Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Tęskniąc za Kissingerem

Okładka książki Tęskniąc za Kissingerem autora Etgar Keret, 9788328037373
Okładka książki Tęskniąc za Kissingerem
Etgar Keret
7,1 / 10
Wydawnictwo: W.A.B. literatura piękna
208 str. 3 godz. 28 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Ga'aguai Le-Kissinger
Data wydania:
2016-09-30
Data 1. wyd. pol.:
2008-01-01
Liczba stron:
208
Czas czytania
3 godz. 28 min.
Język:
polski
ISBN:
9788328037373
Tłumacz:
Agnieszka Maciejowska
Średnia ocen
7,1 7,1 / 10
43 opinii 530 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Tęskniąc za Kissingerem w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Tęskniąc za Kissingerem

jolasia
jolasia
książek na półce przeczytane 1907 napisanych opinii 1162

Oceny książki Tęskniąc za Kissingerem

Średnia ocen
7,1 / 10
530 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
28 ocen
9
68 ocen
8
118 ocen
7
166 ocen
6
88 ocen
5
34 ocen
4
11 ocen
3
15 ocen
2
1 ocen
1
1 ocen

Opinia

avatar
69
60
Marek
09.01.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Książka ta jest czasami przerysowana, trochę też absurdalna, ale ja po prostu lubię taką literaturę. Nie ukrywam, że książka mnie zaskoczyła, bo wcześniej nie miałem styczności z tym autorem, ani go nie znałem. Ale wybór ten okazał się strzałem w dziesiątkę.

Książka ta jest czasami przerysowana, trochę też absurdalna, ale ja po prostu lubię taką literaturę. Nie ukrywam, że książka mnie zaskoczyła, bo wcześniej nie miałem styczności z tym autorem, ani go nie znałem. Ale wybór ten okazał się strzałem w dziesiątkę.

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

1174 użytkowników ma tytuł Tęskniąc za Kissingerem na półkach głównych
  • 732
  • 425
  • 17
247 użytkowników ma tytuł Tęskniąc za Kissingerem na półkach dodatkowych
  • 170
  • 35
  • 11
  • 9
  • 8
  • 7
  • 7

