Sezon na śmierć

Książka raczej taka na rozluźnienie. Dużo obyczajowych wątków, nie ma się trochę uczucia czytania kryminału. Autorka dobrze przedstawiła otoczenie, czytelnik mógł sobie wyobrazić tło historii. Każdego bohatera trochę poznaliśmy - nie były to puste postacie. No może trochę poza Klarą. Raczej czytało się bez większych emocji. Nie jest to długa książka - taka właśnie bardziej obyczajowa. Trochę też jakoś nie mogłam sobie wyobrazić detektywa w garniaku, który codziennie pije piwo.

❓Miłość matki nie zna granic? Szaleństwo – chłopiec ma cztery twarze. Giena umie tylko mdleć, ale nie do końca nad tym panuje. Anna podobno miała kiedyś matkę. Czarownica jest nią tylko z nazwy. Alina dużo wie. Jakby tego było mało, w okolicy pałęta się też diabeł, jest zza stodoły, a z takimi nigdy nic nie wiadomo... Już na pierwszy rzut oka widać, że przedziwne z nich towarzystwo! Przedziwne jest też to, przez co przechodzą, bo nie idą z lewej do prawej, jak to się zwykle chodzi, ale w tę i nazad, w górę i w dół, czasem skręcają na boki. A! No i jeszcze babka! Ona z nimi nie trzyma, oj nie! Nigdy nie trzymała z pokrakami! Ona trzyma tylko skarb pod poduszką, ale jakby się ktoś porządnie rozejrzał, to w jej domu znalazłby jeszcze inne cenne przedmioty. Instytut – każdy o nim słyszał, ale nikt nic o nim nie wie. To było dawno temu, po co rozgrzebywać stare sprawy? Pani doktor leczyła, pan doktor leczył, stróż stróżował, pielęgniarka dbała... Kiedy trzy kobiety giną w niewyjaśnionych okolicznościach, sprawa instytutu znów wraca na tapet. Podobno nie wszystkie dzieci były chore. Podobno nie wszystkie były adoptowane. Podobno jedna z dziewczynek zaszła w ciążę. Szkoda, że wszystkie dokumenty spłonęły, pożar jakby się na nie uwziął! Przed pewnym policjantem z Wrocławia nie lada wyzwanie, bo w Zawiszynie niełatwo dojść do prawdy. Każdy zna kogoś, kto zna kogoś, kto zna kogoś. Przecież zły to ptak, co swe gniazdo plugawi! Czy aby na pewno każdy czuje się częścią tego gniazda? Dziecko - urocze, słodkie, gugające, własne... Wiele kobiet zrobiłoby wszystko, by takie mieć, lecz jedna zrobiła znacznie więcej. Przygarnęła Paulinę i Kasię, ale one nie mogły dać jej tego, czego szukała. Obie dziewczyny dręczyły sny i urwane wspomnienia, wszystkie niepokojąco realne. Jak zerwać z przeszłością, której się nie pamięta? Paulina chciałaby być córką, taką kochaną, prawdziwą, ale była już na to po prostu za duża. Poza tym, jej nową mamę do adopcji zmusiły okoliczności, o których ta wolałaby nie wspominać. Na całe szczęście w Zawiszynie każdy zna każdego, a już na pewno każdy zna panią doktor i złego słowa na nią nie powie. Może i nie ma tu rozdziałów 🙈 ale jest napięcie i swoisty klimat, a szaleństwo plami palce przy każdej przewracanej stronie. „Maski zła” to thriller jednocześnie lekki i mroczny – taki numer wywinęła nam autorka! Czy w tym szaleństwie jest metoda? Jest tylko jeden sposób, by się przekonać!

Świetnie napisana książka, ciekawie poprowadzony wątek kryminalny. Troszkę drażnił mnie brak konsekwencji w dialogach ślaskich dzieciaków: raz mówili w dialekcie, raz po polsku. No i fajnie by było pokusić się o śląski zapis. Postać komisarza trochę tendencyjna, ale nie drażniła. Szkoda że wątek alkoholizmu został potraktowany dość płasko, ale nie każdy jest Jakubem Żulczykiem ;) Najważniejsze jest jednak to, że pan Marcin Grygier po prostu świetnie pisze :)

Świetnie zbudowana historia. Nie ukrywam, w połowie trochę się nudziłam, zastanawiałam się, gdzie ta akcja. Oczywiście to wszystko było po to, żeby zakończenie mocno tupnęło i ładnie się ułożyło w logiczną całość. Podobała mi się profesja głównych bohaterów, ta legalna i nielegalna, było to coś nowego, co nadawało smaczku opowieści. Pojawiło się też sporo ciekawych sytuacji, np. relacja z panem Adamem czy prokuratorem. Fajna książka.

