Próba kwasu w elektrycznej oranżadzie

Ginsberg w wywiadzie o "beat generation" powiedział, że w tej książce można znaleźć odpowiedź na pytanie czym jest wirus ćpania i o co chodzi z tym lunchem. to może polecę cytatami, bo tak będzie najprościej. o wirusie ćpania " w ciągu piętnastu lat uzależnienia dobrze poznałem działanie wirusa opiatów. tworzy on piramidy, których wyższe poziomy pożerają niższe (to nie przypadek, że szefowie tego interesu są zawsze grubi, a narkomani chudzi). istnieje wiele piramid uzależnienia pasożytujących na narodach świata, wszystkie oparte na podstawowych zasadach monopolu: 1. nigdy nie dawaj niczego za darmo. 2. nigdy nie dawaj więcej, niż musisz (staraj się zawsze, żeby kupujący był głodny, i każ mu czekać). 3. zawsze wszystko odbierz, jeśli tylko możesz. o nagim lunchu, wyjaśnienie tytułu. "...nagi lunch - chwila, gdy siedzący przy stole zastygają nad tym, co mają na widelcach." ta książka była niesamowita, strumień świadomości autora wyruchał mi mózg, nigdy czegoś tak potwornie okropnego nie czytałem. pornografia homoseksualna plus jeden wielki haj z absolutnie wszystkich narkotyków świata. przeżyłem. Ćpun przy tym, to dobranocka. podobało mi się. bardzo lubię bitników!

W liceum kumpel pokazał mi film, który funkcjonował na naszym rynku jako „Las Vegas Parano”. Kumpel, który był zawsze wkurzony na polskie tłumaczenie tego tytułu, chodził w rybackiej czapeczce, palił fajki za szkołą, nabijając je wcześniej na lufkę – chciał stworzyć swoją podręczną walizkę Raoula Duke’a, ale – jak to bywa w polskiej kulturze remiksu – skończyło się na plecaku z całą galaktyką swojskich „multicolored uppers, downers, screamers, laughers”. Pamiętam, jak siedzieliśmy razem na angielskim w bardzo małej salce w noworudzkim liceum, a kumpel, bazgrając abstrakcyjne, psychodeliczne arabeski na ostatniej stronie w zeszycie, powiedział smutny, że wczoraj Thompson palnął se w łeb. Wtedy to po mnie spłynęło, ale już chwilę później, gdy obejrzałem z pięć razy, ściągnięty z torrentów „Fear and Loathing in Las Vegas”, pohukując w trakcie seansów i klaszcząc w łapy jak kapucynka, i mnie dorwała kula wystrzelona z hunterowskiej czterdziestki czwórki. Trzy lata później „Lęk i odraza…” w wersji książkowej wylądował wreszcie na polskiej ziemi, ale z 37-letnim poślizgiem w stosunku do amerykańskiej premiery. Leżałem sobie w cieszyńskim akademiku i nagle poczułem, że ówczesna dziewczyna rzuciła mnie czymś w banię. Podniosłem pocisk, który okazał się drogocenną książką w pomarańczowej okładce. Takimi prezentami można dawać się nokautować każdego dnia. Był kwiecień, taki jakie zdarzają się tylko na południu Polski, kiedy zaczyna buzować ten przedwczesny letni kocioł. To była piękna, uroczysta chwila: wzułem klapki, ubrałem krótkie spodenki, skoczyłem po dwa Żubry do Żaby i udałem się na górkę, która piętrzyła się nad cieszyńskim kampusem, a z której można było omiatać wzrokiem kawał miasta i okoliczne wzgórza. Położyłem się w młodej, nagrzanej już słońcem trawie, odpaliłem butlę i wpadłem po raz kolejny do tej soczystej, thompsonowskiej nory. Mówi się, że z tripu wraca się z obciętym językiem, że próba oddania tego rodeo synaps z pomocą śliskich liter to jak tańczenie o architekturze. Podobnie mam z tą powieścią – nie chce mi się o niej gadać, chcę ją przeżywać. Kiedyś trafiłem na próby interpretacji „Lęku i odrazy…”, interpretacji w takim polonistycznym duchu. I zesrałem się ze śmiechu, gdy jakaś doktorantka gryzmoliła, że pustynia, przez którą prują cadillakiem na początku książki Raoul Duke i jego samoański adwokat, jest metaforą nihilizmu nixonowskiej Ameryki. Dla mnie ta pustynia była po prostu metaforą dobrej jazdy. Lata później łyknąłem sobie „Fear and Loathing…” w oryginale i spodobała mi się ta powieść jeszcze bardziej. Jednak inaczej układają się w głowie takie słowa jak „freak, acid head, uppers, downers, savage, bastards” niż ich polskie ekwiwalenty, mimo tego, że nasze tłumaczenie było naprawdę brawurowe. I niewiele opowiedziałem o tej książce, ale nie ma tu o czym gadać – to święty tekst kontrkultury, dziki rollercoaster, gdzie każde słowo siedzi dokładnie na swoim krzesełku. Teraz tak jest, że mamy lęk, niech już zostanie na zawsze.

