Ślepnąc od świateł

Historia typowo polskiego nieszczęścia - dotykającego każdego zawsze i wszędzie. Przerysowane postaci, tak głównych, jak i pobocznych bohaterów, przerysowane sytuację. Trochę czarnego humoru, dużo filozofii. Ciężka w czytaniu, ale dla każdego Polaka prosta w zrozumieniu.

Rozdzierająco prawdziwy obraz samotności i pytania o definicje szczęścia. W czym i gdzie szukać nadziei, skoro jesteśmy tylko pyłkiem Wszechświata? A może właśnie tak jest i ma być - skoro nawet biologia to bezkształtna, niczym zbytnio niezdeterminowana plątanina narośli i odnóg...

Długo opierałem się przed tą xiązką, bo ktoś mi powiedział, że to horror, a horrory staram się omijać szerokim łukiem. W końcu zaryzykowałem i bardzo dobrze, bo to nie horror tylko powieść grozy. W dodatku świetnie napisana. Już dawno nie miałem w ręku xiążki, od której nie mogłem się oderwać. Oczywiście nie sposób nie zgodzić się z przywołaną przez Żulczyka w posłowiu "teorią Marii Celeste" Hitchcocka. Znam wiele xiążek i filmów, które mają świetnie zawiązaną akcję a im bliżej końca tym bardzie widać, że trudno zamknąć historię z taką mocą jak została rozpoczęta. Instytut ma ten sam problem, ale tym bardziej doceniam, że Żulczyk nie najgorzej wybrnął z tego zadania. Gdyby to ktoś sfilmował, kupiłbym to. No i jak zwykle podoba mi się język i typ narracji Żulczyka.

Równie dobra jak pierwsza część, ale traktuje o zgoła innych tematach. "Król" to przedwojenny, gangstersko-polityczny dramat, z większą ilością ciekawych, rozbudowanych postaci i wątków, natomiast "Królestwo" skupia się w zasadzie tylko na dwójce/trójce postaci. Opowieść o miłości dwóch warszawskich robinsonów, ze sporą liczbą wątków pobocznych. Co nie zmienia faktu, że to dalej świetna literatura.

Ciekawe, jak różnie ludzie odbierają tę książkę. Od zachwytu po grafomaństwo. W sumie to zacząłem czytać przypadkiem, bo żona se kupiła. Wydawało się, że to będzie kryminał, ale jest tylko częściowy wątek, wcale nie najważniejszy. Książka jest o złu, które czai się wszędzie. W przyzwoitych ludziach, w zmanipulowanym społeczeństwie, w wielu rodzinach, też tych niby porządnych. O dzieciach w różnych epokach i społecznościach, przemocy i pedofilii. O motywacjach ludzkich. Uderza w wiele rzeczy będących patologią w naszym kraju, teraz i w przeszłości. Zahacza o wojenne i powojenne traumy. Są elementy baśniowe i duchowe. Po prostu kocioł, w którym bardzo można się pogubić. I o ile początkowo czytało mi się średnio, to z czasem się wciągnąłem. Bo wszechobecny brud w tej książce ma coś w sobie. I trzeba się teraz oczyścić czymś lżejszym.

Bardzo dobrze spełnia swoją rolę – humorystycznego, prostego czytadła. Naprawdę zabawne, lekkie. To zapewne literacki grzech tak stwierdzać, ale mi osobiście bardziej przypada do gustu właśnie takie coś, niż chociażby nagrodzone „Ten się śmieje, kto ma zęby" Zyty Rudzkiej, a do tego jest to bardzo solidny punkt odniesienia. W „Ten się śmieje" też mieliśmy przygody „zwykłego, nieidealnego człowieka", jednak tam całość była ponura, smętna, i chociaż samo w sobie to nie jest wadą (wszakże te książki są zupełnie różne), to po prostu mam wrażenie, że przez autorkę i bohaterkę przemawia nieprzyjemna, bezproduktywna gorycz i cynizm. Dla kontrastu „Emigracja" ma w sobie duszę lekką, chociaż mankamentem jest operowanie na tych samych zabiegach językowych, tzn. na przykład trochę zbyt duże nagromadzenie porównań, czyli warsztat pisarski rzeczywiście jeszcze może się znacznie polepszyć. Same w sobie fragmenty są rzeczywiście zabawne, ale przez ich częstotliwość tracą na sile. Styl nieidealny, ale bezpretensjonalny, książka z przymrużeniem oka patrzy na wszystkie sytuacje i ma do nich ludzki dystans, jest w tym jakiś zachwyt po prostu ludzkim istnieniem włącznie z tymi wszystkimi głupotami. Sympatyczny klimat anegdoty snutej przez jakiegoś wujka czy kumpla. Gdyby jakiś znamienity autor napisał dokładnie to samo, to by dostał nagrodę, że „O rety, jakieś innowacyjne jest wprowadzenie internetowego stylu do literatury, cóż to za eksperyment, ta niesamowita, współczesna adaptacja szlacheckiej gawędy obnaża przywary i kompleksy Polaków!". A to po prostu śmieszna, prosta książka.

