Prawa na każdy dzień. 366 medytacji o mocy, uwodzeniu, biegłości i naturze ludzkiej

Nie spodziewałam się, że przypadkowo kupiona książka tak mnie wciągnie. Opowiada ciekawie i trochę naukowo o depresji jak i próbach i sposobach radzenia sobie z tym wszystkim. Co mnie zaskoczyło, że znalazłam tu nie tylko historie, ale też konkretne wyjaśnienia, jak działa mózg, jakie partie za co odpowiadają i jak wpływa to na nasze zachowanie. Czytam ją jednym tchem, bo wiele z tego sama przeżyłam i może właśnie to sprawia, że każde zdanie trafia prosto do mnie. To nie jest kolejny poradnik pisany z dystansu. To książka, która potrafi otworzyć oczy i pokazać, że z najciemniejszego tunelu da się wyjść.

Książka zdecydowanie warta przeczytania – zawiera sporo inspirujących i wartościowych myśli, które mogą pomóc inaczej spojrzeć na podejście do pieniędzy i sukcesu. W kilku rozdziałach naprawdę można się zatrzymać i coś przemyśleć – te fragmenty to najmocniejsza strona książki. Z drugiej strony, nie sposób nie zauważyć licznych powtórzeń i ogólników. Wiele rozdziałów to lanie wody, a część uogólnień bywa wręcz przesadzona. Czasem autor próbuje zbyt mocno upraszczać złożone sprawy. Największe zastrzeżenia budzi jednak niektóre podejście do życia – np. pomysł, żeby nie zapisywać dziecka na piłkę nożną, tylko od razu na golfa, bo to “lepsze dla przyszłego milionera”, czy zachęcanie do budowania sieci kontaktów zamiast zwyczajnych szkolnych przyjaźni. To brzmi bardziej jak instrukcja tworzenia „człowieka robota” niż rozwijania świadomej i szczęśliwej osoby. Podsumowując: warto przeczytać, wyłapać dla siebie to, co wartościowe. Zostawiam notę 6.5

Poradniki nie należą do mojego ulubionego gatunku, ponieważ z reguły jest w nich mnóstwo 'lania wody'. Tutaj są konkrety, choć też mnóstwo powtórzeń, które obniżają wartość książki. Jest to krótkie dzieło i uważam, że warte przeczytania. To dobry wyjściowy materiał samopomocowy dla osób z paraliżem analitycznym i ruminacjami. Część technik była mi znana i jest praktykowana, ale pojawiło się kilka nowych, które włączę do moich nawyków. Z pewnością wdrożone praktyki opisane przez Trentona mogą przyczynić się do poprawy dobrostanu, więc jest to lektura na plus. 6.5

Ta książka to prawdziwy skarb. Napisana w świetnym stylu, przystępnie, bez zbędnego moralizowania – miałam wrażenie, że sama autorka siedzi naprzeciwko mnie przy kawie i rozmawiamy o ważnych, życiowych sprawach. Nira Feliciano wykonała fantastyczną pracę – jej sposób przekazywania wiedzy sprawia, że nie czujesz żadnej bariery, a jednocześnie dostajesz konkrety, podane w sposób, który naprawdę trafia do serca i głowy. To prawda – ta książka może nie odkrywa Ameryki, ale uświadamia mnóstwo rzeczy, na które na co dzień nie mamy czasu się zatrzymać i zastanowić. A może właśnie jednak odkrywa – bo dzięki niej można dojść do wniosków, które bez jej pomocy byłyby trudne do uchwycenia. Autorka robi to za nas – upraszcza, tłumaczy, pokazuje. Daje wszystko na tacy, a przy tym nie narzuca się, nie ocenia – jest jak dobra przyjaciółka, którą chce się słuchać. Ogromny plus za to, że ją po prostu polubiłam. Ta książka to nie tylko poradnik – to towarzyszka na drodze do lepszego życia i większego spokoju. Świetna!