Jeżeli ktoś powiedziałby, że to "książka o ćpaniu", to uważam, że byłoby to krzywdzące dla autora. Bardziej to historia ludzkości przez pryzmat substancji psychodelicznych i odurzających. Naukowe podejście połączone z lekkim piórem sprawia, że historia jest wciągająca i treściwa. Autor mocno podkreśla swoje poglądy, ale każdy ma swoje zdanie i nie musi się z nimi zgadzać. Dla mnie lektura bardzo ciekawa przez dużą ilość informacji, o których dotychczas nie wiedziałem. Myślę, że to ciekawy wstęp do tematu psychodelików. Jakkolwiek by to nie zabrzmiało, to także bodziec do odkrywania ich dobroczynnych właściwości.

Ćpun. William S. Burroughs Kolejna pozycja z alternatywnej sceny literackiej podąża za cieniem bohatera, który ze szczegółami opisuje swoje życie będąc na ciągłym długu, i w transie nar.k.o.tyko.wych odlotów. Jest to bardzo dobry przykład literatury, która pokazuje powojenną Amerykę i początki opiatowych problemów, z którym państwo zmaga się do dnia dzisiejszego. Akcja skupia się na życiu mężczyzny i jego próbach wyjścia z nałogu. Tak jak literatura jego życie też należy do alternatywnych objawów. Czytając i znając biografię autora ciężko uciec od wątków osobistych, przejawiających się w ucieczce w używki, niemożności poradzenia sobie ze swoją homoseksualną tożsamością i zafascynowaniem psychologią. Autor stał się punktem odniesienia dla przyszłych ruchów i kontrkultury, pokazując, jak życie z tego punktu widzenia może fascynować wielu ludzi szukających spełnienia w życiu z dala od przyjętych standardów. Stał się legendą i ikoną, co tym bardziej budzi fascynujące refleksje na temat odrębności pewnych subkultur. Jest to portret, który warto przeanalizować, gdyż jeśli jesteśmy od niego daleko, pokazuje świat z zupełnie innej perspektywy. Ponadto jakby nie patrzeć nie stracił na swojej aktualności, a tylko wyjaśnia pewne procesy, które zachodzą w społeczeństwie od wielu lat, co daje możliwość zrozumienia skąd obecnie tak mainstreamowa fascynacja używkami. Polecam. Współpraca barterowa z Wydawnictwem Filia

To moje drugie spotkanie z Thompsonem i równie udane, nie ma tu tego "szaleństwa" co w "Lęku i odrazie" i fabuła nie jest związana w węzeł gordyjski, książkę czyta się lekko i przyjemnie, nie mniej nie oznacza, że z kart wieje nudą, co to to nie. Paul Kemp wielkomiejski dziennikarz wyjeżdża z Nowego Jorku i przeprowadza się na Karaiby gdzie zatrudnia się w podupadającej gazecie wśród dziwaków, nieudaczników, awanturników i nie całkiem zrównoważonych ludzi. Jak to u Thompsona książka oparta jest o wątki biograficzne. Muszę przyznać, że literatura ta wciągnęła mnie od samego początku, nie mogłem się zatrzymać dopóki nie dotarłem do ostatniej strony. Stwierdziłem więc, że słusznym będzie dodać autora do swoich ulubieńców. Także nie może być lepszej rekomendacji zachęcającej do czytania niż ten fakt, no dobrze pewnie i by się znalazło parę rzeczy, tak czy inaczej zatwierdzam i gorąco polecam zapoznać się z publikacjami nieco zwariowanego Huntera S. Thompsona.