Wydaje mi się, że postać Teodora Szackiego, jako osoby względnie chłodnej oraz odosobnionej, żyjącej w swoim świecie może początkowo zrazić czytelnika... Lecz nigdy tak bardzo nie wczułam się w postać książkowa, w to jak bardzo oddaje się swojej pracy i jak wiele dla niego znaczy, o swojej misji, ogólny charakter postaci. Szczerze, nie mogłam oderwać się od całej trylogii, po każdym kończącym się rozdziale chciałam jednak rozpocząć następny, aby dowiedzieć się "co okaże się dalej". Jedyna zawiłość - w każdej części z trylogii dzieje się stosunkowo dużo, ciężko łączyć ze sobą fakty, całą istota sytuacji zostaje wytłumaczona w ostatnich dwóch rozdziałach. Niemniej jednak - polecam!

„Polska odwraca oczy” Justyny Kopińskiej to zbiór reportaży, który pokazuje najbardziej niepokojące obszary polskiej rzeczywistości – miejsca, w których zawiódł system, ludzie i procedury. Autorka opisuje m.in. dramatyczne historie nieletnich pacjentów szpitala psychiatrycznego, przypadki przemocy i zaniedbań w instytucjach oraz sprawy kryminalne, w których dochodziło do błędów lub zaniechań wymiaru sprawiedliwości. Każdy tekst oparty jest na dokumentach, rozmowach i wielomiesięcznym śledztwie dziennikarskim. To reportaż niezwykle trudny emocjonalnie, ale też bardzo ważny społecznie. Kopińska nie ocenia wprost – raczej pokazuje fakty, które same w sobie budzą niepokój i zmuszają do refleksji nad działaniem instytucji publicznych. „Polska odwraca oczy” to książka, która nie pozwala pozostać obojętnym – porusza, oburza i długo zostaje w pamięci.

Moje pierwsze spotkanie z Twardochem. Książka świetnie napisana. Warszawa lata 30-dzieste. Dwa światy w jednym mieście, czyli dzielnice polskie i żydowskie. Brudna polityka. Antysemityzm. Marzenia o wielkiej Polsce. Żydowska gangsterka, polscy falangiści. Główny bohater Jakub Szapiro, uroczy gangster. Przerażała mnie bezwzględność tego świata, nędza niewinnych, bestialstwo oprawców. Dla mnie trochę za mocne. Twardoch pisze świetnie, ale nie wiem, czy chcę to czytać.

