i piekła. W tych niewesołych okolicznościach poznajemy Thomasa, rycerza grasanta, który spotyka na swej drodze pewną dziewczynkę sierotę. Nie jest ona jednak zwyczajna i twierdzi, że przemawiają do niej anioły. Przede wszystkim pierwsze skrzypce gra w tej powieści klimat. Dwa ognie można moim zdaniem określić jako swoistego rodzaju post-apo i powieść drogi. Nasza drużyna przemierza Francję spustoszoną przez epidemię dżumy, co chwila napotyka się na wymarłe osiedla i masę ciał, których nie ma nawet kto pochować. Jednocześnie cały czas trwa angielska inwazja, a podróżnych napadają rabusie. Mroczny nastrój świetnie dopełniają pomysłowe sekwencje horrorowe. Dwa ognie klasyfikowałbym raczej jako dark fantasy, nie czystą grozę, ale makabrycznych, niepokojących lub zwyczajnie obrzydliwych scen tu nie brakuje. Jeśli chodzi o samą fabułę, to choć ma dość epizodyczny charakter, to mocno wciąga. Co uważniejsi zobaczą tu też dużo umiejętnie wplecionej religijnej symboliki. Wiele dobrego mam do napisania też na temat bohaterów. Są oni naprawdę dobrze wykreowani, widać jak przeszłe wydarzenia odcisnęły na nich piętno. Pod tym kątem muszę szczególnie pochwalić wątek Thomasa, który na kartach powieści przechodzi swoisty redemption arc. Świetnie wypadają również relacje między bohaterami, zwłaszcza ta dotycząca Thomasa i Delphine. Autor bardzo umiejętnie potraktował w powieści kwestię religijności. Choć niejednokrotnie na kartach książki księża są przedstawieni jako przeżarci korupcją i zepsuci, to zarazem u innych widzimy piękno czystej wiary, która podnosi na duchu człowieka w najtrudniejszych momentach. Mimo, że powieść przez większość czasu ma poważny charakter, to nie zabrakło tu też humoru. Świetnie pod tym kątem wypadają nieraz cięte dialogi między Thomasem a Delphine, ale nie zawodzi także humor sytuacyjny, przy scenie z potrawką i wróblem mocno parsknąłem śmiechem. Czy powieść ma jakieś wady? Na pewno nie jest dla każdego, duża ilość brutalnych scen wielu odrzuci. Niemniej mnie osobiście tytuł ten naprawdę zachwycił. Wszystko mi tu zagrało: historia, bohaterowie, klimat, styl i zakończenie, które mnie wzruszyło. To był ten szczególny przypadek powieści, kiedy tak cieszyłem się lekturą, że im bliżej było końca, tym bardziej nie chciałem, aby się skończyła. Ode mnie w pełni zasłużone 10/10.

Jeśli chcesz przeczytać tą książkę musisz najpierw przeczytać Serie Dziedzictwo [ Eragon i tak dalej ] oraz książkę Widelec Wiedźma i Smok. Bez tego nie będziesz brał radości z rozbudowanej fabuły oraz nie będziesz rozumiał wielu ważnych i dodatkowych wątków [ takich jak relacja Nasuady z tytułowym bohaterem]. Książka jest zdecydowanie dla starszych odbiorców [12 plus]. Ja nie zawiodłam się na tej książce było tam dokładnie to czego się spodziewałam - nowi jak i starzy bohaterowie, historia Murtagha, nowe zagrożenie i klimat całej Alagesii. Ja czułam że autor nie jest już 15 latkiem w sumie główny bohater też jest już starszy i dużo przeszedł ale dalej się to świetnie czyta. Główna walka była średnia natomiast ostatni rozdział był piękny. Czekałam na ten rozdział przez całą książkę. Mimo że książka ma bardzo rozbudowaną fabułę i jest długa mi czytało się to bardzo dobrze. Bardzo podoba mi się charakter Murtagha czytając tą książkę czuć że autor przykłada dużą wage do tego. Mi się bardzo bardzo podobało jest i będzie to jedna z moich ulubionych książek więc ocena 10 na 10. Bardzo Polecam jeśli chce ktoś wrócić albo kontynułować przygodę z Christoperem Paolinim ale raczej nie jak chce zacząć od tej książki.

Za mało o Rubieży i Północy! Tak jak pierwszy tom mnie porwał w całości (ale zamykał się w bardzo małej skali), tak drugi sprawił, że zostałem z poczuciem niedosytu i na tak dużej ilości stron zbyt dużo się działo (świat nagle stał się przeogromny). Rozbicie na perspektywę różnych bohaterów doprowadza do tak wielu różnych historii i ilości różnej treści, że na tym ta książka traci, choć największym minusem jest niesamowicie szybkie przemieszczanie się armii Vaelina między Północą a obleganym zamkiem, a wydawało się niesamowicie ciekawym wątkiem. Za to pozytywem jest konsekwencja w nakreśleniu głównego bohatera i skutków przemiany wynikającej z historii w tomie pierwszym. Autorowi trzeba oddać, że w ilości wątków, które porusza trzyma je spójnie w ryzach. Dzieło jest kompletne, ale wątki Rubieży miały tak wielki potencjał, że czuję niedosyt.

