Sędzia Di, małpa i tygrys

Dlaczego WARTO PRZECZYTAĆ? Choć sama zagadka kryminalna nie jest raczej zbyt wyszukana, to KLIMAT samej powieści, ożywcze tło fabularne (komunistyczne Chiny, Tybet, mistycyzm, buddyzm...) są hipnotycznie wciągające! Tę historię czyta się DOBRZE chyba właśnie dlatego, że "dzieje się" ona w tak odmiennych realiach - wpływających na postawy i wybory ludzi. Sprawna narracja umiejętnie balansuje między wątkiem kryminalnym, a odkrywaniem nieznanego nam świata, gdzie siermiężny komunizm zderza się z pradawnymi wierzeniami i legendami. WNIOSEK: warto przeczytać - szczególnie wtedy, gdy nużą Cię już "oklepane" kryminały i masz ochotę na historię rozgrywającą się w całkowicie odmiennych od naszych realiach.

Lubię takie ciepłe i pozytywnie nastrajające książki, które jednocześnie są zabawne i wzruszające, gdzie dobro zostaje nagrodzone, a zło ukarane. Bohaterką tego cyklu jest Precious Ramotswe, pierwsza w Botswanie prywatna detektyw, kobieta urocza, o wielkim sercu i obfitych kształtach. W tym tomie wzruszeń dostarczył mi narzeczony pani detektyw pan J.L.B. Matekoni (właściciel dobrze prosperującego warsztatu samochodowego), który naprawiając pompę w sierocińcu nie powrócił sam do domu. Przecudowna książka o Afryce, jej pięknie i o ludziach tam mieszkających. Żałuję, że Zysk i S-ka przestało wydawać tę serię (zatrzymano się na siódmej części), ale jeszcze kilka tomów przede mną. Polecam również serial "Kobieca Agencja Detektywistyczna nr 1" z Jill Scott w roli głównej, chyba nawet lepszy od książki (powstał niestety tyko jeden sezon).

Do biskupa Mitrofaniusza docierają niepokojące wieści o strasznych wydarzeniach w Nowym Araracie- wyspie będącej miejscem pielgrzymek. Z racji surowych reguł tego specyficznego "państwa w państwie" nie można z misją posłać mniszki, więc biskup posyła kogoś innego. Niestety sprawy się komplikują... Według mojej oceny tom jeszcze lepszy od poprzedniego- wciąż mamy barwny język, całą galerię ciekawych postaci, wartką i wciągającą akcję. Do tego subtelny humor, odrobina naukowych teorii i historii. Kapitalna rozrywka!

Moim zdaniem najgenialniejsza część cyklu przygód o sędzim Di. Nie tylko kapitalnie skonstruowane zagadki, ale pokazanie emocji targających głównym bohaterem, gdy przegrywa i nie może dowieść, że pochowany w grobie mężczyzna został zamordowany. Cudowna scena, gdy Di przypomina sobie słowa swego ojca: „Mam nadzieję, że daleko zajdziesz, Ren Jie - odrzekł ojciec - ale przygotuj się na wiele cierpienia! I poczujesz się bardzo samotny - już na szczycie”. Na co on odparł: „Cierpienie i samotność czynią człowieka silnym, ojcze!” Nie rozumiał wtedy, skąd bierze się smutny uśmiech ojca. Lecz teraz już wiedział.”

Drugi tom trylogii "Gildia błaznów" to kolejna zagadka kryminalna. Tym razem Alan Gordon przenosi nas do Konstantynopola, serwując jeszcze bardziej zagmatwaną intrygę, w której bierze udział kilku błaznów wśród których są nawet kobiety. Potężny Konstantynopol roi się od niebezpieczeństw, więc błazen Feste (główna postać i narrator) musi mieć się na baczności. Ale ... dość gadania, wyruszajmy do XIII-wiecznego Konstantynopola :-)

Wiem, że perypetie Sędziego Pokoju są oparte na faktach, ale tak jak w posłowiu, życie pisze nieprawdopodobne historie i nawet najwybitniejszy z najwybitniejszych nie wpadłby na takie rozwiązanie zagadek, gdyż powiązań było tam wiele. Prosty język, bardzo dobrze czyta się i nie trzeba brnąć, szkoda mi tylko, że nie myślę na tyle logicznie bym sama mogła łączyć wątki.

