Powrót z Północy

„Kukła Kokoschki” Afonso Cruza to druga książka, którą przeczytałem po „Dokąd odchodzą parasolki”. Powieść ma formę opowiadania szkatułkowego i porusza tematy miłości, obsesji oraz straty. Ciekawy pomysł i intrygująca fabuła, choć – podobnie jak w przypadku „Parasolek” – jak dla mnie trochę zbyt przekombinowana.

To powieść, która przenosi nas w rolnicze rejony Luizjany. Tak łatwo pozwala się wczuć w tamtejszy klimat, że trudno się zatrzymać w czytaniu 🤩 to historia o tym, jak "miastowa" dziewczyna że wszystkich sił stara się zacząć swoje życie na nowo w kompletnie odmiennej rzeczywistości niż dotychczas. Ale jej hart ducha, pracowitość i dobrzy ludzie po drodze - sprawiają, że zaczyna wierzyć, że może się udać. Choć nie jest łatwo, jej pochodzenie, kolor skóry i płeć, przeczą temu, żeby było to możliwe, a jednak dziewczyna się nie poddaje, szuka w sobie sił, żeby pokonać trudności. Bardzo interesująca powieść, polecam 😉

Tytułowa Sara będąca członkinią Gildii św. Jakuba jest jedną z niewielu malarek w Niderlandach. Kiedy umiera jej ukochana córka, Sara tworzy obraz pt. "Na skraju lasu". Ponad 300 lat później arcydziełem tym interesuje się australijska studentka Ellie, której udaje się skopiować obraz. Marty zaś, który dostrzega zaginięcie oryginału próbuje rozkochać w sobie dziewczynę. Nie przypuszczają jednak, iż za kilkadziesiąt lat później ich drogi ponownie się schodzą. Powieść Dominica Smitha jest pełna gamy barw i odcieni. Jest to powieść z jednej strony o miłości do sztuki, a z drugiej o stracie, walce z własnymi słabościami oraz skomplikowanych relacjach międzyludzkich. Losy bohaterów pełne są emocji. Smutek przeplata się z radością, a ich wspólna pasja dostarcza im zarówno ukojenia i satysfakcji, jak i bólu połączonego z cierpieniem. W tej książce nic do końca nie jest ani białe, ani czarne. Z tego też powodu ujęła mnie swoim klimatem i wywarła na mnie ogromne wrażenie.

Zauroczona powieścią pt.: „Pani Einstein” tejże autorki z dużą ciekawością sięgnęłam po tę książkę. Cóż, nie mogę powiedzieć, że żałuję. Akcja zaczyna się z przytupem, jest świetnie przemyślana i można odnieść wrażenie, że pisarka wczuła się w życie opisywanej postaci, czyli młodziutkiej dziewczyny, którą przypadek postawił wśród najznaczniejszych postaci austriackiej polityki lat trzydziestych ubiegłego wieku. Niestety, wraz z kolejnymi mijającymi latami (a przecież to biografia) opowieść jest coraz bardziej lakoniczna i sucha. Jakby nie było na czym się oprzeć, jakby wydarzenia z czasów drugiej wojny światowej nie były istotne. Największy zaś żal mam do autorki za to, że porzuca nas w 1942 roku, gdy Hedwig Kiesler żyła jeszcze przez następne niemalże sześćdziesiąt lat. Czyżby to oznaczało, że twarz starzejącej się kobiety nie jest istotna? Czy też po prostu pisarce zabrakło informacji? Dlaczego nie opowiedzieć choćby o tym, że wynalazek Hedy trafił w końcu do marynarki wojennej i był tam wykorzystywany (jak twierdzi najpopularniejsza obecnie encyklopedia)? Dlaczego nie opowiedzieć o kolejnych małżeństwach, o wychowywaniu dzieci? Czyżby te sprawy były nudne? Nie da się ukryć, że po lekturze mam spore poczucie niedosytu.

