101 obrzydliwych faktów

Bardzo dobra książka. Adresowana do dzieci, pisana językiem lekkim, lekko humorystycznym i prostym, aczkolwiek nie prostackim czy infantylnym. Prawie przy każdym haśle znajduje się jakaś humorystyczna ilustracja. Świetny prezent dla młodszych, żeby zachęcić ich do czytania, jednak i starszy czytelnik będzie się świetnie bawił. Zaręczam, że o dobrej połowie rzeczy nikt wcześniej nie słyszał. Co jakiś czas wyrywkowo sprawdzałem prawdziwość haseł w Internecie i nic nie wzbudziło mojej podejrzliwości.

7 dni do wigilii to idealny moment, by zapoznać dzieciaki z genezą Świąt Bożego Narodzenia, ale także ze zwyczajami, jakie pielęgnowane są w innych krajach w tym szczególnym czasie. Kto robi to w sposób ciekawy i rzetelny? Monika Utnik w jej pięknej książce "Idą święta"! Siadając do czytania nie spodziewałam się, że ta książka będzie tak solidnie opracowana i ciekawa. To małe kompendium wiedzy o świętach na świecie — nie tylko pokazuje to co w świętach ważne w naszym najbliższym otoczeniu, ale na całym świecie. To, co najbardziej mnie urzekło w "Idą święta" to właśnie łączenie wiedzy z magią świąt. Autorka tłumaczy trudne pojęcia i zwyczaje w sposób prosty, a jednocześnie pełen szacunku. Momentami miałam wrażenie, że sama na nowo odkrywam święta: nie tylko jako czas prezentów, ale jako bogactwo tradycji i wspólnoty ludzi na całym świecie. 💬"Idą święta!" odpowiada na dziecięce pytania, ale też przywraca zachwyt nad świętami. Czytając ją można poczuć głębię tradycji, która łączy nas wszystkich, niezależnie od kraju, języka czy zwyczajów. To książka l, do której będziemy wracać co grudzień… jak do świątecznego rytuału 🎄📖

Interesująca pozycja, która czytałam bardzo długo. Jednak nie dlatego, że była nudna, a ze względu na jej strukturę. Każdy kolor to osobny rozdział, więc daje czytelnikowi swobodę czytania i z tej swobody śmiało korzystałam 😁. Ciekawe spojrzenie na świat barw z uwzględnieniem różnych kultur, rejonów geograficznych oraz dziejów. I nawet jeśli wydaje się nam, że o kolorach wiemy już wszystko, to w tej książce I tak znajdziemy jakąś zaskakującą ciekawostkę.

Sięgając po ledwo 64-stronicową książkę Anny Skowrońskiej pt. „Wiatr” nie spodziewałam się, że temat ten zostanie tak dogłębnie potraktowany. Tu bohaterem jest sam wiatr: siła, która może napędzać turbiny wiatrowe, unosić w powietrzu zarówno nasiona jak i samoloty, tworzyć tornada i cyklony. Na tym jednak autorka nie poprzestała. Dzieci dowiedzą się sporo o zielonej energii i dlaczego właściwie tak bardzo nam na niej zależy. Porusza także dość aktualne problemy jak wiatr w miastach – zarówno przewietrzenie zasnutego smogiem Krakowa, jak i zmniejszenia przeciągów w Toronto. Wreszcie możemy też dowiedzieć się ciekawostek związanych z wiatrem w kosmosie: od wiatru na Marsie, po cyklony na Jowiszu i sztormy na Neptunie. Więcej na: https://konfabula.pl/jak-wytlumaczyc-cos-czego-nie-widac-np-wiatr/

Przepiękna historia o byciu "innym", opowiadana przez chłopca o ksywie Porszak, bo ma auto, czyli autyzm. Lato daje nam więcej swobody, daje nam wiele spotkań przypadkowych, epizodycznych, o które trudno w innych porach roku. Taka właśnie jest ta opowieść - w samych swoim rdzeniu letnia. Pozwala głównemu bohaterowi zadać kilka ważnych pytań o samego siebie, o swoje otoczenie, o świat, pozwala mu też urosnąć, przekroczyć siebie, zdobyć nowe umiejętności. Jednak tak jak lato historia raptownie się kończy, a ja chciałbym przeczytać "Jesień na Rodos", zobaczyć jak zmieniony bohater konfrontuje się ze swoimi rodzicami, bo w jedynym momencie próby niestety autorka książkę kończy, tak jakby chciała powiedzieć miałeś swój letni sen, teraz czas wracać do rzeczywistości.

