Odrobina magii w życiu jest potrzebna każdemu z nas. Podobnie jak drugi człowiek, który wyciągnie do nas rękę w chwili próby. Czy jednak umiemy jeszcze otworzyć się na nowe, nieznane, niewytłumaczalne? Czy potrafimy zwolnić, wyciszyć się i zaufać naturze i własnemu sercu?
Miałam przyjemność przeczytać wszystko, co dotychczas wyszło spod pióra autora i jestem niezmiennie zachwycona trafnością w nazywaniu uczuć i ciepłem bijącym z każdej historii. Ale to dużo więcej, niż piękne opowieści, bo poruszają problemy, z którymi borykamy się na co dzień, lub te pozornie nas nie dotyczące, niewygodne, których staramy się nie zauważać. Opowieści wzbogacone życiową mądrością, ale i szczyptą humoru. Wzruszające i pochłaniające bez reszty.
„Szeptun” jest najbardziej magiczny z nich wszystkich. Nie tylko dzięki osadzeniu akcji w klimatycznych Beskidach, ale również bohaterowi, którego wrażliwość pozwala dostrzegać więcej. Jest również bardzo realistyczny poruszając codzienność samotnego macierzyństwa, niezrozumienia i odrzucenia. Nie brakuje też miejsca na uczucie rodzące się nieśmiało i z pewnym niedowierzaniem, ale i momenty, w których strach jest głębiej odetchnąć.
To urzekająco ciepła i niebanalna historia dwojga, tak odmiennych na pierwszy rzut oka, ludzi. Sięgająca poza świat rzeczywisty i uprzedzenia wobec tego, co niewytłumaczalne. Zwracająca uwagę na to, za co tak cenię książki autora - by dostrzegać człowieka w człowieku, szczególnie tym wykluczonym ze społeczności. To również piękna i mądra opowieść o powrocie do natury i czerpaniu z jej bogatych zasobów, o których zdajemy się zapominać zapatrzeni w kolorowe opakowania.
Lektura powieści wlała w moje serce wiele ciepła, ale i pozostawiła z poczuciem dotknięcia czegoś magicznego i niezwykle wartościowego, dając sporo do myślenia o ludzkich wyborach, kruchości i ulotności życia.
Bo szczęście puka czasem wtedy, gdy się go najmniej spodziewamy, gdy nie oczekujemy już od życia zbyt wiele. Czy odważymy się otworzyć mu drzwi?
Gorąco zachęcam Was do zapoznania się z twórczością autora.
Szukamy ofert...
1850 
1532 
Opinia
O książkach Pana Tomasza słyszałam już wcześniej, ale nie miałam okazji ich czytać. "Szeptun" mnie w pewnym sensie przywołał. Po prostu poczułam, że chcę poznać tę historię, że się nie zawiodę. I nie zawiodłam, a wręcz zatraciłam się w fabule, która z jednej strony rani niesprawiedliwością i ludzką podłością, by za chwilę przyjść i delikatnie opatrzyć rany, utulić i dać nadzieję na lepsze jutro. Ja nie czytałam, a płynęłam poprzez słowa i emocje bohaterów, jednocześnie współodczuwając. Czułam złość, smutek, by za chwilę śmiać się z napotkanych sytuacji. Bohaterowie od początku dali się poznać i polubić. Kibicowałam im z całych sił. Do tego miejsce akcji nadaje całości niesamowity klimat.
Retrospekcje z dzieciństwa Waldka mocno mną wstrząsnęły. Wykluczenie społeczne, napiętnowanie z racji innej narodowości i szerzenie stereotypów to codzienność z jaką od zawsze mierzy się mężczyzna. Mimo że nauczył się z tym żyć, ślad w psychice zawsze pozostanie. Pojawienie się w jego życiu Julii i dzieci jest niczym promień ciepłego słońca po długiej i mroźnej zimie. Ona również posiada rany w sercu, więc mogą stać się dla siebie lekarstwem. Muszą tylko to dostrzec i dać sobie szansę.
Jeśli tylko lubicie powieści obyczajowe z nutką magii, ludowych wierzeń i odrobiną nostalgii to jest idealny wybór.
Polecam.
O książkach Pana Tomasza słyszałam już wcześniej, ale nie miałam okazji ich czytać. "Szeptun" mnie w pewnym sensie przywołał. Po prostu poczułam, że chcę poznać tę historię, że się nie zawiodę. I nie zawiodłam, a wręcz zatraciłam się w fabule, która z jednej strony rani niesprawiedliwością i ludzką podłością, by za chwilę przyjść i delikatnie opatrzyć rany, utulić i dać...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to