„Bądź jak witamina i takimi ludźmi się otaczaj”. Książka, która zachęca do refleksji nad relacjami osobistymi i tym, jak mogą one wpłynąć na Twoje samopoczucie i szczęście. Marián Rojas Estapé proponuje podróż do samopoznania i odkrycia ludzi, którzy dodają pozytywnej energii. Omawia rolę oksytocyny w naszym życiu. Ten hormon odgrywa ważną rolę w naszej równowadze emocjonalnej. Tutaj mamy przyjemne wyjaśnienie, jak wpływa to na nasze ciało i umysł. Uczymy się identyfikować, które sytuacje i/lub ludzie generują stres. Ale to nie koniec. Uczy nas, jak sobie radzić w takich sytuacjach i z takimi ludźmi. To jest bardzo pomocne. Polecam!

[Audiobook] We wstępie autor zapewnia Nas, że to pierwsza taka książka. No cóż.. patrząc na to że została wydana w 2022 roku wcale nie jest zbyt odkrywcza. Najważniejsze co można z niej wynieść to to, że to Nasze myśli sterują emocjami i przez konkretne myślenie możemy nad nimi panować lub nawet pogrążyć się w depresji. Choć jak o tym usłyszałam to zdałam sobie sprawę, że już od dawna w ten sposób działam.

Jako że sama zaliczam się do grana nastolatków to wypowiem się na temat tej książki. Często nastolatki zadają sobie pytania na, które nikt nie umie im odpowiedzieć. Z pomocą przyszła ta oto książka wraz z autorem. Książka jest tak skonstruowana, że co rozdział możecie poodpowiadać na pytania dotyczące tego co przeczytaliscie. Dowiecie się co to w ogóle znaczy być nastolatkiem i dlaczego nasz mózg pracuje tak, a nie inaczej. W książę znajdziecie odpowiedź na pytanie dlaczego twój potencjał jest twoim najcenniejszym zasobem, jak się rozwijać, aby być spełnionym człowiekiem w przyszłości, w jaki sposób dbać o swoje samopoczucie, jak przygotować się na przyszłość. Te pytania często sobie zadajemy, a w tej książce znajdziemy na nie odpowiedź. Po tej książce całkowicie zmieniło się moje nastawienie do dorosłości. Zaczęłam coraz więcej rozumieć. Już nie muszę zadawać pytań jak mam sobie poradzić w przyszłości czyli w dorosłości. W książce znajdziecie odpowiedzi, których niektórzy potrzebowali. Jako osoba która stoi w tym roku przed wyborem szkoły wyszej i tym co chce robić w przyszłości strasznie obawiam się dorosłości, że sobie nie poradzę. Książka na pewno daje do myślenia te pytania na, które możecie odpowiadać pod koniec rozdziału pomagają uporządkować sobie wszystko w głowie.

Książka to opis 10 zasad życiowych w kolejności: 1. Nie rzucaj się za piłką nawet jeśli wszyscy tego oczekują 2. 80% wystarczy 3. Bądź naiwny – to prawdziwa supermoc 4. Nie podążaj za marzeniami 5. Nie oczekuj że przyleci samolot bo zbudowałeś lotnisko 6. Czytaj mniej gazet 7. Staraj się być zawsze najgłupszą osobą w pomieszczeniu 8. Pozwól by cały świat pracował na Twoją korzyść 9. Myj zęby każdego dnia żeby dostać 2 cukierki 10. Gdy dotrzesz na szczyt, obejrzyj się za siebie

Zdecydowanie łatwy i przyswajalny język. I to co odmienia ją od innych książek to to - że zawiera w sobie sposoby na akceptację trudnych chwil. Kiedyś były to książki, które były u mnie numerem jeden jeśli chodzi o tematykę, jednak w ostatnim czasie czuję już ich przesyt. Zdecydowanie mimo to, trzymam się opinii, że najlepsze książki rozwojowe to właśnie są w wydawnictwie Muza. Także polecam :)

