Tata ucieka z cyrkiem

Na szczęście nie musimy wysyłać nasze dzieci na wojnę, aby walczyły o wolność Polski. Ale powinno się uczyć dzieci patriotyzmu, pokazując im, ze o Polskę można dbać w inny, też ważny sposób: - dbając o przestrzeń publiczną (naszą wspólną), - nie śmiecąc, - szanując zieleń, lasy, parki - dużo czytając, ucząc się, by Polska była postrzegana jako kraj mądrych ludzi - znając historię Polski, swojego miasta, swojej wsi - idąc głosować itd. - pielęgnując tradycja I o tym m.in. jest ta książka. Fajny punkt wyjścia od rozmów z dziećmi.

Pan Felix prowadzi bardzo uporządkowane życie. Wtem - wyzwanie. I kłopot. O tym, że czasem trzeba odejść od rutyny. Treść tej uroczej książeczki może wydać się zaskakująca. Ale najlepsze jest to, co się dzieje w tle - czyli inteligentne, dowcipne ilustracje, tworzące tło i drugie dno dla tej historii. Do czytania i do oglądania - razem lub samodzielnie przez pociechę.

Rewelacyjnie napisana, z wielkim wyczuciem i taktem opowieść ukazująca kontrast między losem dziecka żydowskiego i polskiego oraz niesprawiedliwość Zagłady. Książka niedosłowna, opakowana w baśniową konwencję, stosująca wymowne przemilczenia. Wsparta genialnymi ilustracjami które tworzą dodatkową odrębną narrację.

Mi i mojej kilkuletniej wtedy córce podobała się bardzo, córka nie miała problemu z wyłapaniem metafor i odczuciem prawdziwego przekazu, który w tej książeczce się znalazł, nawet szybciej i mocniej niż ja odkryła o czym jest ta książka. A to książka z tych nietypowych, innych, nam też wydała się dziwna, ale w tej dziwności coś jest. To króciutka opowiastka, na raz,(rzeczywiście cena moze wydawać się nieadekwatna względem objętości i ilości treści) ale nam dała inspirację do różnych rozmów m.in. o emocjach. Myślę, że morze zwykłych, prostych historyjek dla dzieci z wyłożonym jak na talerzu morałem a czasem i bez morału, warto czasem poszerzyć o lekturę niezwykłą, artystyczną, pobudzającą do szukania własnych interpretacji przez dziecko.

Pluszowy miś Otto opowiada nam historię swojego życia. Akcja książki rozpoczyna się w momencie uszycia misia. Pluszak trafia w ręce żydowskiego chłopca Dawida. Idylliczne dzieciństwo, pełne zabaw i miłości przerywa wybuch wojny. Poznajemy losy Otto w czasie II wojny światowej i Holokaustu. Gdy ulega uszkodzeniom, podróżuje po świecie i widzi zmieniający się świat. Widzimy wojny, ludzi dobrych i złych, społeczne nierówności. Ale też tolerancja, przyjaźń i pamięć dzięki, której możemy się czegoś nauczyć. Pokochałam Tomi'ego Ungerera za Trzech zbójców, tą książką utwierdził moją miłość. Rozumiem już skąd tyle fanów, nagród i tłumaczeń. Książki są uniwersalne, poruszają ważne tematy i trafiają do dzieci i dorosłych.

Przepiękna, nostalgiczna, przejmująca opowieść, pełna szacunku do historii, oparta na akceptacji zmiennego losu. Ilustracje niezwykłe. Dom, bohater historii, który jest wznoszony i rujnowany (ogałacany, zmieniany, plądrowany), który jest towarzyszem celebracji ważnych rodzinnych chwil i momentów rozpaczy czy samotności, który jest uwikłany w wir historii... ale jest i trwa... ze spokojem, akceptacją i godnością.

