Przyjaciel Północy

Prosta, acz sympatyczna opowieść o świni Malwinie, która - wpierw biorąca udział w eksperymentach w laboratorium - ucieka z transportu do (prawdopodobnie) rzeźni. Tak się składa, że ląduje akurat w Lesie Kabackim... gdzie spotyka przyjazne stado dzików, w tym znanego z wcześniejszej książki autora Dzika Dzikusa. Dziki postanawiają pomóc Malwinie i odeskortować ją do bezpiecznego miejsca - azylu, w którym świnie mogą żyć spokojnie i nie skończyć jako szynka. Oczywiście po drodze będą przygody i trudności, a nawet kariera i zdjęcia w gazetach! Książkę można czytać bez znajomości Dzika Dzikusa. A na uwagę zwraca zwłaszcza przepięknie ilustrowane wydanie w twardej oprawie, na dodatek z drukiem przyjaznym dzieciom ćwiczącym świeżo nabytą umiejętność czytania.

Kolejny raz, gdy Autor z zapleczem merytorycznym, bagażem doświadczeń i wiedzą psychologiczną burzy mur między dziećmi a dorosłymi. Bo to, że książka skierowana jest do młodzieży, to jedno. Dla dorosłych to idealna lektura do przyuczenia się i refleksji. Jak zawsze rewelacyjne ilustracje i ciekawe nawiązania kulturowe!

Skandynawskie dzieła kultury mają w sobie coś magicznego. Niektóre są bezpośrednie i oschłe i brak w nich tematów tabu, inne magiczne i poruszające zagadnienia metafizyczne, a inne z kolei wydają się całkowicie wyrwane z kontekstu. W tym zbiorze szczególnie poruszyły mnie trzy opowiadania. Pierwsze o ojcu, który próbował nauczyć syna pływać, gdzie wątek ten tak naprawdę jest tylko sposobem na ukazanie procesu oswajania inności i nauki kochania bezwarunkowego. Drugie o tym, że pozory mogą mylić bardziej niż się wydaje i że człowiek, którego początkowo nie trawimy może ostatecznie okazać się jedynym, który otworzy serce na tyle, by nam pomóc. Trzecie doskonale skonstruowane opowiadanie kryminalne, w którym do końca nie wiemy komu możemy ufać, bo czy starsze panie naprawdę potrafią być aż tak wyrachowane?

Nie spodziewałam się, że chciałabym przeczytać tę książkę, dopóki jej nie przeczytałam. Podoba mi się to, że zawód tłumaczki, osoby tłumaczącej odzyskuje należne sobie, ważne miejsce, super interesujące były opowieści o tym jak powieści ze zgniłego Zachodu trafiały do Polski w PRL oraz (moje ulubione) detale-przykłady konkretnych tłumaczeniowych dylematów i wyzwań, jak np. tytuł Faulknera "Wściekłość i wrzask". Ale miałam poczucie, że autor trochę boi się pytań trudnych, skaz na wizerunkach i krytyki (choć przecież nie musiałoby to być krytykanctwo).

Bardzo udany dobór latarni i ich historii. W kilku innych książkach znajduję opis pojedynczych latarni, które trafiły wszystkie do tego małego kompendium. Cieszę się, że jest dostępna w serwisach z ebookami, do których darmowy dostęp zapewniają obecnie biblioteki.

Bardzo przewrotny tytuł, pod którym kryje się piękna oraz inspirująca lektura. Autorka przedstawia nam opowieść, która porusza trudny temat, ale jakże niezbędny do przepracowania. "Tyle miłości nie może umrzeć" to książka, o której powinno się mówić więcej, w szczególności, że dzisiejszych czasach konieczność uporania się ze stratą jest potrzebna.

Niezwykle ciekawa i nietypowa książka, która w zabawny, a zarazem rzetelny sposób opowiada o tym, jak zmieniały się nawyki higieniczne ludzi na przestrzeni wieków. Autor w lekki, czasem humorystyczny sposób przybliża fakty, które z jednej strony mogą szokować, a z drugiej – bawią i uczą. To świetna lektura dla osób ciekawych historii codzienności, które chcą poszerzyć swoją wiedzę w nieoczywisty sposób. Czyta się ją szybko i z dużym zainteresowaniem – zaskakuje niemal na każdej stronie.