Gotowanie to dla wielu czysta przyjemność i rozkosz, ale dla innych, do których zaliczam się ja, niestety, ale jest to pewnego rodzaju katorga czy przykry obowiązek. Nigdy specjalnie akurat ta czynność, nie sprawiała mi większej satysfakcji, chociaż przyznam, że pozytywne opinie na temat moich potraw zawsze gdzieś tam przyjemnie podbudowywały moje ego. Wychowałam się na tradycyjnej polskiej kuchni, moja mama była pasjonatką gotowania i wymyślania dla naszej rodziny przeróżnych nietypowych dań, podziwiałam ją zawsze za to, że z niczego potrafiła stworzyć fantastyczne jedzenie i za to, że nic nie marnowała, nie wyrzucała nigdy żywności do śmieci, jak to niestety robi wiele osób, choć nie przyznaje się do tego. Nie przywiązuję większej wagi do tego co jem, aczkolwiek staram się odżywiać w miarę zdrowo i regularnie, ale sami zapewne wiecie, jak to jest. Czasem zdarzy się jakieś danie na szybko, czy fast food, mówiąc wprost. Posiadając dwoje dzieci, w tym jedno z dosyć poważnymi problemami żywieniowymi, byłam zmuszona do tego, żeby wziąć się w garść i zająć tą niezbyt lubianą przeze mnie dziedziną życia i wydaje mi się, że nawet nie wyszło mi to tak źle, ale o to musicie już Moi Drodzy Czytelnicy zapytać moich bliskich:))) Książka "Daj gryza..." według mnie jest w miarę dobrym przewodnikiem po jedzeniu nie tylko dla dzieci, do których głównie jest skierowana, ale tak samo do osób w każdym wieku. To takie kompendium wiedzy, nietypowych historii i intrygujących ciekawostek, o których często nie wiemy, czy mamy tylko bardzo ogólne pojęcie. Rozumiem, że autorzy musieli mocno się spiąć w wyborze najważniejszych według nich informacji i w zasadzie nie można się tutaj do czego przyczepić, ale w czasach permanentnego niemalże atakowania nas czy właśnie bardzo młodych ludzi kolorowymi czy krzykliwymi obrazami, trochę jak dla mnie tu tego za dużo, ciężko skupić się na konkrecie , a to chyba też ma znaczenie, żeby przekazać jakąś tam wiedzę. Za dużo tych soczystych, kwiecistych, zbyt intensywnych, efekciarskich bodźców, które niekoniecznie takiego małoletniego czytelnika zachęcą do poznawania historii związanej z jedzeniem. Już nie wspominając o niektórych przepisach kulinarnych, do których składniki raczej ciężko byłoby zdobyć, nie mówiąc o ich wykonaniu. Brak jakiejś konsekwencji, z jednej strony książka skierowana do młodego czytelnika, a z drugiej za dużo tu momentami tzw. dorosłych treści. Mimo to uważam, że można po nią sięgnąć, żeby czegoś tam się jednak dowiedzieć:)

Rewelacyjna książka! Została stworzona z myślą o dzieciach, jednak informacje, jakie w sobie zawiera będą w dużej części nowością również dla starszych czytelników. Książka wyjaśnia znaczenie poszczególnych symboli, które możemy znaleźć na flagach, a także barw. Zawiera wiele zaskakujących ciekawostek, faktów historycznych i pokazuje ewolucje flag różnych państw. Informacji jest mnóstwo, więc zdecydowanie warto sięgnąć po tę pozycję, a nawet przeczytać ją więcej niż jeden raz. Gorąco polecam każdemu, nie tylko tym, którzy interesują się geografią!

