W opozycji do przeciętności, czyli własna droga ku wolności

To trzecia książka Marii Szyszkowskiej którą "opiniuje" na LC. Publikacja dwóch poprzednich i tej dzieli prawie 20 lat, czyli szmat czasu. Autorka w zasadzie nie zmienia swojej filozofii życiowej (konsekwentny nonkonformizm), ale jako że rzeczywistość ewoluuje tak więc i Jej opozycyjność zmienia oblicze. Tak jak kiedyś raczej nietrudny do wyłowienia był antyklerykalizm połączony z kantowskim dystansem wobec religii Autorki, tak w tej pracy jej relacje z religią w zasadzie może zaakceptować nawet wyznawca buddyzmu, nie mówiąc o słuchaczu rozgłośni Ojca Dyrektora.
Książka to zbiór różnotematycznych esejów, które w zasadzie łączy jedno - jest to konsekwentna apoteoza niezależności. Wszystko tylko nie moda, schemat, lenistwo intelektualne godzące się na normy narzucane przez większość. I nie jest to sztuka dla sztuki, "nie bo nie".
"Nie staram się istnieć dla kogoś i przez kogoś - moje życie to odwaga urzeczywistnienia moich pragnień."
Oczywiście autorka zdaje sobie sprawę, że w wielu przypadkach ta niezgoda na dyktat mas wiąże się z wieloma niedogodnościami, ale twierdzi, że satysfakcja a nawet duma ze swojej postawy może rekompensować ewentualne koszty.
Konsekwentna jest w swojej lewicowości, ale wśród kilkudziesięciu tekstów nie znalazł się żaden dotyczący aborcji. Jest zgoda na eutanazję, ale przy spełnieniu wielu warunków, przede wszystkim musi to być zgoda samego zainteresowanego.
Jest obowiązkowy w jej książkach duch antyamerykanizmu, którego kwintesencją jest bezduszny liberalizm i mało wyszukany konsumpcjonizm.
Ma problemy z akceptacją nowoczesnej racjonalności, a wyświechtany "humanizm" akceptuje w wersji transpersonalizmu, który wartość najwyższą przyznaje nie człowiekowi, lecz dziełom kulturowym przez niego stworzonym.
Książka pisana przystępnym językiem (bez nadętej filozoficznej frazeologii), czyli może czytać ją każdy, ale po jej lekturze czytający poczuje, że jest trochę lepszy niż ten element bezimiennego tłumu.
Szczególnie jeżeli sugestie autorki zaakceptuje i spróbuje realizować w swojej codzienności.

Opinia to trochę laurka, ale musiałem się zrewanżować. Mój egzemplarz książki zawiera dedykację autorki, uzyskaną kilka lat temu w podwojach słynnej nałęczowskiej Eweliny w trakcie niedzielnego wypadu przed siebie.

To trzecia książka Marii Szyszkowskiej którą "opiniuje" na LC. Publikacja dwóch poprzednich i tej dzieli prawie 20 lat, czyli szmat czasu. Autorka w zasadzie nie zmienia swojej filozofii życiowej (konsekwentny nonkonformizm), ale jako że rzeczywistość ewoluuje tak więc i Jej opozycyjność zmienia oblicze. Tak jak kiedyś raczej nietrudny do wyłowienia był antyklerykalizm...