Sandman: Refleksje i przypowieści

Podoba mi się ta seria. Nowa postaci, Sandman ledwo się pojawia, ale to nadal to samo. Jedna różnica jest taka, że wyraźnie czuć inspirację innym utworem – Alicją w krainie czarów – oraz silnym naciskiem na większą ilość dialogów. Naprawdę dobrych, momentami szybkich dialogów. Są wyraziste i pochłaniają. Kreski nadal nie umiem skomentować, chyba bliżej jej do metody grafiki. Sama postać Morfeusza tym razem ma mocniej zarysowane kości policzkowe. A historia jest brutalna. To jest o snach bohaterów i widzimy, co im się śni. Ludzie umierają na kartach tej powieści. Ich ciała są niszczone. Tematycznie jest tu też aborcja, transseksualność, psychika. Sporo tutaj momentów, które przytłaczają tym, co widzimy – ten tom autentycznie ma prawo podchodzić pod horror. Wciągnęła mnie konstrukcja narracyjna, jak wiele detali jest niewiadoma, a część po prostu okazuje się być niewyjaśniona. Fabuła o percepcji, o przetwarzaniu rzeczywistości przez fantazję, o pogrążaniu się w fantazji. I ta złowieszcza nieobecność morału, ponieważ sama protagonistka nie umie dojść do żadnych wniosków. Ludzie zginęli, cała kraina musiała umrzeć… I po tym wszystkim pozostaje pustka. Ciarki. Też będę wracać. Moment do zastanowienia: życie Barbie zostało uratowane, bo jej przyjaciółka opuściła pokój, aby uratować starszej życie podczas katastrofy. „Nie lubię psów” – hm.

Czuję lekki niedosyt. Nastawiałem się na wojnę z Piekłem, a skończyło się na dyplomacji. Motyw wielu bóstw z różnorodnych mitologii bardzo mi się podobał, ale zabrakło mi... gęstości, którą miały dwa pierwsze tomy. Tutaj nastrój jest, rodzeństwo również, ciekawe postaci drugoplanowe, ale chciałbym więcej. Co absolutnie nie znaczy, że to zły tom - rozmowy i negocjacje wciągają, podobnie jak wątek romantyczny. Może zbytnio przyzwyczaiłem się do motywów bardziej horrorowych.

Powrót do głównej linii fabularnej, poświęconej Sandmanowi i jego rodzeństwu. Tym razem więcej Maligny i Zniszczenia. Podoba mi się poszerzenie Nieśmiertelnych, szczególnie niezwykle intrygującej postaci najmłodszej z rodzeństwa. Do tego w tle Isztar czy Orfeusz i, przede wszystkim - poszukiwanie i zmiana. Czytając, miałem wrażenie pewnego interludium. Jestem ciekaw, w jaką stronę posunie się fabuła po zmianach, które w losu Morfeusza wprowadził ten tom.

Kolejny tom historii o Panu Snów (z jednym opowiadaniem poświęconym jego siostrze). Tym razem odpoczywamy od głównego nurtu historii, sięgając po interesujące nawiązania do mitologii (moje ulubione opowiadanie - Kaliope) czy literatury (Sen Nocy Letniej). Mamy klimat, intrygujące postaci i niesamowite śnienie - trochę z dreszczykiem, trochę z humorem.

Kolejny tom z opowieściami "obok" głównej historii Sandmana. Jednak są różne smaczki, które z Nieskończonymi są związane (kwestia siostry w poprzedniej Nekropolii, tajemnej katakumby w obecnej czy końcowy orszak). Tym razem mamy historię o historiach w historiach. Konstrukcja szkatułkowa, której służy tajemnicza karczma na Krańcu Światów. Zdecydowanie poruszyło mnie opowiadanie o mieście, które śni - skojarzyło mi się klimatycznie z prozą Murakamiego. Do tego ciekawe opowieści o Nekropolii czy piękne ilustracje w historii o Lewiatanie sprawiają, że otrzymujemy kolejny, wartościowy tom osadzony w świecie Morfeusza.