"Nienawidzę prochu, z którego powstałem i który do was przemawia. Oddaję go wam." Żałuję, że najpierw obejrzałam "Drabinę Jakubową", a dopiero później sięgnęłam po "Zestaw do śmierci". Gdybym zaczynała inaczej, prawdopodobnie konwencja zastosowana przez Sontag wywarłaby na mnie dużo mocniejsze wrażenie. Przez całą książkę towarzyszymy Dudusiowi w jego mrocznej, halucynacyjnej podróży, dopóki nie skompletuje swojego zestawu do śmierci. Niezwykłe rozwiązania formalne (drobiazgowe i realistyczne opisy w skontrastowaniu z przypominającą senny koszmar treścią) tworzą klimat znany chociażby z "Zamku" Kafki. Osobiście, bardzo ucieszył mnie fakt, że odnalazłam w "Zestawie" korelację z "Ubikiem" Dicka, mianowicie rozpadanie się i starzenie przedmiotów (u Sontag dworzec kolejowy), co według mnie istotnie poszerza perspektywę obu powieści.

Genialna, brutalna opowieść o tym jak izolacja, powzechna patologia i religijny fanatyzm doprowadzają kalekiego, zaniedbanego chłopca do szaleńtwa. Mógłbym teraz napisać że ze względu na ogrom rozlewającej się w książce makabry, zepsucia (i do tego specyficzny styl autora) książka "nie jest dla każdego" ale co tak na prawdę jest "dla każdego"? Jak coś jest do wszystkiego to jest do niczego. Albo z takich czy innych powodów fascynują cię takie klimaty albo nie. Dla mnie w każdym razie "Gdy Oślica Ujrzała Anioła" jest strzałem w dziesiątkę.

Tak! To kolejna świetna książka Morrison. Słychać w niej jazz, rytm Harlemu, kołysanie biodrami i stukot dłoni wybijających melodię. Małżeńskie potyczki, choć opisane prosto, są niesamowicie skomplikowane. Rwana fabuła nie ułatwia czytania. Potrzeba dużego skupienia, żeby się w tej książce nie zgubić. Ale wszystko wynagradza wszędobylski jazz. Niesamowita książka.

Pozycja, która pozostawiła gorzko-słodki posmak. Słodkości nadał talent do operowania słowem, metaforami oraz wiedza autora z zakresu sztuki. Więcej jednak chyba w tym dziele goryczy. Doceniam chęć udokumentowania ciekawego eksperymentu i opis subiektywnych przeżyć. Za dużo jednak tam gloryfikacji substancji psychoaktywnych, jedynie z małymi wzmiankami o ich niebezpieczeństwie. Można zgodzić się z autorem, że wielu twórców wspomagało się najróżniejszymi substancjami, a wizje były przelewane na płótno czy papier. Jednak czy tak miałaby wyglądać nasza droga? Społeczeństwo somy czy mokshy, jak by pewnie preferował Aldous? Nasuwa się pytanie: czy już nie żyjemy w takim świecie? Poza ogromnym użyciem wielu substancji psychoaktywnych uznanych za nielegalne, mamy ogromny (i rosnący coraz bardziej) rynek środków psychotropowych. Czy naszym celem jest oddanie się odurzeniu, otępieniu i uzależnieniu? I czy stan odurzenia musi być wywołany przed substancje, a nie przed zdarzenia? Moim zdaniem to opis ucieczki przedstawiony na kolorowym, magnetycznym obrazku. Pierwszy rozdział wywołał sporo irytacji, ale Niebo i Piekło przyniósł rekompensatę i wartość w sprawnych i oryginalnych nawiązaniach do sztuki. "Przestrzeń wciąż tam była, ale straciła swoje nadrzędne znaczenie. Umysł zajęty był nie odległościami i miejscami a byciem i znaczeniem." "To do świata zewnętrznego budzimy się każdego poranka w naszym życiu, to miejsce, gdzie chcąc nie chcąc musimy usiłować żyć." "Dla kontrastu, jak zadziwia nas powaga Natury oraz jej cisza, kiedy stajemy z nią twarzą w twarz, nierozproszeni, przed nagim grzbietem lub wśród pustkowia pradawnych wzgórz." "Naszym celem jest odkrycie, że zawsze znajdowaliśmy się tam gdzie powinniśmy. Niestety wyjątkowo utrudniamy sobie to zadanie." 5.5 dla całości.