Więcej i więcej na mojej stronie, zapraszam i z góry dziękuję jeśli mnie odwiedzisz https://kwyrloczka.pl/2026/04/21/o-tym-jak-swoj-plug-prowadzic-olga-tokarczuk-prowadz-swoj-plug-przez-kosci-umarlych/ DAWNO, DAWNO TEMU Zaczęło się od filmu Pokot – pewnie pamiętacie, a jeśli ktoś nie pamięta, to niestety, o zgrozo, polecam, bo całkiem był on udany i sama chętnie przypomniałabym go sobie po latach, aby zweryfikować swoje pierwsze wrażenie. Książka pojawiła się u mnie po jego właśnie obejrzeniu, ale ponieważ mam wieczne zaległości w literaturze, które nadrabiam, jak tylko mogę i na ile starcza mi czasu, nie doczekała się przeczytania aż do teraz. Zaległa na półce, zaliczyła nawet przeprowadzkę i zupełnie przypadkowo rozmnożyła się nawet do dwóch egzemplarzy. PROWADŹ SWÓJ PŁUG Muszę przyznać, że byłam do niej sceptycznie nastawiona. Z racji faktu, jak bardzo nie po drodze mi z autorką. Wyszło jednak teraz, chociaż twierdzę deklaratywnie, że jest całkiem inaczej, że mimo wszystko mam tak, że jeśli podejrzewam autora o brzydkie poglądy, to rzuca to cień na to, co pisze. Bardzo to nie ładne z mojej strony tak własną mą osobę okłamywać. Niestety w wypadku Olgi Tokarczuk i jej sukcesu ten cień był makabrycznie wielki. Bo co tutaj mamy, trochę stukniętą starszą panią, która naprawdę, ale to naprawdę nienawidzi myśliwych, reprezentując sobą wszystko to, co mnie bawi w kompletnym niezrozumieniu hodowli dzikich zwierząt i zarządzaniu ich populacją. Celowo piszę hodowli, bo z wolnym życiem istnienie saren, dzików i jeleni ma już tyle tylko wspólnego, że nie są jeszcze ogradzane płotami. Można się obruszać i smucić, ale czy dyskutować, to nie wiem. Początkowo strasznie mnie to denerwowało, ale w końcu pomyślałam, że to tylko opowieść o nawiedzonej babie, której sprawa Bambiego weszła za bardzo, że to tylko historia czyjegoś życia, jakich tysiące się już przeczytało i jakie jeszcze przeczyta się na swojej życiowej drodze. To odczarowało mi książkę, a z nią postać Janiny Duszejko oraz jej dziwnych przygód. TYLKO TE NIESZCZĘSNE ZAKOŃCZENIE Pozostał jeszcze tylko problem znanego z filmu zakończenia. Ciężko, kiedy wiesz, co się wydarzy, tak dobrze do końca się bawić. Sam styl, sposób napisania, język dawały mi wprawdzie sporą satysfakcję, co widać zresztą po ilości wynotowanych do kolekcji cytatów. Pozorna prostota snującej się opowieści pozostawała pełna ciepła i głębi. Dziwne czyny bohaterki, fascynacja astrologią i czasem kompletnie niezrozumiałe dla mnie, a może nie niezrozumiałe, a po prostu komiczne i przesadne problemy oraz myśli ubrane w bardzo piękne słowa sprawiały, że szybko pędziłam do znanego mi już końca. Podobało mi się bardzo, że obrywało się w książce wszelkim instytucjom państwowym – szkole, opieszałej policji, samorządowi, Polskiemu Związkowi Myśliwych, służbie zdrowia i kościołowi. Wszystkim po równo. Moje zdanie o nich jest dokładnie takie, jak i zdanie bohaterki. Coś nas więc jednak łączy mimo tych wszystkich światopoglądowych różnic. Podobało mi się, że zna ona swoje prawa oraz to, że działa w myśl starej dobrej zasady: prawo prawem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie. JEDNO CIĄGLE MI ZGRZYTA W zasadzie polubiłam panią Duszejko i resztę bohaterów – Matogę, Dobrą Nowinę i Dyzia. Podobało mi się, jak ta postać łączy ich wszystkich, jak oddziałuje na ich życie i losy. Nie równoważę jednak, jak ona, życia zwierzęcego z ludzkim. Nie zrozumcie mnie źle, kocham zwierzęta. Kocham swoje psy, kury i te cholerne kaczki, co wiecznie mi uciekają, z którymi prowadzę ciągłą grę, w której ja buduję zapory, a one szukają wyjścia. Nadal jednak życie kaczki, psa, sarny to nie życie człowieka, przykro mi. Uważam też, że za swoje czyny ponosić należy konsekwencje. W powieści poniosła je jedynie jedna strona. Mordercy zwierząt zostali ukarani śmiercią, a mordercy ludzi pozostali wolni jako działający w słusznej sprawie obrońcy leśnych stworzeń. Jakoś mi się to nie dodaje, ale pamiętajmy — to tylko bajka dla dużych dzieci i nic poza tym. Próba doszukiwania się tutaj jakichś manifestów ideologicznych jest bezcelowa i niepotrzebna, szczególnie kiedy ma się już ugruntowany pogląd na pewne sprawy. Tutaj postać Duszejko w swojej prostoduszności i zaradności równoważy głupotę poglądów i pozwala potraktować powieść jedynie jako historię o „klupniętej” staruszce. MIEJSCE AKCJI JEST SPOKO Miłym było mi także, że historia dzieje się w miejscu, w którym teraz mieszkam. Niejednokrotnie w powieści pojawia się Kłodzko i inne okoliczne, znane mi miejscowości. Takie miejsca w książce zawsze sprawiają, że czyta się jakoś przyjemniej i lepiej. POLECAM Wychodzi na to, że książkę Prowadź Swój Pług Przez Kości Umarłych bardzo polecam. Przyjemna, sympatyczna prosta historia z ciekawym zakończeniem, jeśli oczywiście nie widziało się najpierw filmu. Słowo bajka, chyba bardzo dobrze oddaje tą książkę. Tak się właśnie czułam czytając, jakbym bajkę czytała właśnie.

