Dobre życie. Lekcje z najdłuższego na świecie badania nad szczęściem

Bardzo ważna książka i lektura obowiązkowa dla każdego rodzica. Jak ktoś ma dziecko i w tym roku chce przeczytać jedną książkę, to niech to będzie ta właśnie pozycja. Autor powołuje się na wiele badań i jednocześnie objaśnia je w prosty i zrozumiały sposób, daje też garść porad co zrobić, aby chronić nasze dzieci przed szkodliwym działaniem ekranów i mediów "społecznościowych". Człowiek się tego wszystkiego niby domyślał, ale tutaj jest to wyłożone "jak kawa na ławę".

Pierwsze rozdziały przeczytałam przed snem i później całą noc śniłam jak to naprawiam moją rodzinę, jakieś rozmowy czy konflikty które zapadły mi w pamięci - odgrywały się od nowa ale tym razem byłam tą świadomą żeby coś zmienić. Nieźle mnie 'zryło'. Później książka trochę się mi dłużyła, taka rozwlekła, powtarzalna, ale ogólnie polecam, czasem otworzy oczy, przypomni sytuacje, może wpłynie na przyszłą komunikację.

To jest naprawdę świetna książka! Kobietki, polecam i to bardzo! Autorka wykonała kawał dobrej roboty, przedstawiając w niej wyniki różnych badań i statystyki. Jakie wnioski? Wszystko w naszych rękach. To czy o siebie dbasz i czy w ogóle wiesz jak to robić zależy wyłącznie od Twojej odpowiedzialności za siebie i od działań! Codziennych małych decyzji. A tych decyzji dziennie podejmujemy setki. Cieszę się, że zmienia się świadomość kobiet i potrzebnych dla nas informacji.I jeszcze jedno: tą wiedzę dobrze jest zdobywać wcześniej, dlatego książka jest zarówno dla 30-latek, 40-latek jak i 50-latek. Polecam szczerze! Przeczytaj i zdecyduj jaki tryb życia chcesz prowadzić..

Ciekawa książka popularno-naukowa wyjaśniająca obecny stan wiedzy na temat przyczyn starzenia się a także rozwoju sposobów przeciwstrzeniowych. Jest naszpikowana szczegółami z zakresu biologii, genetyki i podobnych i choć lubię takie szczegóły to gubiłem się czasem. Ale autor jakby to przewidywał bo ciągle byłem w stanie podążać za jego główną myślą i przesłaniem. Polecam, ale nie wszystkim się zapewne spodoba.

