Podarować niebo

Name: Podarować niebo
Rating: 6,3 (107 reviews)
Author: Romuald Pawlak
ISBN: 9788395916625

Romuald Pawlak

6,3 / 10

107 ocen

33 opinii

Wydawnictwo IX

Wydawnictwo: Wydawnictwo IX Cykl: Dom Krastów (tom 1) Seria: Światy wizjonerów fantasy, science fiction

352 str.

Kategoria:: fantasy, science fiction
Format:: papier
Cykl:: Dom Krastów (tom 1)
Seria:: Światy wizjonerów
Data wydania:: 2020-12-01
Data 1. wyd. pol.:: 2020-12-01
Liczba stron:: 352
Czas czytania: 5 godz. 52 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788395916625

W wyniku błędu nawigacyjnego jeden z ziemskich statków kosmicznych utkwił na nieznanej planecie. Załoga, trzymając się wątłej nadziei, że ktoś ich odnajdzie, staje się coraz bardziej podzielona – część w to nie wierzy, część nadzieję podnosi do rangi filozofii życiowej, a jeden z załogantów prawdopodobnie oszalał. Dodatkowych napięć przysparza zamieszkująca planetę prymitywna rasa, wobec której załoga, pełniąca wachty w szkieletowej obsadzie, jest równie mocno podzielona, jak wobec siebie. Część chce autochtonom pomagać, część najchętniej by te dziwne istoty wybiła, wreszcie spora grupa jest wobec nich obojętna. Wszystko się komplikuje, kiedy wychodzi na jaw, że pomoc innym może oznaczać kłopoty dla ludzi, dla trzymającej ich przy życiu nadziei…

Średnia ocen

6,3 / 10

33 opinii 107 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Podarować niebo w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Podarować niebo

Średnia ocen

6,3 / 10

107 ocen

Twoja ocena

0 / 10

1 ocen

4 ocen

15 ocen

30 ocen

19 ocen

1 ocen

5 ocen

2 ocen

0 ocen

Opinia

118

Adriano

18.12.2024

6 / 10

Na półkach:

Miałem nadzieję na więcej - więcej astrobiologii, więcej astrofizyki. Szczególnie astronom owładnięty teorią przeskoku w czasie powinien mieć okazje, by o tym poopowiadać - a, tak mam wrażenie, że wygodniej było go odizolować od reszty, żeby nie wchodzić w wymagający temat. Nowa planeta - dużo niewykorzystanego potencjału, a dość ciekawe zajawki z dwuetapowymi formami życia. Cieszę się jednak, że to pierwszy tom cyklu, czytało się dobrze.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

243 użytkowników ma tytuł Podarować niebo na półkach głównych

Przeczytane 128
Chcę przeczytać 115

58 użytkowników ma tytuł Podarować niebo na półkach dodatkowych

Posiadam 24
2021 12
Audiobook 10
Fantastyka 3
Science Fiction 3
2025 2
2023 2
Audiobooki 2

Tagi i tematy do książki Podarować niebo

wyprawy kosmiczne eksploracja kosmosu rozbitkowie planety pozaukładowe inne cywilizacje

Inne książki autora

Więcej

7,9

Ślepiec Romuald Pawlak

6,7

I tak nie słuchasz Romuald Pawlak

7,1

Smoczy ogień Romuald Pawlak

Okładka książki Ku gwiazdom. Antologia Polskiej Fantastyki Naukowej 2024 Agata Francik, Marek Kolenda, Tomasz Kołodziejczak, Maja Malinowska, Mikołaj Maria Manicki, Romuald Pawlak, Magdalena Świerczek-Gryboś, Henryk Tur, Istvan Vizvary, Michał Walasek, Mateusz Wyszyński, Marek Żelkowski

7,4

Ku gwiazdom. Antologia Polskiej Fantastyki Naukowej 2024 Agata Francik, Marek Kolenda, Tomasz Kołodziejczak, Maja Malinowska, Mikołaj Maria Manicki, Romuald Pawlak, Magdalena Świerczek-Gryboś, Henryk Tur, Istvan Vizvary, Michał Walasek, Mateusz Wyszyński, Marek Żelkowski