Po raz pierwszy spotkałam się z autorem Maxem Bilskim. "Zła krew" to dobrze upleciona zagadka kryminalna. Kiedy były policjant Łukasz Mizera i lokalna dziennikarka Magda zaczynają drążyć sprawę samobójstw kobiet w okolicy nie spodziewają się, że zło czai się tak blisko...

Sięgnęłam po tę pozycję po przeczytaniu trylogii Małeckiego o Marku Bennerze, do której autor wypożyczył sobie postać Leona Brodzkiego. Jak się okazało Woźniak wykorzystał w swojej książce postać Bennera, więc panowie pisarze zrobili sobie bardzo wdzięczny żarcik. Gdy zaczęłam czytać kryminał byłam nim oczarowana. Z każdej strony biła rzetelność autora, opisy miejsc w Toruniu wskazywały na duże uwielbienie tego miasta, a do tego ten niepowtarzalny klimat niebezpiecznych dzielnic, tak wspaniale ukazany w "Złym" Tyrmanda w odniesieniu do zaułków powojennej Warszawy, Woźniak przeniósł do swojego ukochanego Torunia. Również akcja książki, choć zamknięta w przestrzeni czterech dni, pędziła do przodu z niesamowitą prędkością. I tu chyba zaczął się problem, bo wydaje mi się, że autor po prostu przedobrzył. Wszystkiego było za dużo, opisy zbyt dokładne, ilość ofiar rosła w zastraszającym tempie, a zdarzenia wymagały tak wielu zbiegów okoliczności, że stawało się to trochę nierealne i groteskowe. W ten sposób autor odebrał kryminałowi pewien realizm, który jest niezbędny do utrzymania siły gatunku. Szkoda, bo bardzo polubiłam Brodzkiego, a chyba niestety nie sięgnę po dalszy ciąg. No chyba że coś mnie najdzie...

Przeczytałam jednym ciągiem wszystkie trzy tomy i uważam, że bardzo dobrze mi się je czytało. Jestem z Poznania, pamiętam te czasy, znam te wszystkie miejsca akcji, wszystko mi się ładnie kleiło. Funkcjonariusze posterunku policji bardzo fajnie nakreśleni. Całkiem ciekawe, dobrze czytające się pozycje.

Gdzieś tam z tyłu głowy wiedziałam, że czytałam poprzedni tom, ale nie mogę przypomnieć sobie tytułu. Książka bardzo lekka, mimo śmierci w tle i przykrego zakończenia. Typowo babska literatura, niby kryminał, ale bardziej obyczajówka, oczywiście z wątkiem romansowym.

To już było nieraz... Ofiary, których nie jest żal, nietypowa jak na kryminały bohaterka tropiąca tajemnicę z przeszłości zamkniętej społeczności a wszystko to ubrane w baśń o królowej śniegu. Książka lekka, łatwa i przyjemna. Taka, którą czyta się szybko jak i szybko się pewnie zapomni.

Z autorem spotykam się po raz pierwszy ale raczej nie ostatni. Kryminał w którym w rolę detektywa wciela się zwyczajny nauczyciel historii. Książka napisana bardzo przystępnym językiem, czyta się bardzo szybko. Historia trochę naciągana z której można dużo dowiedzieć się na temat kościoła w trakcie Solidarności. Trochę dziwne tylko zachowanie głównego bohatera który tak bardzo angażuje się w sprawę śmierci człowieka którego nawet nie znał.

Nie wiem dokładnie jak opisać tą książkę . Niby dobra ,niby coś jej brak. Kiedy akcja wydaje się nabierać tempa, to autor znowu zwalnia tempo myśląc zapewne ,że pojechał ostro po bandzie. Czuję, jakbym szła ,ale stoję w miejscu i tylko wykonuję kroki w powietrzu. Mam wrażenie ,że" skandynawscy" autorzy piszą o tym samym i chcą dorównać Stigowi Larssonowi. Raczej nie poleciłabym tej pozycji jako godnej przeczytania.

Jest to naprawdę mocny horror, oprócz ciekawej fabuły, książka ma swój klimat, klimat czegoś mrocznego co cały czas czai się za rogiem. Góry Sowie, naziści, legendy ludowe, teorie spiskowe, czego chcieć więcej. Autor to wszystko łączy w ciekawą opowieść. Samo zakończenie świetne, bardzo ale to bardzo zaskakujące i dające człowiekowi do myślenia.

Początek fajny, pomysł autora nieszablonowy. W połowie fascynacja książką wygasała, by pod koniec zgasnąć zupełnie. Jakby autor nie miał pomysłu na zakończenie. Zostało nieco niedosytu ale mimo to można spędzić czas przy tej książce. Takie połączenia kryminału z horrorem. Gdyby nie ta końcówka, byłoby ok.

