Russia House

Z plusów można powiedzieć że książka jest napisana przyjemnym językiem i sprawnie się czyta. Z minusów: główny bohater rozwiązuje zagadkę poprzez przypadkowe odkrycia wynikające z impulsywnych decyzji. Dodatkowo nie ma praktycznie swoje zadania. Zachowuje się jak taka chorągiewka na wietrze. Zwrot akcji na koniec ŻADEN- a sama zagada- BARDZO słaby DAN BROWN. I jeszcze tak hermetyczne środowisko, w którym każda wspomniana postac musi mieć kluczowe znaczenie, a nie odpowiada na pytania : co się stało z mailem z maszynopisem, kto pobił tego ducha i dlaczego Premier znał bombowca?

Dashiella Hammetta „Szklany klucz” - klasyczny hard-boiled W ramach poznawania twórczości klasyków amerykańskiego kryminału musiałem sięgnąć w końcu, nie tylko dlatego, że tak wypadało, po jakieś dzieło mistrza czarnego kryminału (właściwie kanonu hard-boiled, a to nie to samo) Dashiella Hammetta (1894-1961), pisarza, scenarzysty i aktywisty politycznego, którego nieśmiertelnym uczyniły jego powieści detektywistyczne. Na początek pominąłem jego chyba najbardziej znane, kultowe dzieło, czyli „Sokoła maltańskiego”, a wziąłem się za „Szklany klucz”. Wybrałem książkę w tłumaczeniu Julity Wroniak-Mirkowicz czytaną przez Leszka Teleszyńskiego. Od razu powiem, żeby się nie rozwodzić, że przekład spełnił moje oczekiwania, a lektor okazał się idealnie dopasowany do dzieła, którego interpretację mu powierzono. Nie, żeby wzniósł się na jakieś wyżyny, ale sprawił się na piąteczkę, a resztę zrobił jego tembr głosu i styl czytania dopasowany do epoki, miejsca i specyfiki fabuły. „Szklany klucz” to typowy, po naszemu, czarny kryminał, ale nazwa anglosaska tego gatunku hard-bloiled oddaje znacznie lepiej istotę tego kanonu, w którym Hammett zyskał tytuł Mistrza i którego ta powieść jest klasycznym przykładem. Główny bohater, o którym wiemy niewiele poza tym, że jest hazardzistą i zna bardzo wielu ludzi, próbuje rozwiązać zagadkę zabójstwa syna znanego amerykańskiego senatora. Protagonista wchodzi więc w rolę detektywa, ale nie jest to klasyczna powieść detektywistyczna, bowiem metoda naszego śledczego jest specyficzna. Polega ona na prowokowaniu, a często i zbieraniu łomotu, a przy okazji szukaniu informacji, typowaniu i weryfikowaniu kolejnych hipotez w ogniu sprowokowanych konfliktów, a nie na żmudnym analizowaniu stanu zastanego po zbrodni. Wiele się dzieje w szemranym towarzystwie, dużo w tym przemocy, ale bez epatowania cierpieniem, wynaturzeniami seksualnymi, czyli tym, czym do przesady próbują kusić czytelników aż zbyt liczni dzisiejsi autorzy chcący się dostać na listy przebojów. Hammet świetnie ukazał banalność zbrodni, banalność przemocy i ciemną stronę wyższych sfer. Powieść (pierwodruk 1931) ewidentnie oparła się działaniu czasu. Na podstawie jej samej nie sposób powiedzieć, czy napisał ją współczesny światu przedstawionemu, czy genialny nam współczesny stylizujący na amerykańskie retro. Gorąco polecam, choć raczej miłośnikom gatunku oraz tym, którzy chcą poznać specyficzny i nieporównywalny z niczym innym klimat hard-boiled. źródło: https://klub-aa.blogspot.com