Początkowo bardzo przystępne wprowadzenie do stoicyzmu. Na wielki plus obalanie bzdur przypisywanych stoicyzmowi, np. że polega na tłumieniu emocji i czynieniu z człowieka zimnego głazu. Podoba mi się też wielokrotne podkreślanie przez autora przez całą książkę, że dzisiejsza psychologia pełnymi garściami czerpie ze starożytnej filozofii, a badania potwierdzają to, co mędrcy odkryli tysiące lat temu. Nada się zwłaszcza dla osób, które filozofii unikają jak diabeł wody święconej – prawie nie ma tutaj cytatów. Będzie też dobrym pomysłem na prezent dla starszej młodzieży. Na minus kilka nużących momentów o wojnach czy śmierci Marka Aureliusza. Tłumaczenie czasami sprawia wrażenie, jakby robione było przez SI. Nie jest idealne, ale jedno z lepszych wprowadzeń w stoicyzm dla totalnych laików. ---------------- „Jednakże Hadrian nie był filozofem, traktował filozofię tak samo powierzchownie jak sofiści – jako materiał, którego znajomością można było wywierać na innych wrażenie. Epiktet na odwrót – w typowy dla stoików sposób ciągle ostrzegał swoich uczniów, aby nie mylili akademickiej nauki z mądrością i unikali małostkowych sporów, dzielenia włosa na czworo lub tracenia czasu na oderwane od życia, akademickie kwestie. Podkreślał fundamentalną różnicę między sofistą a stoikiem: ten pierwszy przemawia, by zdobyć uznanie słuchaczy, ten drugi – aby ich udoskonalić, pomóc im osiągnąć mądrość i cnotę. Retorzy żywią się pochwałami, co jest próżnością, a filozofowie miłują prawdę i uosabiają pokorę. Retoryka jest formą przedstawienia, przyjemnie się jej słucha. Filozofia jest terapią moralną i psychologiczną, często bolesną do słuchania, ponieważ zmusza do przyznania się do własnych błędów, aby je naprawić – prawda czasami boli. Nauczyciel Epikteta, stoik Muzoniusz Rufus, zwykł mawiać swoim uczniom: „Jeśli znajdujesz czas, żeby mnie wychwalać, mówiłem na darmo”. Dlatego szkoła filozofa, jak powiadał Epiktet, jest kliniką: idąc tam, nie należy oczekiwać przyjemności, trzeba się raczej spodziewać bólu”. „Apoloniusz nauczał Marka doktryn filozofii stoickiej, a jednocześnie pokazywał mu, jak stosować je na co dzień. Marek dowiedział się, że stoicy przyjmowali istnienie związku między szczerym umiłowaniem mądrości a większą odpornością emocjonalną. Ich filozofia zawierała w sobie terapię moralną i psychologiczną umysłów niepokojonych gniewem, strachem, smutkiem i niezdrowymi pragnieniami. Cel tej terapii nazywali apatheią, co oznacza nie apatię, lecz wolność od szkodliwych pragnień i emocji (namiętności)”. „Innymi słowy, pewna doza lęku jest czymś naturalnym. Rzeczywiście, serca nawet najbardziej doświadczonych żeglarzy mogą podskoczyć do gardła, gdy wygląda na to, że ich statek się wywróci. Męstwo polegałoby na