Ciekawa rzecz - skusiła mnie okładka i zachęcające recenzje. Kupiłam od razu wszystkie trzy tomy. Piękne ilustracje i krótkie, bardzo różne pod względem języka i formy wyznania młodych norwegów. Dzisiaj jeszcze doczytałam ze zdziwieniem, że ktoś był nimi zniesmaczony i że zawierały wulgaryzmy. Chyba czytaliśmy inną książkę.

Daję 7,5.Na początku nie jest to książka łatwa ale w miarę czytania robi się coraz cięższa.Bohaterowie sa bardzo prawdziwi-nie są idealni jak w niektórych książkach popularnych w tych czasach.Książka porusza ciężkie tematy-przemoc fizyczną i domową,utratę dziecka,demencję i ucieczkę.Po tej książce nie można ot tak o niej zapomnieć,bo zostaje w pamięci na bardzo długo.Odrazu po preczytaniu moja ocena była taka:Cieszę się że już skończyłam.Ale w miare czasu uważam że ta książka pokazuje prawdziwą stronę ludzkiego życia.Mówiąc:Ta książka to must have,mam na myśli że jest to książka którą każdy powinien przeczytać.

„Żyje się tylko dziś. Nowa biografia Astrid Lindgren” Jensa Andersena to trzecia biografia Astrid Lindgren, jaką przeczytałam. Sam fakt sięgnięcia po kolejną książkę poświęconą tej autorce świadczy o dużym szacunku, jakim ją darzę, oraz o przekonaniu, że jej twórczość ma realną wartość, także poza literaturą dziecięcą. Astrid Lindgren jest postacią, która doczekała się wielu opracowań biograficznych, dlatego każda kolejna publikacja siłą rzeczy budzi pytania o jej sens i oryginalność. Biografię Andersena czyta się zaskakująco dobrze. To jedyna znana mi biografia Astrid Lindgren napisana przez mężczyznę i jednocześnie najbardziej przystępna ze wszystkich, które dotąd czytałam. Autor prowadzi narrację w sposób uporządkowany i zrozumiały, dzięki czemu książka może trafić także do czytelników, którzy wcześniej nie sięgali po biografie tej autorki. Warto jednak zaznaczyć, że publikacja w dużej mierze opiera się na pierwszej biografii autorstwa Margarety Strömstedt. Andersen często odwołuje się do jej ustaleń, co sprawia, że książka nie wnosi istotnie nowych informacji i nie ma charakteru przełomowego. Mimo płynnej narracji i przystępnego stylu, podczas lektury towarzyszyło mi poczucie niedosytu. Astrid Lindgren została tu przedstawiona dość powierzchownie. Brakuje pogłębionego, psychologicznego spojrzenia na jej osobowość, motywacje i wybory życiowe. Całość sprawia momentami wrażenie książki podporządkowanej określonym tezom autora, co ogranicza wielowymiarowość portretu tak znanej postaci. Autor porusza wątek romansu Astrid Lindgren oraz narodzin jej nieślubnego dziecka, jednak proporcje poświęconej im uwagi w zestawieniu z innymi aspektami jej życia wydają się nie do końca wyważone. Szczególnie odczuwalny jest brak równowagi w przedstawieniu jej życia prywatnego, zwłaszcza w kontekście małżeństwa, które w innych źródłach bywa opisywane szerzej i pełniej. Nie jest to zła biografia, ale raczej solidne i przystępne wprowadzenie do historii życia Astrid Lindgren. Poleciłabym ją osobom, które dopiero zaczynają interesować się jej biografią. Bardziej wymagający czytelnicy mogą jednak odczuć potrzebę sięgnięcia po inne, bardziej pogłębione opracowania.

Autor darzy Holandię niezmierną sympatią. Przez to książka jest napisana z zaangażowaniem, pełna emocji, osobistych przemyśleń. Dosłownie przenosi czytelnika w tamten świat zwyczajów i codzienności Holendrów. Bardzo interesująca, ale drażni ciągłe powracanie z opisem swojego cierpienia, bo urodził się w tej beznadziejnej Polsce.