Okładka książki Rocznik fantastyczny 2024 Dagmara Adwentowska, Piotr Burzyński, Agata Francik, Błażej Kurowski, Artur Laisen, Marcin Bartosz Łukasiewicz, Natalia Maślej, Łukasz Migura, Antoni Nowakowski, Marcin Opolski, Mateusz Oszust, Romuald Pawlak, Mariusz Pieniążek, Łukasz Redelbach, Szymon Szymański, Dominika Węcławek

7,4

Rocznik fantastyczny 2024 Dagmara Adwentowska, Piotr Burzyński, Agata Francik, Błażej Kurowski, Artur Laisen, Marcin Bartosz Łukasiewicz, Natalia Maślej, Łukasz Migura, Antoni Nowakowski, Marcin Opolski, Mateusz Oszust, Romuald Pawlak, Mariusz Pieniążek, Łukasz Redelbach, Szymon Szymański, Dominika Węcławek

Okładka książki Odmęt. Antologia morska Silke Brandt, Mort Castle, Filip Duval, Bruce Golden, Michał P. Kadlec, Mariusz Kaszyński, Anna Kłodnicka, Rafał Łoboda, Agnieszka Osikowicz-Chwaja, Romuald Pawlak, Jacek Pelczar, Michał Pleskacz, Krzysztof Rewiuk, Agata Suchocka, Emilian Wojnowski, Martyna Wróbel

6,7

Odmęt. Antologia morska Silke Brandt, Mort Castle, Filip Duval, Bruce Golden, Michał P. Kadlec, Mariusz Kaszyński, Anna Kłodnicka, Rafał Łoboda, Agnieszka Osikowicz-Chwaja, Romuald Pawlak, Jacek Pelczar, Michał Pleskacz, Krzysztof Rewiuk, Agata Suchocka, Emilian Wojnowski, Martyna Wróbel

6,2

O Maszynach i Ludziach Romuald Pawlak

więcej

Romuald Pawlak

Według słów przyjaciółki, cytującej Umberto Eco, „zwierzę opowiadające”. Coś w tym jest, bowiem straszny z niego gaduła, także na papierze. Choć zaczynał od horrorów w śp. pamięci „Feniksie”, to historia stała się jego hobby, szczególnie średniowiecze od wieku XII oraz Epoka Wielkich Odkryć. Jak twierdzą znajomi i przyjaciele, posiada paskudne, chore i pachnące kryminałem poczucie humoru, nic więc dziwnego, że nawet próbując napisać tekst serio, zawsze wtrąci ironicznego smoka czy gadające drzewo… Obok fantastyki próbuje napisać normalną powieść historyczną. Lubi: zimne piwo w dobrym towarzystwie; Mozarta i Dead Can Dance; humor spod znaku Monty Pythona i Czarnej Żmii; Bułhakowa, Eco i Zofię Kossak, a z fantastyki Kaya oraz Le Guin; i tysiąc innych rzeczy, którymi nie warto nikogo zanudzać. Nie znosi: ludzi bez poczucia humoru; hipokryzji; bezinteresownej nienawiści; złośliwości, która chciałaby udawać ciętą ironię, a jest zwyczajnym chamstwem.

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zimne światło gwiazd

Bartek Biedrzycki

Świetny zbiór opowiadań. W sposób znakomity oddane zostały pionierskie czasy podboju kosmosu. Jest tu mnóstwo emocji, bohaterowie są zdeterminowani, nieustępliwi i oddani sprawie do końca. Kosmos jest dla nich ostatecznym i prymarnym celem. Alternatywna wizja rozwoju świata, a przede wszystkim naszego kraju też jest przekonująca. Autor bardzo wiarygodnie przedstawił międzynarodową rywalizację agencji kosmicznych, a jednocześnie wzajemne wsparcie krajów sprzymierzonych. Przede wszystkim jednak pieczołowicie przemyślany został rozwój w czasie pojazdów i infrastruktury wykorzystywanej w przestrzeni kosmicznej. Zmiany społeczne w podejściu do tematu eksploracji kosmosu też są odczuwalne. Warto zauważyć, że chociaż mamy do czynienia z fikcją, to mocno opartą na rzeczywistych wydarzeniach. Rzecz naprawdę warta polecenia. Pozostaje mieć nadzieję, że Bartosz Biedrzycki nie poprzestanie jedynie na okazyjnych opowiadaniach w ramach przedstawionego świata, ale zdecyduje się na jakąś solidniejszą kontynuację.