"Witamy na pokładzie Baltic Charisma. Poznacie tu samotną starszą panią, której marzy się przygoda życia. Przygasłą gwiazdę estrady zatrudnioną do prowadzenia wieczorów karaoke. Dawnego pracownika promu, który chce się oświadczyć ukochanej podczas rejsu. Przyjaciółki, które chcą przebalować całą noc. Prom od lat kursuje codziennie tą samą trasą po Bałtyku." To tylko fragment książki, którą dzisiaj Wam przedstawię. Witam zgromadzonych i przedstawiam Wam "Przeklęty Prom" autorstwa Matsa Strandberga, zwanego szwedzkim Stephenem Kingiem. Książka sama w sobie jest niesamowita, opisany świat jest tak realny, że nie jesteśmy w stanie odróżnić prawdy od fikcji. Przede wszystkim trzyma w napięciu i co ciekawe, pisana jest z perspektywy różnych bohaterów, dlatego tak łatwo wciąga nas w ten zagadkowy świat. Spędziłam z tą książką weekend i szczerze wahałam się, czy nie przeczytać jej ponownie! Prom, droga bez ucieczki i czające się zewsząd zło. Jeżeli tylko lubicie takie klimaty, jak najbardziej polecam ją przeczytać!

Całkiem udany debiut, którego akcję osadzono w szacownym, co nie znaczy bez skazy, środowisku naukowym- w Instytucie Archeologii UW. Śledztwo prowadzi zespół Budryś- stary wyga i Mirska- która dopiero zaczyna pracę w Pałacu Mostowskich. Samego kryminału tu niewiele, raczej łopatologiczne tłumaczenie, jak bardzo zbędni są humaniści i dlaczego szkoda pieniędzy na ich kształcenie, choć książka wydana już kilka lat temu. Budryś obowiązkowo odstręczający, Mirska - córunia tatunia, której wydaje się, że postawiła na swoim idąc do policji i odcięła od inteligenckich korzeni. Taki standardowy zespół, w którym młoda musi wywalczyć swoja pozycję. Bohaterowie z IA UW wypadają jakoś blado, z wyjątkiem nieboszczyków. No i ta gwara wciśnięta na siłę, niby z Woli, niby z Pragi, a w zasadzie raczej fantazja pt. jak autorka sobie gwarę warszawską wyobraża.

"Jezioro pełne łez" Wojciech Wójcik "Koktajl źle ulokowanych uczuć potrafił być bardzo niebezpieczną mieszanką... " Mazury - cud natury, jeziora, lasy, łąki - istny raj. Jednak jak wszędzie na świecie, tak i w tym sielankowym miejscu zło nie zasypia. Nasz główny bohater - Marcin - pracuje w ośrodku wypoczynkowym, w który został zatrudniony dzięki znajomościom starszego brata, ponieważ po odbyciu kary pozbawienia wolności za pobicie ze skutkiem śmiertelnym ciężko było mu znaleźć pracę. Marcin, z pozoru otoczony kochającą rodziną i przyjaciółmi odnajduje zwłoki jednego z pensjonariuszy, a podejrzenia o zabójstwo spadają właśnie na niego.... Później idzie z górki- kolejne ciała, bezsensowne podejrzenia, odkrywanie tajemniczych zdarzeń sprzed wielu lat. Co mają wspólnego wydarzenia sprzed lat: pożar ośrodka wypoczynkowego, w którym śmierć poniosła żona lekarza oraz tajemnicze zaginięcie młodej kobiety ? Jakie tajemnice skrywa "elita" małych miejscowości? Czy Marcin pogodzi się z prawdą, która zrujnowała mu życie ? Polecamy serdecznie, pełna emocji i akcji pozycja umiejscowiona w moich rejonach - czyli na malowniczych Mazurach <3

Dlaczego 8 gwiazdek? Normalnie dałbym 7. Ale 8 za miejsce zbrodni Szkoła. Samobójca? Pan od hostorii który zamienia się w detektywa. Nieźle się czyta. Szczególnie że liceum skończyłem 45 lat temu A kto jest mordercą? Wiele tropów a rozwiązanie nie jest takie proste. Fajna lektura na lato