Wciągająca książka, opowiadająca historię życia 4 dzieci, na których zaważyła przepowiednia wróżki. Porusza wiele ciekawych kwestii, zapraszających do przemyśleń. **** "Kiedy lekarze mówili, że powinniśmy się trzymać celibatu to nie był dla nas wybór między seksem a śmiercią, mieliśmy my wrażenie, że każą nam wybierać między życiem a śmiercią. Nikt kto tak wiele poświęcił, żeby żyć w zgodzie ze sobą, żeby uprawiać seks w zgodzie ze sobą, nie chciał z tego rezygnować"

Trudy ma trudne relacje z matką. Anna Schlemmer jest twarda i uparta. A przy tym zamknięta w sobie, małomówna i tajemnicza. Trudy wie, że matka urodziła siew Niemczech. A gdy miała trzy latka wraz z matką zostały ocalone przez amerykańskiego żołnierza i zamieszkały w USA. Tylko co oznacza stara fotografia przedstawiająca matkę, ją i nazistowskiego żołnierza? Kobieta, historyk chce poznać swoje pochodzenie i rozwikłać rodzinną tajemnicę. Zgłasza się do akademickiego projektu gromadzącego wspomnienia Niemców z tamtych czasów. Temat II wojny światowej sam w sobie ciekawy. Pokazujący dylematy i wybory jakie były stawiane przed niektórymi osobami. Czy pomógłbyś Żydowi? Co zrobiłbyś by ochronić swoje dziecko? Bratałby się z wrogiem czy walczył? Powieść poprowadzona jest dwutorowo - lata wojenne z perspektywy Anny, a współczesność przedstawiona oczami Trudy. Myślałam, że połknę tą publikację w jeden wieczór. A ją męczyłam... Brakło mi tu polotu, tej magicznej iskry.