Marcin Drożyński

ocenił na 9 1 rok temu

Ku gwiazdom. Antologia Polskiej Fantastyki Naukowej 2021

Marcin S. Przybyłek Andrzej Zimniak Marcin Kowalczyk Grzegorz Rogaczewski Wojciech Gunia Mikołaj Maria Manicki Marta Kładź-Kocot Marta Magdalena Lasik Bartek Biedrzycki Kamil Muzyka Dorota Dobrzyńska Łukasz Marek Fiema Grzegorz Brona Adam Groth Michał Kłodawski Marcin Mazur

„Ku gwiazdom” to antologia opatrzona poważną rekomendacją Polskiej Fundacji Fantastyki Naukowej i poprzedzona słowem wstępnym autorstwa osób ze środowiska akademickiego. Ten naukowy patronat od razu budzi nadzieję, że otrzymujemy zbiór ambitny, przemyślany i reprezentatywny dla współczesnej polskiej prozy science fiction. I rzeczywiście - książka zachęca do lektury już samą koncepcją: zgromadzenia w jednym tomie wybranych utworów autorów, którzy dziś tworzą polską fantastykę naukową. Nie należy jednak oczekiwać, że w antologii odnajdziemy twórców formatu Lema, Zajdla czy Snerga-Wiśniewskiego. To porównanie byłoby zresztą dla każdego zbioru krzywdzące - poprzeczka ustawiona przez klasyków jest niezwykle wysoka, a sam gatunek science fiction wymaga nie tylko sprawności literackiej, lecz także szerokiej wiedzy i umiejętności łączenia nauki z wyobraźnią. W tym sensie „Ku gwiazdom” jest próbą zmierzenia się z trudnym dziedzictwem i jednocześnie próbą pokazania, jak wygląda SF w Polsce tu i teraz. Pod względem literackim opowiadania są poprawne, często sprawnie napisane, choć trudno doszukać się w nich głębszych wartości czy przełomowych idei. Być może wynika to z faktu, że fantastyka naukowa - zwłaszcza traktowana w sposób bardziej ortodoksyjny - stała się dziś marginesem szeroko rozumianej fantastyki, zdominowanej przez fantasy i nurt rozrywkowy. W takim kontekście antologia jawi się jako projekt potrzebny: przypomina, że science fiction wciąż istnieje, rozwija się i szuka nowych głosów. Jeśli więc złagodzimy ostrze krytyki i spojrzymy na „Ku gwiazdom” jako na próbkę współczesnej twórczości, a nie jako na konkurs na nowego Lema, zbiór okazuje się wartościowy. Pozwala zorientować się, w jakich kierunkach zmierza polskie SF, jakie tematy interesują autorów i jak radzą sobie z łączeniem naukowych inspiracji z literacką formą. Zdecydowanie warto kontynuować ten pomysł i przygotować kolejne antologie. Być może właśnie dzięki takim inicjatywom uda się odkryć nowe talenty - twórców, którzy w przyszłości odważniej sięgną po naukowe fundamenty gatunku i zaproponują coś naprawdę przełomowego.

Kobyszczę

ocenił na 6 22 dni temu

Ciemna strona księżyca

Grzegorz Gajek

Jest ostatnio jakiś trend kreślenia futurystycznych wizji Kościoła - nie wiem, czy to wpływ Diuny, Hyperiona, Doctora Who, czegoś innego lub zwykły przypadek. W powieści było całkiem sporo interesujących momentów, choć mam wrażenie, że powstawała długi czas i była wielokrotnie przerabiana - wrażenie posiekania niektórych fragmentów. Opowiadania słabsze od głównej historii. Ogólnie dobra.