Shaun Tan to twórca, któremu nie mogę się oprzeć w żadnej postaci. Dawkuję sobie jego kolejne dzieła od czasu, kiedy natrafiłam na „Opowieści z najdalszych przedmieść” i zakochałam się w nieoczywistych opowiadaniach przeplatanych przepięknymi ilustracjami. „Zgubione, znalezione”, picturebook zawierający trzy różne utwory o zmiennej, choć w każdym przypadku dość smutnej tematyce, zostawiłam sobie na sam koniec. Obrazy nakreślone przez autora są niesamowicie sugestywne. Zawierają szczegóły, które odkrywa się od razu lub po pewnym czasie. Są przebogate w znaczenia, przemyślane od pierwszej do ostatniej kreski. W pierwszym utworze autor mierzy się z wizją depresji, w drugim z wyobcowaniem i utratą dziecięcej niewinności, a w trzecim, moim zdaniem najtrudniejszym do czytania, z konsekwencjami kolonializmu. Czyta się je szybko, ale niezmiennie chce się do nich wracać i zanurzać w tej narracji na nowo. Zawsze i wszędzie będę polecać tego autora. Proszę, czytajcie i odkrywajcie!

Niech za rekomendację świadczy to, że czytałem dziecku tę książkę dwa razy, nie wiedząc kto jest jej autorem, za każdym razem zachwycając się pięknym językiem, opowiedzianą historią jak i ilustracjami. Nie działało na mnie nazwisko autora ani tłumacza, tylko czysta i piękna literatura. Rewelacja, uwielbiam takie niespodzianki.

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Specyficzna książka, dziwna, ekscentryczna bym rzekła. Myślę, że pierwsze skrzypce grają tu ilustracje i podejście artystki Marty Ignerskiej do tematu. Jej interpretacja bardzo prostego tekstu Mikołaj Łozińskiego jest zaskakująca i intrygująca. Sam tekst... podobał mi się... poza końcem. Końcówka, mogę śmiało napisać, że nie podobała mi się. Historia jednak jest angażująca, wciągająca i połączona z geometrycznymi, wizualnie bardzo ciekawymi obrazami sprawia, że całość poznaje się dobrze - a raczej fascynująco. W tej pozycji to czytelnik decyduje, co widzi. Nawet wolałabym, gdyby tekstu nie było wcale. Może jakieś pojedyncze słowa, nazywające postaci, kierujące fabułą, ale bardzo dyskretnie. To świetny przykład niestandardowego myślenia artysty - Marty Ignerskiej - która to zrobiła, z... dość przeciętnej opowieść Łozińskiego - swoiste dziełko sztuki. Zdecydowanie wizualne jest to przynajmniej ciekawostka, ale nawet bym odważyła się na stwierdzenie, że jest to wizualna potańcówka. Kolory, kształty, linie, koła, pasy, zawijasy - fajne. Ilustratorsko nie ma się do czego przyczepić, jest to świetnie zrealizowany projekt i dla zainteresowanym sztuką współczesną, sztuką ekstrawagancką i pełną niedopowiedzeń - super. Jeśli chodzi o tekst... cóż, tak jak wspomniałam, opowieść mi się podoba, ale nie do końca. DOSŁOWNIE nie do KOŃCA, bo koniec mi się nie podoba. Jednak myślę, że jest to odczucie całkowicie subiektywne i każdy może mieć skrajnie odmienne zdania. I to jest naprawdę dobre. Podsumowując - to nie jest typowy komiks, to nie jest typowa książka, ona wymaga od czytelnika pewnej wytrwałości i chęci skupienia się na obrazie. Jeśli się da tej opowieść szansę, to może w głowie zadziać się impreza. PRAWDZIWA BAJKA jest znakomicie wydana, a użyty papier to jest WOW! Świetny, gruby, trochę chropowaty, trochę taki, jak w profesjonalnych szkicownikach, ale nie całkiem, bo posiada ślizg. Kolory są świetne i jest to gratka dla oka i wyobraźni. BAJKA o... podróżniku na gapę 6/10 Wydawnictwo Kultura Gniewu