zachowaniu zimnej krwi i racjonalnym radzeniu sobie z sytuacją. Stoik, postępując podobnie, mówi sobie, że chociaż sytuacja może wydawać się przerażająca, naprawdę ważne w życiu jest to, jak postanowi zareagować. Powtarza więc sobie, aby patrzeć na burzę ze stoicką obojętnością i odpowiadać z mądrością i odwagą, przy czym akceptuje swoją początkową nerwową reakcję jako nieszkodliwą i nieuniknioną. To, czego nie robi, to pogarszanie sytuacji przez ciągłe zamartwianie się. Z tego powodu, gdy bladość i oznaki trwogi znikną z jego twarzy, poruszenie mędrca zwykle naturalnie słabnie, by wkrótce ustąpić miejsca spokojowi. Ponownie ocenia on swoje początkowe niepokojące wrażenia i dochodzi do przekonania, że są one zarówno fałszywe, jak i nieprzydatne. Natomiast niemądrzy i bojaźliwi utrwalają swoje cierpienie na znacznie dłuższy czas. Gellius przeczytał o tym w zaginionej Diatrybie Epikteta i zrozumiał, że nie ma nic niestoickiego w tym, że ktoś blednie ze strachu na chwilę w tak niebezpiecznej sytuacji, jak ta, którą właśnie przeżył. Doświadczenie takich uczuć jest naturalne i nieuniknione, o ile nie eskalujemy naszej udręki przez podążanie za towarzyszącymi jej wrażeniami i wmawiania sobie, że wkrótce wydarzy się coś jeszcze gorszego. Seneka zauważył również, że pewne nieszczęścia, takiej jak ból fizyczny, choroba, utrata przyjaciół lub dzieci czy katastrofy spowodowane porażką wojenną, uderzają w mędrca, nie obezwładniając go. Rażą go, ale nie ranią. Rzeczywiście, Seneka wskazuje również, że nie mamy cnoty w znoszeniu tego, czego nie czujemy. Warto to podkreślić: aby stoik mógł się wykazać cnotą umiarkowania, musi mieć choć cień pożądania, aby móc się go wyrzec. Żeby wykazać się odwagą, musi przynajmniej w pierwszej chwili poczuć strach, aby go opanować. Jak lubią to ujmować stoicy, mędrzec nie jest zbudowany z kamienia czy żelaza, tylko z ciała i krwi”. „W innym miejscu pisze, że „łagodne lub gwałtowne” doznania cielesne nieuchronnie znajdują odbicie w naszym umyśle, ponieważ są częścią tego samego organizmu. Nie powinniśmy próbować się im opierać, powinniśmy raczej zaakceptować ich występowanie jako naturalne, o ile tylko nie pozwolimy, aby nasz umysł dodawał osądy, że to, czego doświadczamy, jest dobre lub złe. Jest to ważne, ponieważ ludzie, którzy mylą „Stoicyzm” ze „stoicyzmem” (tj. z oschłością i emocjonalnym chłodem), często myślą, że chodzi o tłumienie uczuć takich jak lęk, które uważają za złe, szkodliwe lub wstydliwe. To nie tylko jest złą psychologią, lecz także stoi w sprzeczności z filozofią stoicką, która uczy akceptować nasze mimowolne reakcje emocjonalne, napady niepokoju, jako obojętne: ani dobre, ani złe. Inaczej mówiąc, liczy się nie to, co czujemy, ale to, jak reagujemy na te uczucia”.