Już widzę, jak rodzice-dialektolodzy czytają tę książeczkę swoim dzieciom. Tylko, dlaczego Kujawy zostały pominięte? Nawet na mapie nie zostały zaznaczone! W takich sytuacjach, chce się zmienić seminarium na językoznawcze i udowodnić, że gwara kujawska wciąż istnieje...

Taką książkę mógł napisać tylko ten autor. Zabawna, a jednocześnie pouczająca. Zaskakująca, a przy tym informująca o faktach w taki sposób, iż na długo zostaną w pamięci czytelnika. Interesująca dla każdego. Napisana tak, że dziecko zrozumie ją bez kłopotu, a dorosły nie będzie zgrzytał zębami i zarzucał infantylności. Szczerze powiem, że już dawno nie bawiłam się tak zacnie podczas lektury. Ot, choćby Całowanie od dziś nie będzie dla mnie takie oczywiste jak niegdyś. A Turek i Wrzeszcz też nie są etymologicznie tak proste, jak mi się zdawało. Należy uważać, aby wyraz zdumienia na fizjonomii zbytnio się nie utrwalił i dawkować sobie lekturę w niewielkich porcjach, a to i zapamiętaniu ciekawostek posłuży. Polecam tę godziwą rozrywkę. Każdemu. 

Świetna książka dla dzieci, z której także dorośli sporo się dowiedzą. Wiewiórka Ula, żubr Kuba i gołąb Filip wyruszają z Białowieskiego Parku Narodowego, aby odnaleźć nadawcę tajemniczego listu. Podróżują po całym świecie, odwiedzając parki narodowe: Yellowstone, Manú, Jiuzhaigou, Namib-Naukluft, Grenlandii, Komodo i Fiordland. W każdym poznają przedstawicieli fauny z tych miejsc. W książce zawarto bardzo dużo ciekawych informacji o każdym z parków, ich roślinności i zwierzętach. Młodsze dzieci (czytałem książkę ośmioletniej córce) ta liczba różnych ciekawostek może trochę przytłoczyć. Dla nieco starszych będzie to fascynująca podróż. Wielka zaletą publikacji są piękne ilustracje, zabawne dialogi bohaterów i komiksowa forma publikacji. Tę piękną książkę warto nie tylko przeczytać, ale także mieć w domu na stałe

"Elegantki, trucicielki i inne ziółka. Zwariowany atlas roślin” to wydana dosyć niedawno książka nakładem wydawnictwa @dwiesiostry. Do nas dotarła jako niespodzianka, z której ucieszyłyśmy się ogromnie. Było to dla nas nie lada zaskoczenie. Ale do rzeczy, co to jest i o czym? „Elegantki, trucicielki i inne ziółka” autorstwa Adrienne Barman to ilustrowany atlas roślin. Niemały, ale poręczny, z pokaźną ilością stron, fantastycznie wydany, rewelacyjnie zilustrowany, niezwykle zabawny, kolorowy i pełen wiedzy. Jest to cudowna encyklopedia roślin dla dzieci, w której znajdziemy ponad 700 gatunków roślin podzielonych na najrozmaitsze grupy – niektóre na serio, inne nieco żartobliwie, dwuznacznie, sugerujące, ze mamy do czynienia z jakimiś nietypowymi kobietami. Kiedy tylko książka do nas dotarła, natychmiast oczarowała Nikolę, a nie ma ona jeszcze skończonych dwóch lat. Zaczęła pokazywać kolorowe rośliny, interesować się, a ja koniecznie musiałam jej opowiadać, nazywać je. Nikola nie mówi jeszcze za dużo, ale nie zdziwię się, jak zacznie i będzie znać wszystkie roślinki na pamięć. Dzięki temu cudownego atlasowi poznajemy rośliny obiadowe, trujące, cytrusowe, zrzucajace liście na zimę (striptizerki)😄 przy tej książce można się wiele nauczyć, konkretnie pośmiać i zadziwić, ile roślin znamy, a ile jeszcze zostało do poznania. Można odkryć lecznicze właściwości niektórych, bądź dowiedzieć się, jakie warzywo służyło jako zapłata dla budowniczych piramid. Ponadto jest to pochłaniacz czasu dla dzieci. Starszaki, które umieją samodzielnie czytać, na pewno na długo zostaną pochłonięte przez ten atlas! Polecam Wam, rodzicom i Waszym dzieciom!