Książka niezła, ale nie jestem zachwycona. Może dlatego, że trochę trudno mi zrozumieć "afrykański" punkt widzenia i za bardzo musiałam się przedzierać przez kompletnie niezrozumiałe dla mnie sposoby komunikacji, czy rytuały. Zainteresowały mnie w tej książce 2 kwestie: Konserwatyzm rodzinny Hindusów jest przez mieszkańców Botswany postrzegany jako nadmierny. Ok, ciekawe. Oraz, że pani detektyw nie tylko dowiaduje się, co się wydarzyło, ale też i znajduje życiowe rozwiązanie w zagmatwanej sytuacji. Też ciekawe. Myślę, że sięgnę jeszcze po jakąś książkę z tej serii, żeby się przekonać, w jakim kierunku to poszło.

Ostatni tom trylogii "Gildia błaznów" to oprócz intrygi osnutej wokół śmierci weneckiego kupca, również udział w wojnie. Na Konstantynopol najeżdżają krzyżowcy. Feste z żoną i pomocnikami musza dokonać rzeczy niemożliwych. Czy im się uda? Jest rok 1203, czwarta krucjata przybywa pod mury...

Czechowowski liryzm z bułhakowowskim szaleństwem , śpiewność języka i nie zagubiony melancholijny urok lekkiej archaizacji. I to wszystko napisał Gruzin (dziwny jest ten świat), a tłumacz po mistrzowsku zachował i oddał (wielkie podziekowania i wyrazy szacunku dla Wiktora Dłuskiego). A kryminał ? Tak kryminał też jest, ale po co komu kryminał skoro można się w tym tak zanurzyć i przenieść w czasie i przestrzeni do świata już nieistniejacego. Książka dla tych, którzy przy czytaniu sie nie śpieszą.

Tą książkę mogę polecić czytelnikom którzy kochają kryminały, historie i nietuzinkowych bohaterów. Moja ulubiona Wezuwia Adelia Rachela Ortese Aguilar staje przed kolejnym wyzwanie. Tym razem potrzebna jest aby rozwikłać zabójstwo nie byle kogo bo brutalnie otrutej kochanki króla Henryka II.O śmierć kochanki oskarżono królową, ktoś chce aby obalić króla a Anglia pogrążyła sie w krwawej wojnie domowej. Czy to nie za wiele na kobietę która zmuszona została zostać w tym ponurym, pełnym zabobonów kraju. Zwłaszcza jezeli jest sie kobieta światłą, inteligentna, wykształconą , znacznie odbiegajaca od świata ja otaczającego. Czy prosba byłego kochanka teraz biskupa by chronc Anglie przed wojna bedzie silniejsza od troski o bliskich?.Czy tych dwoje coś jeszcze łaczy? Czy Adelia podejmie sie tak niebezpiecznego wyzwania? Tego wszystkiego dowiesz sie czytąc Labirynt śmierci pełny zwrotów akcji, intryg ,tajemnic, walki o władzę. Ta cześć zdecydowanie mniej drastyczna od pierwszej, zwłaszcza w opisie ludzkich zwłok. Polecam

Moja ulubiona bohaterka Adelia- mistrzyni sztuki śmierci, staje przed kolejną zagadką. Tym razem musi udowodnić że odkryte szkielety w opactwie Glastonbury to ciała Artura i Ginewry, tego wymaga od niej król Henryk II. Czy Adelia ugnie sie pod presją króla? Czy może opactwo skrywa straszną tajemnicę. Do tego wszystkiego w tajemniczych okolicznościach znika przyjaciółka Adeli. To moje trzecie spotkanie z Adelią oraz jej przyjaciółmi. Wartka akcja, tajemnica, to wszystko sprawia że książkę czyta się szybko i z przyjemnością. Polecam !