Kortyzol zwany hormonem stresu jest ostatnio bardzo popularny. Wciąż się o nim mówi, pokazując głównie jego złe strony. Autorka książki „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyna Skórzewska pokazuje, że kortyzol nie jest taki zły. To dzięki niemu rano mamy siłę, aby wstać z łóżka i zmierzyć się z wyzwaniami każdego nowego dnia. Rano poziom kortyzolu w naszym organizmie jest największy. Katarzyna Skórzewska jest lekarką, specjalistką do spraw położnictwa i ginekologii oraz endokrynologii. Niewątpliwie zna się na rzeczy. Jej książka w prosty sposób tłumaczy skąd bierze się kortyzol i jak działa. Autorka wyjaśnia powstawanie tego hormonu i jego funkcje w organizmie. Nie wszystkie fragmenty książki są łatwe w czytaniu. Czasem pojawi się jakiś wzór chemiczny, czasem trudne słowa ze specjalistycznego medycznego języka (zawsze jednak wyjaśnione). Dzięki temu jest to książka dla wszystkich. I laicy, i studenci kierunków medycznych, i osoby wykonujące medyczne i okołomedyczne zawody znajdą tu coś dla siebie. O czym tu przeczytamy? Na początek o powstawaniu kortyzolu. Wytwarzają go nadnercza. Autorka wyjaśnia zasady działania tych gruczołów i pokazuje, że są one niezbędne do życia. Z książki dowiemy się także kto i jakie badania prowadził nad kortyzolem, kiedy go odkryto, jakie skutki ma dla organizmu jego brak lub nadmiar oraz jak badać poziom kortyzolu. Przeczytamy także o innych hormonach oraz o pracy podwzgórza i przysadki mózgowej. Pojawi się dużo ciekawych terminów np. homeostaza, oś HPA, hipokortyzolemia. Będzie o dobowym rytmie kortyzolu, o otyłości i żywieniu, o układzie nerwowym i emocjach, o śnie i chorobach. Dzięki przejrzystemu układowi, różnym kolorom czcionki i tekstom na marginesie łatwo odnaleźć coś w książce albo wyłowić najważniejsze informacje. Oczywiście autorka nie mogła pominąć tematu stresu. W końcu kortyzol potocznie uważa się za hormon stresu i obwinia się go za wszystko, co złe. Autorka tłumaczy, że sam kortyzol tak naprawdę nam nie szkodzi, ale przewlekły stres już tak. Kortyzol jest potrzebny. Przygotowuje nasz organizm do działania, informuje o zagrożeniu, wpływa na równowagę emocjonalną, podtrzymuje apetyt. Przewlekły stres zaburza równowagę w organizmie i dlatego zawsze należy starać się o obniżenie jego poziomu. W książce znajdziemy dużo porad na to, jak to zrobić. Pomoże np. sadzenie roślin, spacer po lesie, przytulanie i … telefon do mamy. „Kortyzol. Jak oswoić hormon, który rządzi twoim życiem” dr n. med. Katarzyny Skórzewskiej to książka ważna i potrzebna. Dostarcza dużo wiedzy. Dla osób zainteresowanych tematem może być niezwykle odkrywcza i ciekawa. Sporo fragmentów przeznaczonych jest dla „endokrynologicznych geeków”, czyli dla tych, którzy posiadają trochę medycznej wiedzy w tym temacie. Mnie najbardziej spodobało się samoprzytulanie jako metoda na obniżenie stresu i motyle na okładce i jej wewnętrznej stronie. Na zdjęciu kortyzol przypomina właśnie motyle. I choć potocznie uważa się go za zły, jest nam potrzebny do utrzymania wewnętrznej równowagi.

