Wszystko, czego ci nie mówią, gdy jesteś nastolatkiem

„Bądź jak witamina i takimi ludźmi się otaczaj”. Książka, która zachęca do refleksji nad relacjami osobistymi i tym, jak mogą one wpłynąć na Twoje samopoczucie i szczęście. Marián Rojas Estapé proponuje podróż do samopoznania i odkrycia ludzi, którzy dodają pozytywnej energii. Omawia rolę oksytocyny w naszym życiu. Ten hormon odgrywa ważną rolę w naszej równowadze emocjonalnej. Tutaj mamy przyjemne wyjaśnienie, jak wpływa to na nasze ciało i umysł. Uczymy się identyfikować, które sytuacje i/lub ludzie generują stres. Ale to nie koniec. Uczy nas, jak sobie radzić w takich sytuacjach i z takimi ludźmi. To jest bardzo pomocne. Polecam!

Macie wokół siebie przyjaciół, dla których zrobilibyście wszystko? Ekon i Koffi zostali rozdzieleni. Wspólna podróż przez dżunglę i stawianie czoła różnym niebezpieczeństwom sprawiło, że między nimi nawiązała się wyjątkowo trwała więź. Mimo że nie znają się długo czują, że znaleźli przyjaciela na zawsze. Teraz to uczucie zostanie poddane próbie. Dziewczyna została porwana przez boga o imieniu Fedu i umieszczona w stworzonym przez niego Ciernistym Grodzie. Razem z innymi daraja, młodymi mężczyznami i kobietami, musi trzymać się panujących w nim reguł jeżeli nie chce sprowadzić na siebie dotkliwej kary. Bóg patrzy im wszystkim na ręce. To z jego polecenia kolejni młodzi obdarzeni Przepychem spotykają się z Koffi na lekcjach. Mają pomóc odkryć jej talent, w którym ma specjalne uzdolnienia. Perspektywa zamknięcia i posłużenia Fedu jako broń wcale nie zachwyca dziewczyny. Nie kryje się ze swoją niechęcią do boga. Zmuszona do współpracy planuje uciec z Grodu tak szybko jak to możliwe. Niestety drogę odcina jej Las Mgieł, miejsce o tyle tajemnicze o ile nieprzyjemne- krążące o nim plotki są przerażające. Niespodziewanie Koffi znajduje wśród daraja sprzymierzeńcom. Niektórym nie podobają się plany, których współwykonawcami się stali i nie chcą brać w nich dłużej udziału, a dzięki dziewczynie mają wreszcie szansę na wolność. Kiedy Ekon zamyka oczy pod powiekami widzi twarz Koffi. Wciąż mając żywo w pamięci porwanie jej przed Fedu szuka okazji, by móc wyruszyć i odszukać dziewczynę. Jednak gdy jest się poszukiwanym przez Synów Sześciu nie tak łatwo uciec z miasta. Z pomocą Themby udaje im się opracować plan, który ma szansę wyciągnąć ich z Lkossy. Niestety okazuje się, że ktoś inny pierwszy przekupił ich sprzymierzeńca. Po panicznej ucieczce z zasadzki, gdzie starsza kobieta ujawnia swoją moc daraja, cudem trafiają na pomocnych ludzi. Po pełnych napięcia rozmowach i negocjacjach udaje im się dojść do porozumienia. Ucieczka z miasta i późniejsza droga wydają się tak dobrze zaplanowane, że nic nie powinno pójść nie tak. Problemy zaczynają się jednak już od pierwszego etapu podróży. By pomóc nowym towarzyszom w ucieczce Ekon zmuszony jest stanąć twarzą w twarz z własnym bratem. Ta chwila długo bedzie cierniem w jego duszy. Podróż w którą się udali nie jest wcale łatwa i przyjemna, a jak się okazuje wprost najeżona trudnościami. Złoczyńcy, niebezpieczne stworzenia i bogowie to tylko część tego, co Ekon spotka na swojej drodze. Wciąż pchany do przodu wizją uwięzionrj Koffi nie ma zamiaru spocząć, dopóki jej nie odnajdzie. Czy jednak jest gotowy na poświęcenia, których będzie musiał dokonać? "Bestie zagłady" Ayana Gray to książka, w której kolejny raz zanurzymy się w panafrykańskim świecie. Ponownie przywitamy się z Koffi i Ekonem, a także poznamy nowe ciekawe postacie. Ten tom podobał mi się nieco mniej niż poprzedni. Może spodziewałam się czegoś więcej, a może nie trafiła do mnie część historii. W "Bestiach zagłady" śledzimy oddzielne losy głównych bohaterów, co mogło stanowić naprawdę duży potencjał do snucia historii. Niestety, mimo że było miło, mam ogromny niedosyt. Plusik dla Autorki za kongamato- przedstawienie tego mitologicznego stworzenia było dobrym pomysłem!