Bardzo mnie ta książka zaskoczyła. Na początku średnio wciągnęłam się w tę lekturę. Kompletnie nie czułam, do jakiego zakończenia dążymy w tej pozycji. Z czasem jednak sytuacja zaczęła mi się rozjaśniać. Muszę przyznać, że nawet w kilku sytuacjach autor mnie nieźle zaskoczył i w końcu poczułam jakieś emocje podczas lektury. Autor świetnie połapał wszystkie wątki i jestem usatysfakcjonowana jej rozwiązaniem, choć to bardziej książka sensacyjna aniżeli typowy kryminał

Mam jakieś wewnętrzne opory przed używaniem słowa "błyskotliwa" w stosunku do książek - chyba dlatego, że najczęściej słyszę to słowo w odniesieniu do tych tytułów, których sama nigdy bym tak nie opisała. A jednak gdy myślę o serii opisującej przygody Thursday Next właśnie to słowo przychodzi mi na myśl jako pierwsze - a zaraz za nim są: szalona, abstrakcyjna, oryginalna, nietuzinkowa, wciągająca, przezabawna. Ta książka jest wręcz naszpikowana maści wszelakiej smaczkami i aluzjami, co do których gwarantuję - nie sposób wychwycić ich wszystkich. No i czego tutaj nie ma! Melanż science-fiction z kryminałem, powieścią akcji, podróże w czasie i niesamowite wynalazki, w końcu i wątek romansowy, a wszystko osadzone w alternatywnej rzeczywistości, w której świat kręci się wokół... no właśnie, książek. Co bardziej zaskakujące - to wszystko ze sobą świetnie współgra! Ponadto Fforde'a (moim skromnym zdaniem - nawet przetłumaczonego na polski ;)) czyta się szybko, lekko i przyjemnie; w efekcie "Skok w dobrą książkę" to świetna rozrywka na naprawdę wysokim poziomie, którą najchętniej polecałabym wszystkim na około - bo do teraz nie rozumiem, czemu o Thursday Next nikt nie słyszał...

Połączenie Sherlock'a Holmesa z Herkulesem Poirot w osobie dr Liebermanna. Ciekawa "intryga" i piękny Wiedeń w tle. Cóż za secesyjna atmosfera, w której to kobiety zaczynają wchodzić na uniwersytety ... choć jeszcze nie na wszystkie. Polecam.