Przyznam otwarcie, że kupiłem tę książkę z myślą o kimś, chciałem kiedyś swojej byłej ją podsunąć. Była bardzo niedowartościowana, straumatyzowana i pewnie nadal jest. Sam wielokrotnie dwoiłem się, troiłem, aby jej to uświadomić, ale się poddałem. O fiasku decydują jeszcze inne czynniki, ale to już prywatna sprawa. Wstyd mi pisać, ale kupiłem jakiś czas temu i długo czekała, ale przyszła pora nadrobić zaległości. Lubię pióro pani Izy. Mówiąc kolokwialnie to taka fajna babka. Ilekroć o coś spytasz, to udzieli odpowiedzi na miarę możliwości i tak można też powiedzieć o jej książce. Moim zdaniem wyczerpująco wypowiada się na temat dowartościowania. Motywacji, wybierania właściwych wartości w życiu. Przedstawiła również różne typy ludzi, role, które przejmujemy w środowisku, w jakim żyjemy. Czytając zauważam, że mam taki mix opiekun, buntownik i bohater. Znaczenie tych ról, wyjaśnione jest w książce. Mi się podoba. Dla mnie książka jest niezwykle ważna, bo jest tam coś o pomaganiu innym. Lubię pomagać innym. Uważam, że jak się zna rozwiązanie czyjegoś problemu lub ma się możliwości, to warto podać komuś pomocną dłoń. Czyż człowiek nie staje się wielkim w wyrzeczeniu się siebie? Pięknie to Staszic napisał. Albo Wolter… Toć obowiązkiem ludzi, jest pomagać sobie wzajem. Cytując autorkę: ,,Jeśli chcesz pomagać innym, rób to, bo to ważne i piękne, bo to urozmaicenie i wzbogacenie twojego życia, ale niech pomaganie nie definiuje twojej wartości”. Nie jest tak, że im wyżej doskoczysz, tym twoja wartość wyższa. Chcemy pomagać? To się chwali, ale nie można patrzeć na to, jakoby był wyznacznikiem naszej wartości. Pomaganie jest piękne, szlachetne, ale nie uczyni nas drogocennymi, tak jakbyśmy byli sztabą złota. Każdy z nas ma coś do zaoferowania światu. Trzeba działać szczerze. Mieć dobre motywacje i nie robić czegoś przez pryzmat korzyści… ,, Pamiętaj, że twoja wartość nie zależy od tego, jak postrzegają cię inni, ani od różnic w poglądach - każdy z nas ma coś cennego do zaoferowania światu”. ,,Twoje ciało to świątynia, a ty jesteś jej kapłanką i opiekunką przez całe życie. Ciało odgrywa w naszym życiu równie ważną rolę jak umysł, jego kondycja zaś wpływa na nasze codzienne samopoczucie, energię i zdrowie psychiczne. Zdrowe poczucie własnej wartości wiąże się z szacunkiem do ciała, wyrażającym się zarówno poprzez akceptację jego niedoskonałości, jak i dbanie o nie w taki sposób, aby służyło nam jak najdłużej. Ciało i umysł są nierozerwalnie ze sobą połączone - wpływają na siebie nawzajem w sposób ciągły i dynamiczny”. Dokładnie. Nasze ciało to jest świątynia. Jeśli nie zadbamy o siebie, to nie będziemy w formie. Pani Iza wspomina też o perfekcjonizmie. Nie jest czymś złym, ale trzeba wszystko z umiarem. Nie chodzi o to, aby dążyć do ideału, bo nigdy nim nie będziemy. Każdy z nas popełnia błędy, a to od nas zależy, co z tym faktem zrobimy? Wyciągniemy wnioski i będziemy starać się lepiej albo zatrzymamy się w rozwoju. Tak to widzę! Jak dla mnie książka wartościowa. Miałem pewne oczekiwania i je zaspokoiłem. Szkoda tylko, że nie mogłem jej podsunąć komuś, na kim mi naprawdę zależało i na jej zdrowiu, ale cóż, życie różne scenariusze pisze. Dużo ciekawych cytatów… Inspirujące. Dodatkowo „prezent” od autorki, lecz nie zdradzę, jaki. Jednakże dla mnie to jest nie do pomyślenia, aby ciąć albo wyrywać kartki… To profanacja książek. Ino czytelnik załapie, o co chodzi. Polecam. Jeszcze mały szczegół. Trochę mi to przeszkadza, że książka pisana jak dla kobiet tylko, a my mężczyźni też możemy wyciągnąć cenne lekcje i jakieś wnioski.

Dobra jako lekka, przyjemna lektura poruszająca temat menopauzy. Takie trochę "wprowadzenie do tematu" - nie jest to pozycja medyczna, raczej zestaw anegdot, opowieści o życiu w menopauzie i sposobach na radzenie sobie z nią. Trafnie ujęte, że to naturalna część życia kobiety i nie powinno się przemilczać tematu menopauzy.

Może oceniłabym na "8" gdyby autor nie skupiał się głównie na problemach "pierwszego świata" (przepełniona skrzynka mailowa, brak weny twórczej, impreza urodzinowa dla dziecka itp.). Momentami były przebłyski szerszego postrzegania problemów, ale trochę było tego za mało. Chociaż przyznaję, że hasło "WRZUĆ NA LUZ" spuszcza pozytywnie powietrze.

Ciekawe ujęcie tematu zdrowia oraz postrzegania choroby i zdrowia w aspekcie socjologicznym. Momentami przeszkadzał mi ten socjologiczny rys, jednak z czasem zauważyłem, że autor zręcznie porusza się w nauce rozumianej jako przedmiot interdyscyplinarny. Nie jest to typowy poradnik w stylu "jak w 14 dni zmienić swoje życie". Raczej proponuje szersze ujęcie tematu i motywuje do poszukiwania własnej drogi do zdrowia, szczęścia i dobrostanu.