Fragmentami całkiem niezłe, ale generalnie Bandini nie przypadł mi do gustu tak bardzo, jak Chinaski Bukowskiego. Podobnie jest z fabułą - brakuje jej jakiegoś kierunku, właściwie drepcze ona w miejscu i może lepiej obeszłaby się bez tego dreptania (np. na rzecz głębszych introspekcji).

Heroicznie zmierzyłam się z milimetrową czcionką i brakiem interlinii, wydanie przypominało książki z drugiego obiegu za czasów komuny. Mozolnie przedzierałam się przez kolejne karty tej niezwykłej powieści. Warto było. To proza, która szokuje i porusza do głębi. I wojna światowa, bohater uniesiony ideałami wstępuje na ochotnika do wojska i mierzy się z wojennymi okrucieństwami, co pozostawia niezacieralny ślad w jego psychice. Mniej więcej w jednej czwartej książki kończy się wątek wojenny i zaczyna tytułowa podróż. W powieści następuje zderzenie opisów brutalnych z językiem, którym są nakreślone. A język jest dosadny, mieszający się z poetyckimi często frazami.

Z jednej strony miałem spore oczekiwania, a z drugiej nie spodziewałem się tak pasjonującej lektury. Będący prawdziwym pisarskim naturszczykiem Selby stworzył nieprawdopodobnie ciekawy i dynamiczny opis Brooklynu i jego mieszkańców. Styl autora, olewanie interpunkcji, używanie mnóstwa wykrzyników, slangu, wulgaryzmów, braku myślników przy dialogach i braku narratora, może wielu purystów odstraszyć. Ja uwielbiam tego typu literaturę, a mam wrażenie, że pisarz został stworzony do naszkicowania obrazu patologii i marginesu społecznego. W zasadzie każdy segment bym tu wyróżnił, "Tralala" urwało mi łeb, a "Strajk" niesamowicie wciągał swoją narracją. Prostytutki, pijaki, narkomani, transy, cioty, alfonsi, damscy bokserzy i cały ten margines dostał swoje życie na kartach powieści. Aż dziw bierze, że jeszcze nie oglądałem ekranizacji, będę musiał to szybko nadrobić. Podwyższam końcową ocenę o jedno oczko za iście fenomenalne tłumaczenie na polski. Fascynująca powieść, szkoda że już się skończyła.