Książka krótka, przyjemnie się ją czytało. Niektóre opowiadania bardziej do mnie trafiały, inne mniej. Każde opowiadanie miało otwarte zakończenie, co czasami było na minus. Część kończyła się czyjąś śmiercią, ale były też takie, które dawały nadzieję na poprawę sytuacji. Historie ogólnikowo przedstawiały problem dotyczący samotności, były ciekawe, ale mogłyby być bardziej rozwinięte i dokładniej przedstawić sytuację. Nie była zła, ale czegoś w niej zabrakło.

Zdecydowanie łatwy i przyswajalny język. I to co odmienia ją od innych książek to to - że zawiera w sobie sposoby na akceptację trudnych chwil. Kiedyś były to książki, które były u mnie numerem jeden jeśli chodzi o tematykę, jednak w ostatnim czasie czuję już ich przesyt. Zdecydowanie mimo to, trzymam się opinii, że najlepsze książki rozwojowe to właśnie są w wydawnictwie Muza. Także polecam :)

Samotność ma wiele postaci i form. Istnieje również różnica między samotnością a izolacją. Samotność i izolacja społeczna to różne kwestie, ale ze sobą powiązane. Samotność to przygnębiające uczucie samotności lub oddzielenia. Izolacja społeczna to brak kontaktów społecznych i niewielka liczba osób, z którymi można regularnie wchodzić w interakcje. Można żyć samotnie i nie czuć się samotnym ani izolowanym społecznie, można też czuć się samotnym, przebywając z innymi ludźmi. Starsi dorośli są bardziej narażeni na izolację społeczną i samotność ze względu na zmiany w zdrowiu i relacjach społecznych, które mogą wynikać ze starzenia się, utraty słuchu, wzroku i pamięci, niepełnosprawności, problemów z poruszaniem się i/lub utratą rodziny i przyjaciół. Książka to poradnik, który krok po kroku pomaga czytelnikom uwolnić się od izolacji i samotności. Zagłębiamy się w niektóre zasady zawarte w książce. Dr Howatt dzieli się solidnymi radami, jak pokonać samotność i poprawić swoje zdrowie psychiczne. 🙂

Naprawdę dobra książka. Spełnia wszystkie moje wymagania dla obyczajówki YA. Ciekawe postacie, magiczne przedstawienie zamilowania do matematyki (nie znoszę nauk ścisłych), duża dawka humoru, nacisk na samorozwój i zdrowie psychiczne. Oraz oczywiście uroczy wątek miłosny z dreszczykiem emocji. Ale przede wszystkim jest to książka o przyjaźni, nie ma nic piękniejszego od miłości jaką otaczają nas ludzie, którym na nas zależy. Wartościowa lektura nie tylko dla nastolatków.

Udało mi się dozować książkę po trochu i w międzyczasie trochę poćwiczyć propozycje, chociaż zdecydowanie najbardziej weszło mi w krew zdanie "O tym, kto mnie złości wciąż decyduję ja". Mam jednak zastrzeżenia do tłumaczenia na polski oraz do wyjaśnień podawanych przez autorkę (a może to wina tłumaczenia właśnie?).