To był bardzo obszerny tom! Dużo nawiązań do poprzednich, nawet tych niby-pobocznych, historii. Niejakie zwieńczenie(?) historii Morfeusza. Powrót postaci z poprzednich tomów, wspaniale pokręcona fabuła i ostateczny plan Snu... Są emocje, jest piękna kreska i jest wciągająca narracja. Nie na wszystkie pytania dostajemy odpowiedzi, ale... jest przecież tom 10. Najbardziej urzekła mnie w tym tomie podwójna (na jawie i nie-jawie) podróż Lity, gadulstwo Matthew i ostatnia scena.

Zaczynałem czytać komiksy od pasków Ś.M. W kolekcji przeczytanych mam tak z 3 tyś. Więc wiem o czym piszę. Sandman to powieść graficzna narysowana z idealnym wyczuciem i estetyką chwili ( narracji ).Tak więc ludzie którzy piszą że kreska nie taka i owaka mylą się niesamowicie. Jestem przekonany że to typ człowieka który idzie do galerii patrzy na obraz J. Pollock i mówi a fuj co za mazy. Jeżeli zaś chodzi o tematykę samych opowieści ( narracji ) Poznajemy tu najróżniejsze historie, legendy, baśnie i o to w tym chodzi, nie trzeba się doszukiwać 64 dna z przekazem moralnym. Ps. Tu jest świetnie pokazane że życie wieczne jest do kitu.

Rozwinięcie historii rozpoczętej w "Preludiach i nokturnach". Wyjątkowe, klimatyczne ilustracje, nastrój i opowieść. Zdecydowanie rozwija się to w bardzo ciekawym kierunku. Intrygujące postaci (Rose, Koryntczyk, Zielony Zakątek), wątki (wir, Pożądanie) i niesamowita wyobraźnia autorów sprawia, że wpadamy w te sny z łatwością i wielkim zainteresowaniem. Trochę mroczne, bardzo oniryczne, wyjątkowo fantastyczne. Bardzo jestem ciekaw kolejnych części.

Dobrze wrócić do świata Sandmana, oj dobrze. 7 opowieści, każde we współpracy z innym rysownikiem i traktujące o innym/innej z Nieskończonych. Gaimanowi udało się stworzyć naprawdę wyjątkowy świat, pełen niebanalności i głębi. Szczególne wrażenie zrobiły na mnie historie: Pożądania (bardzo dobry scenariusz), Rozpaczy (znakomita współgra ilustracji i sposobów zapisu historii), Maligny (styl ilustracji wspaniale pasujący do postaci - szkoda, że w serialu tak bardzo ją zmienili).

Tym razem punkt ciężkości przenosimy ze Snu na Śmierć, moim zdaniem jak najbardziej zasłużenie, bo czyż życie (sic!) Śmierci nie jest intrygujące? Najlepiej wypadają długie, kilkuczęściowe opowieści - "Wysoka cena życia" oraz "Pełnia życia", w których poza samą siostrą Morfeusza spotykamy również inne znajome - Hettie oraz Hazel czy Foxglove. Kilka opowieści występują w innych tomach, więc możemy je sobie powtórzyć, a na końcu zaś dostajemy galerię pięknych grafik, przedstawiających Śmierć. Niektóre z nich są naprawdę przepiękne. Zaś sama opowieść - cóż, zostawia pełen niedosyt, bo... chciałoby się więcej. Bo poprzez Śmierć wspaniale można opowiadać o życiu. Ale cóż - wszyscy ją spotkamy, prawda?

