Sekretne Życie Józefiny

Najsłabsza książka autorki jaką do tej pory czytałam. Po świetnych tomach poświęconych tematyce starożytnego Egiptu i Rzymu, tu dostajemy w jednym, krótkim tomie przekrój rewolucji francuskiej. Moim zdaniem kiepsko to zostało przedstawione. Za duże przeskoki czasu o kilka miesięcy a nawet lat. Dużym plusem książki jest sama główna bohaterka. Marie Grosholtz czyli słynna Madame Tussaud. To jej oczami możemy śledzić burzliwe i krwawe lata rewolucji. Upadek monarchii i powstanie innej, jeszcze gorszej tyranii. Kobieta, która wyprzedzała swoją epokę. Ta książka to taka fabularyzowana historia jej życia, woli przetrwania i ogromnych ambicji. Nie napiszę, że polecma książkę. Może ktoś jedna będzie chciał poznać losy słynnej Madame.

Bardzo mnie wciągnęła ta lektura. To historia pokazująca dramat jednostek i całego narodu; nic nie wnoszących wojen, zapalczywości i wszystkich możliwych grzechòw wybielanych w imię świętej wiary (jakąkolwiek by ona nie była). Na tym tle opisana jest kobietą, której upór i determinacja mogą być godną podziwu walką o przetrwanie lub przerażającym dopasowaniem się do realiów bezwzględnego świata i wypełnianiem jego wypaczonych powinności. Nawet jeśli tylko ogólnie oparta o prawdziwy życiorys, to wystarczająco mocna historia szesnastowiecznej królowej.

Autorka napisała w Posłowiu (...) większość bohaterów powieści stworzyłam sama, to jednak na jej stronach pojawiają się również postaci autentyczne. Starałam się, by ich obecność w książce była wiarygodna i zgodna z kontekstem wydarzeń historycznych". Słowa Christine Trent pozwoliły mi ,między innymi, poznać historię Madame Tussaud i jej gabinetu figur woskowych. Moim zdaniem powstała całkiem interesująca książka, dzięki której przeniosłam się do Francji za panowania Ludwika XVI.i Marii Antoniny i XVIII-wiecznego Londynu. Lalki tworzone przez Claudette zgodnie z panującą modą, wykorzystywane do ich ubiorów materiały, a także opisy wyposażenia domów i pałacowych wnętrz doskonale oddały klimat epoki. "Lalki Królowej" uświadomiły mi też jak okrutni byli dla swych władców przywódcy rewolucji francuskiej i do czego zdolny jest zdesperowany lud. Polecam :)

"Córkę carycy" czytało się całkiem przyjemnie. Dobre były opisy przeżyć bohaterki, bardzo wiarygodnej, choć niepodobnej historycznemu pierwowzorowi. Wcielenie się w rolę postaci - nie dość, że żyjącej 100 lat temu, to jeszcze w Rosji - pewnie stanowiło dla amerykańskiej pisarki nie lada wyzwanie. Nie przeczę, Polak czy Czech zrobiłby to lepiej; narody słowiańskie doświadczyły komunizmu i z tego powodu łatwiej im oddawać (na przykład) retorykę rewolucjonistów. Za samą odwagę należy jednak panią Erickson pochwalić. Dużo do życzenia pozostawia wizerunek postaci pobocznych. Autorka zabrała Oldze empatię, wrażliwość, dojrzałość, przypisując te cechy Tatianie. Najstarsza siostra została straszną zołzą; dla Marii i Anastazji nie pozostało wiele miejsca. Myślę, że cała historia bardzo by zyskała, gdyby nie ukazywała pozostałych carówien jako płytkich postaci.

To już moja 3 książka tej autorki. Ta mi się znacznie bardziej podobała niż dwie wcześniejsze. Zwłaszcza Nefertiti mnie rozczarowała. Tym razem jesteśmy w okresie schyłku dynastii Ptolemeuszy. Oktawian podbija Egipt. Po śmierci Marka Antoniusza i Kleopatry ich dzieci zostaja zabrane do Rzymu. Selena i Aleksander trafiają pod opiekę siostry cesarza Oktawi. Barwnie opisane realia Rzymu. Roli kobiety, niewolnictwa, polityki i intryg. Świetnie napisana książka. Bardzo szybko się czyta. Ja nie mogłam się oderwać i w każdej wolnej chwili wracałam do losów rodzeństwa.