Sięgając po tę pozycję byłem pełen nadziei, bowiem Hammett uznawany jest za prekursora czarnego kryminału. To on jest również autorem znakomitego klasyka "Sokół maltański". A że uwielbiam kino noir, to byłem ciekaw jak zaprezentuje się takie opowiadanie na kartach powieści. No i powalić mnie nie powaliło. Debiutanckie dzieło Hammetta opowiada o bezimiennym detektywie, który przyjeżdża do fikcyjnego miasta Personville (ironicznie zwanym Poisonville) w celu rozwiązania morderstwa. Tam wpada w sam środek przegniłego bagna. W miasteczku gangi, skorumpowani gliniarze, różna masa rzezimieszków to chleb powszedni, a i nasz bohater nie jest świętym. Na papierze wygląda to świetnie, w praktyce nie do końca. Przede wszystkim zabrakło mi jakiegokolwiek zarysowania postaci, nawet o detektywie niewiele wiemy. Treść książki ograniczona jest do niezbędnego minimum, ciągle się coś dzieje, pada dużo nazwisk, więc łatwo się też pogubić. Trudno się z kimkolwiek utożsamić, kimś się przejąć, bo to bardzo papierowe postacie. Dobre są natomiast dialogi, przesycone ironią, cynizmem i stosownymi one-linerami. Ale cóż, tyle mi nie wystarczyło, im dłużej się czytało, tym większa obojętność losami Personville. Nie skreślam jednak Hammetta i po literackiego "Sokoła maltańskiego" z pewnością sięgnę. Liczę też, że styl Raymonda Chandlera bardziej mi podejdzie, jeśli mowa o legendarnych autorach czarnego kryminału.

Lektura książki kojarzy się z jazdą pociągiem szybkich prędkości, liczy się jedynie dotarcie do stacji docelowej, a tak naprawdę, powieść od której ciężko się oderwać, chęć poznania rozwiązania samej operacji w tym przypadku jest o wiele silniejsza. Warto przeczytać dla samego obrazu podziału politycznego Europy po zakończeniu drugiej wojny światowej, okresu tak trudnego, Autor w wyjątkowy i bardzo dla siebie charakterystyczny sposób prowadzi Czytelnika przez mroczny "świat" agencji rządowych kierujących pracą wywiadu. Osobiście zauroczył mnie główny jej bohater, "stary wyga", osoba bardzo dociekliwa, szczegółowa, cierpliwa, wymagająca od siebie nawet zbyt wiele, zadająca pytania które otwierają kolejne "zamknięte drzwi", to nie typ buldoga o szerokim karku, pokiereszowany prywatnie przez życie, jednocześnie wierny pracy, polecam, jestem ogromnie zaskoczony, książka która zbyt długo leżała na mojej półce.

Powróciłem po latach do niezłego kryminału dziejącego się w Moskwie w czasach Breżniewa. Co ciekawe autorem jest Amerykanin, to niezwykłe, bo autorzy zachodni z reguły piszą bardzo słabe rzeczy o Rosji, nie czują zupełnie specyfiki tego kraju, Martin Cruz Smith jest tu wyjątkiem. Intryga kryminalna zaczyna się tak, że w tytułowym parku Gorkiego odkryte zostają zamarznięte na kość trzy trupy (rzecz się dzieje w zimie) wszystkie ofiary zostały zastrzelone i okaleczone tak, by uniemożliwić ich identyfikację, nie wiadomo nawet dokładnie kiedy doszło do morderstwa. Sprawę prowadzi starszy śledczy moskiewskiej komendy miejskiej, inspektor Arkadij Renko, ale do śledztwa wtrąca mu się KGB, bo sprawa może pachnieć polityką. Nasz policjant/milicjant prowadząc śledztwo, jeździ po Moskwie, spotyka się z różnymi ludźmi, w tym z handlarzami ikon i futer syberyjskich, rozmawia też z cudzoziemcami skupującymi te rzadkie dobra za bezcen. Renko spotyka się nawet z członkami partyjnej nomenklatury, którzy zażywają kąpieli w tajnej łaźni mieszczącej się w podziemiach łubianki (świetna scena!). A w ogóle to śledztwo jest trudne, bo główny podejrzany jest chroniony przez KGB, które działa bezpardonowo, zabijają, albo usiłują zabić kluczowych świadków. Renko jest synem zasłużonego stalinowskiego generała, z tego tytułu ma dobre wejścia na różne salony, ale pozostaje outsiderem: mógłby zrobić dużą karierę partyjną lub wojskową, ale woli prowadzić śledztwo i dobić się prawdy, choćby najbardziej niewygodnej. Myślę, że jego motywem jest zwykła przyzwoitość, bo robiąc karierę, nieuchronnie by się zeszmacił. Jako kryminał rzecz jest nieco przegadana, ale jako portret Rosji czasów Breżniewa świetna. Mamy oto kraj z rozlewającą się korupcją; z członkami nomenklatury deklamującymi partyjne slogany, a tak naprawdę dbającymi tylko o władzę i pieniądze; ze zwykłymi ludźmi goniącymi za deficytowymi towarami; z rozprzestrzeniającą się przestępczością; z ogólną beznadzieją. Z jednej strony mamy pompatyczną i wszechobecną komunistyczną propagandę, która nikogo nie obchodzi, z drugiej – trudne, codzienne życie. Niestety, zakończenie książki psuje dobre wrażenie. Amerykański autor ulega terrorowi happy endu, no niestety w Rosji Sowieckiej typowy byłby 'bad end': Renko, który zadziera z KGB i prokuraturą winien zostać zabity lub zgnić w łagrze. Ale w książce jest inaczej: dostajemy przegadane, quasi-romantyczne, kompletne nierealistyczne zakończenie. To bardzo obniża ocenę książki.

