W kontakcie. Jak ułożyć relacje ze zmarłymi, by żyć lepiej

Książka autorstwa J. Fletcher to przystępne, a momentami całkiem humorystyczne wprowadzenie w świat psychoterapii. Autor opowiada w niej jak wygląda psychoterapia, dynamika relacji terapeuta-pacjent oraz wyjawia kilka typowych mitów, jakie funkcjonują wobec terapii. Fletcher przez cały tytuł utrzymuje perspektywę specjalisty, co zdaje się być niemal oczywiste, jako że posiada kilkunastoletnie doświadczenie w pracy z klientami. Mimo to nie używa żargonu zrozumiałego dla wybranych, nie moralizuje, nie przytłacza, a wręcz przeciwnie - lekki ton sprawia, że książkę czyta się szybko i całkiem przyjemnie, co jest na plus, szczególnie dla osób, które dopiero zaczynają interesować się terapią. Ta lekkość bierze się z formy, w jakiej napisano książkę: autor stawia w dużej mierze na dialogi przeplatane rozdziałami wyjaśniającymi pojęcia. Wykorzystuje anegdoty z gabinetu, przeplatane wycinkami z życia prywatnego, dzięki czemu w naturalny sposób nawiązuje i utrzymuje kontakt z czytelnikiem. Tyle tylko, że momentami ten styl zdaje się być aż nadto lekki, co z kolei nie współgra z trudnymi tematami. To wywołuje w czytelniku wrażenie powierzchowności przy omawianiu nieprzyjemnych stanów emocjonalnych, tak jak i anegdoty, które w niektórych rozdział wręcz dominują nad rzetelną treścią. Oprócz tego, w książce jest też sporo uproszczeń, które mnie jako osobę obeznaną w temacie rozczarowały; podobnie stało się też z ujęciem jedynie tych procesów terapeutycznych, które nie zakończyły się w typowy, pomyślny sposób. Podsumowując, to dość użyteczna pozycja, która powinna wnieść wiele dobrego w zakresie normalizowania korzystania z pomocy. Dzięki zawartym praktycznym wskazówkom (np. jak wybrać terapeutę, kiedy rozważyć jego zmianę) może realnie obniżyć lęk przed pierwszą wizytą i rozwiać wiele powszechnych mitów. Ta pozycja najlepiej sprawdzi się, gdy ktoś dopiero wchodzi w świat terapii, bowiem ci, którzy szukają szerszego tła teoretycznego niemal na pewno poczują niedosyt.

Interesującą ksiażka, która łączy filozofię z codziennym doświadczeniem emocji. Autorka pokazuje, że uczucia takie jak wstyd, zazdrość, gniew czy radość były od dawna analizowane przez filozofów i mogą być ważnym źródłem wiedzy o nas samych. Dzięki temu czytelnik może spojrzeć na swoje emocje z innej, bardziej refleksyjnej perspektywy. Dużym plusem jest przystępny styl. Autorka pisze w sposób zrozumiały, a jednocześnie wprowadza czytelnika w idee różnych filozofów i ich podejście do emocji. Ciekawym elementem są też przykłady z życia codziennego, które sprawiają, że rozważania filozoficzne nie są oderwane od rzeczywistości. Jest to ciekawa i refleksyjna lektura dla osób, które chcą lepiej zrozumieć swoje emocje i zobaczyć je z filozoficznej perspektywy. To książka, która nie tylko tłumaczy emocje, ale też zachęca do głębszego poznania samego siebie.

Zawsze powtarzam, że tego typu książki a także masowe polecenia suplementów, różnego rodzaju technik na poprawę zdrowia etc. są dla ludzi zdrowych. Niestety ciężko chorujący ludzie nie unikną farmakoterapii, często w skomplikowanych terapiach. Nie mniej, tutaj pozycja mnie pozytywnie zaskoczyła. Dość rzeczowo opisane są otaczające nas produkty i sytuacje, które realnie nam szkodzą, wraz z propozycjami eliminującymi ich negatywne konsekwencje. Dodatkowo szeroko rozbudowany wątek wellbeing i holistyczne spojrzenie na organizm. Myślę, że każdy człowiek - czy to zdrowy czy chory, wyciągnie wiele satysfakcjonujących wniosków i z odrobiną chęci wdroży lepsze nawyki w swoje życie.