O wartościach literackich trudno w tym przypadku mówić. I to nawet, jeżeli Michalewski lub/i jego redaktor/redaktorzy chcieli potoczystej, realistycznej opowieści oraz naturalistyczne, zbliżonego do potocznej polszczyzny języka. Zresztą, jeżeli tak było, to za dużo tu zabiegów literackich, w tym najgorszym tego określenia znaczeniu, bo chwilami nadających bezpretensjonalnej opowieści salonowej, w której Krakowianie się wyspecjalizowali, pretensjonalności. Ale tak to już jest, kiedy wymuskani intelektualiści lub ci, którzy za intelektualistów się uważają, biorą na warsztat prawdę ulicy. A ta prawda ulicy to jedna z wielkich wartości tej książki. Tarzan przyznaje, i jest to jeszcze podkreślone w posłowiu, nieco swoją historię fabularyzuje. Jednak ten zabieg w niczym nie ujmuje autentyczności opowieści. Chyba po raz pierwszy – i mam wrażenie, że wciąż jedyny – mamy w „Mistykach i narkomanach” zapis codzienności polskich hipisów. Tej tak naprawdę zupełnie zapomnianej subkultury, która – w dobrym i bardzo złym znaczeniu – pokazywała, że Polska nawet w czasach bardzo głębokiego PRL–u, społeczeństwa podporządkowanego kreowanej przez urzędników ideologii, zamkniętych granic i powszechnych, nieustannych niedoborów, była krajem ludzi otwartych i ciekawych świata, nie bojących się realizować marzeń – nawet tych bardzo niedojrzałych – o osobistej wolności. Nie była państwem jednowymiarowym, a barwnym, choć dalekim od pastelowych kolaży lansowanych przez propagandę. Jasne, te kolory były przytłumione, poszarzałem, ale odcieni tej szarości było dużo więcej, niż się potocznie uważa. Tak naprawdę nie powinniśmy mieć kompleksu Zachodu. W sensie ludzkim w niczym mu nie ustępowaliśmy. Obejmująca lata siedemdziesiąte i osiemdziesiąte XX wieku opowieść Michalewskiego jest fascynująca i krzepiąca, ale też też ponura i przygnębiająca. Tarzan pokazuje, że ta nasza wielobarwność i bliskość świata miała też swoje bardzo mroczne oblicze. Dragi. Oczywiście najpopularniejszą substancją psychoaktywną był (i pewnie już na zawsze pozostanie) tradycyjny, słowiański, codzienny alkohol w różnych odmianach. Jednak – początkowo tylko w obrębie subkultury – na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych szturm o miejsce na podium, przypuściły narkotyki. I to nie rosnąca sobie pod płotami trawka, a opiody. Niektóre opisy wpadania w kolejne stadia uzależnienia, morfinowo/opiumowo/heroinowych orgii są tu szokujące. Zwłaszcza, że Tarzan kreśli je bez typowej dla współczesnych publikacji internetowych egzaltacji, nie pojawia się tu modne ostatnio słowo niepokojący. Jego relacja jest beznamiętna, a chwilami można wręcz wyczuć lekki uśmieszek starego, przeczołganego przez rzeczywistość, wygi, który patrzy na swoje życie z perspektywy tego, który dał radę. Przy okazji polemizuje z modną wśród co wrażliwszej młodzieży, popularną literaturą „narkomańską” ze słynnymi „My, dzieci z dworca ZOO” Christine F. na czele. Twierdzi, że ćpanie, przynajmniej to polskie, nie było tak melodramatyczne. Po prostu wchodziło się i, po jakimś czasie, najczęściej spadało z planszy. Zresztą w ogóle Michalewski jawi się jako bardzo ciekawa postać. On i droga jaką przebywa – od gitowca, przez podwórkowego i bramowego mędrca, hipisowskiego nuworysza coraz bardziej ulegającego filozofii totalnej wolności i ucieczki od skostniałego porządku społecznego, podatnego na słabości stoickiego juridywego – świętego głupca – dopatrującego się w sobie metafizycznych predyspozycji, aż do wyluzowanego, otwartego, terapeutę–naturszczyka. Jasne, można napisać, że nawet najbardziej zaangażowany hipis ulegnie pokusie bezpieczeństwa w rejonach szeroko pojętej klasy średniej – z mającą stałe zarobki partnerką, czystym domem i zawsze ciepłym posiłkiem – ale byłaby to słabo uzasadniona złośliwość. Michalewski zbyt często skręcał na bezdroża, bez problemu przyznaje się do wątpliwości, niekonsekwencji i słabości, a jego zaskakujący romans z buddyzmem i katolicyzmem jednocześnie ani przez chwilę nie sprawia wrażenia wyrachowanego. Wręcz przeciwnie – jest nacechowany nieustannymi wątpliwościami i niepewnością: czy uda się wytrwać w tej dziwnej, wbrew wszystkim, miłości, czy też wykona się kolejny skok w bok do starej, sprawdzonej kochanki – strzykawki. Początkowo jest irytujący. Chwilami ma się dość jego naiwności, głupoty, pretensjonalności oraz wiary w to, co zwykło się określać zabobonami. No i sprawia wrażenie osoby biernej, produktu chrystusopodobnego za trzy pięćdziesiąt, ze spokojem przyjmującego kolejne ciosy od rzeczywistości. Jednak powoli, i to nie ze względu na pojawiające się co jakiś czas tłumaczenia, staje się postacią bliską. Może ekscentrycznym, ale niegroźnym i, gruncie rzeczy, sympatycznym, dobrym znajomkiem. Do tego stopnia, że po lekturze trudno się z nim rozstać. Ale może na tym właśnie polegały jego – tak często podkreślane w tekście – metafizyczne predyspozycje?