Kapitalna książka! Le Carre w świetnej formie, z inteligentnym poczuciem humoru jakiego ze świecą szukać. Powieści nie czyta się jednak łatwo, bo cały czas trzeba czuwać, kiedy coś dzieje się naprawdę, a kiedy płyniemy z prądem bujnej wyobraźni tytułowego bohatera.

Ciężka to lektura. Takie jednak powinno być noir. Mimo, że musiałem ją sobie dawkować - przez całą lekturę miałem wrażenie obcowania z książką wybijającą się ponad przeciętność. Z klimatem który uderza od pierwszych stron i nie odpuszcza do samego końca. Jak dla mnie - rewelacja.

​'Marcowe fiołki' to wciągająca i pochłaniająca lektura, która w mistrzowski sposób przenosi czytelnika do Berlina lat 30. XX wieku. Powieść przedstawia nam cynicznego, choć dającego się lubić detektywa, Berniego Gunthera, którego unikalny sposób działania jest głównym atutem. ​Tym, co czyni tę książkę tak fascynującą, jest jej oryginalne i drobiazgowo oddane tło. Akcja rozgrywa się w okresie międzywojennym, a konkretnie w nazistowskich Niemczech lat 30. – w czasach ogromnej niestabilności politycznej, powszechnych nastrojów antyżydowskich i narastających napięć. To sceneria, która idealnie pasuje do gatunku detektywistycznego, ponieważ chaos i niepewność epoki stanowią bogate tło dla historii w stylu noir. ​Atmosfera powieści sama w sobie jest bohaterem. Wyczuwalne poczucie niepokoju i grozy przenika każdą stronę, skutecznie oddając ostatnie, burzliwe lata Republiki Weimarskiej. To silne poczucie miejsca i czasu jest prawdopodobnie największą siłą książki, często przyćmiewając samą główną zagadkę kryminalną. ​Chociaż bardziej pociągała mnie atmosfera powieści niż konkretna zbrodnia, którą bada Bernie, ta pierwsza część serii jest doskonałym wprowadzeniem. Pozostawiła mnie zaintrygowanego i chętnego do kontynuowania lektury pozostałych powieści o Berniem Guntherze.

w sensie jest naprawde fajne, ale liczba postaci spiskow intryg i powiazan jest przytlaczajaca na tyle ze, w odroznieniu od poprzednich tomow, przestaje to sluzyc fabule, no a przynajmniej 1/3 glownego rozwiazania jest wiadoma od samego poczatku, dlatego w sumie doceniam film ze skupil sie na tym co w tej ksiazce najlepsze, polowe rzeczy wywalil a to co nie pasowalo pozmienial