Dałam tej książce 9, bo mi się podobała, po prostu. A myślę, że to najlepsze co czasami można powiedzieć. Ale przejdźmy do szczegółów. Przede wszystkim książkę kupiłam przypadkowo, akcja z zapakowanymi książkami, gdzie widać opis, ale nie okładkę. I cieszę się, że tak się stało, ponieważ okładka do mnie nie przemawia. Jest ładna, estetyczna, ale pierwsza moja myśl "wygląda jak z canvy". Teraz sprawdziłam i rzeczywiście wykorzystano tu Canvę. Melania maluje farbami olejnymi, może lepiej byłoby nawiązać właśnie do nich? Okładka mi się podoba, jak już wspomniałam, ale nie wiem czy zwróciłabym na nią uwagę. O autorce nie słyszałam wcześniej, ale była dla mnie miłym odkryciem i czuję, że chcę więcej. Podoba mi się, że na starcie dostajemy playlistę odpowiadającą książce. Ja sobie na początku puściłam, ale potem czytałam już bez, bo łatwiej mi się było skupić. Jednakże taka playlista poszerza nam też gdzieś wiedzę o utworach, możemy odkryć coś nowego. Zgadzam się z innymi, że fabuła nie jest zbyt odkrywcza, ale powiem też coś innego - jest bardzo przemyślana i to czuć. Książkę się czyta super! Szybciuteńko i wciąga. Jest po prostu przyjemna. Ja się zanurzyłam w lekturze i totalnie nie żałuję, bo był to miło spędzony czas. Bardzo polubiłam bohaterów i to wszystkich bez wyjątku. I całą drogę postaci, zmiany nastrojów, charaktery. Niektóre wydarzenia są mało prawdopodobne, tak jak to, że Melania od razu zgarnęła Wiktora pod swój dach, ale oprócz tego wszystkie inne wydają się być przemyślane i są takie, że po prostu mogłyby się wydarzyć. Bardzo podoba mi się dobór czcionek, np. te czcionki z imionami. I zamysł na kompozycję tekstu. Duża uwaga, bo mnie to zawsze wytrąca z równowagi: błędy edytorskie/ korektorskie. Zdarzyły się jakieś trzy. Raz powtórzone obok słowo z małej litery i zakończone kropką, innym razem niedociągnięcia w postaci innej literki, ale warto mieć to na uwadze... Nie podoba mi się do końca początek opowieści, jest jak wrzucenie na głęboką wodę, a jednocześnie my o tym wszystkim wiemy już z opisu, więc nie wywołuje ten początek zbytnio emocji... Autorka fajnie działa na zmysły. Można poczuć zapachy, zobaczyć krajobrazy itd. Fajnie pisze, ma taki luźny styl pisarski (choć fragment z wyborem bieli wydał mi się mało naturalny a nasi bohaterowie momentami trochę "prychają jak dzieci", to znaczy na przykład łatwo się denerwują, ale dzięki temu może się nabiera do nich sympatii). No i mało jest o Gośce i Piotrze, są trochę jak tło, jakby ich w ogóle nie było. Tak o dwa słowa więcej, żeby się nimi jakby też zaopiekować, dać im przestrzeń do wykazania się, to też by było fajnie, myślę. Ale wiem że pierwsze skrzypce grali Melania i Wiktor (w ogóle jakie piękne dobory imion! Podobały mi się chyba wszystkie imiona, a Wiktor i Marcel to taki serio pasujący, zgrany duet i imionami i charakterami). Ogólnie polecam i mam ochotę sięgnąć po więcej. Taki ciepły, choć skłaniający do lekkiej refleksji, i nie stroniący od niektórych bolesnych emocji, romans.

Strefa – przyjaźń… Hayley i Dylan od lat się przyjaźnią. Jednak z biegiem czasu dziewczyna zaczyna czuć do chłopaka coś więcej. Nie wiedząc jakie są jego uczucia w tej kwestii przeżywa katusze uwikłana w friendzone. Czy kiedyś będą razem? „Jak uciekłam z friendzone” to lekki, momentami zabawny romans w młodzieżowych klimatach. Autorka w swoim debiucie kreśli historię z motywem friends-to-lovers, bazując na nastoletnich dylematach, uczuciowych katuszach oraz emocjonalnych wybuchach wieku dojrzewania. Bohaterowie miotają się między dążeniem do tego, czego pragną a obawą odrzucenia ze strony tej drugiej osoby. Robią bilans zysków, co prowadzi ich do dalszego trwania w przyjaźni… Jednak jedna tajemnica, jedna decyzja zaważy na wzajemnym zaufaniu i zatrzęsie stabilnymi posadami tej relacji… Czy bohaterowie odnajdą siebie poza przyjaźnią? Styl autorki jest bardzo lekki, dialogi rewelacyjne, z sarkastycznym sznytem, a kreacja bohaterów dopracowana z intensywną dynamiką relacji między nimi. Powieść stoi bohaterami i relacjami, a dzięki ich mocnemu wyeksponowaniu bardzo się wyróżnia. I nawet nie przeszkadza to, że fabuła jest przewidywalna. „Jak uciekłam z friendzone” to powieść YA z charakterem. Publikowana swego czasu na Wattpadzie, nie dziwię się, że została wydana w formie papierowej. Jedyne, czego trochę jej brakuje to uniwersalności. Bowiem dla grupy docelowej będzie rewelacyjna, jednak dla starszych czytelników może być w odbiorze infantylna, a przynajmniej ja miałam momentami takie wrażenie. Natomiast gdybym trafiła na nią jako nastolatka byłabym zachwycona! Moja ocena: 6,75/10 https://www.instagram.com/w_otchlani_wyobrazni