Jan Paweł II w 2000 roku wyniósł na ołtarze, zmarłą w 1947, roku siostrę Józefinę, zwaną przed wstąpieniem do klasztoru Bakhita. Bahita była pierwszą afrykańską i sudańską świętą. Wiek XIX był tragiczny dla Afryki. Bandy handlarzy niewolników pustoszyły Afrykę, porywając ludzi, często paląc, mordując i zrównując całe wioski z ziemią. Bakhita żyła w Darfurze (region Sudanu) w otoczeniu kochającej rodziny. Niestety, tak jak jej siostra, mając ponad 7, lat została porwana przez handlarzy niewolników. Zamknięta sama przez pewien czas w nieludzkich warunkach na skutek traumy zapomniała swoje imię. Zostało jej zaledwie kilka wspomnień z rodzinnego domu, ale przede wszystkim miłość jej matki, czuła jej obecność i słyszała jej słowa Nie puszczę Twojej dłoni.”. Nim dołączono ją do innych niewolników, handlarze arabscy nadali jej imię Bakhita ( w języku arabskim oznacza szczęściara). Dołączono ją do innych niewolników i zmuszona była przejść boso około 960 kilometrów do El-Obeid i zanim tam dotarła była dwukrotnie sprzedana. Tylko w miejscach, gdzie odbywał się targ, mogła się umyć, dostawała jakieś ubranie i jedzenie. Natomiast przez całą drogę, gdy ktoś nie nadążał, zostawał, aby umrzeć lub go zabijano. W czasie drogi nie szczędzono im batów. Później była sprzedawana, jako służącą do kolejnych domów, gdzie poniżano ją, bito i torturowano. Czasami tygodnie leżała, znajdując się na granicy śmierci. W 1883 roku, gdy miała około 13 lat, kupił ją włoski wicekonsul, który nie stosował wobec niej przemocy. Razem z nim wyjechała do Włoch. We Włoszech wicekonsul przekazał prawo własności znajomej żony i razem z nią wyjechała do małej miejscowości nieopodal Wenecji. Tam też wzbudziła sensację, strach, a nawet czasami wrogość, gdyż po raz pierwszy ludzie tam mieszkające zetknęli się z czarnoskórą kobietą. Pod wpływem sąsiadów oddano ją „do przyuczenia” siostrom Zgromadzenia Córek Miłości. Tam też przyjęła chrzest, pierwszą komunię, bierzmowanie i otrzymała imię Józefina. Zgodnie z prawem włoskim nie była już niewolnicą i straciła nad nią władzę jej ostatnia właścicielka. Kilka lat później wstąpiła do zakonu, w którym przeżyła ponad pięćdziesiąt lat. Po krótkim okresie szoku jej wyglądem, zyskała sympatię najpierw dzieci, a później dorosłych. W klasztorze pracowała, jako kucharka, szwaczką, praczką, a nawet furtianką, gdzie stykała się ze światem zewnętrznym. Najpierw siostrom, a później na ich prośbę innym opowiedziała historię swojego życia, która została spisana. Na stronach Zgromadzenia Córek Miłości znajduje się jej biografia. Benedykt XVI w encyklice Spe salvi przytoczył natomiast jej życiorys jako przykład nierozerwalnej i determinującej relacji wiary i nadziei w życiu chrześcijan. Véronique Olmi napisała wstrząsającą historię, która na przykładzie Bakhity opisuje los tysięcy kobiet i dzieci, które poddane były niewolnictwu. „Bakhita” nie jest typową biografią, ale powieścią napisaną na podstawie opowieści Bakhity. Historia wstrząsająca i pełna emocji, gdyż opisana jest z perspektywy dziecka. Przeżywamy wraz z nią strach i traumę uprowadzenia jej z rodzinnej wioski i oderwania jej od rodziny. Doświadczamy wraz z nią skrajnego wyczerpania i zaszczucia w czasie jej drogi na kolejne targi niewolników. Przeżywamy wraz z nią pełen bólu i cierpienia czas pobytu w kolejnych domach, gdzie pełniła posługę. Ostatecznie przeżywamy wraz z nią zderzenie się z zupełnie jej obcą cywilizacją europejską. Nie doświadcza co prawda tortur fizycznych, ale nie obce jest jej poniżanie i wyszydzanie choćby z powodu koloru jej skóry. Autorka przedstawia parę scen okrutnych tortur, ale nie epatuje w nich okrucieństwem, ale pragnie ukazać rozmiar cierpień Bakhity. Jednak celem autorki nie jest ukazanie okrucieństwa świata, ale podziwiamy wewnętrzną siłę bohaterki, która to przeżyła i skąd czerpała swoją wewnętrzną siłę, która pozwalała jej przetrwać najgorsze chwile. Książka pozbawiona jest patosu, który często towarzyszy biografiom świętych, ale jest to opowieść o nadziei, wierze w dobro, gdzie wokół panuje zło, o miłości i pokorze. Książka, która mówi o sile człowieka, o wierze i nadziei na lepsze jutro.

Bardzo dobra książka i na pewno warta przeczytania. Muszę jednak przyznać, że elementy historyczne interesowały mnie bardziej niż fabuła, co oczywiście nie oznacza, że była zła. Książkę bardzo dobrze się czyta, a końcowe wyjaśnienia autora i podanie materiałów źródłowych bardzo ułatwia zagłębienie się w historię.

Książka o relacjach międzyludzkich, niespełnionej miłości i uczuciach. Bardzo emocjonalna i życiowa. Mówi nam o tym, że nie ma ludzi idealnych. Lektura bardzo przyjemna w odbiorze i lekko napisana. Powieść chłonie w ekspresowym tempie a fabuła dająca do myślenia wciąga nas przez to jeszcze bardziej . Polecam