Nie chciałem czytać Uwertury. I nie, nie dlatego że nie chciałem się żegnać na dobre z tą serią; po prostu nie czułem takowej potrzeby, miałem wrażenie, że ta seria zrobiła już w moi życiu swoje. Ale oto jestem. Nie będę udawał, że rozsupłałem wszystkie węzły, połączyłem wszystkie kropki, wypełniłem luki i dostrzegłem wszystkie elementy uniwersum, które ten zbiór uzupełnia. Główną serię skończyłem raptem kilka tygodni temu, a już nie pamiętam z niej wiele poza kilkoma obrazami i kilkoma (bodaj bardziej wyrazistymi) uczuciami. Uwertura to stanowczo nie jest tylko okazja, żeby ponownie spotkać znane postaci. Dostajemy tu kontekst, poznajemy dokładniej złożoność uniwersum. Już główna seria “Sandmana” skrupulatnie budowała złożony, dziwny świat, deklarowała jego zasady, natomiast “Uwertura” idzie dalej: pozwala sobie te zasady łamać. Niesamowite to zjawisko, niesamowite studium wyobraźni. “Uwertura” dla Sandmana jest niejako tym, czym Sandman dla rzeczywistości. Co kluczowe w przypadku tego albumu, mamy tu do czynienia z wizualnym cudem. Kreska jest nowoczesna, kreatywna, czasem szczegółowa, czasem eksperymentalna. Imponuje i zachwyca pomysłowością, rozmachem, kompozycją, wyczuciem, WYOBRAŹNIĄ. Także polecam. Jest to „Sandman”, ale w pewnym sensie trochę bardziej niż zazwyczaj. Po więcej recenzji zapraszam na Instagram: @traczytanko

Za zeszyty 1-10 "Preludia i nokturny" do "Przebudzenia" 8/10. Jak na pierwsze dorosłe komiksy, jestem zaskoczony z jaką przyjemnością mi się to czytało i oglądało. "Panie Łaskawe" to 9/10 - absolutnie najlepszy zeszyt z tych dziesięciu.

Kolejny mega pokręcony pomysł - wrzucenie Barbie z grupą freakowego towarzystwa do Krainy Snów! Wyszło świetnie, easter-eggi związane z Kenem jako małą cegiełką budują monumentalność całego numeru, tylko utwierdzają w przekonaniu, że Gaiman to ma łeb. Rysunek, być może przez to, że numer mimo wszystko jest bardziej "przyziemny" nie kłują tak mocno w oczy.