"dzień szakala" wypatrzyłem kilka lat temu na półce regału bookcrosingowego podczas oczekiwania na wizytę lekarską w przychodni. przygarnąłem od razu. po książkę sięgnąłem jednak dopiero po śmierci mistrza. o czym jest ta książka? chyba każdy fan literatury wie. o Szakalu, który za niemałe pieniądze bierze mokrą robotę i zmierza sprzątnąć francuskiego prezydenta De gaulle'a. przeszkadza mu w tym komisarz Lebel. Frederick Forsyth pisząc tę powieść był w szczytowej formie. historia opisana na kartach jest przedstawiona szczegółowo i co najważniejsze spójnie z rzeczywistością. czytałem z wypiekami na twarzy. w pewnym momencie nie umiałem się oderwać. uważam, że każdy fan literatury, obojętnie jakiej, powinien znać tę pozycję.

Dla mnie to przede wszystkim powieść o kłamstwie, w które czasem po prostu CHCE się wierzyć. Satyra autora dotyczy lat odległych, ale gdy patrzeć uważnie, współczesność notorycznie wciska nam wszelkiej maść kity, teorie, fabrykując "dowody". Ocalić człowieczeństwo w ludzkości może jedynie prawda - dziś zdecydowanie towar deficytowy. A że prawda bywa groźna? Cóż...

Jest to jednak zupełnie inna książka niż pozostałe części o detektywie Marlow. Tym razem nasz detektyw w zasadzie nie ma do rozwiązania jakieś skomplikowanej historii. Bardziej jest to opowieść w stylu Agaty Christie. Tutaj bohater jest przedstawiony z zupełnie innej strony i jest to bardzo pozytywna strona. Przyjaźń i nienawiść tutaj się mieszają ze sobą. Zaskakujące jest zakończenie opowieści, bo wydaje nam się jakbyśmy mieli się już nie spotkać z detektywem.

Jedna z najslynniejszych powiesci Fredericka Forsytha przenosi nas do Niemiec w poczatkowych latach 60-tych. Dziennikarz Peter Miller przypadkowo wchodzi w posiadanie pamietnika, ktory pozostawia po sobie, popelniwszy samobojstwo, byly wiezien obozu koncentracyjnego w Rydze, zyd z pochodzenia. Peter po dokladnym zapoznaniu sie z tymi danymi postanawia wytropic bylego kata z tegoz obozu Eduarda Roschmanna. Nie podejrzewa nawet z jak duzym niebezpieczenstwem staje twarza w twarz. Przy okazji odkrywa organizacje Odessa, ktora jest bardzo bogata instytucja, nieoficjalna oczywiscie, ktora pomaga w ukrywaniu sie i ucieczkach z kraju bylym nazistom. Roschman ma takze decydujace znaczenie dla panstwa zydowskiego, poniewaz jest kluczowa persona w przygotowaniu rakiet naprowadzajacych dla Egiptu w nadchodzacej wojnie z Izraelem. Z tego tez powodu izraelski kontrwywiad takze szuka Eduarda, z czasem tez wspolpracujac przypadkowo z Millerem. Doskonaly thriller, wciaga od samego poczatku i trzyma w napieciu do samego konca. Zdarzaja sie oczywiscie male niedociagniecia, lecz pomimo tego warto przeczytac. Polecam.