Krzemien

ocenił na 6 2 lata temu

Wszystkie grzechy Korporacji Somnium

Dawid Kain

Z natury jesteśmy istotami funkcjonującymi w ruchu, choć bywa, że wykonanie najprostszego kroku urasta do rangi przytłaczającego wysiłku. Zdarzają się takie momenty lekturowe, w których oddech staje się pusty, a kolejne dni nabierają innego ciężaru. „Korporacja Somium” wskazuje, jak łatwo rozmijamy się z własnymi potrzebami, pielęgnując marzenia o rzeczach, których nie ma i być nie może. Na końcu pozostajemy jak drożdże pracujące w swoich resztkach, nieświadome efektów, jakie ostatecznie wytwarzają. Z naszych działań nie pozostaje nic poza tym, co zawłaszcza Somium. Korporacja przetwarza nasze teksty we własną świadomość; to nie odbicie jakiejkolwiek duszy, lecz konstrukcja filtrująca zapożyczone osobowości. W tym pościgu za złudnymi marzeniami zawsze staczamy się na margines. Najczęściej pragniemy jedynie poczucia znaczenia i jakiegoś miejsca, do którego można wrócić. Jednak czy to jeszcze możliwe? Przechodzimy przez fragmenty duszy odebrane przez technologię. A ta ostatnia przekształciła je, zhybrydyzowała i zwróciła w formie, którą sami sobie wypracowaliśmy. Bo na koniec nawet nasz oddech jest tylko produktem. Kain operuje obrazami nieśmiertelności, pamięci i literatury, miejscami przywołując symbolikę niemal biblijną. A przynajmniej wysoce religijną. Któż nie chce zostać unieśmiertelnionym. Obrazy symboliczne śledzą bohaterów, nadając narracji uporczywy, podszyty lękiem rytm. To wizje symboliki prześladują nas, kroczą za nami i sprawiają, że nie oglądamy się przez ramię. Ten zbiór opiera się na zasadzie niedopowiedzenia, które wzmacnia jego intensywność. „Somium” pełni tu rolę korporacyjnego hegemona, kontrolującego zarówno przestrzeń, jak i świadomość bohaterów. Podobnie wygląda kwestia fabuły, jej urywanie i skupienie wyłącznie na jednym elemencie potęguje efekt grozy, który w innym przypadku nie osiągnąłby tak dużego stężenia. Mocnym punktem tomu pozostaje pierwszoosobowa narracja, prowadzona przez postacie rozchwiane, niepewne i wyczulone na najmniejsze rysy rzeczywistości.

Klaudiusz Książki-Koniecznej

ocenił na 9 4 miesiące temu

Anatomia pęknięcia

Michał Protasiuk

Muszę przyznać, że nie zawiodłem się, a nawet wprost przeciwnie jestem raczej kontent po lekturze tego zbiorku. Co prawda odczuwam pewien dyskomfort czytając obecnie twórczość dystopijną, bo o ile w normalniejszych czasach ją wielbię miłością szczerą, to teraz niebezpiecznie zbliża się do tego co widzę w nagłówkach serwisów informacyjnych. Nie inaczej jest w 'Anatomii', która skupia się na niedalekej przyszłości, zagrożeniach związanych z technologią, AI i tym podobnych. Choć ja w sprawie sztucznej inteligencji jestem raczej spokojny, to nie ona nas wykończy, a raczej brak tej zwykłej, organicznej inteligencji u dumnych przedstawicieli pewnego gatunku wyprostowanej, bezwłosej małpy. Ogólnie polecam, choć wydaje mi się, że siłą autora jest raczej kreacja pewnych wizji, a nie dialogi, które to czasami, szczególnie w opowiadaniu o technologicznym potencjale leśnej grzybni, wydają się żywcem przeniesione z kart polskiej powieści kryminalnej, która to jak powszechnie wiadomo, stoi bardzo złymi dialogami przeważnie.

Senor_Peligro

ocenił na 6 1 rok temu

Mrok nad Tokyoramą

Robert J. Szmidt

Moje drugie spotkanie z twórczością Pana Roberta uważam za udane, mimo iż kolejny raz zauważyłem tendencję do niezbyt szczęśliwych zakończeń. Książka opowiada o brutalnym odebraniu szczęścia i sensie życia polegającym na obietnicy zemsty. Tłem akcji jest futurystyczny Wrocław 2077r.