Pomimo ważkiej kwestii - dla mnie tylko przeciętna. Tak zachowanie bioróżnorodności jest nawet istotniejsze od katastrofy klimatycznej z którą się mierzymy (i którą wywołujemy), jest to przekroczenie jednej z tzw. barier planetarnych i to dzieje się właśnie teraz, ba niektórzy naukowcy zauważają że mamy kolejne wielkie wymieranie 0 tym razem wywołane przez jeden gatunek. Dlatego książka jest ważna - bo pokazuje jak bardzo natura może nam pomóc, ale i jak bardzo źródłem inspiracji dla naszych wynalazków. Czego zatem zabrakło? Całość to zbiór w zasadzie ciekawostek - szalenie ważnych - zebranych razem pokazuje nam niezbędność naszego otoczenia - bo człowiek sam w mieście - nie przetrwa. Niemnie brakowało mi jakieś tezy książki, jasnego określenia dlaczego to jest ważne, stąd moja ocena to ciekawe - ale nie porwało.

Na początku recenzji chcę bardzo podziękować Pani Emilii Kiereś za tłumaczenie. Jak już przy innej książce napisałam, że od pracy tłumacza bardzo dużo zależy. I zgodzę się z wpisem "zmęczona_snem", że tłumaczenie Pani Emilii to majstersztyk. O fabule nie będę pisała, bo przeczytałam tu pod książką wiele świetnych opisów. Książka jest świetnym kryminałem z całą masą świetnych zmyłek, zamotań i celowych zabiegów, by czytelnik się pogubił :)) A dodatkowa zabawa słowami, galimatiasami językowymi - dodatkowo podbija wartość tej pozycji. Ogromnie polecam.

Książka, która, odmiennie jak wiele innych, z początku wydaje się nieatrakcyjna. Mając ochotę ją porzucić dałem sobie jeszcze chwilę i zupełnie nie żałuję - fantastycznie przedstawiony obraz Wysp Owczych i osób ją zamieszkujących, koncentrująca się głównie, zgodnie z tytułem, na miłości, ale porusza jeszcze wiele interesujących wątków wyspiarskiej codzienności. Podsumowując - polecam i jeśli ktoś jak ja z początku czuje rozczarowanie, warto kontynuować i wchłonąć opowieści autorki!

Książka dla tych wszystkich, którzy traktują czytanie, jak pasję, hobby, czy też ulubiony sposób na spędzanie wolnego czasu. Przekona was, że nie jesteście odosobnionymi przypadkami. Co więcej, będzie was uświadamiać, że nie ma takiego stworzenia jak czytelnik doskonały lub ideał czytelniczy. Każdy z nas wybiera inne lektury, każdy dokonuje tych wyborów kierując się odmiennymi kryteriami. Autorka napisała powieść pełną aforyzmów i złotych myśli, troszkę w stylu Paulo Coelho, lecz, na szczęście, nie aż tak natrętnie pouczającą. Nie da się ukryć, że jest to opowieść wyidealizowana, bardziej przypominająca historię z półek z literaturą dziecięcą, niż poważną, „dorosłą” prozę. Postacie są dość specyficzne, a ich zachowanie przerysowane. Za to czyta się tę książkę bardzo dobrze, a poetyka języka wielokrotnie mnie urzekła. Jeśli chcielibyście się dowiedzieć, czy książki (a przede wszystkim ich czytanie) potrafią odmienić czyjeś życie – zapraszam do lektury. Przyjemnie was zaskoczy.

‘Sto rzeczy, których nauczysz się w życiu’ zabierze nas w podróż po uważności i wdzięczności za każde spotkanie z możliwością kolejnego kroku. Ta pięknie ilustrowana pozycja przypomina, że doświadczenia – te najmniejsze oraz te ogromne, często przytłaczające – tworzą naszą własną, unikatową listę życiowych lekcji. Każdy dzień jest nauką 🤓📖