Poradnik psychologiczny, napisany w przystępny sposób, pełen podpowiedzi małych kroków do małych zmian w życiu, w swoim zachowaniu czy w relacjach z innymi. O stosowanych w życiu strategiach, które nie zawsze działają. O tym, że warto wcisnąć pauzę i próbować innej strategii. Książka bez zacięcia w stylu, że coś musisz!- nie, bardziej..po prostu spróbuj i zobacz jak to zadziała u ciebie.

Bardzo potrzebna pozycja w kraju, gdzie seks i edukacja seksualna są tematem tabu. Różne bloki tematyczne oraz kończące je rozmowy z kobietami pomagają zrozumieć wiele aspektów z życia seksualnego kobiet. Książka powinna być lekturą obowiązkową wśród wchodzących w dorosłość młodych kobiet oraz wśród dojrzałych, w których zaprogramowano reakcję wstydu na choćby usłyszenie słowa "seks". Naprawdę ważna pozycja.

Trzy poruszające historie i fachowy komentarz: czym jest przemoc; jakie są znaki ostrzegawcze, że napotkaliśmy przemocową osobę; skąd się bierze i jak się owa przemoc przejawia; dlaczego wikła obie strony i trudno się z niej wyswobodzić; jak jej przeciwdziałać, jak radzić sobie z manipulacją i nauczyć się stawiać granice. Bardzo przejmująca, mocna pozycja. Ciekawa.

Jedna z najlepszych książek jakie czytałam, a przeczytałam już trochę w obszarze psychologii praktycznej (jak to nazywam) i komunikacji. Bardzo ubogacająca. Jeśli podejdziecie do niej uczciwie i na poważnie to zmieni Wasze życie (i ułatwi - tak jak jest napisane na okładce). Lektura była ciekawa, pełna merytoryki, przykładów i faktów przytaczanych w oparciu o istotne badania. To nie jest książka o milczeniu. Temat jest dużo szerszy, nie bez powodu jest o nim aż książka :) Jest coś o słuchaniu, coś o wielkim ego, social mediach, relacjach, wpływach, władzy, zdrowiu psycho-fizycznym, szczęściu, wychowywaniu. Co ważne, autor sam przeszedł i kontynuuje ścieżkę, do której zachęca czytelników. Sam też jest przykładem tego, jak życie może się radykalnie poprawić dzięki umiejętności nabraniu wody w usta czy słuchaniu. Język, którym się posługuje jest dość dosadny, często bardzo błyskotliwy i celny, czasami jednak... zdarzy mu się użyć mocniejszego słownictwa. Robi to jednak rzadko. A cały przekaz jest tak cenny, że przymykam na to oko i decyduję się na gorące polecenie. O co chodzi z tym milczeniem? Nie powiem. Przeczytajcie, dzielcie się z innymi. Niech będzie o niej głośno!

,,Wiem, że prawie nic nie wiem”. Książka Pani Weroniki pozwoliła mi krytycznie spojrzeć na swoją wiedzę (często intuicyjną i opartą na powszechnych przekonaniach) i ją zweryfikować. Stało się to jednak w bardzo przyjemnej atmosferze - książka jest napisana lekko, autorka ciepło, ale i zdecydowanie przekazuje te informacje, co sprawia, że odbiorca nie czuje się jak przestępca i ma większą ochotę na wprowadzenie w życie tej wiedzy (doceniam ten walor wychowawczy jako nauczyciel). Zdecydowanie polecam książkę, jej czytanie i realizowanie.

Książka Joanny Buraczek otwiera oczy na problem zaburzeń. Autorka podkreśla – ich podłożem nie jest wyłącznie chęć bycia szczupłą, a dużo głębsze problemy i każdy z nich opisano w książce. WARTO PRZECZYTAĆ TĘ KSIĄŻKĘ, BY: ★ umieć zauważyć niepokojące sygnały u swoich dzieci, ★ wiedzieć, jak się zachować i jakie podjąć kroki, jeśli naszego dziecka dotknie problem zaburzeń odżywiania, ★ mieć świadomość tego, co możemy zrobić, żeby temu zapobiec i co ważne – czego mamy nie robić, by taka sytuacja nas nie dotknęła. Jako rodzice mamy ogromny wpływ na nasze dzieci – poprzez nasze słowa, czyny, zachowania, a nawet nasz stosunek do siebie i świata!

W świecie szybkich, jednorazowych eksperymentów badawczych imponuje wytrwałością i koncepcją na takie prowadzenie i korygowanie założeń badań by wciąż warto było kontynuować i planować coraz nowe tezy warte zbadania w ramach tego mega socjologicznego projektu.