Darek

ocenił na 7 14 dni temu

Piknik na skraju drogi i inne utwory

Arkadij Strugacki Borys Strugacki

Muszę przyznać, że z początku zawiodłem się na tej książce. Spodziewałem się zupełnie czegoś innego. Jednak im dalej brnąłem w ten przedziwny swiat, tym bardziej mnie wciągał. Jest to sci-fi oszczędne w słowach i refleksyjne. Autor nie tłumaczy każdego terminu w książce, wręcz przeciwnie - pozostawia wiele do dopowiedzenia. Jest tam bardzo wiele momentów w których warto się zatrzymać i pomyśleć o życiu, człowieczeństwie i egzystencji. Za to z drugiej strony jest bardzo mało treśći i fabuły. Jednak historie ludzi którzy każdego dnia ryzykują życiem i nigdy nie są pewni jutra czyta się dobrze od początku świata. Zrozumiałam siłę tej książki dopiero po tym jak ją skończyłem. Bez wątpienia jest to klasyk. Sam pomysł na książkę wydaje się doskonały, ale oczywiście trzeba brać pod uwagę, że lata które ubiegły od napisania tej książki zrobiły swoje i brakuje jej dynamiki dzisiejszych pozycji. Mimo wszystko "Piknik..." Ma w sobie coś co trudno opisać i na pewno zostanie ze mną jeszcze na długo.

Jakub Jakub

ocenił na 8 3 miesiące temu

Gnoza

Michał Cetnarowski

Połączenie cyberpunka i post-apo dziejące się w niedalekiej przyszłości, a wyglądającej jak potencjalnie możliwy świat dziejącej się ekologicznej apokalipsy (której zapowiedzi i początki sami wszak właśnie oglądamy). To punkt wyjścia i rusztowanie dla przedstawienia świata nieodległej przyszłości. Za chwilę mamy bowiem opowieść o Spotkaniu i to - kto wie - może z samym Bogiem? Czegóż możemy oczekiwać od spotkania z Demiurgiem? Chcieć mu CO powiedzieć? Dziękować Mu, spalać znów tłuszcz zwierząt na ołtarzu, czy może przeciwstawić się w próbie ocalenia się przed potencjalną zagładą? Patrząc na powieść z perspektywy finału lektury, uświadamiamy sobie, że przez jej większość nie wiemy, na co patrzymy, a wszystko tam cały czas jest, wszystko mamy podane jak na tacy i tylko trzeba czasu, by wszystkie tryby opowieści weszły w swe odpowiednie Warstwy… Język powieści kompletnie mąci w głowie; nie można próbować zrozumieć z niego każdego pojęcia, każdej czynności, każdej aktywności. Jeśli dość słabo czasem odnajdujemy się w języku komunikacji rówieśniczej własnych dzieci, to jak chcielibyśmy zdobyć to rozumienie z naszymi “dziećmi” Warszawy za pół wieku? A Autor jest tu bardzo konsekwentny; nie dość, że kreśli spójną wizję świata, to jeszcze przydaje mu własny język, dobrze radzi sobie ze słowotwórstwem do opisu tego nowego gorszego świata. Sprawnie porusza się też po licznych tropach dzieł kultury i sporo nam też ich pozostawia w swej powieści. Trudny język i nieco niezrozumiały opis świata (a przecież dość intuicyjny, bo tylko nieco oddalony od naszych dzisiejszych możliwości i wyobrażeń), to coś z czym można by sobie poradzić i nie to jest problemem. Problemem jest dla mnie samo założenie konstruujące powieść; może i pojawił się dziwny Obiekt nie do końca zachowujący się w zgodzie ze znaną nam fizyką i może nawet jest to Bóg czy Demiurg, ale skąd z pięciu wielkich wymierań Autor wysnuwa wizję ścierania się boskich sił (a wręcz ukochanych moich bóstw i tkwiących w bratobójczym zwarciu: Arymana i Ahury Mazdy) i w ogóle boskie działanie? Mało znajduję jakoś uzasadnienia dla wprowadzania wątków gnostyckich i nam na siłę ich udowadniania. To - tak jak mówiłem - niepokoje targające mną w trakcie lektury; po finale zaś uspokajam się i odnajduję odpowiedzi na część pytań, na tę część, na którą miałem odnaleźć. Ale to wystarczy, a reszta ma być milczeniem. Bardzo pobudzająca umysł książka. Pozostawiająca sporo do przetrawienia i przemyślenia. Niepozorna objętościowo, a mierząca się z Absolutem. Choć jak pomyślę, że taki Dukaj (chyba - obok Lema - dość właściwa asocjacja) rozpisałby taką historię w opowieść na tysiąc stron...