W Śmieci na kredyt nie ma tego błysku geniuszu co w Podróży do kresu nocy, który mnie zachwycił. Styl autora również lekko się zmienił. Dużo gorzkiej wiwisekcji przeszłości. Brakuje czegoś ekstra. Czegoś odkrywczego. Chyba bardziej chaotyczna i jakby ad hoc. Nie mniej w dalszym ciągu górna półka.

"Włóczędzy Dharmy" to moja druga książka Jacka Kerouaca, więc wiedziałam czego się spodziewać i w sumie wiele się nie pomyliłam w swoich przewidywaniach. Tutaj również mamy sporo czasu w drodze lub na spotkaniach z przedstawicielami Beat Generation, ale jest też trochę filozofii i duchowości, w rozumieniu autora. Mimo braku ścisłej i porywającej fabuły, jest tu sporo do odczytania między wierszami. Mamy tu dość duży wgląd w rzeczywistość bitników, którzy krytykują materializm i działają na przekór ogólnie przyjętym normom. Manifestują wolność, dzikość i poszukują głębi w życiu, w tym przypadku inspirując się buddyzmem, zen oraz taoizmem. Czują się oświeceni, lecz wcale nie czerpią z samej istoty tych duchowych praktyk, często traktując je bardzo powierzchownie. Bywają bardzo często zagubieni, jedni próbują coś z tym zrobić, inni nie. To wewnętrzne zagubieniu towarzyszy głównemu bohaterowi od początku do końca, choć nieco oszukuje siebie i innych, że jest inaczej. Widać w tej książce wiele sprzeczności i niekonsekwencji, a ruch bitników niezmiennie mnie fascynuje, gdyż w pewnych aspektach się z nimi mogę utożsamiać, w innych jednak zupełnie nie. Na uwagę z pewnością zasługują fragmety wschodniej poezji oraz malownicze opisy przyrody. Obcowanie z górami, potęgą natury, szukanie w wędrowce samego siebie, to wszystko hipnotyzuje czytelnika i skłania do pewnych przemyśleń. Co ciekawe, w tej książce Kerouac również umieszcza jako głównego bohatera swoje alter ego, pojawia się też alter ego Gary'ego Snydera i mam wrażenie, jakby obaj zamienili się rolami na przestrzeni tej książki a "W drodze". Nie jest to lektura łatwa, ale moim zdaniem warta poznania, szczególnie jeśli ktoś lubi czytać między wierszami lub chce bliżej poznać ruch Beat Generation. "Włóczędzy Dharmy", choć sami może gubią gdzieś istotę poszukiwanej przez siebie prawdy, to są książką momentami fascynującą, skłaniającą do przemyśleń, a przede wszystkim na wskroś amerykańską.

Według mnie to najlepsza książka Kerouaca i jedyna, która się nie zestarzała w sensie bitnikowych ideałów. Wróciłam do niej po wielu latach, z pewną rezerwą i przeżyłam tę historię na nowo. Świetne pióro, duszące, trzymające za gardło pijackie stany świadomości i chaos, życiowy chaos. Gdybym lub też jeśli będę kiedyś terapeutką, będę polecać tę książkę aktywnym alkoholikom chcącym wyrwać się z nałogu jako część terapii anty. Niedługo po premierze ,,Big Sur'' Kerouac zmarł, jego ciało tak jak psychika - nie wytrzymały.