Kateryna Babkina to pisarka, poetka, scenarzystka i dziennikarka, której twórczość stała się symbolem nowoczesnej wrażliwości ukraińskiej. Urodzona w 1985 roku w Iwano-Frankiwsku, Babkina należy do pokolenia, które dorastało wraz z rodzącą się niepodległością kraju, co widać w jej niezwykłej zdolności do łączenia intymnych, rodzinnych mikrohistorii z wielką, często brutalną historią Europy Środkowo-Wschodniej. Za książkę „Nikt tak nie tańczył, jak mój dziadek” autorka otrzymała w 2021 roku prestiżową Literacką Nagrodę Europy Środkowej Angelus, co ostatecznie przypieczętowało jej pozycję jako mistrzyni krótkiej formy. Książka nie jest klasyczną powieścią, lecz misternie utkanym zbiorem powiązanych ze sobą opowiadań, które tworzą sagę rodzinną obejmującą niemal sto lat. Autorka prowadzi nas przez losy pięciu pokoleń – od czasów przedwojennych, przez tragedię II wojny światowej, szarość i opresję Związku Radzieckiego, aż po współczesność naznaczoną wojną w Donbasie i dążeniem do wolności. W centrum tych opowieści stoją ludzie, których życie zostało przejechane przez „walec historii”. Tytułowy dziadek, postać niemal mityczna, staje się kotwicą pamięci dla swoich potomków. Babkina nie skupia się jednak na suchych datach czy bitwach. Interesują ją odpryski wielkich zdarzeń w codzienności: zapach starego domu, sposób, w jaki babcia parzyła herbatę, czy lęk, który przenika przez pokolenia jako niewypowiedziane dziedzictwo. To kronika strat, ale i niespożytej woli przetrwania, gdzie taniec dziadka symbolizuje chwilę czystej, niczym niezmąconej radości w świecie, który nieustannie próbuje tę radość odebrać. Lektura prozy Babkiny to doświadczenie niezwykle zmysłowe. Autorka posiada rzadki dar pisania o traumie, śmierci i wygnaniu w sposób pozbawiony patosu, a jednocześnie głęboko poruszający. Jej język jest klarowny, pełen liryki, ale też brutalnie szczery. Największą siłą tego zbioru jest ukazanie, jak trauma „wędruje” w rodzinie. Babkina genialnie pokazuje, że wydarzenia sprzed osiemdziesięciu lat mają bezpośredni wpływ na to, jak dzisiejsi trzydziestolatkowie kochają, boją się czy budują relacje. Autorka analizuje mechanizmy pamięci – to, co wybieramy, by zapamiętać, i to, co musimy zapomnieć, by móc żyć dalej. Każde opowiadanie jest jak mały, precyzyjnie oszlifowany diament, który rzuca światło na inny aspekt ludzkiego losu. Choć książka jest głęboko osadzona w ukraińskim kontekście (Hołodomor, represje stalinowskie, Majdan), jej przesłanie jest uniwersalne. To opowieść o poszukiwaniu korzeni w świecie, który został z nich wyrwany. Babkina udowadnia, że mimo zmieniających się ustrojów i przesuwających się granic, ludzkie pragnienia – bezpieczeństwa, miłości i zrozumienia – pozostają niezmienne. „Nikt tak nie tańczył, jak mój dziadek” to lektura obowiązkowa, szczególnie w dzisiejszych czasach. Pomaga ona zrozumieć duszę narodu, który od pokoleń uczy się tańczyć na zgliszczach, zachowując przy tym godność i nadzieję. To książka bolesna, ale niosąca specyficzne ukojenie. Babkina przypomina nam, że dopóki opowiadamy nasze historie, dopóty nasi „dziadkowie” wciąż tańczą w naszej pamięci. To wielka literatura zamknięta w niewielkiej formie.

Znam i kocham twórczość Johna Greena całym sercem. Odegrał ważną rolę w mojej przygodzie z czytaniem jak i przy dorastaniu. Jego młodzieżówki sprawiały, że czułam się zrozumiana. Ta książka to nie jest młodzieżówka. Jest książka zupełnie inną, w której autor pokazuje nam najgłębsze cząstki siebie. Co wymagało od niego ogromnej odwagi. To zbiór esejów, przemyśleń na temat epoki, w jakiej żyjemy, w której dominuje człowiek. Ale John Green zrobił to znowu. Znowu poczułam się zrozumiana, a fragmentów mam podkreślonych więcej, niż mogłam się spodziewać. John Green udowadnia, że jego twórczość jest cudowna w każdej formie. John Green jest niezwykle szczery. I za to mu dziękuję 🫶🏾