Mam mieszane odczucia, ale z drugiej strony, podeszłam do tej książki bardziej na zasadzie ciekawostki (nie cierpię na opisywane w książce choroby) i jako ciekawostkę ją traktuję. Osobiście najbardziej zainteresowałam się pierwszą połową książki – mamy w niej wartościowe uwagi dot. wpływu spożywanych pokarmów na stres 👌🏻 Sama planuje skorzystać z kilku porad i wyeliminować niektóre składniki 🤝🏻

Opowieść o tym, jak autor uporał się z wieloletnim poczuciem lęku, niepokoju i paniki. Doświadczenie Paula Davida pokazuje, że nie zawsze w takich sytuacjach konieczne jest leczenie farmakologiczne - często proces zdrowienia zaczyna się od zmian we własnej głowie. Autor nie obiecuje oczywiście "złotych gór" i natychmiastowego wyzdrowienia, ale osoby, które zmagają się z takimi problemami mogą skorzystać z doświadczeń Paula Davida.

"Silna psychika nie polega na tym, że nigdy nie czujesz obaw czy przytłoczenia i nigdy nie ulegasz przeciążeniu, smutkowi czy nawet jakiejś formie depresji, ale na tym, że potrafisz na powrót odzyskać równowagę ..." W ten sposób autor obala mit rozumienia silnej psychiki jako niewzruszonej, niezachwianej, obojętnej wobec problemów dnia codziennego postawie czy też pewnej nieustępliwości bądź sztywności. W niezwykle przystępny sposób (stosując kolory;) opisuje naszą strefę komfortu i okresowe z niej "wytrącanie" nas za sprawą rozmaitych trudności. W zależności od sytuacji, w której się dana osoba się znajduje, wskazuje na efektywność udzielanych przez otoczenie rad. Na konkretnych przykładach uczy dystansu, zmieniania sposobu myślenia o danym "kłopocie". Podpowiada, jak uruchomić nasze zasoby i podążać w stronę cenionych przez nas wartości. Radzi, jak nie odbierać sobie sił witalnych "narzekaniem" czy "umniejszaniem swojej wartości i niedocenianiem zalet". Rekomenduje, aby nie unikać trudności (... a może nawet czasem wzbudzić sobie myśl, że czegoś czego nie chcemy, właśnie chcemy...). Wzbudza refleksję, czy w danym przypadku nie warto trochę obniżyć oczekiwania. A przede wszystkim analizuje sam mechanizm działania stresu; odbioru informacji, naszego reagowania i interpretowania danego wydarzenia. Książka jest bardzo lekko napisana, niezwykle praktyczna i motywująca!

Jak zaczynasz swój poranek? Ja od szklanki wody i spaceru z psem. Unikam codziennego czytania wiadomości, nie szukam sensacji ani tragedii a i tak niestety niemal każde włączenie internetu może wywołać w nas negatywne myśli. Czy wiesz jak poczuć się lepiej? Zaprzestanie śledzenia informacji, to nie wszystko 😉 Dziennikarka Ronja von Wurmb-Seibel w swojej książce "Co negatywne wiadomości robią z naszym myśleniem. I jak możemy siebie tego uwolnić" przystępnym językiem wyjaśnia działanie ludzkiego mózgu. Koniecznie zajrzyj do quizu "Upgrade your world view" na gapminder.org Jeśli o nim nie słyszałaś_eś, to pewnie będziesz tak samo zaskoczona_y jak ja! I nagle świat oraz ludzie przestaną być tak źli, jak się wydawało 😉 Książka daje motywację do działania i zmian, do życia po swojemu. Daje wskazówki jak opowiadać historie znajomym, rodzinie, jak tworzyć treści jeśli publikujesz np. w sieci. 💩 + x = 😊 Tajemniczy, ale bardzo prosty i przydatny wzór jak konsumować i tworzyć konstruktywne treści. Książka jest od wczoraj dostępna w księgarniach a także na @czytamzlegimi w formie ebooka Początek i końcówka świetne. Środek i przykłady wiadomości na omawianych przez nią tematach nie do końca mi leżały. Przez doświadczenia autorki i sytuację na świecie jednak rozumiem dlaczego właśnie je wybrała. Szybko się czyta, wciąga i daje do myślenia. Na pewno sama tworząc treści zastanowię się teraz dwa razy nad ich wydźwiękiem.

Prawidłowo ujęty ogólny zarys tematu kryptografii, brak rozwiązań stricte technicznych. Wiele pomysłów życzeniowych, choć można wśród nich znaleźć już wprowadzone/wprowadzane do życia codziennego, co niejednokrotnie może zostać odebrane pozytywnie. Uważam jednak, że zbyt głęboka adaptacja szeroko pojętego systemy kryptografii przez państwa i instytucje finansowe (poruszone w książce), żadnemu z obywateli nie wyszłaby finalnie na dobre. Pozycja dobra, ale jako "ciekawostka".