Jestem na tak, ciekawa, dobrze się czyta, pięknie wydana, polecam każdemu dziecku i nie tylko. Myślę że, zachęci każdego do poznania historii Chin, a nawet jeśli nie to warto wiedzieć co nieco o Państwie Środka zwłaszcza jak się było "geo-ignorantem" poprzez większość dotychczasowego życia.

Zaskakująco dobrze mi się czytało, mimo że to powieść skierowana do młodszych czytelników. Narratorem jest chłopiec pogrążony w śpiączce, który śni, że jest kotem. Autor to wnikliwy obserwator tych zwierząt, oddał wiele ich typowych zachowań, łącząc je z ludzkimi uczuciami. Pełna przygód, wzruszająca książka o przyjaźni.

Literatura młodzieżowa, ale dorosłym czytelnikom też da do myślenia, nie jest infantylna. Jak chłopięcy wybryk, trochę przypadkowy, trochę nieświadomy, a trochę w reakcji na sprawy domowe, może wpłynąć na dalsze życie człowieka. Jak niewiele potrzeba, tytułowych gołych rąk, żeby zrobić coś złego... Trochę bałam się czytając, że ta historia będzie miała jeszcze bardziej dramatyczne zakończenie. Warto przeczytać.

Myślę, że nawet ktoś, kto uważa się za znawcę recyklingu i segregacji śmieci (jak mój syn) może z tej książki dowiedzieć się wielu interesujących rzeczy, np. tego, że nie powinno się wrzucać do kompostu gotowanych warzyw i skórek cytrusów (są podatne na pleśnienie, a pleśń to wróg bioodpadów), że plastikowych butelek nie można przerobić ponownie na butelki (tylko zrobić z nich np. polar). Dzięki tej książce zdecydowałam się również na zakup saturatora, żeby nie kupować wody w sklepie, a robić gazowaną z kranówki. Duży format, zabawne ilustacje - za to duży plus. Jedyne co mnie lekko irytuje to powykręcane stopy niektórych postaci (nie mogę na to patrzeć, bo aż mnie boli ;)

Książka teoretycznie dla młodszego czytelnika, ale bez żadnej ujmy może z zawartej w niej wiedzy skorzystać również dorosły ;) Opis różnych - przede wszystkim łacińskich - sentencji, które niejednokrotnie gdzieś się człowiekowi o uszy obiły, ale zwykle nie zastanawiał się ani nad ich znaczeniem, ani tym bardziej - historią z nimi związaną. Wszystko opisane z humorem, łatwo przyswajalnym językiem. Zdecydowanie warto przeczytać :)

Chlupie, szumi, kapie, pluska, bryzga i faluje. Jako jedyna może być ulotnie niewidzialna, mokra i bardzo twarda. Na co dzień po prostu akceptujemy to, że jest. Raz jej pragniemy, innym razem szczerze nie znosimy, zwłaszcza, gdy ze spowitego szarością nieba pada bez ustanku. Ale woda, która dla nas jest taka pospolita i niepozorna jest naszym największym skarbem. Mamy jej pod dostatkiem, a przynajmniej tak nawykliśmy sądzić. Przecież susze i brak źródeł wody pitnej to problemy krajów o terenach pustynnych i przeludnionych… Nic bardziej mylnego. Czy wiecie, że coraz większe obszary naszego kraju są zagrożone znaczącymi deficytami wody, np. Polska Centralna, w której mieszkam? A woda pitna (słodka) stanowi zaledwie 3% ziemskich zasobów tego niezwykłego składnika, który niesie i utrzymuje życie na planecie? O tym, jak ważna jest woda i jak ogromne ma znaczenie dla zdrowia człowieka, życia ludzi, zwierząt i roślin przeczytacie w książce Christiny Steinlein i Mieke Scheier „Woda źródło życia” @wydawnictwobabaryba Jednak poza informacjami o istotności obecności wody dla prawidłowego funkcjonowania planety poruszono w niej tematy związane z zagrożeniami wynikającymi z destrukcyjnego wpływu działalności człowieka na środowisko i klimat, którego skutki oddziałują również na dostępność i jakość zasobów wody. Autorka w prosty i przystępny sposób opisuje występujące zagrożenia i ich przewidywalne konsekwencje. Nie straszy, jednak zmusza do zastanowienia się nad tym, jak możemy przeciwdziałać degradacji naszej planety przez nas samych… Bo nic nie zagraża życiu na Ziemi tak bardzo jak człowiek… To bardzo ważna książka, która w mądry sposób zwraca uwagę na kwestie, które często są ignorowane, bo przecież nas to nie dotyczy… Ale czy na pewno? Tę książkę trzeba znać.

