Tomasz Betcher

O książkach Pana Tomasza słyszałam już wcześniej, ale nie miałam okazji ich czytać. "Szeptun" mnie w pewnym sensie przywołał. Po prostu poczułam, że chcę poznać tę historię, że się nie zawiodę. I nie zawiodłam, a wręcz zatraciłam się w fabule, która z jednej strony rani niesprawiedliwością i ludzką podłością, by za chwilę przyjść i delikatnie opatrzyć rany, utulić i dać nadzieję na lepsze jutro. Ja nie czytałam, a płynęłam poprzez słowa i emocje bohaterów, jednocześnie współodczuwając. Czułam złość, smutek, by za chwilę śmiać się z napotkanych sytuacji. Bohaterowie od początku dali się poznać i polubić. Kibicowałam im z całych sił. Do tego miejsce akcji nadaje całości niesamowity klimat. Retrospekcje z dzieciństwa Waldka mocno mną wstrząsnęły. Wykluczenie społeczne, napiętnowanie z racji innej narodowości i szerzenie stereotypów to codzienność z jaką od zawsze mierzy się mężczyzna. Mimo że nauczył się z tym żyć, ślad w psychice zawsze pozostanie. Pojawienie się w jego życiu Julii i dzieci jest niczym promień ciepłego słońca po długiej i mroźnej zimie. Ona również posiada rany w sercu, więc mogą stać się dla siebie lekarstwem. Muszą tylko to dostrzec i dać sobie szansę. Jeśli tylko lubicie powieści obyczajowe z nutką magii, ludowych wierzeń i odrobiną nostalgii to jest idealny wybór. Polecam.