Tagi i tematy do książki Tęskniąc za Kissingerem

Agnieszka Maciejowska Izrael hebrajski opowiadania

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Mistrzowie opowieści o miłości. Od Hansa Christiana Andersena do Margaret Atwood Hans Christian Andersen, Margaret Atwood, Iwan Bunin, Truman Capote, Anton Czechow, Stig Dagerman, James Joyce, Etgar Keret, Clarice Lispector, Malcolm Lowry, Yukio Mishima, William Shakespeare
Ocena 6,5
Mistrzowie opowieści o miłości. Od Hansa Christiana Andersena do Margaret Atwood Hans Christian Andersen, Margaret Atwood, Iwan Bunin, Truman Capote, Anton Czechow, Stig Dagerman, James Joyce, Etgar Keret, Clarice Lispector, Malcolm Lowry, Yukio Mishima, William Shakespeare
Okładka książki Maleńkie królestwo Tami Bezaleli, Etgar Keret
Ocena 7,3
Maleńkie królestwo Tami Bezaleli, Etgar Keret
więcej
Etgar Keret
Etgar Keret
(ur. 1967) - pisarz izraelski, uznawany za mistrza krótkiej formy, wykładowca Wyższej Szkoły Filmowej w Tel Awiwie, dziennikarz i scenarzysta. Młodzi Izraelczycy mówią o nim: „Mamy swojego pisarza". Krytycy nazywają go „skandalistą z Tel Awiwu". Fascynuje go nie tylko literatura, jest również współtwórcą musicalu, autorem filmu telewizyjnego, współautorem programu satyrycznego i komiksów. Laureat nagrody MTV. Doczekał się licznych przekładów, jego utwory posłużyły za podstawę scenariuszy do blisko 50 filmów. Wyreżyserowane przez Kereta i Shirę Geffen Meduzy otrzymały Złotą Kamerę na festiwalu w Cannes. W Polsce ukazało się sześć zbiorów opowiadań Kereta: Gaza blues (2000), Pizzeria „Kamikaze" (2001), Osiem procent z niczego (W.A.B. 2006), Rury (W.A.B. 2007), Tęskniąc za Kissingerem (W.A.B. 2008) i Kolonie Knellera (W.A.B. 2009).
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Wszystko jest iluminacją Jonathan Safran Foer
Wszystko jest iluminacją
Jonathan Safran Foer
Sprytne i ciekawe przemieszanie różnych narracji z subtelnymi elementami liberatury. Sympatyczny humor w dialogach między Jonathanem a Aleksem oraz wdzięczne ukazanie różnic kulturowych - nawet jeśli są popkulturową kliszą, to i tak broni się to zabawnymi reakcjami Ukraińców.
Bojden - awatar Bojden
ocenił na 8 1 rok temu
Zadie Smith przedstawia. Poparzone dzieci Ameryki Zadie Smith
Zadie Smith przedstawia. Poparzone dzieci Ameryki
Zadie Smith Ken Kalfus Dave Eggers Myla Goldberg Jeffrey Eugenides Jonathan Safran Foer Judy Budnitz David Foster Wallace Jonathan Lethem
Zbiór opowiadań, który trafił do mnie trochę przypadkowo, nie wywarł większego wrażenia. Może dlatego, że bardzo zróżnicowana jakość literacka poszczególnych tekstów sprawiła, że patrzyłem na te utwory bardziej jak na źródło socjologicznej wiedzy o współczesnych US niż jako na dzieła literackie. Nie mogę powiedzieć, że to rozczarowanie. Ale też rewelacją tego zbioru bym nie nazwał.
Jacek Jarosz - awatar Jacek Jarosz
ocenił na 6 1 rok temu
Niezwykłe przygody Roberta Robura Mirosław Nahacz
Niezwykłe przygody Roberta Robura
Mirosław Nahacz