Magia tej powieści jest dosłownie i w przenośni ukryta w drobiazgach. I chociaż do tych dwóch kwestii wrócę nieco później, to od razu zdradzę Wam, że po pierwsze to jest taka historia, którą odbiera się nie tylko głową, ale równie mocno sercem, a po drugie to jest debiut autorki - Ruth Hogan – i udało jej się osiągnąć coś niezwykłego, czyli lekką, ale bardzo głęboką opowieść, która dosłownie błyszczy subtelną magią codzienności. Główny bohater - Anthony Peardew – przez prawie całe swoje dorosłe życie przygarniał przedmioty, które znalazł na ulicy, od przepięknej filiżanki, przez oderwane guziki, pojedyncze rękawiczki, kolorowe spinki do włosów czy… pudełko po herbatnikach, w którym są ludzkie prochy (przynajmniej tak mu się wydaje). I nie, Anthony nie jest przypadkiem chorobowym, nie jest zbieraczem, który nie ma gdzie spać, bo cały dom jest zapchany „śmieciami”. On stara się zadośćuczynić błędowi, jaki sam popełnił, gubiąc coś dla niego cennego. I chyba trochę ma nadzieję, że jeśli on będzie próbował zwracać zagubione rzeczy, to jego zguba też znajdzie drogę z powrotem. Dom Anthony’ego, przepiękna willa Padwa, jest zadbany, bo o to dba Laura, która dla pana domu jest nie tylko gospodynią, ale też sekretarką czy asystentką, a okaże się szybko, że również spadkobierczynią. Bo wbrew pozorom bohaterem tej powieści nie jest „Strażnik”, jest nim kobieta, która dziedziczy po Anthonym wszystko, również polecenie, żeby zrobiła co może, by te znalezione rzeczy miały szansę wrócić do swoich poprzednich właścicieli. I to właśnie Laura jest sercem tej opowieści. Ruth Hogan maluje skomplikowany portret kobiety, która po toksycznym związku i bolesnym rozwodzie próbuje odnaleźć siebie, odzyskać poczucie własnej wartości i sprawczość. To, co mnie zauroczyło w tej powieści, to decyzja autorki, żeby wprowadzić do tekstu elementy realizmu magicznego. Po pierwsze te znalezione przedmioty wręcz pulsują własną energią, a Anthony pisywał o nich opowiadania, które nadawały im „osobowość”. Do tego mamy Sunshine, czyli młodą kobietę z zespołem Downa, która umie „czytać energię” tych rzeczy, po prostu ich dotykając, jakby słyszała te opowieści i czuła emocje. A jeśli tego byłoby mało, to sam dom nadal wibruje energią Therese, czyli narzeczonej Anthony’ego, która zmarła nagle, a której straty Anthony nie potrafi przeboleć. Duch Therese ciągle wpływa na to, co się w domu dzieje. I nie, nie mamy do czynienia z opowieściami o duchach i nawiedzonych domach. Hogan wszystkie te elementy wprowadza tak subtelnie i naturalnie, że nie ma się wrażenia, że całość staje się nierealna. To właśnie tutaj głowa mówi, że to wymyślone, a serce, że przecież słyszy się taki historie, że to się może zdarzyć. I teraz wracamy do tego wspominanego uroku. Książka w zasadzie od początku do końca dotyka tematu straty, żałoby, zmarnowanych szans i smutku, a mimo to ma wielki, nieodparty urok i chyba nawet ważniejsze, że daje nadzieję. I chociaż może się wydawać, że nie da się połączyć humoru i melancholii, to Hogan się to udaje i to w debiucie. Duża tutaj zasługa postaci drugoplanowych, między innymi wspomnianej Sunshine, jej rodziców, czy bohaterów równoległej historii o Eunice i Bomberze. Chyba warto wiedzieć, że historia powstawania „Strażnika rzeczy zagubionych” jest równie melancholijna i poruszająca jak sama powieść. Ruth Hogan pracowała w lokalnej administracji, ale uległa wypadkowi. Zmusiło ją to do rezygnacji z pełnego etatu, ale w zamian dało szanse na zajęcie się pisaniem nieco aktywniej. Jednak to rok 2012 okazał się „annus horribilis”, cytując Królową Elżbietę – Ruth usłyszała diagnozę raka i zaczęła własną, niełatwą podróż ku wyzdrowieniu. „Strażnik” powstawał między innymi w czasie bezsennych nocy, kiedy skutki chemioterapii nie dawały szans na odpoczynek. Ta powieść nie tylko ratuje czytelników, ona uratowała autorkę i jej też dała nadzieję, że może być lepiej. W ramach ciekawostki – warto wiedzieć, że postać Anthony’ego została zainspirowana dawnym sąsiadem autorki. Mężczyzna był samotnikiem, który nie potrafił się otrząsnąć ze smutku po stracie narzeczonej i zbieractwo było dla niego sposobem na ucieczkę od traumy. Wybór imienia bohatera pewnie nie dziwi wielu czytających – święty Antoni, od rzeczy zagubionych. A że święty Antonii pochodził z Padwy, to stąd nazwa willi. I nawet nazwisko Peardew nie jest przypadkiem – nawiązuje do francuskiego „perdu”, czyli zgubiony. Wróćmy do fabuły i tego, że ta opowieść miała ratować zasoby nadziei nie tylko czytających, ale i samej autorki. To typowy przykład, że trudne doświadczenia można przekuć w coś dobrego, pięknego – przykład literatury określanej jako „up lit” – „uplifting literature”, czyli literatura podnosząca na duchu, gdzie mamy bolesny temat opowieści, ale cała treść niesie wielkie pokłady optymizmu, nadziei i wiary w ludzką dobroć. JEŚLI MACIE OCHOTĘ POCZYTAĆ WIĘCEJ O "UP LIT" LUB PRZEJRZEĆ INNE RECENZJE, TO ZAJRZYJCIE NA www.intensywni.pl