Ostatnio znowu przeczytałam „Garnitur na każdą okazję” i na nowo odkryłam, w jak cudowny i mądry sposób Sylvia Plath starała się przekazać dzieciom ważną prawdę życiową na temat cierpliwości i wytrwałości w dążeniu do spełnienia własnych marzeń. W książeczce poznajemy historię siedmioletniego Maxa, który mieszka wraz z mamą i tatą Nixami oraz szóstką braci w małym górskim miasteczku marząc o własnym garniturze idealnie na niego skrojonym i pasującym na każdą okazję. Pewnego dnia do domu Maxa przychodzi tajemnicza paczka z „wełnianym, włochatym, nowiuteńkim, musztardowo żółtym garniturem”. Wszyscy bracia i ich tata mają chęć go ubrać….,ale garnitur może mieć tylko jednego właściciela? Kto nim będzie? Czy spełni się marzenie Maxa o posiadaniu cudownego garnituru na każdą okazję? To naprawdę ciepła i mądra historia dla dzieci, dzięki której możemy zobaczyć zupełne inne oblicze Sylvii Plath, a mianowicie pogodne i pełne optymizmu. Całości odbioru książki dopełniają kolorowe ilustracje namalowane jakby ręką dziecka posługującego się farbami. Jeśli macie okazję, to sięgnijcie po tę opowiastkę. Gwarantuje miłe doznania i uśmiech na twarzy, po jej przeczytaniu.

Piękno tej książki tkwi w jej minimalistycznej formie. I tekst, i ilustracje są minimalistyczne. Proste obrazy wykorzystują plamę z żelazka w ciekawy sposób. Tekst skupią się na tym, co zrobić, kiedy przytrafi się żelazkowy wypadek na ulubionym, pamiątkowym obrusie mamy. W tych prostych zdaniach mieszczą się prawdziwe emocje dziecka, które wie, że popełniło błąd. Fajne jest zakończenie, kładące nacisk na relację, a nie na rzeczy.

Księga stworów fantastycznych dla dzieci. Tytułowy Crictor jest niezwykle uczynnym wężem. Autor opisuje ponadto skrzydlatą kangurzycę Adelajdę, pomocnego Emila (ośmiornicę), Rufusa - kolorowego nietoperza i odważnego sępa o pięknym imieniu, Orlando. O inności, dla dzieci. Tomi Ungerer jest też niestrudzonym obrońcą tolerancji i zagorzałym przeciwnikiem rasizmu. W 2000 r. rada Europy mianowała go Ambasadorem Dobrej Woli ds.Dzieci i Edukacji.

Bardzo fajna miniaturka o tym, że warto czasem odpuścić w kwestii zasad i nakazów i pozwolić dzieciakom na chwile radosnego i nieskrępowanego szaleństwa. Niby dla młodych, ale ważne wnioski wyciągną również dorośli. Trochę nie rozumiem po co temu zeszytowi twarda oprawa i czy nie lepiej byłoby go po prostu dołączyć do jakiegoś zbioru prac autorki, ale to sprawa drugorzędna

Niesamowite, jak coś tak prostego może być tak niesamowite. Ilustracje na dobrym poziomie, bardzo ładne, sama historia doskonale opowiedziana i zakończenie dające mocno do pomyślenia. Mocno polecam jedną z najlepszych książek dla dzieci według New York Times'a w rok mojego urodzenia - czyli właśnie to.