Dystopijno-psychodeliczny thrillero-kryminał? Gęsty, dobry język, ale męczący. Ogrom pracy, to na pewno. Od połowy książki traciłem coraz bardziej zaangażowanie w lekturę. Jest to coś innego niż jego wcześniejsza twórczość. Wcześniej ("Bocian i Lola") mamy rzeczywistość plastyczną, rozpadającą się, a tu natłok dookreślania jej opisami i ścisłe rzeźbienie fabuły, aż do przesady, bez chwili wytchnienia. To jest bardzo fabularne i bardzo filmowe. Tony dobrych, ale męczących, ścisłych opisów. Owszem, język jest świetny, ale jest go za dużo. A fabuła jest bardziej jak z thrillera. Prawie bez zwolnień tempa, aż do końcowej części. Do tego elementy sensacji/akcji. Trochę jak Dick na sterydach. Trzecia część trochę upuszcza ciśnienia, ale jest już za późno. Za dużo intrygi, sensacji i męczących opisów, by mi się spodobało jako całość. PS. O zakończeniu - ważne: wydaje się, że cała ta długa, męcząca intryga może być kamuflażem do wyrażenie zakończenia, które jest wg mnie o planach samobójczych autora. Jest to tak dosadnie wyrażone na tych 2, może 3 kartkach na ponad 500 całości, że nie sposób nie utożsamiać Robura, a przynajmniej tego końcowego fragmentu z Nahaczem. Dlatego mam wrażenie, może mylne, że miał plany na takie zakończenie życia, a ta książka jest pożegnaniem/wielkim literackim żartem, który na końcu uchyla rąbka tajemnicy. I tego nie sposób oceniać w kategorii gwiazdek, zwłaszcza jak ktoś lubi autora. Zaś sama książka to takie 7/10, przy czym jak komuś nie przeszkadza męcząca dla mnie jazda z intrygą opisywaną gęstymi, długim tekstem, to na pewno może być to dużo więcej. Koniec jest porażający, jeśli ktoś czuł jego pisanie. Jednak gdybym miał oceniać jego 4 książki, to "Bocian i Lola" jest najlepsza, potem reszta, a ostatnia formalnie jednak niżej. "Bombla" traktuję jako świetny eksperyment z monologów, być może częściowo opartych na nagrywaniu - o to "podejrzewam" Nahacza:) - a 84 jako długie opowiadanie/mikropowieść, więc ciężko je porównywać na równych zasadach z dwoma ostatnimi pozycjami. PS.2. Chyba się śpieszył z realizowaniem swojej decyzji - stąd może zgrzyt z Czarnym i również niedokończenie wydawania z Prószyńskim w normalny sposób. Nie oceniam jego decyzji, ale jest tak jasno widoczna w zakończeniu... Ciekawe, czy bliscy to czytali jak pisał.
Dzierzba - awatar Dzierzba
oceniła na 6 3 lata temu
8% z niczego Etgar Keret
8% z niczego
Etgar Keret
Gdy wujek dawał mi tę książkę, ostrzegał, że jest specyficzna i momentami nawet obrzydliwa. Ja, jako że lubię takie klimaty, stwierdziłam, że nic mi nie straszne. I generalnie tak było, choć pojawiły się momenty szoku, dyskomfortu i niedowierzania. Niekoniecznie wynikające z barwnych opisów (choć tak też bywało), ale raczej z tego, jak daleko zaszła wyobraźnia autora i jakim cudem połączył kropki lub stworzył ten konkretny obraz akurat w TAKI sposób. Muszę jednak przyznać, że ma to swój klimat, a format dodatkowo działa na plus całości. Książka zawiera w sobie krótkie opowiadania, wszystkie opowiadające inne historie, niektóre raptem na 2 strony. Taka forma odpowiednio "wyrównuje" się z szokującą i niekiedy obrzydliwą treścią, więc autor karmi nas z wyczuciem.
comboometga - awatar comboometga
oceniła na 7 3 miesiące temu
Ucho, gardło, nóż Vedrana Rudan
Ucho, gardło, nóż
Vedrana Rudan
Dawno nie czułam takiej ulgi, że dotarłam do ostatniej kropki w książce. Utwór to strumień świadomości, a w zasadzie czysty bełkot - przekleństwa, dygresje, rwane myśli, przeszłość przeplata się z teraźniejszością. Chaos. Chaos wylewający się z cudzej głowy w plamkach atramentu. Ale w tym szaleństwie jest "metoda". Z bełkotu można wyłuskać całkiem celne i błyskotliwe myśli natury "ogólnej" oraz sporo na temat stosunków serbsko-chorwackich. Książka bardzo trudna. Nie dla każdego. Polecam osobom zainteresowanym historią najnowszą kotła bałkańskiego.
Ciocia_moll - awatar Ciocia_moll
