Purpurowa sieć

Pamiętam jak kiedyś, trafiłam w sieci na film, na którym przeprowadzony został pewien, eksperyment. Polegał on na tym, że dziewczynę, która zgłosiła się na ochotnika, postawiono na środku wielkiej sceny, i pozwolono, na to by inni zrobili, bez konsekwencji z nią co tylko pragną. Był to eksperyment przeprowadzany, w jakiejś szkole, więc, w granicach rozsądku, ale zapadł mi w pamięć, ponieważ, zapewne spodziewano się, że jak, tak ta dziewczyna będzie stała, to większość ochotników zechce ją przytulić. Bardzo się mylono, najwięcej osób chciało ją... opluć...
"Purpurowa sieć" to książka, która pokazuje, że takie rzeczy, jak owy eksperyment dzieją się na codzień, tylko że tam już nikt się w niczym nie hamuje, a wręcz przeciwnie - podkręcanie tortur, wymyślanie coraz to oryginalniejszych, i bardziej brutalnych, jest pożądane. W pewnych kręgach, ludzi korzystających z dark-web, uznawane są za normalne źródła rozrywki. Zarówno dojrzali mężczyźni, zwykle z kręgów wyżej postawionych osób: politycznych, prokuratorskich, lekarskich ito.:, jak i młodzi nastolatkowie, szukają wrażeń, oglądając brutalne nagrania, płacą za to spore pieniądze, czują się lepsi od innych, czują że ich zainteresowania wznoszą się na inny wyższy poziom, a to wszystko za cenę ogromnych pieniędzy i własnego człowieczeństwa. Wiele osób, kobiet, dzieci zostaje porywanych każdego dnia na świecie, większość z tych dzieci, nie wróci już nigdy do swojego domu, a przed śmiercią przeżyje istne piekło, swoim bólem, strachem, ciałem przypieczętuje chore fantazje bogatego starca sprzed ekranu, który jego wyniszczającą śmierć obejrzy z drinkiem w ręce i uśmiechem na ustach, a potem pójdzie i ucałuje własne dzieci do snu, własne dla których nie będzie już taki brutalny. Wszystko co najgorsze siedzi w człowieku, ludzie wylewają bawiąc się krzywdą innych, to ich dowartościowuje. Nie tylko urządzane są pokazy, tortur, gwałtów i wymyślnych śmierci, niektórych bardziej kręcą walki na śmierć i życie pomiędzy dzieciakami. Po prostu, zamiast obstawiać kto wygra mecz w piłkę, wolą obstawić, które dziecko zabije które. Taka ot forma hazardu. Choć część opisywanych spraw, to tylko fabuła, niezaprzeczalnym faktem jest istnienie takiego miejsca, rzeczywiście w dark webie. Jak ma się ono do fabuły, jest takie samo, łagodniejsze, brutalniejsze? Z jakim zasięgiem i intensywnością działa? "Nie podnoś dywanu, jeśli nie chcesz wiedzieć co pod niego zamieciono" - mówi cytat, z "Purpurowej sieci" i ciężko mu w tym kontekście zaprzeczyć...
Grupa przestępcza jest bardzo profesjonalna i mocno rozbudowana, ogromną trudność sprawia hiszpańskim policjantom namierzyć kogokolwiek z tej siatki i zatrzymać, niosące śmierć i cierpienie, internetowe rytuały. Elena -główna inspektorka, jest zaparta, ponieważ purpurowa sieć, jej również zniszczyła życie prywatne. Kilka lat temu został uprowadzony jej syn Lucas, zniknięcie jego bez śladu, doprowadziło Elenę i jej męża do rozwodu. Po prostu rodzice nie poradzili sobie z takim psychicznym obciążeniem, nie oni jedni i nie ostatni. Ten schemat bowiem powtarza się w książce często, tylko z innych perspektyw. Widzimy tu bezgraniczną miłość do dziecka, do czego jest zdolna, jakie niesie konsekwencje. Jako matki przed narodzinami jesteśmy z naszym dzieckiem jednością - jednym ciałem, i chyba po porodzie nie do końca jest tak, że się rozdzielamy. Może i jesteśmy osobnymi organizmami, ale tak jakby łączy nas z naszymi dziećmi nierozerwalna, niewidzialna nić. W przypadku, kiedy dziecko popełnia jakiś błąd, a już tym bardziej jeśli staje się brutalne, czerpie radość z krzywdy innych, albo jeszcze gorzej - sam staje się mordercą, jako rodzice obrzucamy się wzajemnie błotem, jakby to z góry pewne, musiało być, że błędy dziecka wynikają z błędów wychowania, jakby dziecko samo, nie zależnie od nas nie mogło ich popełniać. Elena jest ofiarą tego schematu, jej syn jest ofiara jak i oprawca purpurowej sieci, jej były mąż nie wie wszystkiego, bo po wszystkim co się stało, nie chciała mu mówić. Elena popełnia sporo błędów, ale nie wychowawczych. Kiedy jej życie prywatne miesza się ze sprawą służbową czuje jak traci grunt pod nogami, jak zamiast dowodzić, coraz bardziej zniechęca do siebie zespół, zmęczony już ciągłym poświęcaniem się bez słowa wyjaśnienia, w końcu jednak trafia na dobry trop... Czy uda jej się odnaleźć swojego syna, uratować go i inne dzieci z rąk oprawców? Czy może rozwiązać purpurową sieć i skończyć raz na zawsze z siejąca grozę i cierpienie internetową witryną?
To kryminał, który zaczyna się mocno, kończy mocno, a pomiędzy rozpoczęciem a zakończeniem trwale utrzymuje napięcie, delikatnie zwracając uwagę czytelnika na problemy, głównie wagi rodzicielskiej. Nie jest to książka lekka w odbiorze, nie jest to też taka, którą można łatwo zapomnieć, czy przekartkować. Zapewne nie da się też z nią odstresować. Jest to po prostu bardzo dobry kryminał, który nie pozostawi żadnego czytelnika, bez choćby jednego głębszego przemyślenia.
Bardzo ciekawy był dla mnie również wątek miłości jaka rozwinęła się pomiędzy funkcjonariuszem, a przestępcą. Zarówno on i ona nie myśleli, że na prawdę się zakochają, i oboje wyszli z tego... hmm... niekorzystnie, no bo taka miłość nie miała prawa zaistnieć, a co dopiero skończyć się szczęśliwie. Praca funkcjonariusza wymaga poświęceń, to bardzo przykre, gdy wymykają się one spod kontroli, i dotykają jego spraw osobistych. Niestety nie jest łatwo, a jak często my jako społeczeństwo obrzucamy jeszcze błotem funkcjonariuszy, jeśli nie mogą czegoś ustalić w śledztwie?
Kim my wszyscy w ogóle jesteśmy jako ludzie? Jak to możliwe, że drzemie w nas uśpione tyle brutalności i zła?

Pamiętam jak kiedyś, trafiłam w sieci na film, na którym przeprowadzony został pewien, eksperyment. Polegał on na tym, że dziewczynę, która zgłosiła się na ochotnika, postawiono na środku wielkiej sceny, i pozwolono, na to by inni zrobili, bez konsekwencji z nią co tylko pragną. Był to eksperyment przeprowadzany, w jakiejś szkole, więc, w granicach rozsądku, ale zapadł mi w...