Są książki, które się czyta. Są też takie, które się przechodzi — jak przez miasto o nieznanej topografii, gdzie każda uliczka prowadzi nie tam, gdzie planowaliśmy, ale dokładnie tam, gdzie powinniśmy się znaleźć. Bieguni Olgi Tokarczuk należą do tej drugiej kategorii. To nie jest powieść w klasycznym sensie, lecz ruchomy organizm: zbiór impulsów, notatek, historii, szczelin i prześwitów, przez które widać coś więcej niż fabułę — widać kondycję współczesnego człowieka. Tokarczuk pisze o ruchu, ale nie o podróży jako spełnieniu marzenia. Ruch w Biegunach jest raczej strategią przetrwania. Bohaterowie (jeśli w ogóle można ich tak nazwać) przemieszczają się, bo zatrzymanie grozi skostnieniem, a bezruch — śmiercią psychiczną. Ciało w tej książce nie jest stabilnym domem duszy; jest mapą, archiwum, czasem więzieniem, czasem relikwią. Anatomia spotyka metafizykę, a lotnisko staje się nowoczesną świątynią tymczasowości. Ta książka nie ufa narracjom ciągłym. Rozsypuje się na fragmenty jak pamięć człowieka żyjącego w epoce nadmiaru. I w tym rozsypaniu jest uczciwa. Tokarczuk zdaje się mówić: nie potrafimy już opowiadać świata liniowo, bo świat taki nie jest. Bieguni to powieść-puls, powieść-oddech — czasem przyspieszony, czasem niemal zatrzymany. Czytelnik musi pogodzić się z tym, że nie wszystko zostanie domknięte, nazwane, wyjaśnione. Ale w zamian dostaje coś cenniejszego: doświadczenie. Autorka porusza się z niezwykłą swobodą między esejem, opowieścią, zapisem snu i reportażem wewnętrznym. Jej język jest jednocześnie precyzyjny i miękki — potrafi nazwać detal anatomiczny z chłodną dokładnością, by za chwilę zanurzyć go w czułości, współczuciu, zadziwieniu. To proza, która nie podnosi głosu, a mimo to zostaje w czytelniku na długo, jak echo kroków w pustym muzeum. Szczególnie poruszające jest w Biegunach napięcie między potrzebą zakorzenienia a obsesją ruchu. Człowiek Tokarczuk jest istotą rozdwojoną: pragnie domu, ale boi się osiadania; chce bliskości, ale ucieka; zbiera mapy, ale gubi kierunki. W tej sprzeczności kryje się prawda o nas — mieszkańcach XXI wieku, nomadach z walizkami pełnymi rzeczy i pustymi kieszeniami czasu. Nie jest to książka łatwa ani „ładna” w potocznym sensie. Bywa niepokojąca, chłodna, momentami wręcz kliniczna. Ale właśnie w tej bezkompromisowości tkwi jej siła. Bieguni nie próbują pocieszać. One raczej pytają: kim jesteś, kiedy ciągle jesteś w drodze? Co z ciebie zostaje, gdy wszystko można zostawić w hotelowym pokoju? Czytając tę książkę, miałem wrażenie, że Tokarczuk pisze nie tyle o podróżowaniu, ile o istnieniu w stanie przejścia. O życiu, które nie chce się zatrzymać, bo boi się, że wtedy zobaczy siebie wyraźniej. Bieguni są jak lustro ustawione na ruchomej platformie — obraz w nim drży, ale właśnie dlatego wydaje się prawdziwy. To książka, do której się wraca nie po odpowiedzi, lecz po rytm. Po potwierdzenie, że niepokój może być formą myślenia, a droga — formą tożsamości. I że czasem najważniejsze miejsce na świecie to to, w którym akurat nas nie ma.