„Black. Restless soul” Zuzanny Kulik to lekki romans obyczajowy, który idealnie sprawdzi się na wieczór z książką. Historia Chloe, powracającej do rodzinnego miasta i wikłającej się w burzliwą relację z braćmi Salvatore, wciąga od pierwszych stron. To opowieść o emocjach, rodzinnych więzach i dylematach serca. Choć fabuła nie zaskakuje oryginalnością, na plus zasługuje sympatia do bohaterów oraz sprawnie poprowadzona akcja. Dobra propozycja dla miłośników lekkiej, romantycznej literatury, którzy szukają odprężenia i kilku godzin relaksu przy książce.

,,Wszystko, co zdecydujesz się nosić w sercu, będzie miało moc sprawiania ci bólu. Więc wybieraj ostrożnie." Historia Jacka i Avy od początku mnie zaciekawiła. Styl pisania autorki zaś, bardzo do mnie przemówił. Wyciągnęłam z tekstu kilka pięknych cytatów, które zostaną ze mną na długo. Głowni bohaterowie są stworzeni po to, aby cierpieć. Oboje zmagają się z problemami, które ciężko udźwignąć, a jednak żadne z nich się nie poddaje. Podejmują trudne wybory, walczą o przetrwanie, a przy tym nie zapominają o tym, gdzie mają serce. Bardzo im współczułam i kibicowałam z całych sił, aby w końcu mogli być szczęśliwi i spokojni. What beauty there is to bardzo intensywna historia, pełna emocji i ciekawych wątków. To też piękna opowieść o sile, odwadze i poświęceniu, zdecydowanie warta tego, aby poświęcić jej swój czas 💜

"Nadzieja. Jakże ona była zgubna. Ile razy się zawiódł na jej rzekomo niezniszczalnej sile. Ile razy miała być lekarstwem na kłody podkładane przez los, a okazywała się trutką pustoszącą serce gorzej niż huragan." "Nikt by ich nie oceniał, nikt by nie słyszał rzucanych słów. Cisza rozpościerała się wraz z gwiazdami, którymi oprószone było niebo i które migotały coraz śmielej." " - Chmury mają w sobie coś niezwykłego - rzucił jednak mimowiednie. - Z pozoru są tylko białawymi kłębkami, ale w rzeczywistości kryją za sobą cały wszechświat." "Między nami gwiazdy" to piękna powieść obyczajowa z płynnym językiem, który otacza nas jak te gwiazdy na niebie. Głównymi bohaterami są Jagoda i Wiktor. Dwie osoby skrzywdzone przez los, które mają szansę na nowy wspólny start, choć bardzo się przed tym wzbraniają. Są jeszcze inni bohaterowie, np. taka Łucja, młodsza siostra Wiktora, który się nią opiekuje. Dziewczyna jest bardzo skryta i ma swoje tajemnice, którymi z nikim nie chce się dzielić, a w sieci jest naprawdę sobą. Jej historia bardzo mnie urzekła. Ta powieść na pierwszy rzut oka wydaje się lekka, płynie sobie spokojnie. Ale pod tą piękną okładką kryje się historia, która dotknie waszego wnętrza. Poznacie smak zdrady, samotnej opieki nad dzieckiem, prześladowania. Przekonacie się również, że świat jest jednak bardzo mały... Że wsparcie rodziny jest nieocenione, a miłość między rodzeństwem pomimo, że silna, może się gdzieś rozchodzić i zaczynają się pojawiać sekrety. Czy nasi bohaterowie odnajdą szczęście?