Całkowicie zatraciłam się w książce. W każdym momencie lektury współistniałam w działaniach ( i ich braku niestety), balach, nocnym życiu I miłości głównej bohaterki. I choć mam wrażenie że autorka potraktowała Marię Antoninę nieco pobłażliwie w stosunku do jej osoby, uważam że pozycja jest naprawdę genialna i warto po nią sięgnąć.

Jest to powieść historyczna, która przywraca należne miejsce jednej z najbardziej tragicznych i niezrozumianych postaci europejskiego renesansu - Joannie Kastylijskiej, znanej potomnym jako Joanna Szalona. Autor z dużą wrażliwością i rozmachem odtwarza realia przełomu XV i XVI wieku, łącząc historyczną precyzję z emocjonalną głębią narracji. Powieść ukazuje Joannę jako trzecie dziecko potężnych władców Hiszpanii - Izabeli I Katolickiej oraz Ferdynanda II Aragońskiego - wychowaną w cieniu wielkiej polityki, religijnych napięć i ambicji zjednoczeniowych. Od najmłodszych lat przygotowywana do roli pionka w dynastycznych sojuszach, w wieku zaledwie szesnastu lat zostaje wydana za mąż za Filipa I Pięknego, dziedzica potęgi Habsburgów. Autor przekonująco portretuje ich relację - początkowo pełną namiętności i fascynacji, później naznaczoną zdradą, politycznymi intrygami i dramatem osobistym. Największą siłą książki jest sposób, w jaki autor rozprawia się z legendą „szaleństwa” Joanny. Zamiast uproszczonego obrazu obłąkanej królowej, otrzymujemy przejmujący portret kobiety uwięzionej w bezwzględnym świecie męskiej polityki, manipulowanej przez ojca, męża i później syna. Gortner sugestywnie pokazuje, jak łatwo w epoce renesansu można było odebrać kobiecie władzę, podważając jej poczytalność. Narracja prowadzi czytelnika przez najważniejsze europejskie dwory - od surowego, mrocznego majestatu Hiszpanii po olśniewające, lecz niebezpieczne salony Flandrii, Francji i Anglii. Autor z dużą dbałością oddaje klimat epoki: splendor ceremonii, religijną żarliwość, dworskie intrygi i napięcia między rodzącymi się potęgami. Tło historyczne nie przytłacza jednak fabuły - przeciwnie, stanowi jej dynamiczne uzupełnienie. „Ostatnia królowa” to powieść napisana barwnym, sugestywnym językiem, wciągająca i emocjonalnie angażująca. Szczególnie poruszające są sceny ukazujące wewnętrzne rozdarcie Joanny między miłością a obowiązkiem, lojalnością wobec rodziny a walką o własną godność. Dzięki temu książka nie jest jedynie rekonstrukcją wydarzeń, lecz przede wszystkim opowieścią o kobiecie próbującej zachować tożsamość w świecie, który nie dopuszcza jej do głosu…

Epicka, wielowątkowa powieść o miłości i poświęceniu, rozgrywająca się w fascynującej, egzotycznej scenerii, fenomenalnie opisanej. W tle ciężkie, momentami bardzo brutalne wydarzenia historyczne. Fabuła wciska w fotel, książki nie da się odłożyć. Dostajemy cały kalejdoskop przeróżnych odcieni romansu, przyjaźni, zemsty, wybaczenia, bólu i poświęcenia. Świetne zwroty akcji, niesamowicie barwne i klimatyczne opisy. Dla mnie strzał w 10tkę!

"Papieżyca Joanna" to opowieść o sile kobiet, o łamaniu konwenansów i zasad, o wytrwałości i wierze we własne możliwości. Joanna, odważna marzycielka, zbuntowała się przeciw surowym regułom, które zabraniały kobietom dostępu do nauki. W klasztorze w Fuldzie, przebrana za mężczyznę, zgłębiała tajniki wszelkiej wiedzy, w tym medycznej. Po kilku latach stała się słynnym lekarzem. Jednak przełomem w jej życiu nastąpił, gdy wezwano ją do umierającego papieża… Czyta się świetnie, szybko, można zarwać noc ...