Nie co dzień nadaje się książce miano dzieła sztuki. Jednak w przypadku książki Marka Bieńczyka i Joanny Concejo pt. „Książę w cukierni” określenie to jest jak najbardziej na miejscu. Nietypowa forma, ciekawy tekst i interesujące ilustracje sprawiły, że książka ta jest edytorskim majstersztykiem. „Książę w cukierni” to druga, po „Nussi i coś więcej”, książka Marka Bieńczyka skierowana do dzieci. Tym razem tekstowi zdobywcy nagrody Nike towarzyszą ilustrację Joanny Concejo. Za pracę nad tą książką ilustratorka otrzymała główną nagrodę polskiej sekcji IBBY w kategorii grafika, a „Książę w cukierni” został uhonorowany tytułem Najlepszej książki roku 2013. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż trudno przejść obojętnie i nie zachwycić się szatą graficzną i nietypowym formatem tej książki. Forma Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest format. Książka ma kształt prostokąta o proporcjach 3:1: jest wysoka i jednocześnie wąska. Na tym nie koniec niespodzianek. W środku bowiem znajduje się ponad sześciometrowa harmonijka. Sprawia to, że „Księcia w cukierni” możemy czytać na dwa sposoby: w sposób „standardowy”, czyli kartkując podwójne strony albo rozkładając harmonijkę i oglądając jako całość. Początkowo taka forma budziła moje obawy. Bałam się, że w czasie rozkładania i składania książki, mogę ją w jakiś sposób zniszczyć. Jednak do wydania „Księcia w cukierni” użyto bardzo dobrej jakości, grubego papieru, dzięki czemu, każdy sposób czytania jest wygodny i komfortowy, a czytelnicy nie muszą się martwić, że rozkładając książkę, przez przypadek przedrą którąś stronę. Moją uwagę przykuło również to, że zarówno tekst, jak i ilustracje, znajdują się tylko po jednej stronie, druga natomiast jest pusta, jeśli nie liczyć rozsianych w nieregularnych odstępach czterolistnych koniczynek. Można tę przestrzeń pozostawić taką, jaka jest, ale równie dobrze możemy stworzyć tam coś swojego: na nowo zilustrować tekst Bieńczyka albo opatrzyć komentarzem ilustracje Concejo. Albo po prostu, tak jak ja, zapisać tam myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania tej książki. Dzięki tym zapiskom całość przy kolejnym czytaniu zyskuje całkiem nowe, czasem zaskakujące znaczenia. Kłopoty Księcia Tekst Marka Bieńczyka to filozoficzna opowiastka o szczęściu, jego nieuchwytności i konsekwencjach. Ma on formę dialogu, w którym refleksje Dużego Księcia zostają skonfrontowana z myślami jego towarzyszki Kaktusicy. Zdaniem Dużego Księcia ze szczęściem są same kłopoty, a największy jest taki, że już było. Zauważamy je dopiero, gdy przeminie i nie myślimy o nim, gdy jest. Czy zatem kiedykolwiek jesteśmy naprawdę szczęśliwi? I jaką cenę musimy za to szczęście zapłacić? Między innymi z takimi wątpliwościami zmaga się Duży Książę w czasie wizyty w cukierni. Książę dzieli się swoimi przemyśleniami z Kaktusicą. Okazuje się jednak, że jego towarzyszka ma na temat szczęścia całkiem inne zdanie i woli skupić się na wyborze ciastka niż na filozoficznych rozmyślaniach o szczęściu. Wskazuje przy tym wyraźnie, że łatwiej osiągnąć szczęście bez ciągłego zastanawiania się, czy już się je osiągnęło. Wesołe psy i zamyślony niedźwiedź Ilustracje Joanny Concejo zdecydowanie zasługują na uwagę. Z jednej strony subtelne, z drugiej, niedające się zignorować, dodające nowych znaczeń tekstowi Bieńczyka. Artystka nie tylko w sposób graficzny przedstawiła to, co zostało zawarte w tekście, lecz także poszerzyła pole skojarzeń, do których czytelnik jest odsyłany. Jej prace nie są jedynie dodatkiem do tekstu, są drugą stroną tej opowieści, głosem, przedstawiającym nieco inną refleksję na temat szczęścia. Na ilustracjach dzieje się naprawdę wiele. Możemy na nich zobaczyć zamyślonego niedźwiedzia, rozbrykane psy, jazdę na rowerze czy zabawę pacynkami. Oczywiście nie zabrakło także Dużego Księcia i Kaktusicy. Duży Książę ma twarz dorosłego mężczyzny, jednak jego ciało i papierowa czapeczka w kształcie łódeczki, którą nosi, sprawia, że bardziej kojarzył mi się z dzieckiem. Z kolei Kaktusica wygląda bardzo figlarnie, zalotnie zerkając na księcia i delikatnie przygryzając jego duży palec u nogi. Kolejne obrazy idealnie się ze sobą łączą: na jednej stronie widzimy psy przygotowujące faworki, a na następnej ciasto zmienia się w szal Dużego Księcia. Mistrzowskie połączenie poszczególnych scen sprawia, że możemy tutaj mówić o jednym wielkim dziele sztuki, jednym obrazie, który ukazuje się nam po rozłożeniu książki. Sama nie wiem, czy ilustracje pani Joanny zachwyciły mnie bardziej w formie pojedynczych obrazków czy jako całość. Za każdym razem, gdy otwieram „Księcia w cukierni” odkrywam coś nowego, widzę jakąś małą grafikę, która wcześniej mi umknęła i na nowo zachwycam się całością. Czy i komu polecam? Wiele osób może mieć wątpliwości, czy powiastka filozoficzna o szczęściu będzie się dobrze komponować z pełnymi humoru ilustracjami. Jednak według mnie tekst Marka Bieńczyka i grafiki Joanny Concejo idealnie się dopełniają. Jednocześnie ze sobą współgrają i prowadzą dialog, pokazując dwie strony szczęścia: tę filozoficzną, wzniosłą i tę całkiem przyziemną. Bo jak inaczej można nazwać połączenie stwierdzenia, że ze szczęściem są same kłopoty z utożsamianiem tego stanu z jedzeniem pączka? Wydawca nie określił do jakiej grupy wiekowej „Książę w cukierni” jest skierowany, jednak zauważyłam, że wiele osób traktuje go jak książkę dla dzieci. W czasie lektury, zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno jest to pozycja dla najmłodszych i czy tylko dla nich? Pewnie najłatwiej tak ją zaklasyfikować ze względu na liczne ilustracje, jednak sposób, w jaki została wykonana i myśl, którą przekazuje, sprawia, że jak najbardziej polecam ją również starszym czytelnikom. W każdym wieku warto pomyśleć, czym jest szczęście i uświadomić sobie, że wbrew pozorom doświadczamy go całkiem często. Uważam, że to niesamowite połączenie tekstu i ilustracji, racjonalizmu i surrealizmu, filozoficznych przemyśleń i bardzo przyziemnej miłości do ciastek jest czymś, na co zdecydowanie warto zwrócić uwagę.