Trzymająca w napięciu do samego końca. Pokazująca również historię ognia i wody, ale w codziennych sprawach i sytuacjach, ale również ukazująca, że gdzieś tam czeka ktoś na nam przeznaczony. Podobno kto się czubi ten się lubi i idealnie ta historia to odzwierciedla.

Meddy Chan jest fotografką, razem z mamą i ciotkami prowadzą firmę organizującą wesela w azjatycko-indonezyjskim stylu. Wszystko idzie dobrze, aż do chwili gdy mama podaje się za Meddy na Tinderze i umawia ją na randkę w ciemno. Poznany chłopak okazuje się napalonym natrętem i wywozi Meddy w las, przerażona postawia użyć paralizatora i rozbijają się na drzewie. Meddy w szoku nie wie co robić, na szczęście z pomocą przychodzą ciotki i następuje komedia pomyłek z trupem w roli głównej, w lodówce i nie tylko... Fajnie się bawiłam czytając, lekka i przyjemna książka, w sam raz na wakacje.

Przyjemna historia, która ciekawi elementami fantastycznymi, ale też w prosty sposób obrazuje historię wojny secesyjnej, kwestii natywnych Amerykanów i zwraca uwagę na problem niewolnictwa w Ameryce XIX w.
Historia rodzinna, pełna miłości, przyjaźni, mocna figura ojca, ale też matki. Motyw found family.
Jak najbardziej poleciłabym młodszym i starszym.
A Konik piękny

Pod tym chwytliwym tytułem kryje się pigułka wiedzy prosto od dwóch psychiatrek i psychoterapeutek. Napisana bez lukrowania, lecz i bez przyczerniania obrazu współczesnych nastolatek i ich rodziców. Nie poradnik, a wywiad. Co akurat jest ważne, bo dominują w nim bardzo bogate spostrzeżenia, a rad jest niewiele. Może to i dobrze, gdyż gotowe odpowiedzi dziwnym trafem rzadko znajdują zastosowanie w rzeczywistości. Za to wiedza o tym, na co zwrócić uwagę, co jest normą, a co nie, jakie mogą być przyczyny problemów młodych dziewcząt, jakie skutki zaniedbań rodzicielskich już tak. Tematy ciężkiego kalibru to burza neuronów, depresja, wtórne korzyści z choroby, autyzm, ADHD, brylowanie w internecie, używki, identyfikacja płci, seksualność a seksualizacja, zaburzenia odżywiania, samookaleczenia i próby samobójcze, diagnozowanie, terapia indywidualna nastolatki, jej rodziców i całej rodziny, system ochrony zdrowia psychicznego w Polsce.