Nie lubię poradników, szczególnie tych, w których ktoś się wymądrza i udziela tzw. "złotych rad". Ta książka jest inna. Pokazuje jak odpuścić i sprawić, by nam i innym z nami żyło się po prostu lepiej. Odpuścić to nie znaczy przestać się starać i zabiegać o bliskie nam osoby (np. partnerka, dzieci), ale nie zatracić przy tym siebie i swoich potrzeb. Autorka nie namawia by być "Matką Teresą" dla wszystkich wokół. To rozmowy o tym, że może warto przestać skupiać się na drobiazgach, które nas niszczą, a przy okazji powodują, że tracimy z oczu rzeczy najważniejsze. Ja na przykład jestem jednym z tych, którzy często nie potrafią cieszyć się z drobiazgów i doceniać tego co mam. Uczę się tego i idzie mi to bardzo opornie. Skupiam się bardziej na porażkach niż na tym co mam i co mi w życiu wyszło. Teraz wiem, że zamartwianie się to autoagresja i wyrządza nam długofalowe szkody. Nie będę zdradzał więcej, ale z czystym sumieniem polecam książkę Agnieszki Radomskiej i Ewy Woydyłło każdemu. Na koniec muszę wspomnieć o Magdalenie Kumorek, która swym aksamitnym i pełnym ciepła głosem czytała audiobooka, którego miałem przyjemność wysłuchać. Dla mnie chwile z p. Magdą były jak spotkania z przyjacielem, z którym rozmawiam o życiu. Może powinna zostać terapeutką ? Ja bym się do niej zapisał :)

Bardzo dużo konkretnych informacji na temat chorób tarczycy, leczenia, diety, trybu życia. Może to i nie specjalnie odkrywcze, co zamieszczają autorzy, ale z pewnością konkretne i logicznie uargumentowane. Ktoś szuka informacji o swojej chorobie tarczycy? Otwiera książkę i ma wszystko, co potrzeba.

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

To bardzo dobrze skonstruowane kompendium wiedzy, ale nie dowiedziałam się niczego, czego bym już nie wiedziała a co można odnaleźć w "internetach" ;) Być może zanim Pan doktor został sławą yt ta wiedza była mniej rozpropagowana. Natomiast w tej chwili raczej jest to książka po którą warto sięgnąć na początku swoich doświadczeń z menopauzą.

Ten informator naukowy (medyczny) jest konkretnym, wyselekcjonowanym zbiorem informacji z zakresu funkcjonowania na podłożu przede wszystkim hormonalnym, niemniej rozpoczynającym się od niezwykle istotnego, ale determinującego jakościowo życie elementu, czyli diety. W przewodniku Czytelnik poczyta o prostych i jasnych zasadach dotyczących prowadzenia oraz utrzymania zdrowej diety, o terapiach i rozwiązaniach hormonalnych dla kobiet i mężczyzn, o innych możliwościach jak ruch, sen oraz odpoczynek w kontekście poprawy jakości swojego życia, oraz co moim osobistym zdaniem najciekawsza część, czyli wskazanie i krótkie omówienie faktycznie istotnych i potrzebnych badań, które realnie przedstawiają problem zdrowotny jednostki.  To książka krótka, troszkę wybiórcza, ponieważ nie wyczerpuje w pełni zagadnień, autor tylko powierzchownie o nie zahacza, punktując niemniej istotne elementy tematu, któremu warto się bliżej przyjrzeć. Więcej wyczerpujących treści można odnaleźć na instagramowym profilu autora, na którym poszerza zakres tematyczny jego medycznych zagadnień.  I tutaj nie ukrywam, że do jego treści przyciąga mnie jego uwrażliwienie na holistyczne spojrzenie na pacjenta, a nie tylko na tabelaryczne wartości ukierunkowane jednotorowo. Holistyczne podejście do pacjenta, jego zdrowia i jego zaburzeń, definiuje postawę Tadeusza Oleszczuka jako doktora, naprawdę, takich ze świecą szukać, z powołaniem. Wydanie tej książki jest wskazówką na to, że doktor wiedzę nie pozostawia dla siebie, a dzieli się nią otwarcie z każdym, kto tego dostępu do wiedzy potrzebuje i pragnie zrozumieć mechanizmy swojego organizmu oraz chce pracować nad jego usprawnieniem i uzdrowieniem.