Opowieść o rozchodzących się drogach dwojga małżonków z długim stażem. Oddalanie się pary odbywa się bez wielkich wydarzeń, bez konfliktu, po cichu. Coś, co rozpoczęło się lata temu widzimy w krótkim epizodzie, jakim jest wspólna podróż do Amsterdamu. Oglądamy to miasto w czasie zimowej pogody, bez tłumu turystów.

O tym, że trzeba znać swoje miejsce. Henry wraz z żoną, małymi córkami, wrednym ojcem i uroczym, lecz psychicznie niestabilnym bratem, wprowadza się na podupadającą plantację bawełny. Trochę się bałam, że to będzie kolejna książka o rodzinie na odludziu terroryzowanej przez przemocowego ojca (opis coś podobnego sugeruje, a trochę takich czytałam w ostatnim czasie i mi się już znudziło), ale na szczęście okazało się, że to jednak coś trochę innego, całkiem świeżego (choć temat to przecież żadne wielkie novum) i bardzo, bardzo dobrego. Książka podejmuje wiele tematów. Są tu opisane trudy życia na farmie bez podstawowych wygód, docieranie się w małżeństwie i kwestionowanie ustalonej hierarchii, połamani psychicznie weterani wojenni, małżeńska niewierność (wątek tak wręcz obraźliwie banalny i wyświechtany, że najchętniej bym go z książki całkiem wykreśliła, to w zasadzie jedyna rzecz, którą uznałabym za minus). Najważniejszy wydaje się jednak rasizm i segregacja rasowa. Przy czym książka nie eksponuje tego wątku jakoś szczególnie, ale po prostu opisuje świat, w którym kwestie rasy i tego, co komu wolno, a czego nie, są tak oczywiste i mocno ukonstytuowane, że nikomu nawet nie przyjdzie do głowy, żeby to kwestionować czy choćby dłużej się nad tym zastanawiać. Podobało mi się to, że nawet ci najbardziej otwarci bohaterowie pozostają jednak ludźmi swoich czasów, wychowywanymi w myśl konkretnych poglądów i wciąż pewne rzeczy pozostają dla nich nie do zaakceptowania - to ładnie pokazuje jak trudne zadanie miały wszelkie ruchy dążące do równouprawnienia.