To była smakowita uczta dla konesera prawdziwej literatury! Mimo, że na początku ciężko mi było się wgryźć w fabułę, muszę przyznać, że z każdą kolejną stroną tej niesamowitej czarnej komedii, było tylko lepiej. Autor bezkompromisowo bawi się słowem, czytelnikiem i akcją wprowadzając spore zamieszanie, ale jednocześnie utrzymuje stały rytm opowieści poprzez charakterystykę poszczególnych postaci, ich świetne zobrazowanie i naświetlenie czytelnikowi tła całej dramaturgii. Surrealistyczna w swojej wymowie, momentami absurdalna, przejawiająca brak jakiejkolwiek spójności (to tylko pozory)intelektualna rozrywka warta poświęcenia. Matematyczno-filozoficzno-psychologiczna groteska i niewybredny pastisz. Zbiorowisko dziwacznych postaci obrazujących niziny społeczne, ale o jakże wyrafinowanym guście! Mistrzostwo świata, zrobić z podglądania i podsłuchiwania taką wytrawną ucztę literacką! Mamy tutaj przysłowiową komedię pomyłek, czarny humor rodem z Monty Pythona, a domysły i plotki dodatkowo podnoszą temperaturę całości. Filozoficzne dysputy, intelektualne dywagacje rozkładają system na łopatki. Świetnie uchwycone nasze codzienne przywary otoczone erudycją specyficznego języka, napięcie wywołane niespodziewanymi wydarzeniami, bogaty kalejdoskop charakterów. Gorąco polecam

Ze dwadzieścia lat temu czytałem "Poddanych Microsoftu" i książka wywarła na mnie duże wrażenie. Sporo dobrego słyszałem o "Pokoleniu X", więc przyszła na nie pora. Chyba nie rozumiem tej książki. A już na pewno nie potrafię zrozumieć jej bohaterów. Typowa grupa rozpieszczonych młodych ludzi, którzy uważają, że są uduchowieni przynajmniej jak buddyjski mnich, a więc za dobrzy do jakiejkolwiek pracy. Pracują więc gdzie bądź, byle praca nie była wymagająca i można było się uduchawiać coraz bardziej. U nas tacy ludzie dopiero stosunkowo niedawno się pojawili, ale poznałem kilku takich z zachodu, którzy byli w moim wieku. No cóż, łatwo się oddawać "odnajdywaniu siebie", gdy zawsze można wrócić do wielkiego domu rodziców i zawsze cię ktoś podniesie jak upadniesz. Ja tak nie mam, więc pewnie zazdraszczam i dlatego nie rozumiem:(

Właściwie nazwisko autora mówi o książce wszystko, czyli lekko, miło i przyjemnie nie będzie. Czytelnik musi być gotowy, że przeczyta: wiele rzeczy, po których na usta cisnąć się może jedynie: "O Matko Boska, jak on tak może" ( to o osobach duchowo usposobionych), albo: "o żesz k...", tutaj reakcja jednostek wybitnie laicyzujących. A poza tym lektura dla osób optymistycznie nastawionych do bytu, bo po depresji i katastrofizmie Ciorana przynajmniej średnia wyjdzie jako taka. Dlaczego Cioran może działać na nerwy? Może nie wszystkim, ale wielu na pewno. Pierwsza z brzegu irytująca teza, to ta, że dzieje człowieka to nieustanne awanturnictwo, bo człowiek ze swojej naturalnej zwierzęcości postanowił się wyrwać, postanowił przeżyć przygodę i być człowiekiem. I chociaż na pewno jest zwierzęciem genialnym to cała ta awantura może go doprowadzić tylko i wyłącznie do ruiny. To z kolei opinia o sensie, a właściwie bezsensie historii. Ilustruje to przykładem fal, które bujają się w tę i z powrotem i myślą, że to co robią jest postępem, bo działają przecież dla dobra Morza, a jak jest każdy widzi. I podobnie jest z człowiekiem, który każdemu, nawet najgłupszemu działaniu, nadaje metafizyczny sens. Są też opinie na temat naszego wielkiego wschodniosłowiańskiego brata, które niektórych mogą lekko zirytować. To, że Dostojewski to największy i najgłębszy pisarz wszechczasów to jeszcze nic, ale teza, że Europa ulegnie Rosji może u wielu czytających wzbudzić niepokój. Cioran twierdzi, że "narody Europy Zachodniej, która przestała wierzyć już w siebie, zużyły się". A Rosjanom w to graj, bo oni zawsze wierzyli, że zbawią świat i zaczną zbawiać świat od Europy Zachodniej. Cioran ma też ciekawą, ale i kontrowersyjną radę dla osób chcących zakończyć ze swoim życiem. Otóż twierdzi, że "gdyby nie myślał o samobójstwie dawno by się zabił". Jemu pomogło, czyli warto przećwiczyć na sobie...żartowałem... Warto w dobie niewątpliwej erotyzacji przestrzeni publicznej zapoznać się z Ciorana definicją miłości. Otóż zdaniem Ciorana "miłość to nieskończoność udostępniona pudlowi". Nie wiem, nigdy nie miałem pudla, ale właściciele pudli mogą tę prawdę zweryfikować. I już na koniec ciekawa konstatacja dotycząca "prawdy". Otóż Cioran twierdził, że najbliżej prawdy na temat podstawowych prawd są prości ludzie. Wykształcenie przesłania prawdę. Odwiedzając największa dziury w katolickich Włoszech i Hiszpanii uznał, że mieszkańcy owych miejsc są właśnie właścicielami prawdy, bo nie trzeba naukowych tytułów aby zrozumieć naturę i życie. Swoją drogą Polska też jest katolicka, a ja nawet mieszkam na największym zad..., czyli ścianie wschodniej, czyli kłamstwo powinienem wyczuć na odległość. A poza tym, coraz bardziej lubię Ciorana.