Zastanawialiście się kiedyś do czego mogą prowadzić koszmary? Jak wpływają na Wasze życie? A co, gdy powracający koszmar, na pierwszy rzut oka wcale nim nie jest? Tego właśnie w swoim życiu doświadcza Lidia. Niemal każdej nocy śni jej się koszmar. Brak w nim wilkołaków, wampirów czy innych nadnaturalnych bytów, jednak dziewczyna za każdym razem budzi się przerażona. O późniejszym zasnieciu nie ma mowy. Podczas takich bezsennych nocy poznaje Igę- kobietę, która również cierpi na bezsenność, choć innego rodzaju. Gdy kobieta staje się bliskim świadkiem morderstwa człowieka, który bardzo chciał z nią porozmawiać, mówiąc że ma jej do przekazania bardzo ważne informacje nocny sen napawa Lidię coraz większym przerażeniem. Powracający koszmar coraz bardziej wpływa na Lidię, do takiego stopnia, że ta daje się w końcu namówić przyjaciółce na wizytę u psychologa. Z początku niechętnie, później jednak coraz bardziej chętnie przychodzi na kolejne spotkania. Jest zdeterminowana, by dowiedzieć się czemu ten sen tak na nią wpływa i co znaczy- o ile znaczy cokolwiek. Gdy w pewnym momencie pada propozycja seansu hipnozy jest sceptycznie nastawiona ale w końcu daje się przekonać. Już po seansie hipnotycznym zdaje się, że jest to właściwa droga do poznania odpowiedzi. Równolegle opowiadane są jeszcze dwie historie. Pierwsza z nich dotyczy Przemka i Igora, którzy pracują w policji jako partnerzy. Igor stara się rozwikłać zagadkę dziwnych, zdawałoby się rytualnych morderstw, której historia sięga osiemdziesiąt lat wstecz. Przemek uważa, że jego przyjaciel marnuje czas ślęcząc nad starymi aktami, kiedy jednak zapoznaje się z ich historią daje się wciągnąć w badanie sprawy. Kolejnym wątkiem jest wątek Chwały. Chwała jest bardzo bogatym mężczyzną na co dzień zajmującym się swoim biznesem. Jednak w drugim gabinecie zajmuje się rzeczami, po których lepiej nie zostawiać śladu. Z pomocą swoich zaufanych współpracowników zabija mężczyznę, który umiera Lidii na rękach. A to nie koniec jego okrucieństw. Podoba mi się to, jak wszystkie te wątki, z początku całkiem nie związane ze sobą, w miarę czytania coraz bardziej się ze sobą zazębiają. Prawda zdaje się jeszcze bardziej zagmatwana niż możnaby przypuszczać. W miarę czytania dowiadujemy się nowych rzeczy związanych z koszmarem Lidii i sprawą, którą zajmuje się Igor, a także tego kto za tym wszystkim stoi. Wychodzi na jaw jakich jeszcze czynów dopuścił się Chwała za pośrednictwem swoich pomagierów. Historia, którą opowiada książka, wciąga czytelnika. Jest napisana w przyjemny sposób i zmusza do uważnego czytania, by nie pominąć momentów, gdzie przenikają się wątki z każdej historii. Niestety, korekta tej książki jest słaba. Często znajdowane błędy, jak literówki, niepasujące do kontekstu słowa czy błędy interpunkcyjne psują jej odbiór- rażą w oczy i czytelnik zamiast skupić się na opowieści skupia się na nich. Głównie to zaważyło na ocenie książki. Podsumowując, jeżeli nie przeszkadzają Ci takie korekcyjne wpadki, a historia Cię zaciekawiła, polecam. Dobra historia gwarantowana :)

Książka kupiona przez pomyłkę ... ale świetne zaskoczenie. Książka napisana zwięzłym językiem bez zapychających opisów, akcja dynamiczna i pełna zwrotów. Nietuzinkowe postaci i ich nazwiska - te dobre postaci mają wymyślne nazwiska, a źli nazwiska pospolite. Fajny zabieg. Kończy się "życiowo", ale to nawet było słodkie. Szczerze polecam i czekam na nową książkę autora :)

„Złe” Michała Jana Chmielewskiego to książka, która zostaje pod skórą. Nie przez fabułę, nie przez zwroty akcji – ale przez klimat. Przez to uczucie niepokoju, które powoli się rozlewa i już nie chce zniknąć. Czytając ją, miałam/miałem wrażenie, że autor bardziej bada ciemniejsze zakamarki ludzkiej natury niż opowiada historię. To jedna z tych książek, które nie podają wszystkiego wprost – trzeba wejść w nią głębiej, zgodzić się na dyskomfort i własne interpretacje. Najbardziej uderzyło mnie to, jak cienka bywa granica między „dobrym” a „złym”. I jak łatwo ją przesunąć. Ta książka nie moralizuje – ona zmusza do myślenia. A to cenię najbardziej. Nie jest to lekka lektura na poprawę humoru. To raczej książka na wieczór, kiedy chcesz poczuć coś intensywniej i zostać z własnymi przemyśleniami jeszcze długo po zamknięciu okładki.