„Przyjaciel wilków” Ruth Emmie Lang to niezwykła debiutancka powieść, która zabiera nas w podróż do świata pełnego magii i emocji. Weylyn Grey, główny bohater, to postać, która na długo pozostaje w pamięci. Osierocony we wczesnym dzieciństwie i wychowany przez wilki, Weylyn zawsze wiedział, że jest inny. Jego życie, pełne niezwykłych zjawisk, takich jak burze czy błyskawiczne wzrosty roślin, przyciąga uwagę i budzi fascynację. Magia otacza go z każdej strony, ale nie jest on czarodziejem w tradycyjnym sensie.  Lang z wyjątkową umiejętnością splata realizm z elementami nadprzyrodzonymi, tworząc opowieść, która wciąga od pierwszych stron. Narracja prowadzona jest z perspektywy różnych postaci, które miały okazję poznać Weylyna. Każda z nich wnosi coś unikalnego do historii, pokazując, jak wielki wpływ miał na ich życie. Dzięki temu zabiegowi czytelnik poznaje Weylyna nie tylko jako chłopca wychowanego przez wilki, ale także jako człowieka, który zmienia życie innych swoją obecnością.  Jego tęczówki przypominały roztopiony metal, który jeszcze nie zdążył się zestalić. Głównym motywem powieści jest poszukiwanie miłości i akceptacji. Weylyn, mimo swoich niezwykłych zdolności, pragnie być kochany i akceptowany takim, jaki jest. Jego relacje z innymi ludźmi są skomplikowane, ale pełne szczerości i głębokich uczuć. Mary, pierwsza ludzka przyjaciółka Weylyna, odgrywa kluczową rolę w jego życiu. Ich spotkanie po latach wprowadza do fabuły element romantyczny, który dodaje historii dodatkowej warstwy emocjonalnej.  Ruth Emmie Lang z niezwykłą lekkością i humorem prowadzi czytelnika przez kolejne rozdziały powieści. Jej styl pisania jest pełen ciepła i uroku, co sprawia, że "Przyjaciel wilków" to lektura nie tylko wciągająca, ale także bardzo przyjemna. Opisy przyrody, emocji bohaterów oraz magicznych wydarzeń są tak sugestywne, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam był częścią opisywanego świata. Lang udowadnia, że potrafi operować słowem w sposób mistrzowski, tworząc obrazowe i pełne głębi opowieści.  Weylyn Grey, mimo swojej niecodziennej natury, ma niezwykły dar wpływania na życie innych ludzi. Każda osoba, która miała z nim kontakt, opowiada o nim w sposób, który zdradza głęboki podziw, a często także miłość. Micah, jeden z narratorów, zapamiętał Weylyna jako mężczyznę, który miał niezwykłą zdolność dostrzegania chwil, w których ktoś potrzebował pomocy. Weylyn nie starał się być w centrum uwagi, ale jego obecność była zawsze odczuwalna i pozostawiała trwały ślad w sercach tych, którzy mieli szczęście go poznać.  "Przyjaciel wilków" to nie tylko historia o magii i niezwykłych zdolnościach. To przede wszystkim opowieść o ludzkich emocjach, o potrzebie miłości, akceptacji i bliskości. Każdy z bohaterów, niezależnie od swojej roli w życiu Weylyna, przeżywa swoje własne, często bardzo trudne, emocje. Lang umiejętnie ukazuje, jak różne są nasze potrzeby i jak różnie szukamy szczęścia i zrozumienia. Weylyn, ze swoją niesamowitą empatią, często pomaga innym odnaleźć to, czego sami nie potrafią dostrzec.  Książka Lang jest także przypomnieniem o wartości prostych rzeczy w życiu. Weylyn, mimo swoich nadprzyrodzonych zdolności, ceni sobie proste przyjemności – spędzanie czasu na łonie natury, relacje z bliskimi, małe gesty dobroci. Autorka pokazuje, że to właśnie te proste, codzienne chwile mają największe znaczenie i potrafią przynieść prawdziwe szczęście.  Każda z opowieści, które składają się na „Przyjaciela wilków”, pozostawia czytelnika z głębokimi refleksjami i niezapomnianymi wspomnieniami. Lang tworzy historię, która nie tylko bawi i wzrusza, ale także skłania do zastanowienia się nad własnym życiem i relacjami z innymi ludźmi. Weylyn Grey, mimo swojej inności, staje się postacią bliską sercu każdego czytelnika, a jego przygody na długo pozostają w pamięci.  Podsumowując: „Przyjaciel wilków” Ruth Emmie Lang to książka wyjątkowa, pełna magii, ciepła i głębokich emocji. To opowieść o poszukiwaniu miłości, akceptacji i swojego miejsca w świecie. Weylyn Grey, ze swoimi niezwykłymi zdolnościami i wielkim sercem, zjednuje sobie sympatię zarówno bohaterów powieści, jak i czytelników. Lang, dzięki swojemu pięknemu stylowi pisania, tworzy historię, która wciąga, bawi i wzrusza, pozostawiając czytelnika z głębokimi refleksjami i niezapomnianymi wspomnieniami. Jeśli szukasz książki, która porusza serce i duszę, „Przyjaciel wilków” jest pozycją, której nie możesz przegapić.

Książka właściwie bardzo szybko mnie wciągnęła. Podobała mi się relacja i to, że zakończenie niby było przewidywalne a jednak nie do końca. Cześć z tego całego "turnieju" przypominała mi inną książkę. Naprawdę spodobał mi się świat i chętnie poznałabym go bardziej ;)