„Testament” Niny Wähä to literacka symfonia rozpisana na czternaście głosów, z których każdy niesie inny odcień smutku, nadziei i buntu. Szwedzka autorka zabiera nas do doliny Torne w latach 70. XX wieku, gdzie pod surowym niebem pogranicza szwedzko-fińskiego dogorywa i jednocześnie odradza się rodzina Toimich. To książka gęsta od emocji, brudu codzienności i niewypowiedzianych krzywd, która w pełni zasługuje na wysoką notę 8/10. To jedna z tych sag, które wchodzą pod skórę i nie dają o sobie zapomnieć długo po odłożeniu na półkę. Rodzina Toimich to twór patologiczny i fascynujący zarazem. Siri, matka, która urodziła czternaścioro dzieci, oraz Pentti, ojciec tyran, stworzyli dom będący polem bitwy. Każde z dzieci – od najstarszej Annie po najmłodszych bliźniaków – nosi w sobie unikalny ślad wychowania w cieniu przemocy i emocjonalnego chłodu. Wähä po mistrzowsku operuje perspektywami, oddając głos kolejnym członkom klanu. Dzięki temu zabiegowi czytelnik nie tylko obserwuje tragedię, ale staje się jej częścią, rozumiejąc motywacje nawet tych najbardziej odpychających bohaterów. Autorka z niezwykłą czułością portretuje relacje rodzeństwa, w których nienawiść nierozerwalnie splata się z pierwotną lojalnością. Największą siłą „Testamentu” jest narracja. Głos opowiadacza jest tu niemal osobnym bohaterem – ironicznym, zdystansowanym, a momentami wręcz pouczającym czytelnika. Wähä bawi się formą, wplatając w tekst dygresje i pytania retoryczne, co sprawia, że ta monumentalna historia nabiera lekkości, mimo swojego przytłaczającego ciężaru gatunkowego. To proza mięsista, pełna zapachu starego drewna, potu i zimowej wilgoci, która buduje klimat skandynawskiej prowincji z niespotykaną wręcz precyzją. Przy tak dużej liczbie bohaterów, nieuchronnie pojawia się pewna nierówność. Niektóre wątki, choć intrygujące, zostają ucięte zbyt wcześnie lub potraktowane skrótowo, by zrobić miejsce dla innych. Czytelnik może poczuć lekki niedosyt, chcąc dowiedzieć się więcej o losach tych członków rodziny, którzy zostali zepchnięci na drugi plan. Dodatkowo, momentami nastrojowe dygresje narratora mogą wydawać się zbyt obszerne, wybijając z rytmu głównej osi fabularnej, która i tak jest już mocno poszatkowana. Mimo to, „Testament” to dzieło wybitne w swoim gatunku. Nina Wähä stworzyła portret rodziny, który jest uniwersalny – pokazuje, jak dziedziczone traumy determinują nasze życie i jak trudno jest zerwać łańcuchy przeszłości. To rzetelne 8/10 – książka wymagająca emocjonalnie, ale dająca ogromną satysfakcję. To literacki testament pokolenia, które musiało nauczyć się kochać mimo wszystko i wbrew wszystkim.

Lato zbliża się ku końcowi, a życie w Lesie Kabackim płynie w swoim spokojnym rytmie. Wszystko zmienia się gdy pewnego dnia w lesie pojawia się nieznajoma istota. A wszystko zaczyna się od kichnięcia... Dzik Dzikus, któremu wydawało się, że otaczają go lojalni przyjaciele, z dnia na dzień staje się ofiarą krzywdzących pomówień i postanawia opuścić las. Zając Uchowski nie wierzy w to, co się dzieje - nagle w ciągu zaledwie kilku dni wszystkie zwierzęta są ze sobą skłócone. Locha Leokadia nie widzi innego rozwiązania i udaje się po poradę do tajemniczego guźca Gusa. Wszystko z ukrycia obserwuje para lisów - Ludwik i Ludmiła, a z góry całej sytuacji przygląda się kruk Koraks. Najwyższa pora na przeprowadzenie "narady wojennej". Kim jest tajemnicza postać mącąca spokój i niszcząca relacje wśród zwierząt? Jak mieszkańcy Lasu Kabackiego poradzą sobie ze złośliwym nieproszonym gościem? Czy przyjaźń Uchowskiego i Dzikusa przetrwa tę natrudniejszą próbę? Przepięknie zilustrowana książka opowiadająca o tym jak dużą krzywdę może uczynić plotka, która z każdą chwilą rozrasta się i sieje coraz więcej zamętu.