Czytajcie! Literatura piękna, która jest dramatem kobiet. Powieść, która jest opowieścią o losach trzech kobiet w szpitalu psychiatrycznym. Dwóch, które są pacjentkami. Jedna pielęgniarką. Ich losy na Wyspie Dusz (Finlandia). Wyspa, która jest ich "więzieniem" i domem za razem. Kiedy horyzont jeziora jest ich jedyną drogą do do rozmyślań o "wolności". Tylko wolność jest też wojną ... Ważna w książce jest Nadzieja. Jest to książka, którą odkładałam kilka razy. Jednak warta przeczytania każdej kartki. Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach.

Uznana malarka Helena przylatuje z Australii na ślub swojej wnuczki. Przy okazji chce poznać okoliczności śmierci siostry Alicii, która została zamordowana przez nieznanych sprawców. Jednocześnie odkrywa, że jej rodzina skrywała przed nią straszliwe sekrety. "Kolor milczenia" jest to kolejna przeczytana przeze mnie powieść z mrocznymi tajemnicami w tle. Jest to historia ludzi zagubionych i żyjących w kłamstwie, ale jednocześnie próbujących żyć na swoich własnych zasadach wbrew woli najbliższego otoczenia. Bohaterowie pragną miłości, akceptacji i bliskości, ale jednocześnie cierpią z powodu odrzucenia oraz braku zrozumienia ze strony bliźnich, którzy nie akceptują ich potrzeb. Książka Elii Barceló jest pełna gwałtownych emocji i uniesień, przepełniona smutkiem i melancholią. Autorka porusza temat rodziny dotkniętej trudną i traumatyczną przeszłością, która dzięki kontaktom z generałem Franco awansowała w hierarchii społecznej. Choć wśród sąsiadów i przyjaciół uchodzi za rodzinę kochającą się, godną naśladowania, to tak naprawdę brak w niej ciepła oraz empatii. Bardzo wstrząsająca powieść.

,,Sny wojenne " to książka w której wątki obyczajowe splatają się z historią, a konkretnie z II wojną światową. Mamy tu dwie linie czasowe i dwie bohaterki, Krystynę - kobietę która w czasie okupacji zadawała się z nazistami i Magdalenę, jej córkę żyjącą w latach sześćdziesiątych z piętnem córki hitlerowca. Kilka dni temu przeczytałam inną książkę pseudo wojenną,która była bardzo kiepska, natomiast ta powieść to jej przeciwieństwo. Marek Harny inspirował się prawdziwą historią, jednak prawie cała fabuła jest fikcyjna. W ,,Snach wojennych'' też są wątki miłosne, jednak nie słodko naiwne , pretensjonalne i infantylne jak w większości tego typu książek. Książka jest ciekawa i wciągająca, przeczytałam ją z prawdziwym zainteresowaniem.