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Rury Etgar Keret
Rury
Etgar Keret
"Rury" to zbiór opowiadań i jak to z opowiadaniami bywa - jedne zapadają w pamięć, inne zostają zapomniane niemalże od razu. Keret to mistrz krótkiej formy. Po tym zbiorze Czytelnik zauważy, że również absurdu, groteski oraz trudnych "granicznych" tematów. Autor posługuje się specyficznym językiem, który nie do końca odpowiada moim literackim oczekiwaniom od literatury pięknej, nie można jednak odmówić Mu doskonałego zmysłu obserwacji. "Rury" pozostawiły we mnie spory niedosyt. Nue tyle w podjętej tematyce, co języku Autora.
Panna_Anna - awatar Panna_Anna
oceniła na 6 1 rok temu
Skutki uboczne Woody Allen
Skutki uboczne
Woody Allen
To xiążka tak zabawna, że można tarzać się ze śmiechu. Ekipa Monty Pythona mogłaby jej zazdrościć Allenowi. Tak się zastanawiam, że skoro Allen, który uwiódł swoją pasierbicę, okazał się być taki zabawny, to jakimi gejzerami humoru musieli być Marciel Macial albo Josef Fritzl...
The_Core - awatar The_Core
ocenił na 8 1 rok temu
Rzeczy pierwsze Hubert Klimko-Dobrzaniecki
Rzeczy pierwsze
Hubert Klimko-Dobrzaniecki
Ajjjjj to było dobre! Popieprzone i absurdalne, kpina i melancholia totalnie przemieszane. I nie chodzi o to, ile tam jest prawdy, a ile zmyślenia. Oczywiście, że mocno podkoloryzowane, pod publiczkę podkręcone, ale jak dobrze! Przecież chodzi o to, żeby się zatrzymać i coś fajnego poczuć.
vandenesse - awatar vandenesse
ocenił na 9 2 lata temu
Bocian i Lola Mirosław Nahacz
Bocian i Lola
Mirosław Nahacz
Specyficzna, natchniona proza. Przenikanie się rzeczywistości, brak sensu i logiki. Poszukiwanie, dążenie, skakanie z jednego wymiaru w drugi. Podziwiam Nahacza jak płynął, bo sadzić tyle zdań, zdawałoby się, "o niczym", a przy tym zachowywać oryginalność i pomysł, to trzeba posiadać niebywały talent pisarski.
Hakuin - awatar Hakuin
ocenił na 6 4 miesiące temu
Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze Aglaja Veteranyi
Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze
Aglaja Veteranyi
A gdyby nie mieć skóry? Jak bolałoby nas powietrze, podmuch oddechu drugiego człowieka? Nie wiem, ale mogę się zbliżyć do tego stanu czytając prozę Aglaji Veteranyi. Tu nie sprawdzą się żadne przymiotniki. Tu jest czysty żywy ból istnienia. Wyobraźnia unosząca wysoko, dosłownie wiszenie za włosy. Rodzice Aglaji Veteranyi, artyści cyrkowi, uciekli z komunistycznej Rumunii i schronili się w Szwajcarii. Czasownik „schronili” słabo pasuje do Szwajcarii. Jak pisze Aglaja „Tutaj wszyscy mają gorącą wodę w łazience i lodówkę w sercu.” Nie wiem, ale wydaje mi się, że bycie rumuńską artystką cyrkową mogło Szwajcarów przerastać. Aglaja Veteranyi niemieckiego nauczyła się dopiero w szwajcarskiej szkole z internetem (opisuje ją w „Dziecku”, nie chcielibyście tam być), może dlatego jej fraza, poetyka, metafory są tak nieoczekiwane, świeże i celne. Bo używała nieswoich słów do opisywania swoich emocji i stanów. Te słowa w jakiś sposób pasują i nie pasują, potęgując efekt obcości, małej dziewczynki w obcym, opresyjnym świecie, kolorowego ptaka w rzeczywistości spętanej przepisani i normami. Proza Aglaji Veteranyi jest bolesna, ale też niepokojąco piękna, pomysłowa i językowo zachwycająca ( a jednak bez przymiotników ani rusz). Pisarka, urodzona w 1962 roku w Bukareszcie, popełnia samobójstwo w 2002 roku, w pięknym Jeziorze Zuryskim. Czytałam tę książkę, dawno temu, ale teraz, kiedy sięgnęłam po nią po 15 latach mieszkania w Szwajcarii, zrobiła na mnie jeszcze większe wrażenie.