Kompendium wiedzy o toksycznych typach. Dobrym dopełnieniem był dla mnie "Pamiętnik narcyza", stanowiący przedłużenie jednego z rozdziałów. W poszczególnych częściach autorka opisuje czynniki w wyniku których relacjach z innymi odczuwamy cierpienie. Podpowiada, jak zachowywać się gdy ktoś nas porzuca. Należy wyrazić wdzięczność, wykrzyczeć, ze się akceptuje taki obrót spraw. Wlicza osoby toksyczne, albo takie, ktore do nas nie pasują i lepiej żeby odpuścić sobie takie relacje, albo postacie destrukcyjne. W książce przedstawione są m.in typy borderline, narcyzi, antyspołeczne. Przypadki niektórych jej pacjentów najlepiej uświadamiają metody i machinacje tych toksycznych typów. Autorka podsyła rozwiązania jak sobie poradzić po związku z takimi typami. Filozofia kocham siebie, zdrowe dbanie o swoje ciało i formę fizyczna.

„Kochana mamo, bolisz mnie” to podróż w głąb relacji córki z matką. Choć lektura bardziej przeznaczona jest dla córek, myślę, że i mamy śmiało mogą po nią sięgnąć. Znajdziemy tu dogłębną analizę różnych sytuacji w przeszłości, nasze miejsce na wprowadzenie swoich notatek i propozycje psychoterapeutki na rozpoczęcie dialogu z mamą, czyli próbę naprawienia relacji. Choć książka momentami może przygniatać dużą ilością pojęć psychologicznych, to dzięki jej wartości i tak zapomnimy o tej drobnej wadzie. Książka stanowi naprawdę solidne kompendium wiedzy z zakresu relacji, analizy różnych sytuacji i możliwe powody, dlaczego doszło do czegoś takiego. Autorka zachęca nas do własnej analizy relacji z mamą poprzez różne ćwiczenia czy zapisanie własnych obserwacji. Widzimy tu też analizę jaki wpływ ma na nas osobowość matki, jej przeżyte traumy czy przynależność do danego pokolenia. Książkę polecam każdej córce i matce, bo tu poznamy obydwie perspektywy w tej psychologicznej podróży.

Mogę powiedzieć, że dostałam PRAWIE to czego oczekiwałam po opisie tej książki, ponieważ trochę brakowało mi jednak zagłębienia się w temat momentami. Tak naprawdę clou książki to ostatni podrozdział. Myślę jednak, że pozycja warta przeczytania jako "pierwsza pomoc", gdy ktoś zmaga się z niskim poczuciem własnej wartości, niską samooceną i wewnętrznym krytykiem.