„JEŻELI BÓG ISTNIEJE, TO JESTEŚMY SKURWYSYNAMI”* Zaryzykuję obrazoburcze stwierdzenie, że Izzo jest nawet lepszy niż Chandler. Napisał tylko trzy kryminały, i zaraz umarł. Nie miał tyle szczęścia (szczęścia, ha, ha!), co Stieg Larsson, autor trylogii „Millenium”, który też napisał trzy kryminały i zaraz umarł, ale trafił w swój czas i dzięki temu jego powieści wciąż żyją. Izzo nie trafił w swój czas, bo był poetą. Prawdziwym (pisał wiersze), ale również poetą kryminału. Chandler także był poetą kryminału, ale miał więcej szczęścia (ha, ha, szczęścia, człowiek, który zapił się na śmierć), bo pisał po angielsku i jakimś cudem ze swoimi mrocznymi, kryminałami noir trafił w swój czas. Ta proza, czarna i gęsta jak smoła, trafia mnie prosto w serce, dlatego przymykam oko na niedoskonałości debiutanta (to pierwsza powieść Izzo). Inspektor Fabio Montale, duchowy brat chandlerowskiego Philipa Marlowe’a próbuje rozwikłać zagadkę zabójstwa dwóch przyjaciół z dzieciństwa, z którymi łączyła go silna więź, chociaż ich drogi się rozeszły. To prywatne śledztwo, w policji Fabio wykonuje marginalną robotę. Wszystkie tropy prowadzą do mafii, ale… Ktoś może zapytać: a po co on tyle o tej Marsylii opowiada? Bo kocha. Proste? A że to nie jest rajska wyspa? No nie jest. Taka prawda. Ktoś może marudzić, że te konszachty mafijne takie skomplikowane, że trudno się połapać. Na szczęście, nie trzeba wszystkiego ogarniać, bo nie o to tutaj chodzi. Mafia mafią, ale emocje emocjami. Mafiozi się tłuką dla kasy, ale prawdziwa nienawiść z czegoś innego wypływa. „Chciałem stąd wyjść, znaleźć się w łódce, na szerokim morzu (…) Cała ludzkość wychodziła mi gardłem. Te wszystkie historie, to tylko znikoma cząstka nikczemności świata (…) Można by uwierzyć, że pierwszy człowiek tak dostał w kość, że zawładnęła nim nienawiść. Jeżeli Bóg istnieje, to jesteśmy skurwysynami.”* To powieść skierowana do ludzi potrafiących czytać ze zrozumieniem, a nawet do tej specyficznej kategorii czytelników, którzy potrafią jeszcze czytać między wierszami. [„Z poduszką czy bez? – pytano przy rezerwacji miejsc w niektórych hotelach.” Ładne, prawda?] To książka dla tych, co potrafią zachwycać się słowem i docenią ironię. „Jeszcze kilka dni temu ten dom był domem starego kawalera, a teraz trzy kobiety grają tu sobie w remika, chociaż dochodzi północ. Posprzątane. Jedzenie przygotowane. Naczynia pozmywane. Na tarasie suszy się pranie. A przede mną marzenie każdego mężczyzny: matka, siostra i prostytutka. (…) Szkoda, że nie tworzą razem jednej, jedynej kobiety, którą bym pokochał.” Nie liczcie na światełko w tunelu. Fabio nie znajdzie ukojenia. „Kiedy mi opisała mężczyznę, o którym marzy (…) przestraszyłem się. Nie podobał mi się ten portret. To nie ja.” „Nareszcie znów ją widziałem. Po drugiej stronie śmierci. Zdechli ci, którzy ją zabili. (…) Noszę ją w sercu i będzie ze mną zawsze na tej ziemi, która każdego dnia daje ludziom szansę.” Zaczęłam znajomość z Izzo od drugiej części trylogii („Szurmo”), która, siłą rzeczy, była już lepiej dopracowana (mniej postaci, nie tak skomplikowane konszachty policyjno-mafijne) i już się nie mogę doczekać części trzeciej, i ostatniej, niestety. www.czytacz.pl

Zaczyna się w grudniu, pada śnieg, miasteczko wygląda jak świąteczna pocztówka, gdyby nie zwłoki, które zastępują mechaniczną figurkę kowala, uderzającego w młot. Mieszkańcy małego, cichego Long Piddleton w hrabstwie Northamptonshire w środkowej Anglii zawsze obawiali się przybyszów. Przed wejściem do „Pod Jackiem i Młotem” ktoś powiesił mężczyznę, a „Pod Huncwotem” znaleziono trupa z głową wciśniętą do beczki piwa. I zaczyna się jazda (bez trzymanki) kto, z kim i dlaczego to zrobił? Richard Jury, przystojny i melancholijny policjant ze Scotland Yardu, będzie miał co robić i Melrose Plant, lokalny arystokrata, tytułowany Earl, z powodu życiowej stagnacji asystujący Jury’emu w kryminalnych działaniach często służący mu jako obyczajowa ”wtyczka”. Kryminał z rodzaju tych, w których trup ściele się gęsto. Martha Grimes pochyla się nad swym mikroświatkiem, budując nastrój brytyjskiej archaiczności - może i stereotypowo, lecz uroczo, tym bardziej że jest to jej debiut pisarski. Ten kryminał Marthy Grimes adresowany jest zatem do zwolenników starej szkoły kryminalnej. Życzę udanej „Kominkowej” zabawy, gdyż już niedługo będzie grudzień no i święta za pasem. Polecam.