„Władza to korona z cierni, którą król sam nakłada sobie na głowę, by na końcu przekonać się, że jedyne, co posiada, to własne szaleństwo”. To zdanie mogłoby stanowić klamrę spinającą powieść Edwarda St Aubyna „Dunbar”. Książka powstała w ramach projektu Hogarth Shakespeare, w którym współcześni pisarze mierzą się z dziełami barda ze Stratfordu. St Aubyn wziął na warsztat „Króla Leara”, przenosząc go w realia bezwzględnego świata wielkich korporacji i mediów. To ambitna próba, która jednak – mimo błyskotliwego stylu autora – zasługuje na ocenę 6/10 ze względu na pewną mechaniczną wtórność względem oryginału. Medialny imperator w potrzasku Henry Dunbar to kanadyjski magnat medialny, który u schyłku życia zostaje podstępem uwięziony przez swoje dwie starsze córki, Abigail i Megan, w luksusowym domu opieki w Anglii. St Aubyn świetnie oddaje dynamikę rodzinnej nienawiści; córki Dunbara to współczesne wersje Goneryli i Regany – zimne, wyrachowane i pozbawione skrupułów w dążeniu do przejęcia imperium ojca. Autor, znany z cyklu o Patricku Melrose, z właściwą sobie zjadliwością portretuje wyższe sfery, ich narcyzm i emocjonalną pustkę. Ucieczka Dunbara z ośrodka i jego błąkanie się po wzgórzach Kumbrii to bezpośrednie nawiązanie do sceny na wrzosowisku, gdzie upadek potęgi idzie w parze z rozpadem umysłu. Blaski i cienie adaptacji Największą zaletą powieści jest język St Aubyna – precyzyjny, pełen ciętego humoru i trafnych diagnoz psychologicznych. Postać Petera, alkoholika i towarzysza ucieczki Dunbara, pełniącego funkcję Błazna, wprowadza do narracji tragikomiczny pierwiastek. Głównym problemem jest zbyt niewolnicze trzymanie się struktury Szekspira. Tam, gdzie oryginalny dramat poraża kosmicznym wymiarem tragedii, współczesna wersja momentami osiada na mieliźnie thrillera korporacyjnego. Zło córek wydaje się tu zbyt jednowymiarowe, a odkupienie Dunbara i jego relacja z „tą dobrą” córką, Florence (Kordelią), bywa nazbyt sentymentalna w porównaniu do surowości pierwowzoru. „Dunbar” to sprawnie napisana, inteligentna proza, która dostarcza satysfakcji głównie tym, którzy lubią odnajdywać literackie kody i nawiązania. Edward St Aubyn udowadnia, że mechanizmy władzy i zdrady są niezmienne od wieków, jednak w tej konkretnej odsłonie zabrakło mu nieco odwagi, by całkowicie zerwać ze smyczą Szekspira i zaproponować coś autentycznie świeżego. To dobra lektura na dwa wieczory, która błyszczy formą, ale w treści pozostaje jedynie poprawnym echem wielkiego dramatu. Dla fanów autora to pozycja obowiązkowa, dla reszty – jedynie solidna rzemieślnicza robota, która nie dorównuje sile jego autorskich cykli.

„Manhattan Beach” to powieść, która wciąga jak morski wir. Jej głównym motywem jest nurkowanie, co przekłada się na budowę tej książki. Podobnie do powolnego schodzenia na dno morza tu wraz z zanurzaniem się w fabułę musiałam odsłaniać kolejne warstwy, co prowadziło mnie do odkrywania nagromadzonych tajemnic bohaterów. To powieść o Nowym Jorku lat 30. i 40. XX wieku, rozpisana na wielu bohaterów, z misternie odtworzonym tłem społeczno- obyczajowym i skupieniem się na problemach typowych dla tego okresu w Stanach Zjednoczonych: zorganizowana przestępczość, bezrobocie, bieda, a przede wszystkim trudna sytuacja kobiet. Uwielbiam takie powieści- wielkie, z ciekawymi postaciami i z zagadkami do odkrycia. Autorka subtelnie splata losy trojga bohaterów, punktem wyjścia czyniąc krótkie spotkanie na tytułowym Manhattan Beach. Mała Anna, jej ojciec Eddie i szemrany biznesmen Dexter właśnie wtedy zwiążą się niewidzialną nicią i nie uwolnią już nigdy. Nawet śmierć jej nie zerwie. Życie tej trójki związane jest z morzem, bo to w nim przeżyją najważniejsze chwile. Zaryzykowałabym tezę, że to kontakt z morzem odmieni każdego z nich. Eddie, dryfując z towarzyszami na tratwie po katastrofie statku uświadomi sobie, co jest ważne w życiu. Dexter, wioząc Annę i jej sparaliżowaną siostrę nad morze, a później schodząc jedyny raz na dno kanału portowego, obudzi w sobie jakąś czułą nutę i zapragnie żyć uczciwie. I wreszcie Anna, główna bohaterka, spełni swoje marzenie o byciu pierwszą kobietą nurkiem. Anna została przez autorkę ukazana jako kobieta, która zdobywa się na odwagę, by robić to, co dla kobiet wówczas było niedostępne. Młoda dziewczyna wchodzi do typowo męskiego świata, gdzie do tej pory kobiet nie było. Żeby przetrwać musi być najlepsza- i jest. Ale musi też samotnie przebijać szklany sufit. Czytając o schodzeniu Anny pod wodę w ważącym 90 kg stroju nurka pomyślałam, że dopiero pod powierzchnią może ona być człowiekiem prawdziwie wolnym. Tam, gdzie człowieka ogranicza biologia ( brak tlenu, wysokie ciśnienie, ciemność) przestają liczyć się uprzedzenia i konwenanse. Wynika z tego, że tylko wśród ludzi każdy musi odgrywać role, ukrywać swoje potrzeby, samoograniczać się. Pod wodą rządzą inne prawa. Wielką zaletą powieści Jennifer Egan jest odejście od schematyzmu w portretowaniu postaci. Tyle samo uwagi autorka poświęca próbie zrozumienia motywacji kobiet, co i mężczyzn. To prawdziwi ludzie, a nie tylko reprezentanci jakiejś racji, czy ilustracje konkretnego typu zachowań. Postać Dextera nie sprowadza się tylko do pokazania biznesmena z półświatka, ale też wrażliwego i tęskniącego za czymś człowieka. Z kolei Eddie, który na początku wydaje się być po prostu mężem, który uciekł od rodziny, przytłoczony kalectwem jednej z córek i trudnościami finansowymi, okazuje się być zupełnie kimś innym, a jego ucieczka ma inne przyczyny. „Manhattan Beach” jest naprawdę dobrą, wielowymiarową powieścią. Rozumiem przyczyny, dla których nowojorczycy obwołali ją najlepszą powieścią 2017 roku i nominację do nagrody National Book Award 2017. Również polscy czytelnicy docenili ją, przyznając tytuł książki roku w plebiscycie LC w kategorii powieść historyczna. Polecam z całego serca wielbicielom wielkich realistycznych powieści.