„…Ludzie również potrzebują burz. Burze nieco nami wstrząsają: sprawiają, że przyglądamy się światu i zaczynamy myśleć w nowy, inny sposób…” W ostatnim czasie książki motywacyjne, psychologiczne i te dotyczące rozwoju osobistego trafiają nie tylko pod moje skrzydła, ale przyznaję, że bardzo dobrze czuję się w trakcie ich poznawania. Też się uczę - czegoś nowego. Kiedy czytałam „Kalendarz” zapisywałam swoje uwagi i spostrzeżenia. Skupiamy się np. na czynnikach środowiskowych, mroku, słońcu i temperaturze. Nie jesteśmy odłączeni od środowiska zewnętrznego, tak jak mogłoby się Nam wydawać. Każdy ma swój kalendarz emocji. To predyspozycje genetyczne i jednostkowe doświadczenia mają wpływ na te niezwykłe wypadki – losowe, jak i dające się przewidzieć. Musimy nauczyć się przeżywać dni, tygodnie i lata. Z wiekiem myślimy inaczej, spokojniej i szukamy stabilizacji. To także akceptacja zmieniających się pór roku w sercu. Wiosenny deszcz – to stan zapalny stawów, zimowe opady śniegu – niedogodność. Jesień – to dla rolnika wiara w to, że zbiory będą udane, a lato – to piękne słońce i przeładowany czas. Lato przecieka przez palce i narzucamy sobie dużą sezonową presję. Pory roku kojarzą się cyklicznością i przemijalnością. Pamiętajmy, że już w epoce pozytywizmu prace polowe i pory roku wyznaczały rytm człowieka. Praca była rozdysponowywana racjonalnie, a oddanie i przywiązanie do ziemi głęboko zakorzenione w sercu np. chłopów z powieści „Nad Niemnem”. Tu Bohatyrowicze śpiewają przy pracy i mają inny szacunek do siebie i każdego człowieka. John R. Sharp to certyfikowany psychiatra z ponad dwudziestopięcioletnią praktyką. Profesor w Harvard Medical School i na Uniwersytecie Kalifornijskim w Los Angeles, gdzie uczy studentów komunikacji z pacjentami. Łączy wiedzę z psychologii klinicznej i społecznej, neuronauki, antropologii i medycyny, aby zbadać, jak cykle pór roku wpływają na życie psychiczne. Czy technologie Nam pomagają? Zdrowie to fizyczne, jak i psychiczne jest niezwykle istotnym aspektem. W książce podobają mi się te opozycje: - gorąco – zimno - smutno i wesoło - i najważniejsze – prawdziwie, kiedy pokazane są dni nie do zniesienia. Kalendarz emocjonalny każdego z nas jest bardzo dynamiczny – autor tej książki pokazuje, jak rozpoznać poszczególne jego okresy, jak budować świadomość tego, co nas dotyka oraz jak zaradzić destrukcyjnym nastrojom. Czy jesienią nie chcesz wyjść spod ciepłej kołdry, a latem tryskasz energią i entuzjazmem? Wiosna ponoć uruchamia w nas wszystkie instynkty, buzują hormony, jest więcej słońca, a na naszej twarzy pojawia się szczery i nieukrywany uśmiech. Może to zima jest najbardziej wyczekiwaną przez ciebie porą roku? Wtedy rodzinna atmosfera i okres Świąt Bożego Narodzenia sprawia, że stajemy się rodzinni. Kiedy czujesz się najlepiej, a kiedy dopada cię chandra? Omdlenia np. pojawiają się w upały, gdy spadek ciśnienia krwi, sprawia, że mniej tlenu dociera do mózgu. Produkcja melaniny, serotoniny i dopaminy jest czynnikiem, na który odbiorca musi zwrócić uwagę. Szyszynka działa bardziej, jak odwrócona bateria słoneczna. Z kolei (SAD) – to choroba sezonowa. To rodzaj zaburzeń nastroju (inaczej zaburzeń afektywnych), które są związane ze zmianami pór roku. Rozpoczynają się późną jesienią, a kończą wczesną wiosną. Bywają one nazywane depresją sezonową bądź depresją zimową. Wiatr jest jak chłód, jeśli jest przyjemny daje pozytywne uczucia, ale czasami studzi emocje. Wiatr ma także znaczenie mitologiczne. To wzburzenie, niepokój i strach. Mówimy, że ktoś „łapie wiatr w żagle”. Wtedy wykorzystuje sprzyjające okoliczności, przystępuje też energicznie do działania. Czy szczęście to mit? Może stworzyliśmy je sami? ASD – to efekt jakiegoś traumatycznego wydarzenia. Od śmierci ukochanej osoby, po jakąś burzę. Mamy w pierwszej fazie reakcje emocjonalne – żal, ulgę, przerażenie. Druga faza to – agresja, lęk, strach, apatia, smutek, depresja i objawy psychosomatyczne. Burze, to bardzo bolesne zdarzenia i one są jednocześnie wylaniem na nas wiadra zimnej wody. Tu mamy też katastrofę, o której często mówimy. Zmiana okoliczności, to nawet i zmiana własnej perspektywy. Doskonałym przykładem może być przeprowadzka. Magia pamięci i wspomnień. Wspomnienia, to te lekcje, które odbyliśmy. Kalendarze kulturowe i emocji nakładają się częściowo na siebie. Specjaliści i my – sami powinniśmy leczyć, nie tylko farmakologicznie: - lęk - depresję - zaburzenia snu - smutki - żałobę (strata kogoś bliskiego) - przenikający stres. Święta, rocznice, okresy w pracy czy szkole każdego roku mogą wzbudzać różne emocje. Czy każdy potrafi sobie z nimi twórczo poradzić? Kalendarz emocjonalny każdego z nas jest bardzo dynamiczny – autor tej książki pokazuje, jak rozpoznać poszczególne jego okresy, jak budować świadomość tego, co nas dotyka i jak zaradzić destrukcyjnym nastrojom. Życie, czyli coś najpiękniejszego i najcenniejszego na świecie. W nim, nic nie uda się Nam osiągnąć - bez stresu. 😉 Gorąco polecam Katarzyna Żarska https://zarska18.blogspot.com/ Wydawnictwo: WAM - Mando Inside Premiera: 16.10.2024 r. Tłumaczenie: Joanna Bilmin-Odrowąż Oprawa: miękka Liczba stron: 304 (nowość wydawnicza) w mojej prywatnej biblioteczce