Wyśmienita powieść. Tom Wolfe jest bezbłędnym demaskatorem i obserwatorem amerykańskiego społeczeństwa. "Facet z zasadami" to błyskotliwie napisany pamflet, w którym krytyce poddana została amerykańska finansjera, świat biznesu i polityki. Jednak powieść nie jest tylko prostolinijną satyrą na amerykańskie realia i społeczeństwo, ale przede wszystkim bardzo inteligentna i wielowarstwowa powieść z iście mistrzowską fabułą. Losy dwóch bohaterów w finałowej scenie przecinają się wzajemnie i nadają całej powieści niezwykłej egzystencjalnej głębi. Ta z pozoru żartobliwa przypowieść o zblazowanym magnacie i pechowcu z nizin społecznych staje się w pewnym momencie wykwintnym poematem na temat rzeczy najważniejszych, czyli hartu ducha, wierności zasadom, lojalności i konfliktu ducha i materii. Trzeba koniecznie wspomnieć, że oprócz wyśmienitej galerii pełnokrwistych bohaterów, na wyróżnienie zasługuje obraz Atlanty końca XX wieku widziany oczami pisarza, a przyznać muszę, że jest to kreacja najwyższej próby. Powieść jest wyjątkowo obfita i ma eklektyczną budowę. Jest to zarówno komedia, jak i moralitet, czy choćby powieść psychologiczna, a nawet filozoficzna, głównie za zasługą genialnego wątku z filozofią stoicką. Momentów w książce, które zapierają dech w piersiach, wywołują salwy śmiechu, czy powodują zadumę i refleksję, jest tutaj bez liku. Szczególną uwagę przykuwa epizod Conrada w kalifornijskim więzieniu. Tutaj groza miesza się z groteską, naturalistyczne opisy i walki o przetrwanie głównego bohatera mocno tarmoszą czytelnikiem, na zmianę powodując śmiech i przerażenie. Koniec tej wybitnej książki pozostawia w czytelniku smutek na niechybną perspektywę rozstania się z bohaterami. Jednak z racji popadnięcia w refleksję, zostawia wyraźny znak, że właśnie zakończyliśmy przygodę z jedną z najwybitniejszych powieści, z jakimi przyszło nam się zetknąć.

Literatura szpiegowska nigdy się nie starzeje. Zwłaszcza taka, która napisana jest błyskotliwym językiem, a akacja toczy się wartko. Do takich powieści należy ta książka. Od czasu do czasu lubię sięgnąć po takie pozycje, które nie są intelektualnym wyzwaniem z jednej strony, a z drugiej sprawiają czytelniczą frajdę. Idealna na wakacje.

Nasz bohater tym razem będzie musiał odkryć kto stoi za hazardowymi długami i dlaczego tym razem ich nie uregulował choć ma bogatą żonę. Co takiego wyjątkowego jest w zdjęciach rozebranych pań i czy na prawdę warto być prywatnym detektywem. Podobała mi się ze względu na klimat tajemniczości. Nie jest to co prawda opowieść jak poprzednie, ale w sumie nie musi być.