„Cztery życia wierzby” Shan Sa to cztery krótkie opowiadania mówiące o losach Chinek, choć głównymi bohaterami wydają się być jednak mężczyźni. To właśnie z męskiej perspektywy oglądamy to, jak wiele są w stanie ofiarować kobiety, jak bardzo ich miłość, ich poświęcenie są przez mężczyzn odrzucane tylko dlatego, że nie potrafią oni w tym „puchu marnym” dostrzec nie tylko towarzyszki życia, ale i szczęścia. Dawno nie czytałem tak głębokiej, refleksyjnej powieści. Przyznam, że jestem pod ogromnym wrażeniem. Shan Sa, której twórczości niestety do tej pory nie znałem, zabiera nas w cztery podróże – czasy Mingów, czasy mandżurskie, okres wielkiej rewolucji kulturalnej oraz w czasy współczesne. Z pozoru każdej z opowieści nie łączy nic poza kobietą-wierzbą – zawsze wierną, oddaną, choć tak bardzo pogardzaną. Mimo upływu setek lat, pod względem równouprawnienia nie zmieniło się nic. Kobieta nadal ma stanowić przedmiot pogardy, użyteczne narzędzie pracy, zniewolenia i zaspokajania wszystkich potrzeb króla stworzenia – faceta. Takie podejście jest mi ogromnie trudne do zaakceptowania. Prostota z jaką opisuje to upodlenie kobiet Shan Sa, sprawia, że cały ten problem wdziera się w głębię duszy. Jest mi zwyczajnie wstyd, nie tylko za moich przodków, nie ważne czy z Polski czy też z Chin, ale i współczesnych. Jest mi wstyd, że faceci tak deprecjonują rolę kobiety, że nie potrafią docenić jej wysiłków, miłości i troski… Ech… Wracając do książki, mnie najbardziej spodobały się dwa opowiadania – pierwsze i trzecie. Opowiadanie pierwsze kreśli nam losy niejakiego Czong Yanga, członka podupadłej rodziny kupieckiej. Żyjąc gdzieś na wsi, nie przerywa swojej nauki. Wszystko co czyni, czyni z myślą o zdobyciu pozycji w cesarskiej administracji po przejściu wyjątkowo ciężkich egzaminów. W międzyczasie poznaje kobietę o imieniu Wierzba – Liu Yi (później okaże się, że sam ja stworzył. Ach ta magia), która staje się jego „żoną”. Dba o Czong Yanga, sama znosząc niewygody, ciężką pracę w biedzie. Oddaje swemu ukochanemu wszystko, całe swoje życie. Gdy nasz bohater zdobywa upragnioną pozycję, i zaczyna się wspinać na szczyty władzy, zapomina o Liu Yi, choć ona nadal nawiedza jego sny. Mijają lata, a Wierzba nadal czeka na swą miłość, niezależnie od wszystkiego. Gdy Czong Yang już jest stary, gdy w końcu trzęsie całymi Chinami, a wszystko, co zdobył okazało się marnością, przypomina sobie o dawnej ukochanej. Mimo tego, nadal nie potrafi odrzucić wszystkiego co dotychczas zdobył, aby znaleźć ukojenie w ramionach Wierzby. Ostatecznie ona umiera w samotności, a Czong Yang traci wszystko, co zdobył… Trzecia opowieść przenosi nas do komunistycznych Chin, w czasy wielkiej rewolucji kulturalnej, gdy jeden z młodzieńców – Wen – staje się fanatykiem „nowego” porządku zarządzonego przez Mao. I nie ważne jest dla niego, że traci wszystko – rodziców, przyszłość, edukację – liczy się urzeczywistnienie marzeń Słońca Wschodu. Miałem wrażenie, że chłopak miał pewne rozterki, ale w całym tym rozgardiaszu, przemocy, starał się je zagłuszyć. Brał czynny udział w szerzeniu rewolucji, nie bacząc na konsekwencje, na przemoc, którą musiał dokonywać, aby nie zdradzić Mao. Koniec końców sam stał się przedmiotem prześladowania, tylko dlatego, że zachował znaczek po kimś przypadkowo spotkanym. W całym tym poniżeniu towarzyszy mu poznana na wsi dziewczyna, znowu o imieniu Wierzba, która poświęciła wszystko, aby uratować ukochanego. Porzuciła rewolucję, przyszłość… Dla niego zaczęła żebrać (a może nawet sprzedawać swoje ciało choć nie było o tym wprost) tylko po to, aby zarobić na jedzenie dla uwięzionego ukochanego… Jak skończyła – w czasie przerzucania jedzenia przez ogrodzenie, została zastrzelona przez żołnierza strzegącego reedukujących się więźniów. Niestety nie dowiadujemy się, jak dalej toczą się losy jej ukochanego. Gorąco polecam tę książkę, za jej subtelność, prostolinijną dosadność i filozoficzne podejście do roli kobiety, jako opoki mężczyzny. To jedna z najpiękniejszych książek, jakie kiedykolwiek przeczytałem.