Historia Alwyna Skryby nabiera tempa... Chciałoby się. Akurat akcja płynie leniwie, gdzie wydawało by się, że krew z roztrzaskanej głowy, uciętej ręki płynie wartko. A krwi tu pod dostatkiem. To zdecydowanie największy atut tej opowieści. Czuć smród, słychać mlaskanie krwawego błota pod nogami i jęki agonii. Wojna na wielu, wielu stronach. Bitwa za bitwą i podstęp za podstępem. Bardzo podobały mi się wątki związane z pobytem Skryby u Kaerytów. Ciekawe plemię, z którego wywodzi się Jutowa Wiedźma. Dowiadujemy się o niej trochę więcej co sprawia, że fascynuje mnie ona jeszcze bardziej. Wojna religijna nabiera rozpędu, wojna polityczna jedna wygasa, druga dopiero się rozpoczyna. Nie do końca wiadomo, po której stronie barykady stoimy. Są wyraźni my i oni, ale którzy to ci dobrzy, a którzy źli? Tylko czy w tej historii świat jest czarno-biały? No właśnie nie. Może czerwony od krwi i flaków. Więc kto sprowadzi drugą Zatratę? My czy oni? A może wszyscy razem? Trzeci tomie. Nadchodzę.

"W obliczu Boga i Jego Siedmiorga Męczenników ślubuję: Niech ciemność pozna moje imię i rozpacza. Dopóki płonie, jestem ogniem. Dopóki krwawi, jestem ostrzem. Dopóki grzeszy, jestem świętym. I jestem srebrem." Bałam się straszliwie zaczynać tę serię wiedząc, co mnie czeka... Ale się zabrałam za ten mur, bo to nawet nie jest cegła, myśląc: będę to czytała pół roku chyba... No i jakoś poszło, w parę dni, szybciutko i przerewelacyjnie! Samoczytajka! Wiem, że zrobiłam błąd, jak w przypadku serii Nibynoc, bo zanim dostanę w ręce kolejny tom Cesarstwa, to miną wieki, ale jak już zerknęłam i zaczęłam czytać, to się samo nie mogło przestać. EDIT: minęły wieki... I co? I było rewelacyjnie, choć oczywiście zazdroszczę wszystkim tym, którzy tą przezarąbiastą poczytajkę z bajecznymi okładkami mają od razu pod ręką, ponieważ nareszcia całość jest dostępna na rynku. Co ja mogę napisać o wyobraźni autora? "Właściwa książka jest warta setek mieczy." Uwielbiam jego historie! To są RASOWE historie fantasy, od razu wciągające w swój świat, soczyste, krwiste i mięsiste (podobnie, jak w przypadku Kronik Królobójcy i całej twórczości Robin Hobb). Wolna wola czytelnika nie ma z nimi żadnych szans! I super! Cała opowieść Gabriela to raczej dark fantasy niż horror, ale ma klasę! Poznajemy ją od samego począteczku, ale nie do samego końca, co sprawia, że ślinka leci coraz szybciej! Świetnie poprowadzony wątek tajemniczego pochodzenia głównego bohatera! Rewelacyjne, zaskakujące monumentalnie rozwinięte postaci, z mnóstwem różnego rodzaju magii, która zachwyca i przeraża! Cudownie wymyślona cała opowieść, bez żadnych potknięć, napisana jak chrupiący chlebek ze świeżym masełkiem, który nie potrzebuje żadnych dodatków, żeby jeść go kilogramniami 😋 Polecam bardzo, całość jest epicka, mega rozwinięta i nieodkładalna, jak dla mnie, pokaźnych rozmiarów, więc trzeba z pełną świadomością poczucia czasu i wampirzej rozkoszy wkraczać w to Universum. Trzeba mieć też sporą odwagę, żeby otworzyć pierwszą stronicę po to, żeby zamknąć ostatnią i śnić i tym świecie przez najbliższy miesiąc, ale choć: "Droga jest przed nami czarna\...\ I trudno jest podążać przed siebie, kiedy nie widzisz gruntu pod nogami/.../, to "Tym właśnie jest odwaga. Gotowością pójścia w ciemność. Wiarą, że koniec czeka tuż poza wyciągniętą ręką, a nie milion mil dalej." Przepiękne i szczegółowe okładeczki!

Myślę, że „Virion. Ona” autorstwa Andrzej Ziemiański to dużo lepsza odsłona niż poprzednia część z tego cyklu. Wydaje mi się, że tutaj dostajemy „starego, dobrego” Viriona starszego, doświadczonego, pewnego swoich umiejętności i potrafiącego nie tylko walczyć, ale też bawić czytelnika swoim charakterem. Uważam, że to właśnie jego dojrzałość i wszystkie zdobyte wcześniej umiejętności sprawiają, że czyta się to z jeszcze większą przyjemnością. Myślę też, że bardzo ciekawym zabiegiem jest pokazanie wydarzeń znanych z Achaji z perspektywy Viriona szczególnie samej walki z nią. Wydaje mi się, że spojrzenie na te sceny jego oczami dodaje im nowej głębi i pozwala lepiej zrozumieć tamte wydarzenia.

Muszę przyznać, że ta część przygód Janusza Magnuszewskiego to prawdziwy rollecoaster. Oj trzeba się skupić, bo momentami nie wiadomo, w którym świecie i z kim aktualnie przebywa bohater. Magia przez duże "M", niebezpieczeństwo lub zdrajca wychodzi z każdego kąta i niestety bohaterowi też się dostaje. Światy stworzone przez autora genialne, książka super. Polecam

Następca godny świetnych poprzednich tomów. Akcja się zagęszcza, adrenalina skacze, a zakończenie daje nadzieję na to, że autor pracuje nad ciągiem dalszym, który wydawca brutalnie rozdzielił na osobny tom (może inaczej ten miałby z 800 stron?). Wiem też, że to w tej książce jest jeden z moich ulubionych fragmentów w literaturze (jak psy uciekły Górskiej Straży). Zdecydowanie polecam!