jolasia - awatar jolasia
oceniła na 9 2 miesiące temu
Księga śmiechu i zapomnienia Milan Kundera
Księga śmiechu i zapomnienia
Milan Kundera
🖤 Pamięć, ciało i śmiech — z ciemnym dnem 🖤 ⭐ Moja ocena: 7/10 — bardzo dobry Kundera: krótszy, bardziej poszatkowany, ale nadal uderzająco jego. To książka, w której polityka miesza się z intymnością, pamięć z pożądaniem, a cielesność nie służy taniej erotyce, tylko obnażaniu człowieka. Jest tu to, co u Kundery lubię najbardziej: lekkość formy, pod którą cały czas pracuje ciężar myśli. 🧠 Tu nawet wspomnienia są podejrzane 🧠
 Najmocniejsze jest dla mnie to, że Kundera nie pisze po prostu o pamięci, tylko o tym, jak człowiek sam fałszuje własną przeszłość. Od słynnej fotografii z Gottwaldem i znikającym Clementisem po Mirka, który chce odzyskać stare listy, żeby wyretuszować własną przeszłość — wszędzie chodzi o to samo: nie tylko władza wymazuje ludzi, my też robimy to sobie nawzajem i samym sobie. I właśnie tu Kundera trafia najmocniej: polityka okazuje się tylko większym lustrem dla prywatnych małości. 💋 Cielesność nie rozpala tu zmysłów, tylko rozsadza złudzenia 💋
 To jedna z tych książek, w których erotyka jest bardziej „erotyką umysłu” niż ciała, choć ciało jest stale obecne. Pożądanie miesza się tu ze wstydem, upokorzeniem, pychą, śmiesznością i potrzebą bycia zapamiętanym. U Kundery człowiek nie bywa nagi dlatego, że jest wolny, tylko dlatego, że w nagości często najłatwiej wychodzi na jaw jego słabość. I właśnie dlatego te sceny zostają w głowie — nie jako zmysłowe, lecz jako przenikliwe. 🎭 Śmiech u Kundery bywa groźniejszy niż rozpacz 🎭
 Bardzo mocno działa też to, jak ta książka przechodzi od ironii do czegoś niemal dusznego i sennego — zwłaszcza w wątku Tarniny, gdzie pamięć o zmarłym i o własnej przeszłości, zapomnienie oraz dziecięco-okrutny świat zaczynają układać się w niemal koszmarną przypowieść. 🖋️ Sedno 🖋️
 To nie jest Kundera najbardziej monumentalny, ale bardzo esencjonalny. Pełen gry, inteligencji, ironii i tej jego szczególnej zdolności, by o historii, pożądaniu i pamięci pisać tak, jakby wszystko działo się jednocześnie w łóżku, w głowie i w polityce. Krótsza forma, a nadal bardzo dużo zostaje.
Endryou Poczopko - awatar Endryou Poczopko
ocenił na 7 14 dni temu
Śmierć Bunny'ego Munro Nick Cave
Śmierć Bunny'ego Munro
Nick Cave
"Jestem przeklęty", myśli Bunny Munro w nagłym przeblysku samoświadomości, jaki zdarza się wyłącznie tym, którzy mają niebawem umrzeć." Jednostkowa apokalipsa komiwojażera w średnim wieku, tytułowego Bunny'ego Munro - maczystowskiego kutasa chorobliwie opętanego piczką, który zupełnie nie panuje nad sobą, a raczej nad swoim kompulsywnym pożądaniem. Bo miał takiego samego ojca i niczego więcej go nie nauczono? Bo jest idiotą, który nie potrafi docenić tego, że ma piękną żonę i syna? Bo taki jest świat? Trudno jednoznacznie odpowiedzieć.... Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/apo-ku-wa-lipsa-czy-cos-w-tym-rodzaju-smierc-bunny-ego-munro
tsantsara - awatar tsantsara
oceniła na 8 4 lata temu
Auteczko Bohumil Hrabal
Auteczko
Bohumil Hrabal