kolejny raper napisał książkę, na szczęście nie autobiografię łechtającą swój narcyzm i wybujałe ego, tylko książkę, którą da się czytać, w którą da się porządnie wkręcić i przepaść na wiele godzin. ale żeby radość z pochłaniania tekstu udzieliła się czytelnikowi, musi on wcześniej poznać osobowość oraz styl pisania rapera Mesa najlepiej z piosenek bądź felietonów warszawskiej gazety. inaczej będzie miał wrażenie, że to grafomańska nowomowa i odłoży lekturę po pierwszym rozdziale. historia przedstawiona w książce traktuje o producencie muzycznym, trzydziestoparoletnim Walterze, który nie potrafiąc się dostosować do świata w którym żyje, postanawia dostosować świat do swojego życia. a świat ten to Warszawa XXI wieku, w którym lajki, suby, shery, wyświetlenia etc. sterują ludźmi wyznaczając wartości oraz standardy życia. styl pisania rapera może na początku zniechęcić, bo wydaje się przekombinowany oraz za bardzo zakręcony rozpraszającą wielowątkowością. dużo w nim nowomowy, zbędnych wtrąceń z angielskiego, które są pewnie crossem stylu pisania tekstów hip hopowych jak i punchline'ów, mogących śmiało upokorzyć przeciwnika w niejednej bitwie freestajlowej. Mes czasami na siłę chce przekonać czytelnika, że włada wielkim zasobem słów, że używa metafor jeżących włos na głowie i to jest moim zdaniem nie potrzebne, ponieważ wiadomo, że raper taki jak on, niejeden słownik języka polskiego wciągał nosem. na szczęście, gdy tylko przyzwyczaimy się do techniki jaką zaproponował autor w opowiadanej historii, #dwapsyprzeżyły wchodzą w umysł idealnie. cieszy mnie to, że rapowanie, pisane tekstów piosenek solidnie zagruntowało fundamenty do tworzenia literatury. to chyba naturalna kolej rzeczy, bo przecież rap się kiedyś skończy. cieszy mnie również to, że Piotrek ma spory bagaż doświadczeń jeśli chodzi o osobę publiczną i nie odbije mu palma jak tym szaro burym i ponurym instapisarzom, których w jednej chwili ktoś zauważy, a którzy to później nie potrafią odnaleźć równowagi pomiędzy rzeczywistością, a blichtrem stołecznej imprezy z czerwonym dywanem. cieszę się Piotrek, że pokazałeś nas Ślązaków z dobrej strony mimo, że przeżycia Waltera (śląskie imię) mogły zawierać wątki autobiograficzne niekoniecznie miłe. dziękuję także za dużą ilość follow-up'ów z polskiego hip-hopu. tego moim zdaniem brakuje polskiej literaturze. przyznaj Piotrek, że Walter to twoje alter-ego? też mam ochotę czasami kogoś kropnąć.