Wydawało mi się, że o grzybach wiem sporo, to jednak w „Fungarium” znalazło się mnóstwo faktów, o których nie miałam pojęcia! Myślę, że wielu z nas nie zdaje sobie sprawy z tego, jak dużo różnych gatunków zaliczanych jest do grzybów. Ta przeogromna różnorodność sprawia, że są to najbardziej niezbadane organizmy na Ziemi. Tym bardziej podziwiam autorów tej publikacji, że podjęli się wyzwania, by napisać książkę o królestwie grzybów, w dodatku skierowaną do młodych czytelników. Początkowe rozdziały przybliżą nam nieco taksonomię grzybów. Autorzy przedstawią nam poszczególne rodziny, zaliczane do tego królestwa, wspomną nieco o ich sposobach odżywiania, czy rozmnażania . Na wykonanych tuszem i piórem rycinach będziecie mieli okazję przyjrzeć się ogromnej różnorodności zarodników, które zadziwiają wręcz mnogością kształtów czy ewolucyjnych adaptacji do środowiska, w którym dany grzyb bytuje. I choć niewątpliwie trudno mówić o grzybach bez znajomości podstaw ich fizjologii, to muszę przyznać, że czułam lekki niedosyt po lekturze pierwszych kilku stron „Fungarium”. Mając pewną wiedzę na temat rozmnażania grzybów odniosłam wrażenie, że przez próbę spłycenia tematu (a wierzcie mi, jest on dość rozległy i niełatwy) w rozdziale zapanował pewien chaos. Wydaje mi się, że dzieciom w wieku szkolnym może być trudno poruszać się po omawianych tu zagadnieniach. Na szczęście prawdziwa magia książki zaczyna się dalej i nawet jeśli pierwsze strony Wam także nie przypadną do gustu, to absolutnie się nie zrażajcie i czytajcie dalej! Kolejne rozkładówki zabiorą Was do przeróżnych ekosystemów. Zwiedzicie nawet lasy tropikalne czy wysokie górskie szczyty, a przy tym przyjrzycie się zasiedlającym je grzybom! Poznacie zasłoniaka alpejskiego i strzępiaka brązowooliwkowego, bez których część górskiej roślinności nie mogłaby przetrwać w surowym klimacie. Przyjrzycie się także różnym grzybom saprotroficznym, które rozkładają martwe rośliny i dbają o estetykę naszych lasów. Co ciekawe, każdy z ekosystemów został przez ilustratorkę przedstawiony na przepięknej ilustracji, gdzie bawiąc się skalą zestawiła ze sobą wiele najciekawszych grzybów z danego obszaru. Autorzy na kartach książek zebrali również najciekawsze informacje o poszczególnych rodzinach grzybów. I muszę przyznać, że to właśnie ta część „Fungarium” podobała mi się najbardziej. Ciekawostka goni ciekawostkę, a mnogość zadziwiających faktów naprawdę imponuje. Czy wiedzieliście, że za procesy czarownic w Salem najprawdopodobniej odpowiedzialna była… buławinka czerwona?! Spożycie skażonego tym grzybem zboża powodowało halucynacje, ale mogło doprowadzić także do martwicy tkanek i gangreny (choć dodam, że ergotamina, odpowiedzialna za te działania jest stosowana w medycynie). Kolejną informacją, która bardzo mnie zaskoczyła był fakt istnienia grzybów zombie! I choć nie mają one nic wspólnego z horrorami, to muszę przyznać, że ich działanie na organizm owadów jest dość… przerażające. Grzyby z rodzaju Ophiocordyceps po zaatakowaniu osy czy mrówki infekują ich układ nerwowy, zmuszając owady do wejścia na drzewo i wgryzienia się w położone wysoko liście czy gałęzie. Dopiero po tym fakcie grzyby atakują cały organizm, rozsiewając zarodniki. Migracja os czy mrówek po porażeniu grzybem umożliwia mu uwolnienie zarodników na duże odległości. Zadziwiająca przebiegłość jak na tak stosunkowo nieskomplikowany organizm! Takich zaskakujących informacji znajdziecie w „Fungarium” wiele. Sprawdzicie co Internet ma wspólnego z siecią mikoryzową i dowiecie się, które grzyby uratowały ludzkość przed bakteriami. Na sam koniec dodam, że oprócz wielu fascynujących ciekawostek ogromnym plusem „Fungarium” są niezwykle atrakcyjne ilustracje. O ile początkowe ryciny są stosunkowo proste, to kolejne strony przywitają Was niezwykle barwnymi i bardzo okazałymi obrazkami. Misterność ich wykonania naprawę zadziwia i sprawia, że lektura książki jest naprawdę bardzo przyjemna. Polecam „Fungarium” czytelnikom od 9. roku życia. Będzie to ciekawa podróż do królestwa grzybów, która zaskoczy Was nie jedną informacją. Czytelnicze Podwórko