Nie wiem, co mam myśleć o tej książce. To moje pierwsze spotkanie z Hrabalem i chciałabym być ostrożna, bo czuję, że inne teksty mogłyby spodobać mi się bardziej. Początkowo byłam zaintrygowana, styl autora przyciągał, historia była nieoczywista. Miałam milion myśli, refleksji, kontekstów w głowie. A później to się jakoś wszystko rozcieńczało, rozpuszczało, nudziło. Dokończyłam, nie żałuję, ale satysfakcja średnia.
psiababuszka - awatar psiababuszka
oceniła na 6 2 miesiące temu
Good night, Dżerzi Janusz Głowacki
Good night, Dżerzi
Janusz Głowacki
postanowiłem, że Jerzego Kosińskiego będę poznawał stopniowo. wszystko zaczęło się od Dziennika Telewizyjnego z roku 89, który zobaczyłem na tvp historia, a w którym to była  wzmianka o przyjeździe wyżej wymienionego do Polski. później, gdy już trochę naczytałem się o nim, z dyskontowego kosza z książkami wyszperałem good night dżerzi. Dżanusa znałem ze sztuki Antygona w Nowym Jorku, na którą w szkole średniej zostałem wyciągnięty siłą przez nauczycielkę jęz. polskiego w pewien piękny, ciepły, słoneczny piątek. wiedziałem więc, że mogę spodziewać się dobrej prozy. i nie myliłem się. książkę czyta się jak rasową biografię i na dodatek wg. mnie jest przewodnikiem po Nowym Jorku. Dżanus przedstawia w niej burzliwe historie z życia Kosińskiego dość bezpośrednio i nie waha się oceniać oraz wątpić w umiejętności pisarskie głównego bohatera. książka jednak nie rozwieje niepewności czy #kosiński rzeczywiście był autorem swoich dzieł czy może korzystał z pomocy ghostwriterów. nie mniej jednak po przeczytaniu sięgnąłem po prozę Jurka nie zniechęcony faktami jakie przytoczył autor. również po prozę Dżanusa chętnie jeszcze sięgnę.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na 6 2 miesiące temu
Łowca autografów Zadie Smith
Łowca autografów
Zadie Smith
Bardzo fajna ksiazka, troche lania wody na poczatku i na koncu ale środek rewelacyjny tzn te rozdziały o kabale i wycieczka do NY, pokazuje Międzynarodowy gest oznaczajacy uznanie (przykładam dłoń do głowy uchylając iluzoryczny kapelusz :) Myslałem ze to bedzie jakies bełkotliwe feministyczne czytadło ale nie jest, Pani chciała napisac ksiazke o facetach ich jezykiem i to sie udało. Jedno jest moze dziwne to przeswiadczeni ze faceci w swoim gronie dyskutują o filozofii :) Podobał mi sie wyluzowany klimat tej ksiazki, taki nierzeczywisty troche. Świetne postaci tzn Honey, Brian Duchamp no i główny bohater.
Kastor Bażant - awatar Kastor Bażant
ocenił na 8 4 lata temu
Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie Herta Müller
Człowiek jest tylko bażantem na tym świecie
Herta Müller
czytając tę powieść miałem wrażenie, że czytam scenariusz, poetycki scenariusz. zdania prawie pojedyncze, niemalże drażniące prostotą konstrukcji, treść lapidarna, a narracja nieliniowa. za to metafory i porównania bardzo trafnie dobrane (nie ma cos sie dziwić, w końcu napisała to noblistka). trochę mnie zmęczyła ta #książka w pozytywnym tego słowa znaczeniu, ponieważ wymagała spokoju i intelektualnego wysiłku. i o to właśnie chodziło. o czym jest ta historia? o życiu na wsi w czasach, gdy Słońce Narodu przyświecało nad Rumunią. bohaterowie to rumuńscy Niemcy, którzy marzą o powrocie do kraju i żyją prześladowani wspomnieniami zsyłek do łagrów w głąb Związku Radzieckiego. język jaki stosuje Herta Müller jest niewątpliwie piękny w swojej prostocie. rozdział o Jabłoni pożerającej swoje jabłka to wg. mnie mistrzostwo. mikroświat przedstawionej wsi - przytłacza, zwymiotowanie zupy do talerza zupy i zjedzenie jej przez psa - krzywi, a pojawiająca się co jakiś czas sowa - wywołuje uczucie tajemniczości i baśniowości. o co chodzi z tym bażantem w tytule? o to, że człowiek żyjący w tamtym ustroju jest rzeczywiście tylko płochliwym bażantem zdanym na łaskę myśliwego. kupiłem tę książkę za 8 zeta i trochę szkoda, że została tak drastycznie przeceniona. to już druga pozycja autorki i wciąż mam ochotę na więcej. ze względu na formę i piękno języka będę ją czytał jeszcze raz, ale tym razem także kontemplował. polecam.