Mam mieszane uczucia do tej książki. Z jednej strony mam wrażenie, że jest wulgarniejsza i bardziej przerysowana niż poprzednie, z trochę płytszymi postaciami. Z drugiej jednak jest to pierwsza książka od dawna, która skłoniła mnie do pewnych refleksji nad tym, popularnym ostatnio, tematem przegrywu i incelstwa. Całość pisana jest z perspektywy dwóch bohaterów: Krzyśka i Agaty, którzy choć pragną Prawdziwej Wielkiej Miłości, to nie są w stanie jakoś jej znaleźć. Przeskoki postaci są zgrabne, choć po prawdzie oboje bohaterów jest do siebie bardzo podobnych. Mieszkają niedaleko siebie, prawnicy, ich krąg znajomych się zazębia, mają dość podobny sposób radzenia sobie ze stresem... a jednak nie mogą na siebie wpaść. I ta niemoc momentami przypomina przeróżne związki z komedii sytuacyjnych, co może się podobać, choć mnie osobiście zaczęła irytować, gdzieś w okolicach 3/4 książki. Co miłe, autor wyraźnie dąży do stworzenia własnego, spójnego świata, ponieważ wśród postaci drugo- i trzecio- planowych przewijają się dobrze nam znani z poprzednich części prawnicy.

Przeczytałam tę książkę już trzy razy. Dwukrotnie w ciągu jednego weekendu (choć za drugim razem obiecywałam sobie, że będę się nią dłużej delektować, ale nie wyszło). Trzykrotnie daje najwyższą ocenę, jestem psychofanką "Jak zawsze", uwielbiam opisy Warszawy, uwielbiam oko puszczane do czytelnika i wszystkie easter eggi, uwielbiam przemyślenia o życiu.

Celebryta, egocentryk, mistrz konwersacji. Jakkolwiek by go nie nazwać, drugiego takiego nigdy nie będziemy mieli. Bawi się słowem polskim, punktuje wszystkich za brak poczucia humoru i za brak wiedzy. Niesamowicie inteligentny, oczytany - sypie z rękawa cytatami z książek. W książce tej na nikim nie pozostawił suchej nitki, czy to była osoba która przewinęła się przez jego życie prywatne czy zawodowe. Szacunek też za to, że potrafił punktować samego siebie. Chyba jeszcze nikt takiej książki nie napisał. Dla mnie rewelacja, nie mogłam się oderwać.

Orbitowski z fabularyzowania prawdziwych historii zrobił swój znak rozpoznawczy. Tym razem opisuje bezsensowne zbrodnie (o ile jakakolwiek zbrodnia ma sens), których dokonał Jacek Balicki, pierwowzór xiążkowego Jędrka. Ta okrutna historia staje się dla Orbitowskiego okazją by poruszyć tak ciekawe tematy jak destrukcyjny wpływ alkoholizmu na rodzinę, bezradność dzieci wobec wygórowanych oczekiwań rodziców, rodzice deklarujący troskę i miłość wobec dzieci ale pozostający tylko w sferze deklaracji, nuda i bieda rodzące agresję. Zwłaszcza wątek stopniowo osuwającego się w odmęty choroby alkoholowej "tatka", który bardziej niszczy swoich najbliższych niż siebie samego jest bardzo przejmująco pokazany.

Orbitowski kolejny raz pokazuje, że świetnie potrafi opowiadać kontekstem, otoczeniem, budowaniem świata, jednocześnie bardzo dobrze oddając realia – w tym przypadku schyłek PRL-u, drugą połowę lat 80. Jest również królem adaptowania realnych wydarzeń na potrzeby własnej opowieści – tutaj mistyka Kazimierza Domańskiego. To nie jest jednak historia o Domańskim, a wzięcie ram jego losów i próba opowiedzenia na ich podstawie czegoś uniwersalnego – w gruncie rzeczy o nas wszystkich. Fabuła jest ciekawa, ale trzeba dać się wciągnąć w klimat „gawędy”. Tym bardziej, że narratorem jest, z perspektywy całości, bohater drugoplanowy (im dalej w las, tym bardziej rodzi się pytanie – czy na pewno?). Po około 30% myślałem, co tutaj jeszcze może się wydarzyć? Przecież po zbudowaniu tła chyba wszystko już widziałem. A jednak wydarzyło się sporo – tyle że w swoim, niespiesznym tempie. Czy „Kult” może być trochę nużący? Tak, jeśli ktoś nie wsiąknie w PRL-owski klimat i nie przypadnie mu do gustu ten sposób prowadzenia narracji. Tutaj polecam audiobooka. Ta forma odbioru wydaje się wręcz stworzona do gawędziarskiego stylu opowiadania, zwłaszcza że lektorem jest Janusz Chabior, którego głos znakomicie pasuje do roli Zbyszka.