Powieść rozpoczyna się dość ciekawie. Opowiada historię żydówki wygnanej z Hiszpanii. Po tułaczce trafia do Rzymu, gdzie zatrudnia się jako pomoc Lukrecji. Jest rok 1501, Juan nie żyje, Cezar zrzuca sutannę, a Lukrecja ma zamiar poślubić swojego trzeciego męża. Wtedy jej dworką zostaje Estera Sarfati, narratorka, której oczami oglądamy cały ten bałagan. Książki nie należy porównywać z żadną dotychczas wydaną powieścią o Borgiach, ani też serialu. Jest to bardziej powieść o tematyce romantycznej. Główną osią opowiadanej przez Esterę historii jest jej nieodwzajemniona miłość do Cezara. Dziewczyna zapracowała sobie na przezwisko La Violante, co oznacza nietrzymająca się słowa. Wynikało to głównie z jej wielkiej miłości do brata swojej pani przez co zapominała o swoich codziennych obowiązkach. Oczami widziała wiele, ale zdecydowanie więcej nacisku kładzie na bale, imprezy, romanse, ploteczki niż za knute intrygi i będące ich następstwem ciągłe zgony. Estera to naiwna kobietka, którą interesuje tylko blichtr i luksus. Nie twierdzę, że autorka nie odrobiła pracy domowej, ale po przeczytaniu powieści mam wrażenie, że mocniej budowała swoją opowieść na plotkach i pomówieniach niż faktach znanych historii. Niemniej bardzo ładnie oddała renesansowy świat Rzymu i właściwie całej Italii. Ale sam tytuł jest zbyt krzykliwy i właściwie nie ma odzwierciedlenia w treści książki.

Bolonia 1552 r. renesans we Włoszech i perypetie pewnej kobiety, którą pasjonuje medycyna. Poznajemy sylwetkę wybitnego medyka Gasparego Tagliacozzi, dowiadujemy się, jak w tamtych czasach dokonywano rekonstrukcji nosa i czym był teriak. Jesteśmy świadkami sekcji zwłok na bolońskim uniwersytecie, bierzemy udział w karnawale, podróżujemy po zadżumionej Wenecji. Generalnie jest to wspaniała podróż po renesansowych północnych Włoszech, napisana z humorem, ale jednocześnie wzruszająca. I naprawdę sporo można się z niej nauczyć. Jestem zachwycona tą książką!

"Kochanka Słońca" przenosi nad w połowę wieku XVII, podczas panowania Ludwika XIV we Francji - charyzmatycznego władcy absolutnego, najbardziej znanego w poczcie królów francuskich. Właśnie wtedy poznajemy sześcioletnią dziewczynkę, małą Ludwikę de la Vallière, zwaną słodko Petite (jest to postać autentyczna). Petite kocha konie i jeździectwo. To właśnie podczas jednej z konnych wypraw, kilka lat później, nieświadoma niczego amazonka spotyka w lesie niewiele starszego mężczyznę. Nie poznała w nim króla i wzięła go za kłusownika. Niebawem rozpocznie się między nimi na dworze romans, który skrywany przed światem będzie trwał wiele lat przynosząc Petite spełnienie, szczęście. Czy tak będzie zawsze? Jaką cenę zapłaci Ludwika za zakazaną miłość? Mimo, że minęło już nieco ponad godzina od chwili, gdy zamknęłam książkę, przeczytawszy ostatnie słowo, wciąż mam mokre oczy od łez. Sandra Gulland wycisnęła za mnie wszystko tworząc tą niesamowitą powieść! Wpisała się idealnie w moje gusta. Mamy tutaj bowiem kochaną Francję za czasów XVII wieku, mamy bale, konwenanse, świat polityki i dworskich intryg. Jest to coś co lubię najbardziej. Szczególnie, że wszystko zostało oparte na kanwie prawdziwych wydarzeń.Ludwika de la Vallière żyła na prawdę i była jedną z martens Króla Słońce. Owszem pojawiły się jakieś wątki zmyślone (które autorka sama podaje w krótkim posłowie). Tak czy inaczej pozycja świetnie ukazuje politykę Francji z tamtego okresu. Bohaterowie są pełnokrwiści - Petite nie da się nie kochać, a Ludwik na początku skradł moje serce Później potoczyło się już nieco inaczej, bo pokazał swoje szowinistyczne męskie oblicze. Miałam ochotę kilka razy rzucić książką przez jego zachowanie! Przez takie pozycje niebawem stanę się feministką, bo mężczyźni są coraz gorsi na kartach powieści, po które sięgam. Inne postaci również bardzo przyciągały uwagę. Szczególnie jedna "dama", w której elokwencji i światowości zakochałam się niemal od razu, a która potem okazała się podłą żmiją. Grrr! Muszę też przyznać, że Bukowy Las ślicznie wydał tę książkę. Okładka jest jedną z piękniejszych, jakie miałam w ręku, do tego druk jest bardzo miły dla oka, przez co powieść czytało się bardzo szybko (czasami nawet za szybko;D ). Nic jednak nie przebije tego, co Gulland zrobiła z moim sercem na samym końcu. Dlaczego akurat tak musiało się to skończyć. Petite nie zasłużyła na to i nie powinna w taki sposób przeżyć reszty swojego życia. Nic na to jednak nie poradzę, prawdziwe wydarzenia też takowe były, a Gulland nie mogła lub nie chciała ich zmienić. Pierwszy raz spotkałam się z tą autorką i jak widać jestem zachwycona. Dowiedziałam się, że Gulland napisała także trylogię i Józefinie - ukochanej Napoleona - także zamierzam po nią sięgnąć. A Was zachęcam do zapoznania się z historią Francji w taki bardzo przyjemny i cudowny sposób. Jeśli ktokolwiek czytał tę książkę, zapraszam do dyskusji na dole. Chętnie wymienię się wrażeniami. A jeśli znacie podobne pozycje, podajcie mi proszę tytuły. Jestem spragniona tak dobrych przygód literackich:) http://przewodnik-czytelniczy.blogspot.com