Nie muszę powtarzać, że seria Sandman to arcydzieło kompletne. Ikona łącząca mitologię, wierzenia, literacki folklor oraz fantastykę z psychodelią, tworząc na tyle odrębny świat, że można się w nim zatracić. Podróż przez epoki, czasy współczesne, a także światy nieistniejące, lub nieznane zwykłym śmiertelnikom. Gdzież taka podróż może się odbyć jeśli nie we śnie? "Dom Lalki " to motywy kontynuacyjne znane z Netflixowego serialu. Z małymi drobiazgami. Adaptacje nie do końca są wierne od deski do deski. Tak jest i w tym przypadku gdzie pojawiają się krótkie wstawki - w mandze nazwalibyśmy to filerami, z tym że tutaj sceny są celowe i wyjaśniają kolejne wydarzenia. W ten sposób pojawia się pominięta w serialu hisoryjka o miłości Khaikula - quasi afrykańskiego odpowiednika Morfeusza. Historia przedstawiona w formie legendy przekazanej pretendentowi do wejścia w świat dojrzałości w plemieniu nieznanego nam świata. Głównym motywem jest znane z serialu pojawienie się Wiru - Rose, będącego krewniaczką jednej z ofiar choroby snu, jaką opanowała świat, kiedy Morfeusza więził Magnus. Znikąd jednak pojawia się kilka postaci. Jest nią właśnie Rose, oraz jej brat Jed. W świecie jawy Rose wzięła za Wyzwanie dla siebie odnalezienie zagubionego brata. Ani Rose, ani Jed nie zdają sobie wtedy sprawy, że władają nimi koszmary zbiegłe z królestwa snu. Równolegle do poszukiwań brata Wiru, pojawiają się kolekcjonerzy, którzy udaremniają poszukiwania Jeda, a na dodatek Wirem interesuje się również największy koszmar stworzony przez Morfeusza - Koryntczyk. Dochodzi do kilku bitew odbytych w snach bohaterów. Sandman odzyskuje władzę nad koszmarami. Kilku unicestwia, kilka nowych stwarza. Najważniejsza bitwa jednak zachodzi pomiędzy Sandmanem a Wirem. Sen zmuszony jest zniszczyć Wir, tym samym Rose. W ostatecznym momencie pojawia się Unity - kobieta, która miała być Wirem gdy Sen był zniewolony, babka Rose. Starsza wówczas kobieta, oddaje swoje istnienie na rzecz ocalenia Rose i odebrania jej mocy Wiru. Baśniowa fabuła odgrywająca się w czasach współczesnych porywa swą niezwykłością i tak znaczącymi scenami. Seria Sandmana jest jedną z najoryginalniejszych jeśli chodzi o świat przedstawiony, postaci tak charakterystyczne, że już przedarte do popkulturowej niszy, bo jednak skupione bardziej na doroślejszym odbiorcy, niemniej sen jest przecież stworzony głównie dla dzieci. Te niestety nie chcą spać, a więc pokażmy go bez żadnych upiększaczy i niech zmaga się on z rzeczywistością nie do zniesienia. Są jeszcze inni Nieskończeni, dający nam wiele możliwości w całym uniwersum. Zanim poznamy jednak kolejnych braci i siostry Morfeusza, nie mogę się doczekać i nie wiem czego się spodziewać w kolejnych tomach. Te wydanie "Domu Lalki" podzielone na dwie części jest zachowane w dość mrocznej otoczce. Same ilustracje nie są najidealniejsze, jednak główne kadry najważniejszych scen zapadają w pamięć. Odziany w noc często nawiązuje do swoich "Uwerturowych" inkarnacji zmieniając wygląd. Szczególnie w rozdziałach nieumarłego żyda, gdzie Sandman spotyka się co 100 lat ze śmiałkiem, który nie bał się śmierci. Sen znowu wygrywa, odnajduje swoje koszmary i wraca z nimi do swego świata, lecz wiele z nich zapewne zostało rozproszonych po świecie. Wir przestał istnieć, a wszystko było jakby rozegraną scenką marionetek ciągnionych za sznurki. Czy aby to koniec ingerencji Rose w świat snu? Dowiedzmy się z kolejnych tomów!

Komiks ukazuje dwie równoległe historie – życie mieszkańców kamienicy w Nowym Jorku oraz bajkowy świat krainy snów. Gaiman bawi się kontrastem pomiędzy kolorową baśnią a brutalną rzeczywistością. Bohaterki, w tym para lesbijek i transpłciowa kobieta, stanowią odważny krok w przód w reprezentacji społeczności LGBTQ+, choć trudne tematy mogą wywoływać dyskusje. Stworzony 30 lat temu komiks wciąż wstrząsa i fascynuje, stawiając pytania o nasze wewnętrzne światy.

Zaczynałem czytać komiksy od pasków Ś.M. W kolekcji przeczytanych mam tak z 3 tyś. Więc wiem o czym piszę. Sandman to powieść graficzna narysowana z idealnym wyczuciem i estetyką chwili ( narracji ).Tak więc ludzie którzy piszą że kreska nie taka i owaka mylą się niesamowicie. Jestem przekonany że to typ człowieka który idzie do galerii patrzy na obraz J. Pollock i mówi a fuj co za mazy. Jeżeli zaś chodzi o tematykę samych opowieści ( narracji ) Poznajemy tu najróżniejsze historie, legendy, baśnie i o to w tym chodzi, nie trzeba się doszukiwać 64 dna z przekazem moralnym.