W trzeciej części trylogii o zabójstwie Olofa Palme, mamy wreszcie, po 20 latach, porządne śledztwo w sprawie tej zbrodni. Elitarna grupa policjantów dochodzi do prawdy, kto zabił. Paradoksalnie, ważny trop podrzuca inspektor Bäckström, zakała policji, który poza tym przeszkadza w śledztwie. Bardzo dobrze napisany kryminał, realistycznie przedstawiający żmudną pracę policjantów. Trzecia część trylogii o zabójstwie Olofa Palme zaczyna się w 2006r., gdy ówczesny szef Centralnego Biura Śledczego, Lars Martin Johansson zarządza ponowne śledztwo w sprawie tego morderstwa, mimo że minęło już 20 lat od zbrodni, wciąż niewykrytej. Johansson ma do dyspozycji małą, elitarną grupę policyjną, która ma nowo przejrzeć wszystkie dokumenty śledztwa i spojrzeć na sprawę świeżymi oczami. W zasadzie początek książki to omówienia zebrań grupy śledczej i ich gorących dyskusji, to bardzo ciekawe, mimo tego, że z pierwszego tomu trylogii wiemy kto zabił i dlaczego. Osią dyskusji są kłótnie pomiędzy Johanssonem a jego zastępczynią Anną Holt, one dodają dynamiki śledztwu i fabule. Fascynujące jest obserwowanie jak kompetentni śledczy dochodzą do charakterystyki sprawcy. Otóż twierdzą, że był to profesjonalista, który musiał mieć informację o tym, że Palme właśnie tego dnia zwolnił ochronę, i chodził sobie swobodnie po mieście. Więc oficjalna wersja o drobnym i nieco szalonym rzezimieszku, który spontanicznie zabija premiera widząc go przypadkowo na ulicy, nie trzyma się kupy, choć dla wielu to wyjaśnienie bardzo wygodne. Oczywiście mamy w książce inspektora Bäckströma, ulubieńca Perssona, wzór antygliny, wątek z nim jest po prostu komiczny. Poraża pewność siebie tego typka, nic i nikt nie jest wstanie zachwiać jego wiarą we własny geniusz; znana to prawidłowość: im kto głupszy, tym ma wyższą samoocenę. A w policji taki człowiek to już prawdziwy dopust boży. Jestem niestety przekonany, że takich ludzi w policji, również naszej, jest sporo, zresztą Persson wie o czym pisze, bo przepracował w tej instytucji parę lat. Co ciekawe, informator Bäckströma, dostarcza informacji, które mocno popychają śledztwo do przodu. A sam Bäckström, zesłany przez Johanssona do policyjnego biura rzeczy znalezionych, usiłuje sam prowadzić niezależne śledztwo w sprawie zabójstwa Palmego, snując fantastyczne teorie o seksualnych zainteresowaniach ofiary, to skupienie się na seksie więcej mówi o Bäckströmie, niż o samej sprawie. Niestety a może na szczęście, prywatne śledztwo kończy się dla Bäckströma źle... Książka Perssona jest kolejną hipotezą w sprawie śmierci Olofa Palme, o ile wiem do dzisiaj brak jasnego rozwiązania tej sprawy. Słuchałem książki w znakomitym wykonaniu Andrzeja Mastalerza, szkoda, że ten aktor tak mało czyta...

Ciekawa i wciągająca powieść historyczna. Lekki chaos wprowadzały naprzemienne rozdziały napisane z różnych perspektyw, natomiast ogólne wrażenia mam pozytywne. Przyjemnie było się przenieść do XVII-wiecznego miasta i poznawać jego zagadki. Ciekawie jest również przedstawiona społeczność żydowska i jej obyczaje.