Piękna książka zabierająca czytelnika do XV- wiecznej Hiszpanii, która skazana jest na rządy królowej Izabeli I Katolickiej, która ustanowiła w Hiszpanii inkwizycję. Możemy się dowiedzieć, jak wyglądał ten proces, łapanka innowierców, jesteśmy świadkami okrutnych tortur i palenia ludzi na stosach. Jednak książka pokazuje także siłę matczynej miłości oraz prawdziwej przyjaźni oraz prawdziwej miłości dwójki ludzi, którzy mimo upodlenia nie poddają się i nie wyrzekają się uczucia.

Historia tak odległa jednak wciąż aktualna. Intrygi kucia, władza pieniądza ukryte pod jedwabna chusta habit opatki. Nie mam wątpliwości, ze była kobieta silną sprytna i inteligentną jednak kto nie zakosztowal słodyczy życia skąd może znać jego smak. Klasztor w XVI wieku to prężnie działające przedsiębiorstwo, by działało sprawnie wszystkie elementy muszą być spójne. U Św. Katarzyny dochodzi do serii zdarzeń które są w stanie zburzyć spokój siostrzyczek i sprowadzić kontrolę na klasztor. Przyczyną owych zdarzeń jest siostra Serafina zamknięta wbrew swej woli zakochana młoda dusza, której wielką miłością nie jest sam Bóg. Mimo beznadziejnego położenia zjednuje sobie mistrzynie apteki Zuane, która w ostatecznym rozrachunku zostaje jej wybawicielka. Osobiście najbardziej wstrząsnęła mną refleksja, która pojawiła się w momencie spotkania Serafiny z Jacopo. Jak bardzo klasztor zniszczył ich fizycznie, jak wiele święci wymagają by dołączyć do ich grona i czy to aby nie obłuda?!

Historia życia dwóch dość różnych od siebie sióstr, wychowanych w sierocińcu w Wenecji. Dziewczęta wzrastają w zamkniętym domu, odcięte od prawdziwego świata i jego dziwnych zasad moralnych. Na ich codzienność składa się modlitwa, dyscyplina i muzyka. Książka opowiada o ich dojrzewaniu, pierwszych miłościach i wyborach na całe życie. Autorka przedstawia dwie różne idee szczęśliwego życia i spełnienia się, dobrane do charakteru każdej z sióstr, wplata sporo informacji o ówczesnych stosunkach i grach obyczajowych oraz wypełnia strony muzyką wielkiego (choć całkiem irytującego) Vivaldiego. Jest to raczej dobra powieść obyczajowa, mimo że bazująca na postaciach historycznych.

Elżbieta Bathory to historyczna obłąkana władczyni, która krwawymi praktykami maltretowała i uśmiercała podwładne ( w sumie kilkaset). Jednakże są historycy, którzy twierdzą, że Elżunia nie była okrutna, kilka jej dworek dostało wprawdzie baty ale zmarło im się na dżumę, a władczyni ze względu na wysokie wykształcenie i odstawanie tym samym od norm przyjętych dla Pań Dworu została w okrutny sposób wkręcona w aferę aby przyjąć jej olbrzymi majątek, gdyż nie chciała ponownie mieć męża i sama zresztą sprytnie zarządzała majątkiem. Trudno zaprzeczyć jednej i drugiej wersji, jednakże nie można zarzucić inteligencji Elżbiety - gdyż zdołała przewidzieć swój los i zamiast czekać na skazanie - zdążyła sprytem oszukać wszystkie sępy wokół jej majątku - spisując notarialnie testament i przekazując majątek w ręce swoich dzieci. Książka jest ok, spisana w formie pamiętnika władczyni Węgier.