Tę historię podobno wypuścił Gaiman wcześniej, jako ilustrowaną powieść. Recenzja będzie dot. komiksowej adaptacji P. Craiga Russel’a, rysownika, który też jest autorem scenariusza(?). Nie wiem na jakie zmiany sobie pozwolił wobec oryginału. Akcja toczy się w feudalnej Japonii. Lisica (kitsune) i borsuk (tanuki) zwierzęta uważane za magiczne, chcą przegonić mnicha z małej światyni, jednak sztuczki obu istot na chłopaka nie działają. Niespodziewanie lisica zakochuje się w człowieku. Potem jakiś gruby mistyk chce doprowadzić za pomocą snów i magii tego mnicha do śmierci, ponieważ… nie wiem czemu, wersji było parę. Ruda próbuje pokrzyżować te plany, poświecić się, pomaga jej Sandman. Ostatecznie jedno umiera, drugie mści się, itd. Love story napuszone, jak lisia kita. Uczucie między człowiekiem i lisem – słabo to czułem. Kto czytał Sandmany, dostrzeże powtarzalność motywów. Najgorsze, że tytułowego "łowienia/przejmowania snów" nie zrozumiałem. Może się nie znam, ale czar rzucony na mnicha można było łatwo zneutralizować, gdyż był on dość złożony... Ale jak uwierzyć, że zwykły mnich bez trudu rozpoznał sztuczki lisa, a mistyk, magik, wróżbita, któremu służyły demony, dał się nabrać, jak szeregowy bambik? Na koniec kruk pyta Sandmana, czy ta historia czegoś go nauczyła. Władca Snów milczy. Ja też. Ocenę windują piękne rysunki Russela i śliczne kolory. O miejscu osadzenia akcji wspominać nie muszę. Prezent dla fanów Sandmana, którzy zbierają wszystko z tego uniwersum. Jednak stare Sandmany, noo, kiedyś to było. Tutaj - kolorowa bajka. Naciągane 6/10. 31.08.25

Jedno wielkie wow. Nie lada sztuka stworzyć bardzo eksperymentalne dzieło, zarówno w warstwie wizualnej, jak i fabularnej, a jednocześnie zrobić to w sposób bardzo czytelny i przynoszący dużą przyjemność i zagłębienie się w historię Sandmana bez dodatkowego rozkminiania biegu wydarzeń. Wplatanie motywów z popkultury potęguje to wrażenie.

Kontynuacja historii o przekazaniu klucza do bram Piekieł z świetnym wtrąceniem na początku, traktującym o historii Charlesa Rowlanda (wow, jak to było dobrze powiązane w kontekście całego tomu). Niewiele więcej można tutaj napisać, świetna fabuła i tragiczne rysunki.

Bardzo czytelna część, w odniesieniu do innych tomów serii Gaimana. Dla mnie, to ogromny plus. Można skupić się na fabule, która ze strony na stronę nieustannie ciekawi, zaskakuje i porywa do dalszego poznawania świata przedstawionego. Stworzone "światy" (?), grupy, postacie im przewodzące zapowiadają naprawdę grubą kontynuację. Choć część "Pora mgieł cz.1", jawi się bardziej jako intro do dalszych wydarzeń, sama w sobie bardzo dobrze się broni. Spotkanie Śnienia ze swoją rodziną (wow, świetnie napisane), następnie przygotowania i wizyta w Piekle są fascynujące. Nie ma w tej części słabego ogniwa. Jedynie, jak przy innych tomach, rysunek woła o pomstę do nieba. Nadal nie wiem, czy to wynik niechlujności, czy celowego zabiegu, ale oniryczność, eksperymentalność i abstrakcja świata przedstawionego, aż proszą się o godny rysunek, a tutaj odnoszę wrażenie tworzenia "po łebkach", aby tylko odhaczyć dane okienko. Brak skupienia się na szczegółach bardzo mocno dysonuje z fabułą.