Nieczęsto piszę opinie ale tutaj czuję, że muszę bo zaskakują mnie opinie czytelników sugerujące brak morału/przesłania. Drodzy rodzice, to jest bardzo ważna i wartościowa książka dla maluchów idealna jako zaczyn do wspólnych rozmów o wartościach. Uwaga spoiler. Mały Maks broi i wyprowadza mamę z równowagi (kto ma dzieci ten wie). Mama odsyła Maksa do jego pokoju bez kolacji. Tam rozzłoszczony chłopiec ucieka w świat fantazji, w których oddala się do odległej, fantastycznej krainy dzikich, strasznych stworów, które poskramia i zostaje ich królem. Słowem, wszystko jest tak jak on chce. Stwory słuchają wszystkich rozkazów swego króla, który zarządza dzikie harce, psoty i zabawy bez limitu do czasu... aż uświadamia sobie, że jest samotny a "władza i bezgraniczna autonomia" nie uczyniły go szczęśliwym. Maks zapragnął wrócić do domu pomimo zachęt dzikich stworów by zostać i psocić dalej. Gdy wrócił, na jego stoliku czekała już pachnąca i "jeszcze ciepła kolacja". Trochę o granicach, trochę o miłości i wzajemności, sporo o przezwyciężaniu dziecięcej "pasji" i tym, że miłość matki "zaczeka na stoliku". Jeden z moich ulubionych picturebookow dla dzieci. Piękne, stonowane ilustracje. 10/10.

Dwie strony książki, a między nimi wartownik. Jest uzbrojony. Obwieszcza, że "przejścia nie ma". Taką decyzje wydał generał na koniu. Na kartach książki pojawiają się nowe postacie. Pierwszy jest piesek, a za nim drepcze właściciel czworonoga. Przychodzą nowe osoby, każdy się tłoczy przy "granicy". Chce przejść na drugą stronę, ale... Ale wszyscy się podporządkowują zasadą. Narzekają pod nosem, ale zostają na lewej stronie książki. Z każdą strona przybywa ktoś nowy, a pozostali nie są statycznymi obiektami. Oni się 'kręcą", narzekają, próbują coś zrobić... Czy ktoś się zbuntuję? A co się stanie gdy zabraknie miejsca po lewej stronie? Czy strażnik zawsze będzie taki zasadniczy? Czy generał wyda inny nakaz? Bardzo dobra książka o władzy. Ale także o podporządkowaniu się zasadom, łamaniu ich i... o przejściu do historii. Lubię tą publikację - jest wartościową odpowiedzią na pytanie o władzę i konsekwencje złych decyzji, oraz nieposłuszeństwie. Minusem, jak dla mnie, są obrazki - zbyt kolorowe i rozedrgane.