Czy też tak macie, że książki oparte na faktach potrafią wstrząsnąć dużo mocniej niż fikcja? 👀 „Shantaram” to właśnie jedna z tych historii. Główny bohater - mężczyzna z narkotykową przeszłością - ucieka z więzienia i trafia do Indii, gdzie pod nową tożsamością próbuje zacząć życie od nowa. Zamiast jednak bajkowej egzotyki, poznaje rzeczywistość najniższych warstw społecznych: slumsy, półświatek, ale też niezwykłe więzi międzyludzkie i poczucie wspólnoty. Podczas lektury towarzyszyło mi naprawdę wiele emocji. Od ekscytacji wątkami romantycznymi, przez napięcie, aż po momenty wywołujące wręcz odrazę - zwłaszcza przy bardzo dosadnych opisach życia w więzieniu. To książka, która potrafi być jednocześnie obyczajowa i brutalna. Pokazuje codzienność Indii w całej jej złożoności: piękno, duchowość, ale też mafię, narkotyki, przemoc i niemoralność. Powieść jest podzielona na kilka części, prezentujących różne epizody życia bohatera w Indiach. Momentami czyta się ją spokojnie i refleksyjnie, a innym razem wciąga totalnie 😅🙈 To co jeszcze bardziej wstrząsa jest fakt, że wiele opisanych wydarzeń ma swoje źródło w prawdziwych doświadczeniach autora. To nie jest łatwa książka, ale zdecydowanie daje możliwość bardzo głębokiego poznania Indii (również od tej mniej pozytywnej strony) 🇮🇳