Zacznijmy od tego, że to nie jest książka dla mnie. I właściwie nie powinnam się czepiać, bo to powieść dla młodzieży. Ale że już przeczytałam, to nie udawajmy – nie jest to literatura, która wywraca człowieka na lewą stronę emocji. Raczej taka, co gładko się czyta, ale zostawia po sobie tylko smak cukru pudru i lekki przesyt. Fabuła? Prościutka jak struna. Ona – dziewczyna po przejściach (choć trudno dostrzec, by te przejścia naprawdę ją ruszyły), on – bajecznie bogaty, oczywiście smutny i nieszczęśliwy. I kiedy się spotkają, wiadomo od razu, że pokonają wszystkie przeciwności losu, typu: zmiana koła w samochodzie, kłopot z kreacją na bal, odpowiednie zachowanie na tymże balu albo – o zgrozo – zmiana pracy. W tym świecie do rangi wydarzenia urasta fakt, że on podał jej marynarkę, bo jej chłodno albo że ona pomalowała usta czerwoną szminką. Słodko? Oj, tak. Brakuje tylko brokatu i muzyki z disneyowskiej ballady w tle. Nie twierdzę, że to książka zła – po prostu bardzo młodzieżowa. Taka dla trzynasto-, czternastolatek, które dopiero uczą się, że miłość to nie tylko spojrzenia i pomadki. I może faktycznie – lepiej, żeby czytały cokolwiek niż nic. Ale ja bym chciała, żeby w tym cokolwiek było choć odrobinę prawdy, emocji, oddechu życia. Ciut mniej lukru, ciut więcej sensu. Bo – jasna sprawa: „Takie będą Rzeczypospolite, jakie ich młodzieży chowanie.” (ale gruchnęłam!) A szkoda by było, żeby wychowywano ich na literackiej bezie z bitą śmietaną. Bo od tego i zęby bolą, i głowa pusta PS. Jestem łasuchem, więc za wszystkie opisane w powieści słodkości - dodatkowy punkt. Szkoda, że koło mnie nie ma takiej cukierenki.

To historia o nastoletniej Emory Ward, która do tej pory znała świat z etykietek: „bogata dziewczyna”, „wnuczka założyciela młyna”, „młodsza siostra popularnej Maddie”, „ta dobra i odpowiedzialna za brata”. Wszystko ulega zmianie, gdy tragiczny wypadek samochodowy z udziałem Emory i jej brata wywraca życie rodziny i całego miasteczka Mill Haven do góry nogami. Wypadek ujawnia uzależnienie jej brata, a śmierć rówieśniczki prowadzi do społecznego napięcia, osądów, plotek i obarczenia odpowiedzialnością. Cztery miesiące później Emory próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości: brat wraca z odwyku, a ona zaczyna dostrzegać, że ludzie w Mill Haven są bardziej skomplikowani, niż chce ich widzieć, a sama musi zdecydować, kim jest naprawdę i czy podda się presjom z zewnątrz. Dostajemy tu uczciwe, realistyczne spojrzenie na uzależnienie i jego wpływ na rodzinę. To nie jest powierzchowna historia. Pokazuje, jak bardzo uzależnienie jednego człowieka może zniszczyć życie bliskich, relacje, poczucie tożsamości. Autorka nie koloryzuje, nie idealizuje, dzięki czemu emocje Emory i całego otoczenia są wiarygodne. Główna bohaterka Emory jest przedstawiona w sposób wielowymiarowy. To ktoś, kto ma swoje wątpliwości, przyzwala sobie na słabości, a jednocześnie próbuje odnaleźć siebie w chaosie. Lubię, gdy bohaterki są tak prawdziwe. Książka ma mocną atmosferę. Rozedrgany balans między codziennością, traumą, presją społeczną i próbą utrzymania normalności. Ten kontrast między tym, co „na zewnątrz” vs. wewnętrznym cierpieniem robi duże wrażenie. Historia zmusza do refleksji o tym, jak łatwość oceniania innych, społeczne etykietki, plotki i stereotypy mogą zniszczyć człowieka. To też opowieść o dorastaniu, odpowiedzialności i tym, że nie da się przewidzieć życia. Czasem trzeba walczyć lub pozwolić sobie na ból. Koniec był dobry, emocjonalny i realistyczny, „You’d Be Home Now” to poruszająca, szczera i ważna książka. Zawiera dużą dawkę emocji, autentyczny ból, ale też nadzieję. Dla mnie to książka, która zostaje w głowie na długo. Daje do myślenia, porusza serce i pokazuje: ludzie są skomplikowani, a rzeczywistość nie jest czarno-biała. Uważam, że to jedna z lepszych współczesnych powieści młodzieżowych z realnym problemem w tle.