Książka podzielona jest na 5 części, każda ma swoją kategorię i opisywane jest 99 rzeczy które warto odpuści, zmienić, aby żyło nam się lepiej. Wskazówki uczą nas jak przestać się przejmować rzeczami, na które nie mamy wpływu i jak akceptować zmiany oraz jak żyć spokojniej. Są to, krótkie rozważania, autor nie zagłębia się w nie bardziej, są opisywane ogólnikowo, dlatego dla, niektórych może być to na minus. Książka jest lekka, łatwo się czyta i jest dla osób, które nadmiernie się przejmują, wszystko kwestionują i szukają równowagi w życiu, lecz przyznam, że jakoś bardzo nie zmienia naszego sposobu myślenia.

Książkę czyta się bardzo przyjemnie, choć momentami faktycznie wydaje się nużąca z uwagi na powtarzalność myśli autorki. Opinie na temat tej lektury są podzielone - dla jednych jest ona impulsem do zmian, dla innych zbiorem prawd, które wszystkim nam są już przecież dobrze znane. Ja jednak uważam, że w dobie nadmiaru nowych informacji, warto czasem się zatrzymać i przepracować jeszcze raz to, co już wiemy. Czasem to tylko pozory - wiemy, a jednak rzadko stosujemy. Mel Robbins pozwala przypomnieć o tym, co naprawdę jest istotne w życiu, w tworzeniu relacji i funkcjonowaniu z samym sobą.

Bardzo lekko napisana (z licznymi, czasem może zbyt licznymi podsumowaniami i powtórzeniami treści) książka o schemacie zapętlenia się czy uwikłania w sytuację lęku (według autora: sytuację "uzależnienia od lęku"). Owen O'kane zachęca nas, czytelników do przyjrzenia się źródłom swoich lęków (refleksji: dlaczego tkwi we mnie ta lękowa część?). Wyjaśnia, co się dzieje w naszej głowie w sytuacji lęku i jak reaguje nasze ciało. Dostrzega pewną łatwość "pójścia drogą lęku", unikania, wyparcia, tłumienia, odraczania, neutralizacji, znieczulenia, zakopywania, udawania czy izolacji. . Omawia eskapizm, nadmierne analizowanie, kompulsywność, zapracowanie, nadmierną czujność, poszukiwanie otuchy, gadatliwość, przebodźcowanie, nadkompensację i wyczerpanie. Podaje swoje sposoby na "dezaktywację zagrożenia" i "stworzenie nowej przyjaznej mentalnej przestrzeni". Zaleca oddech, uścisk, wywołanie myśli tak jak przed skokiem z samolotu, że właśnie tego chcemy, że jest to w istocie nie straszne, a ekscytujace;). Zachęca podjęcie konkretnych działań (krok po kroku z równoczesnym notowaniem postępów). Wzbudza nadzieję, uczy, jak nie blokować własnej energii, zachęca do zmiany! Ps. Lęk zawsze towarzyszył ludziom i w istocie jest dobry;) tak jak każda emocja. "Emocje postrzegam [zaznacza autor] jako kanał komunikacyjny, który często informuje o niezaspokojonych potrzebach i sumie wszystkich życiowych doświadczeń. Emocje będą zawsze chciały wam coś przekazać. Są jak drogowskazy ustawiane dla was, nie przeciwko wam. Oczekują i potrzebują waszej uwagi. Dlatego właśnie należy je poczuć, by umożliwić jakąś odpowiedź".