Urzeczony rewelacyjnym "Konklawe", postanowiłem przeczytać inne powieści Roberta Harrisa. Wybór padł na "Indeks strachu" - thriller technologiczny z 2011 roku, opowiadający o Alexie Hoffmannie, założycielu funduszu hedgingowego, do którego pewnej nocy włamuje się jakiś typ. Nic nie kradnie, ale uciekając, nokautuje Hoffmanna gaśnicą. Moja pierwsza myśl: kolesia załatwił Grzegorz Braun. Ale to nie był on. Co równie dziwne, tego samego dnia, tylko trochę wcześniej, ktoś przysłał Alexowi pierwsze wydanie dzieła Darwina. Rzecz dosyć kosztowna, a szybki research wykazał, że nie stała za tym ani jego żona, ani wspólnik. No dobra, Alex dostaje w łeb, włamywacz ucieka, żona Alexa wzywa policję i rozpoczyna się dochodzenie - i to wszystko na niespełna dobę przed prezentacją nowego algorytmu VIXAL-4, który ma zrewolucjonizować pomnażanie zysków klientów firmy Hoffmanna oraz samego pana prezesa, oczywiście. Czy włamanie ma coś wspólnego z planowaną prezentacją? Alex zaczyna podejrzewać, że tak, zwłaszcza gdy okazuje się, że ową książkę kupił rzekomo sam. W grę wchodzą dwie możliwości. Pierwsza: ktoś (konkurencja albo utajony wróg) bawi się z nim w kotka i myszkę. Druga opcja jest taka, że Alex wariuje. Ponownie, ponieważ w przeszłości już raz przeszedł załamanie nerwowe. I właściwie cała akcja "Indeksu strachu" skupia się właśnie na tej niepewności: czy faktycznie Alexowi odjeżdża peron i zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością? Czy może ktoś tak to wszystko ustawia, aby przekonać zarówno Alexa, jak i jego najbliższych, że dzieje się z nim coś złego? Na tym motywie bazuje cała intryga i to nie jest złe. Harris potrafi przykuć uwagę, trzymać czytelnika w niepewności. Problem w tym, że "Indeks strachu" ma w sobie zbyt dużo ekonomicznych niuansów i terminologii, które brzmią jak zaklęcia rodem z Hogwartu. I chapeau bas dla Harrisa za to, że zrobił dogłębny research tematu, że naprawdę wszedł w sprawy funduszy hedgingowych głęboko i starał się nam tę zdobytą wiedzę przekazać, ale odniosłem wrażenie, że jest tego ciut za dużo, zwłaszcza że koniec końców niewiele to wnosi do clou całej historii. Trochę inaczej wygląda poruszany w powieści temat nowych technologii i sztucznej inteligencji. Przypomnijmy, że "Indeks strachu" Harris napisał w 2011 roku, czyli ponad dekadę przed boomem na AI. Pod tym względem powieść wydaje się wręcz wizjonerska, a na pewno bardzo na czasie - zwłaszcza że pokazuje nie tylko wielkie możliwości, jakie daje nam sztuczna inteligencja, ale również, jak poważne zagrożenia ze sobą niesie. Robert Harris to znakomity pisarz, który doskonale potrafi posługiwać się słowem i buduje napięcie jak mało kto. I to, co najlepsze u tego autora, znajdziecie w "Indeksie strachu", łącznie z ciekawymi, niejednoznacznymi bohaterami. Sam Alex jest raczej aspołecznym typem, ale mimo to nie życzyłem mu źle - jego trudny charakter pozostaje na akceptowalnym poziomie. Największy problem, jaki mam z tą powieścią, to zbyt ciężki temat. Finanse na poziomie giełdowym to coś, co może nudzić przeciętnego czytelnika - i były momenty, że i ja miałem dość. Te fragmenty trochę zaburzają dynamikę thrillera, ale generalnie "Indeks strachu" oceniam jako powieść dobrą. Chciałoby się powiedzieć „tylko dobrą”, bo po rewelacyjnym "Konklawe" miałem bardzo duże oczekiwania. No właśnie - może za duże? Po dwóch powieściach jeszcze trudno przesądzić, dlatego pewnie niebawem sięgnę po kolejną książkę Harrisa. Dla kogo jest więc "Indeks strachu"? To powieść dla ścisłych umysłów, fanów giełdy i nowych technologii. No i miłośników thrillerów, którzy nie boją się niełatwych tematów finansowych.

Historia jednej operacji agenta CIA służbowo czytającego książki, wykonanej z własnej inicjatywy. Jakże skondensowana treść, blisko realiów, żadnych pobocznych opowieści. I tylko fakt, że agent nie szkolony do działań operacyjnych wymierza sprawiedliwość, świadczy o tym, że jest to fikcja literacka. Film z Redfordem był znakomity, może dlatego ta książka już tak nie wciąga.

Nie umiem obiektywnie ocenić tej książki. Z jednej strony wielowątkowa historia, która porusza ważne kwestie społeczne z drugiej mocno rozciągnięta opowieść, która mogłaby zostać streszczona na przynajmniej o połowie mniejszej liczbie stron. Nie była zła i nie była wybitna. Nie mogę powiedzieć, żebym się męczyła czytając ją, ale nie mam tez poczucia, że zapadnie mi w pamięć.

Książka faktycznie na 6. Nie jest to zła literatura, natomiast nieszczególnie mnie urzekła. Dość przewidywalna. Szkoda, że nie ma nowszego wydania, przez co długo się z nią męczyłam. Mała czcionka, niewielka interlinia. Liczę, że bum na nią ruszy po serialu, który się niedawno ukazał. Być może zostanie wydana ponownie. Jeśli ktoś oglądał serial, to zachęcam do przeczytania książki. Sama tak zrobiłam i co stwierdzam? Że serial nie jest wierną ekranizacją książki, a raczej jej inspiracją.