Polubic_czytanie - awatar Polubic_czytanie
ocenił na 7 1 miesiąc temu
Warsztat diabła Jáchym Topol
Warsztat diabła
Jáchym Topol
Gdybym miał opowiedzieć jednym zdaniem, co autor miał na myśli, to chyba wolałbym milczeć. Czy tekst jest przejmujący? Tak. Czy warsztat pisarski jest rzetelny? Jest. Czy czyta się dobrze i z rosnącym zakiekawieniem? Z pewnością. Jednego wszakże nie jestem w stanie rozeznać - intencji, która przyświecała temu dziełu. To zadanie z ulgą pozostawiam innym.
Sławek Wernikowski - awatar Sławek Wernikowski
ocenił na 6 3 miesiące temu
Kacica Pavel Kohout
Kacica
Pavel Kohout
Tytuł książki sugeruje, że dostaniemy historię kobiety zajmującej się zawodowo, w przenośni lub nie, egzekucjami, tymczasem bohaterka przewija się przez karty powieści chyłkiem, prawie niewidoczna i nieistotna. Książka jest, jak zauważa na okładce Mariusz Szczygieł, złośliwym esejem, anty-moralitetem, oczywiście satyrą na ustrój tamtego czasu, ale też i, na szczęście dla tej książki, spojrzeniem na politykę i społeczeństwo niezależnie od czasu i ustroju. W dużym stopniu tak jest. I tacy jesteśmy. Nie odwracaj wzroku. Patrz.
Mario - awatar Mario
ocenił na 7 3 miesiące temu
Masakra profana Jarosław Stawirej
Masakra profana
Jarosław Stawirej
Dla mnie rewelacja! Jeśli zaakceptujesz konwencję, to po prostu przezabawna, BARDZO pomysłowa, inteligentna, błyskotliwa i zaskakująca. A przy tym zawiera porcję metafizyki, nie dlatego jednak, że odnosi się do Bozi, ale dlatego, że zdziera zasłonę iluzji i za pomocą pomysłowości pokazuje świat innym niż normalnie wygląda. A to niezwykle cenię. Z przyjemnością przeczytałbym kolejną pozycję Autora. Owszem, jest tu parę pośliźnięć, to i owo można by doszlifować, ale nie ma żadnego upadku. Zdecydowanie ŚWIETNA książka. I z czystym sumieniem polecam!
Florianf - awatar Florianf
ocenił na 8 4 lata temu
Czysta anarchia Woody Allen
Czysta anarchia
Woody Allen
Mógłbym wyciąć z tego zbioru absurdalnych opowiastek kilka naprawdę porażająco komicznych historyjek. Parskałem śmiechem i starałem się zapamiętywać co apetyczniejsze kawałki, które Allen zdaje się wytrząsać z rękawa. Tu trzeba mieć wrodzony dar od Stwórcy, bo nie wierzę, że można po prostu myśleć, myśleć i wymyślić żart. To się rodzi samo. Kilka tekstów słabszych, co jest chyba winą "przedawkowania" tego typu tekstów. Miejscami drażnić może zbyt głębokie zanurzenie w (pop)kulturze amerykańskiej, co utrudnia poruszanie się w kontekstach niezbędnych do rozpoznania żartu. Na szczęście mamy na końcu sporą dawkę "przypisów" tłumacza. (Gdyby tak na poważnie rozmawiać o tej książce, to wyjdzie, że to w sumie cholernie gorzka satyra na kapitalizm)
Bosy_Antek - awatar Bosy_Antek
ocenił na 6 1 rok temu

Inne materiały dotyczące książki Tęskniąc za Kissingerem

Cytaty z książki Tęskniąc za Kissingerem

Więcej
Etgar Keret Tęskniąc za Kissingerem Zobacz więcej
Etgar Keret Tęskniąc za Kissingerem Zobacz więcej
Etgar Keret Tęskniąc za Kissingerem Zobacz więcej
Więcej