Intrygująca historia słynnej francuskiej matematyczki oparta na faktach oraz fikcyjna opowieść o jej córce. Autorka przedstawia losy inteligentnych kobiet i ich walkę z ówczesną dyskryminacją i konwenansami. Opisuje w jaki sposób takie kobiety i ich osiągnięcia były wykorzystywane przez mężczyzn i ukazuje ich próby przeciwstawienia się temu. Mistrzowsko łączy fakty i postaci historyczne z fikcją. Książka wciąga od pierwszej strony, a czytając fragmenty, w których pojawia się Denis Diderot, przed oczami stawał mi Vincent Perez, występujący w roli Denisa Diderot w filmie "Libertyn" Szczerze polecam.

To książka, którą czyta się gładko, może nawet zbyt gładko. Przyjemność jest, ale bez drżenia — wszystko ładnie podane, dobrze skrojone pod gust współczesnego czytelnika. Jej siła to to, jak Stachniak miesza prywatne z politycznym, jak pokazuje, że władza zaczyna się w sypialni, w sferze układów, prywatnych interesów. Ale język, choć sprawny, nie zostawia śladu pod paznokciami. Wszystko trochę za czyste, jakby autorka zbyt starannie myła ręce przed i po pisaniu. A może to kwestia tłumaczenia, sam nie wiem. Czyta się dobrze, ale zostaje niewiele.

Bawiłam się dobrze w atmosferze XVII-wiecznego marokańskiego sułtanatu. Jest to dość lekka powieść przygodowa, której zakończenie wydało mi się mało prawdopodobne w świetle tego wszystkiego, czego dowiadujemy się o stosunkach na dworze sułtana. Sułtana o ewidentnie psychopatycznej osobowości, co nasuwa refleksje, dlaczego rządzą nami tacy ludzie... Dodać trzeba, że ów władca to postać autentyczna, podobnie jak jego pierwsza żona ukazana w powieści, a także kilka innych postaci, np. angielski alchemik Ashmole. Jednak poprzednie powieści autorki, również umiejscowione w krajach arabskich, podobały mi się bardziej (ta się przeleżała na półce).

„Królewska nierządnica” Gillian Bagwell to powieść, która wciąga od pierwszych stron i zostaje w pamięci na długo po zakończeniu lektury. To historia Nell – młodej dziewczyny, której dzieciństwo naznaczone jest głodem, biedą i brutalną walką o przetrwanie na londyńskich ulicach. Pozbawiona wsparcia i perspektyw, podejmuje się najcięższych prac, jakie tylko są w zasięgu dziecka ulicy, aż los prowadzi ją do domu publicznego, gdzie jej zadaniem staje się zabawianie panów. Autorka niezwykle sugestywnie pokazuje drogę Nell: od upokorzeń i strachu, przez stopniowe zdobywanie pewności siebie, aż po życie w przepychu pałacowych dworów u boku samego króla. To opowieść o spektakularnym awansie społecznym, ale też o cenie, jaką trzeba za niego zapłacić. Nell nie jest papierową bohaterką – to postać pełna sprzeczności, emocji i wewnętrznych rozterek. Jej życie to nie tylko luksus i wpływy, ale również samotność, niepewność oraz ciągła walka o własną godność. Choć książka jest lekkim romansem i nie brakuje w niej scen erotycznych (których zazwyczaj nie przepadam czytać), tutaj zostały one wplecione w fabułę w sposób naturalny i spójny. Nie dominują treści, lecz je uzupełniają, dzięki czemu nie przeszkadzają, a wręcz podkreślają realia epoki i drogę, jaką przeszła bohaterka. Największą siłą tej powieści jest jednak fabuła oraz barwnie nakreśleni bohaterowie. Życie, emocje i problemy, z jakimi zmaga się Nell, sprawiają, że łatwo jej kibicować i przeżywać wraz z nią kolejne wzloty i upadki. To historia o przetrwaniu, ambicji i sile kobiety, która mimo przeciwności losu potrafi sięgnąć po więcej. Z całego serca polecam „Królewską nierządnicę” – to wciągająca, poruszająca i zaskakująco głęboka powieść, idealna dla miłośników romansów historycznych z wyrazistą bohaterką w centrum wydarzeń.