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

Książka otworzyła mi oczy na to jak przeżywam miłość, jak wyglądają moje relacje z bliskimi i skąd się wzięły moje zachowania. Nie lubię w niej jedynie wątków dotyczących pracy nad sobą - ale to z uwagi na podejście jakie zostało opisane przez autorkę. Innym może ono bardziej odpowiadać

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.

Świetna pigułka wiedzy dla osób, które mogą potrzebować pomocy ze zdrowiem psychicznym. Pomocy dla siebie lub kogoś bliskiego. Marta Sak wyjaśnia czym zajmują się psycholodzy, psychiatrzy, psychoterapeuci i inni specjaliści z nimi współpracujący. Po czym poznać dobrego, a po czym kiepskiego psychoterapeutę. Czym różni się psychoedukacja od pomocy psychologicznej, psychoterapii czy interwencji kryzysowej. Jakie są nurty w psychoterapii i czego można po nich oczekiwać. Kiedy warto sięgnąć po leki psychiatryczne. Co można uzyskać prywatnie, a co na NFZ. Wreszcie jakie są alternatywy, gdy czekać na termin nie można. Wszystko to autorka opisuje jasno i skrupulatnie, a także empatycznie wobec czytelnika. Co być może popchnie osoby niezdecydowane do działania. (Odjęłam jedną gwiazdkę za kilka stron na notatki czytelnika, bo szczerze wątpię, by było trzeba poświęcać aż tyle papieru).

Ta książka bardzo mnie zatrzymała, przede wszystkim ze względu na bogactwo różnego rodzaju ćwiczeń. Dodatkowo, na marginesach książki zamieszczone są kody QR, które błyskawiczne przenoszą nas do nagrań audio różnego rodzaju praktyk. Świetna sprawa! Przykładowe ćwiczenia: - Ból psychiczny przedstawiony jako warstwy oraz ćwiczenie „bycia z dyskomfortem” – autorka pokazuje, że pierwotne emocje często obudowujemy różnymi myślami, które powodują w nas dodatkowe cierpienie. - Wizualizacja trudnej emocji – wymagające, ale bardzo ciekawe ćwiczenie. - Praktyka samowspółczucia – ćwiczenie rozwijające życzliwą postawę wobec siebie. - Ekspozycja na muzykę, która budzi emocje – bardzo fajne ćwiczenie pomagające oswoić się z emocjami. Po szczegółową recenzję zapraszam na swoją stronę: https://w-strone-dziecka.blogspot.com/2024/12/dogadaj-sie-z-emocjami-przewodnik-po.html

Książka opowiada o związkach. Najpierw autorka zapoznaje nas z czterema etapami, przez który przechodzi każda związek. Zaczynając od motylków w brzuchu, kończąc na dojrzej miłości. Porusza też bardzo aktualny problem w dzisiejszych czasach jakim jest ghosting. Autorka sugeruje jak można uniknąć ghostingu, co powiedzieć. Również częstym zjawiskiem jest manipulacja. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że są manipulowane, nierzadko myślą, iż takie zachowanie drugiej osoby to normalna rzecz w związku. Otóż nie. Tematyka związana z zazdrością i jej komunikowanie w sposób asertywny, zamiast agresywnego może również wiele zmienić. Ważne jest też jak druga osoba podejdzie do tego tematu. Czy zacznie się złościć, będzie obojętna albo podejdzie w sposob zadaniowy - spróbować sprawić, aby ta druga osoba nie miała powodów do zazdrości. Autorka do napisania książki wykorzystała swoje doświadczenie oraz sytuacje ze swojego gabinetu, czasem na podstawie swoich klientów. Określenie stylu przywiązania również nie należy do łatwych rzeczy, ponieważ można mieć wrażenie, że ma się dwa style przywiązania. Bardzo spodobały mi się przykładowe rozmowy dwojga osób oraz ich analizowanie. Po przeczytaniu książki muszę uczciwie przyznać, że mam zdrowy związek z moim partnerem i jestem z tego bardzo dumna 😍 Komunikacja w związku jest bardzo ważna i nie zapominajcie o niej! 💛