„Wyjaśnij to, Lotko!” Martyny Skibińskiej to kategoria wiekowa 10+, a ja bawiłam się tak dobrze, że aż sama nie mogę wyjść z podziwu. Jestem fanką literatury dziecięcej i młodzieżowej, bo przecieram szlaki dla moich dzieci, by mogły czytać wartościowe i interesujące pozycje. Ten tytuł, jak wszystkie, które czytałam od Wydawnictwa Dwie Siostry, będzie dumnie czekać w dziecięcych zbiorach, bo plasuje się naprawdę wysoko. Po pierwsze – ubóstwiam Lotkę! Ta bohaterka mogłaby być moją przyjaciółką, a już szczególnie bliską osobą dla mojej córeczki. Jest wypełniona po brzegi energią, ma zaskakująco błyskotliwe pomysły i twardo stąpa po ziemi. Nie da się jej nie lubić, bo jej aura to cała gama kolorów tęczy. Lotka jest uzależniona od literatury, ubiera się na czarno, by nie wyróżniać się w tłumie, i ma obok siebie wspaniałe grono przyjaciół. To dzięki niej, znowu poczułam się jak uczennica podstawówki – te beztroskie czasy rzucanego w kąt plecaka, by jak najszybciej wybiec na dwór do swoich przyjaciół – to był czytelniczy, sentymentalny oddech dla mnie. Po drugie – historia wykreowana przez Panią Martynę Skibińską - to bardzo interesujący kryminał. Sama nie mogłam doczekać się, kiedy wreszcie dowiem się, kto stoi za wszystkim. Uwierzcie, nie przewidziałam zakończenia! W tej krótkiej książce dzieje się naprawdę dużo. Niewytłumaczalne w żaden sposób wydarzenia ściągają na główną bohaterkę nie lada problemy. Jak na Lotkę przystało, w takiej sytuacji, dziewczyna ta nie poddaje się, tylko bierze sprawy w swoje ręce, by przeprowadzić śledztwo, na miarę Mrocka, którego perypetie ciągle podczytuje podczas lekcji. Po trzecie – przed chwilką wspomniane przeze mnie perypetie Mrocka. Ten dodatek, w postaci krótkich przygód inspektora rozwiązującego naprawdę skomplikowane zagadki kryminale całkowicie mnie kupił. Wszystko tutaj było dozowane w odpowiedniej ilości. Podsumowując – to świetna pozycja dla młodszych i starszych. Bije od tej książki entuzjazm! Łapcie w dłonie i bawcie się równie dobrze jak ja, a nawet lepiej.