Autorka zachęca do przyjrzenia się sobie i do zadbania o siebie, a przede wszystkim inspiruje do pracy nad sobą ("nikt nie uleczy cię tak, jak ty sama"). Uczy interpretowania własnych myśli, sztuki stabilizowania się po trudnych wydarzeniach, rekomenduje pracę na przekonaniach (sami o sobie piszemy historię). Wskazuje na wagę ruchu i moc pracy z oddechem, pochyla się nad naszą rolą w życiu (ratownik, prymus, potakiwacz ...) Pisze też o wychowaniu: miłości, wsparciu i umiejętności stawiania granic. Uczy samoregulacji i prowadzi ku dojrzałości emocjonalnej... Do przeczytania i przemyślenia.

Tytuł jest dość kontrowersyjny, ale nie powinno się oceniać książki po okładce. Po przeczytaniu książki, tylko z pozoru wydaje się być antyoszczędnościowa. Autor nie neguje potrzeby oszczędzania, ale radzi, by odraczanie konsumpcji nie odbywało się dosłownie przez całe życie. Wniosek z tej książki jest taki, że pieniądze istnieją po to, aby je wydawać. Przytoczona została bajka o pracowitej mrówce oraz lekkomyślnym koniku polnym. Mrówka tylko pracuje i ma zapasy, dzięki którym przeżyje, lecz nie przeznacza w ogóle czasu na zabawę. Zaś konik polny wyłącznie się bawi i w efekcie nie jest w stanie przetrwać z braku zasobów. Dobre życie jest gdzieś pośrodku - między mrówką, a konikiem polnym. Jest czas na pracę i czas na zabawę. Polecam zajrzeć do tej książki zarówno tym, którzy żyją jakby jutra miało nie być, oraz tym, dla których gromadzenie pieniędzy jest najważniejszą rzeczą w życiu i mają awersję do wydawania ich. Autor radzi by poszukiwać optymalnego okresu oszczędzania i wydawania, aby dosłownie umrzeć z zerem na koncie bankowym, ale mieć bogactwo w postaci doświadczeń i wspomnień. Jest to jednak trudna, niemal niemożliwa sztuka, bowiem istnieją rzeczy nie do przewidzenia. Z technicznych rzeczy: w pierwszych rozdziałach zdarzały się powtórzenia słów. Na szczęście dalej ten błąd nie występuje, ale zwróciłem na to uwagę, co nieco psuje ogólny odbiór książki. Mimo to jest warta polecenia.

Porządne źródło wiedzy o IBS. Autorka zawarła w książce podstawowe informacje o tej czynnosciowej chorobie jelit, wyjasniajac mozliwe przyczyny a takze sposoby leczenia. Myśle, że moze przyniesc pewnego rodzaju spokoj i ulge osobom zmagajacym sie z IBS a takze nadzieje na to ze da sie ogarnac zespol jelita drazliwego.

Udało mi się dozować książkę po trochu i w międzyczasie trochę poćwiczyć propozycje, chociaż zdecydowanie najbardziej weszło mi w krew zdanie "O tym, kto mnie złości wciąż decyduję ja". Mam jednak zastrzeżenia do tłumaczenia na polski oraz do wyjaśnień podawanych przez autorkę (a może to wina tłumaczenia właśnie?).

Geniotyp to książka, którą naprawdę warto przeczytać, jeśli zarządzasz ludźmi — nieważne, czy prowadzisz własną firmę, jesteś dyrektorem, prezesem, nauczycielem czy rekruterem. Autor pokazuje, jak lepiej rozumieć potencjał i predyspozycje innych, żeby bardziej świadomie przydzielać im zadania. Dzięki tej książce można spojrzeć na zarządzanie ludźmi z zupełnie nowej perspektywy — bardziej optymalnie i z większym szacunkiem dla ich naturalnych talentów. To świetna pozycja dla każdego, kto chce rozwijać siebie i swój zespół, nie działając „na czuja”, ale opierając się na głębszym rozumieniu tego, co w ludziach jest najlepsze.