" Jest 11 rano, 28 listopada. Strach? Pomyślałem, że może tym razem jeszcze nie umrę ". Tym razem rzeczywiście, autor jeszcze nie umarł, zmarł dopiero po kolejnym zawale w 1983 roku. Tym razem trafił do szpitala i następnie do sanatorium w Inowrocławiu. I o tym właśnie jest ta książka. Autor, poeta zdaje w niej relację, fabularyzowaną z pobytu tamże i tamże też. Książka dość ciekawa do przeczytania, dla tych, co znają tamte czasy, ale i dla tych, dla których kupowanie jedynego obecnego wzoru piżamy w całym mieście, czy jednego, jedynego kieliszka bez nóżki w sklepie, jest pewną egzotyczną impossible. Pan Miron opisuje więc szpital i zapasy przynoszone przez rodzinę i trzymane między oknami, bo brak lodówki i watę również przynoszoną przez rodzinę, bo szpital nie miał, którą pacjenci darowali szpitalowi do ustrojenia choinki na święta i inne pewnie, dla niektórych dziwne ciekawostki. Teraz trochę prywaty. Ta wata na choinkę przypomniała mi sytuację, tuż sprzed pandemii, kiedy moja ciocia leżała w szpitalu po zabiegu i szpital nie miał dla niej potrzebnych jej leków. Kuzyn dostał pięknie wypisaną przez lekarza receptę i sam musiał te leki kupić w aptece, oczywiście na własny koszt i zanieść do szpitala dla cioci... Zostawię ten fakt bez komentarza. Jednak nie samymi zabiegami i tematami ściśle leczniczymi człowiek przecież żyje. Opisuje więc Białoszewski to, co robił poza szpitalem. Spacery, wypad do teatru, parki i obserwowane w nich kaczki, gołębie. Sprawili sobie nawet taką atrakcję w sanatorium jak wywoływanie duchów. Pewnym "zapomnianym" już faktem jest zapewne wspomnienie autora, o rozbitej w oknie szybie i o tym jak to nie mógł się doprosić pracujących obok na korytarzu robotników, by mu tę szybę wstawili. Kiedyś fizyczny robotnik to był KTOŚ 😁 Na uwagę zasługuje też język autora, którym się posługuje, chociażby dla opisu, na przykład jednej z kuracjuszek: "Młodawa, duża pani w sweterku i w spodniach obciśniętych na wydatnym środku postaci, obracała się szybko w koło i na boki jak i jej szczupły młodawy partner. Najbardziej zdziwiło jej pochylenie z wypiętego profilu, szczupłe nogi, duży brzuch i pupa załapana w sylwetę ruchliwą, uważną. Stopy jej starannie kręciły się i dreptały dodatkowo luzem, trzymając się drewniaków. Popiersie tej pani, przy całej obrotności było nieruchome." Reasumując, fajnie przeczytać, ale gorzko skonstatować, że mimo upływu ponad 40 lat (pierwsze wydanie książki miało miejsce w 1977 r.) w tak zwanej "służbie" zdrowia nic się nie zmieniło, a jeśli nawet, to raczej nie na lepsze.