Niech Was nie zwiedzie opis z okładki, nie ma tutaj nic z thrillera. To dobry dramat psychologiczny. Główna bohaterka to dojrzała kobieta, ze stoickim spokojem podchodząca do tematu definitywnego zakończenia swojego nieudanego małżeństwa. Jej myśli, autoanaliza, spojrzenie na innych ludzi, związki, nie pozbawione pewnej goryczy, wciąga nas w jej świat i przykuwa uwagę. Czy rozstanie odbędzie się bez strat emocjonalnych, jak zakończy się historia wyjazdu do Grecji? Przeczytajcie i wyróbcie sobie własne zdanie.

Przyjemna książka, choć trochę nie rozumiem sensu wrzucania cytatów, które taka naprawdę nic do niej nie wnoszą. Czyta się jednak szybko i spokojnie, lektura jest niezbyt wymagająca oraz nieco inna od wszystkich książek podróżniczych, które wcześniej przeczytałam:)

Tak książkę jak i film serdecznie polecam. Pięknie opisane stosunki między szlachtą a Kaszubami. Mamy tu zakazaną miłość Mateusza do Marity córki państwa u ,których się wychowuje po śmierci matki (jednocześnie jego przyrodniej siostry). Świat ,którego nie ma ,ale czy na pewno ile jest takich domów gzie ojciec zachowuje się podobnie a matki wolą milczeć. Ten problem nadal jest aktualny....Brat Marity od małego dziecka jest rozkapryszonym ,znęcającym się nad słabszymi dzieciakiem . Zazdrości też nie tylko Mateuszowi talentu muzycznego( mam wrażenie,że wszystkim wszystkiego ). Pewnie bierze przykład z ojca. Wspaniała rola jednego z najwybitniejszych aktorów Janusza Gajosa . Pięknie prezentuje gwarę kaszubską. Ciekawie nakreślone charektery , postaci myślę, że gdyby je ubrać w współczesne ciuchy to znaleźlibyśmy podobne osoby w najbliższym środowisku.Dobrze nakreślone cechy charakteru Polaków,.