Dorota Masłowska to pisarka wzbudzająca skrajne emocje, lecz pozostająca niewątpliwie mistrzynią w obserwowaniu Polaków. Dała temu wyraz w swoich wcześniejszych książkach, a w „Innych ludziach” tylko to potwierdza. Tym razem opisuje rzeczywistość w oryginalny sposób, bo w rytmie rapu, w który wpisane są losy mieszkańców brudnej, zmęczonej i pełnej frustracji Warszawy. Jak Iwona, która ma pozornie wszystko: nowocześnie urządzone przez słynnych architektów mieszkanie, syna i zapewniającego komfort ekonomiczny męża. Świetnie czuje się w Kambodży, gdzie w luksusowych hotelach karmi się wdzięcznością ludzi, rozdając im napiwki, bo wreszcie może poczuć się kimś ważnym i zadowolonym z siebie. W Polsce czuje się tylko nieszczęśliwa. Na zewnątrz piękna i elegancka, w środku to kłębek lęków. Szuka ucieczki w leki, przypadkowy seks i zakupoholizm, co pomaga tylko na chwilę, wyzwalając z czasem wyrzuty sumienia. Szuka więc dalej – na instagramowych profilach znajomych - w ich nowych samochodach i idealnych aranżacjach domów. Podziwia ich pełne sukcesu twarze i czuje, że to są prawdziwi szczęśliwcy, którym za wszelką cenę musi dorównać. Postanawia więc żyć jak oni. Razem z mężem pojadą do Australii albo Nowej Zelandii, wrzuci zdjęcia do sieci i będzie obsesyjnie śledzić, ilość polubień. Na drugim biegunie tej samej Warszawy spotykamy Kamila – młodego człowieka z patologicznego środowiska, niedoszłego rapera żyjącego na wieczny kredyt u dilera. Dla Iwony ta pozornie bliska relacja jest jedynie rozpaczliwą próbą wypełnienia dojmującej pustki i reakcją na emocjonalny chłód męża. Ich spotkanie to zderzenie dwóch osobnych światów, między którymi nie ma szans na żadną nić porozumienia. Brak wspólnego języka i emocjonalna próżnia sprawiają, że ich relacja - ograniczona wyłącznie do sfery seksualnej - pozostaje jałowa i pozbawiona szans na jakąkolwiek autentyczną więź. Kamil nie marzy o Kambodży - on marzy o tym, by w końcu wydać płytę i wyrwać się z dusznego bloku, w którym każdy dzień smakuje tak samo beznadziejnie. Choć dzielą ich pieniądze i pochodzenie, oboje wpadają w tę samą pułapkę fasadowości. Niezależnie od stanu konta, w świecie pokazanym przez Masłowską liczy się tylko to, co zewnętrzne i namacalne, co ma dawać choćby chwilowe złudzenie bycia kimś ważnym. Markowy but i ciuch, luzackie podejście do życia – to obowiązkowe rekwizyty, które trzeba wystawić na pokaz. Do tego rygor siłowni, mający rzeźbić ciało, które maskuje puste wnętrze. To świat zewnętrznego blichtru i wewnętrznego rozpadu, gdzie pod fasadą pozornej normalności pulsują niepewność i lęki. Masłowska przygląda się nie tylko dorosłym. Krytycznie patrzy na nastolatków, w których już teraz dostrzega zalążek przyszłej Iwony czy kolejnego Kamila. Problemy nie znikają przecież z czasem – one pęcznieją, sprawiając, że życie zaczyna boleć coraz bardziej. Młodzi nie szukają jednak ucieczki; pozbawieni motywacji, trwają w maraźmie, żyjąc z dnia na dzień bez wytyczonej ścieżki czy konkretnego celu. Karmiąc się jedynie doraźnymi impulsami i mglistymi marzeniami, bezwładnie dryfują przez życie jako ludzie o nieokreślonej tożsamości. Autorka bez skrupułów demaskuje wszechobecną bylejakość. Krytykuje miałkość egzystencji, poziom kształcenia, jakość kultury i metody wychowania – wystawia surową ocenę naszej staczającej się mentalności. Robi to niemal mimochodem, wtrącając kąśliwe uwagi o polityce, nauce czy postępującym zatarciu tożsamości we współczesnym świecie. To obraz rzeczywistości, która bezpowrotnie traci swój fundament. Masłowska pokazuje świat, w którym nastąpił całkowity zanik więzi i uczuć. Ludzie, choć blisko siebie, są rozdzieleni ekranami iPhone’ów. Zagubieni w rzeczywistości pozbawionej zasad i wartości, szukają ratunku w lekach, alkoholu i dragach. To lekarstwa, które tylko na moment pozwalają zapomnieć o wewnętrznych koszmarach. „Inni ludzie” to opowieść o wielkim braku - braku miłości, braku zakotwiczenia i braku języka, który potrafiłby nazwać nasze nieszczęście inaczej, niż przez wulgaryzmy lub reklamowy slogan. Autorka niczego nie upiększa. Zostawia nas w samym środku dusznej, warszawskiej atmosfery, z echem rapowanego bitu w uszach i niewygodnym pytaniem o to, czy tytułowi „inni” to w jakichś częściach nie my sami. To lektura skłaniająca to tego, by pod warstwą blichtru dostrzec to, co w nas najbardziej kruche i prawdziwe. Głównym bohaterem książki jest tu bez wątpienia język. Po raz kolejny Masłowska zachwyca umiejętnością posługiwania się nim oraz niezwykłą zdolnością przelewania na papier obrazów z otoczenia, układając je tym razem w raperskie rytmy i rymy. Błyskotliwie miksuje wulgaryzmy z poetycką frazą, wysuwając żywioł języka na plan pierwszy. Niełatwo dorównać jej w grze słownej i ironicznym dystansie - Masłowska dokonuje tu wirtuozerskiej sztuki, składając z językowego rynsztoka duszny, rapujący i przeszyty rozpaczą poemat.

Lubię Żulczyka za jego rozmyślanie, dialogi i sytuacje, gdzie granica między złem a dobrem jest tak cienka, że łatwo ją pomylić z kolejnym przecinkiem między słowami opisującymi ich różnice. Nie wiem nawet kiedy te 800 stron mi zleciało, ale to chyba zasługa Zyborka, który równie dobrze mógłby być moim własnym miasteczkiem.