Nie spodziewałam się, że ta książka zrobi na mnie aż takie wrażenie. „Mała empiria” nie jest historią z wielką akcją, tylko raczej spokojnym opowiadaniem o życiu, wspomnieniach i emocjach, ale właśnie dlatego tak dobrze się ją czyta. Momentami miałam wrażenie, jakbym czytała czyjś pamiętnik albo własne myśli sprzed lat. Bardzo podobało mi się to zatrzymanie nad zwykłą codziennością. Autorka potrafi zauważyć rzeczy, obok których na co dzień człowiek przechodzi i nawet się nie zastanawia. Dużo tu nostalgii, trochę smutku, ale też takiej ciepłej prawdy o życiu. Niektóre fragmenty naprawdę dają do myślenia i zostają w głowie na długo po skończeniu książki. To nie jest książka dla każdego, bo trzeba mieć nastrój na coś spokojniejszego i bardziej refleksyjnego, ale ja bardzo lubię takie klimaty. Czytałam powoli, bez pośpiechu, i właśnie dzięki temu odebrałam ją jeszcze mocniej. Daję 8/10, bo to jedna z tych książek, które nie krzyczą, tylko mówią cicho — ale bardzo trafnie.

Nasza teraźniejszość pochodzi z przeszłości. To co rodzice w nas zasiali i to jak nas kształtowali teraz pomaga i wieje nam w żagle albo ściąga nas w dół na dno. Książka Pani Agnieszki odkrywa naszą przeszłość i pomaga ją zrozumieć. Tylko od nas zależy czy popłyniemy z wiatrem czy będziemy tonąć. Warto przeczytać.

Inteligencja potrzebna nam jest po to, żeby pisać takie książki. Stawiać pytania i na nie odpowiadać. Tworzyć historie. Wychodzić poza zakres "autopilota" (lub gadziego mózgu, jak twierdzą inni), na którym przeważnie jedziemy, choć efekty nie zawsze się nam będą podobać. Niby tacy mądrzy (i czujący się lepsi od innych gatunków, a bardzo często też od innych przedstawicieli homo sapiens), a tacy głupi... Wydaje się, że to "włączenie myślenia" faktycznie często boli. Nazbyt często tego po prostu nie chcemy, co jest ... lekko szokujące, ale to sporo wyjaśnia. Jednak pewnym zaskoczeniem była dla mnie teza, że myślenie naukowe jest dla człowieka nienaturalne... Bardziej też pasowałaby do nas nazwa homo religious vel homo digitalis. Do tego, żeby spojrzeć na siebie z boku i zaakceptować niewygodną prawdę, też potrzebny jest pewien wysiłek, a więc inteligencja. I tak jest z tą książką, która wykracza poza ramy pojęcia "inteligencji" (czy też tego, co się tam nam z tym kojarzy), opowiadając szerzej o funkcjonowaniu naszego mózgu, momentami w mocno niestrawny sposób. Jest to taka kompilacja najnowszej wiedzy na ten temat, ze sporym naciskiem na modną teraz neuropsychologię/neurobiologię, a więc fizyczne badanie mózgu. Niezbyt mnie to rajcuje. Moim zdaniem jest to nazbyt mechaniczne, redukcjonistyczne podejście, rozwijające się teraz na tej samej zasadzie, na jakiej nauka i psychologia przechodziła przez różne fazy i trendy. Kontynuacja usiłowań psychologii, żeby znaleźć sobie miejsce w gronie nauk ścisłych. Teraz mamy technologię i sztuczną inteligencję, których autor najwyraźniej też jest fanem. MRI, tomografy, elektrody, czipy. Trudno. Możemy poznać z czego jest zbudowany mózg, sprowadzić człowieka do komórek, substancji chemicznych i interakcji między nimi, a i tak cały czas będzie nam coś umykać. Ciągle jednak mózg nie znaczy to samo, co umysł i nadal mamy problem ze zdefiniowaniem świadomości. Przebrnęłam.