MarWinc

ocenił na 8 1 rok temu

Underground

František Kotleta

ZAPOWIADAŁO SIE DOBRZE: cyberpunkowy klimat, dobrze zbudowane i przedstawione uniwersum (nawet ciekawie wkomponowane w kontekst historii alternatywnej), zarys działalności grup przestępczych i oczywiście wszczepy, implanty, upgrady, ...a wszystko okraszone wartką akcją (czasem chyba nawet za bardzo!). CO WIEC POSZŁO NIE TAK??? Głównie słabe zakończenie, ale też mocno sztampowa fabuła i upychane na siłę wulgaryzmy (nawet tam, gdzie zupełnie nie są potrzebne - co potrafi irytować czytelnika), no i ta toporna pornografia - wciskana co jakiś czas na siłę (jakby autor musiał czymś ukryć brak pomysłu na kolejny rozdział). PODSUMOWUJĄC: jednak WARTO PRZECZYTAĆ (ze względu na wykreowany świat cyberpunkowy) z zastrzeżeniem, że przymkniemy oczy na pewne niedoskonałości warsztatowe autora.

czytelNIKT

ocenił na 6 13 dni temu

Nasze imię Legion, nasze imię Bob

Dennis E. Taylor

[Książka przeczytana w ramach FKK (Fantastyczny Klub Książki).] Rozrywka na wysokim poziomie. Książka lekka, którą bardzo szybko się czyta. "Nasze imię Legion, Nasze imię Bob" Dennisa E. Taylora, to historia która jest spełnieniem marzeń każdego człowieka co marzy o eksplorowaniu kosmosu bez martwienia się o tlen i inne tego typu rzeczy. Jak widać z opisu, Bob umiera i jego świadomość zostaję przeniesiona do komputera, który będzie obsługiwał bezzałogową sondę von Neumanna, które jest samoreplikującym się urządzeniem zdolnym do budowania własnych kopii z podstawowych surowców oraz do podróży międzygwiezdnych. Jego zadaniem to znalezienie planet do kolonizacji. Duża doza humoru oraz fabuła, która może jest prosta ale bardzo dobrze jest to wszystko napisane i czuć że autor ma talent do dobrego opisywania koncepcji oraz tego co się dzieje, w prosty i fajny sposób. Pierwsze 80 stron to przedstawienie podstawowych założeń fabularnych a potem zaczyna się czysta rozrywka. Bohater leci do układu, replikuje się, dzięki czemu mamy "więcej" bohaterów, rozwiązuje problemy lub znajduje ciekawe rzeczy i leci/lecą dalej. Jeśli ktoś kojarzy takie gry jak Factorio, Satisfactorio lub Dyson Sphere Program, to ta historia jest konceptualnie tym samym. To jest naprawdę co by było gdybyś miał/ła nieskończoną ilość czasu i moc robienia tego co chcesz w kosmosie, w formie książki ale to nie znaczy że opowieść jest płytka. Autor w jakiś sposób porusza np: czy kopia umysłu człowieka to dalej ta sama osoba i co to znaczy być człowiekiem. Jest tu także dużo nawiązań do popkultury ale nie aż tak dużo żeby to przeszkadzało w fabule. Po prostu ma to fabularnie sens. Książka naprawdę mi się podobała (przeczytał_m ją w 3 dni) i jest ona moim odkryciem roku. Naprawdę ją polecam.

majsrud_kulturalnie

ocenił na 7 4 miesiące temu

Rój Hellstroma

Frank Herbert

Powieść o alternatywnym modelu społeczeństwa zorganizowanego na wzór ula. Grupa ludzi funkcjonuje jak organizm zbiorowy – z podziałem na role, planowaną reprodukcją, podporządkowaniem jednostki całości i chłodną kalkulacją strat. W tle państwowe agencje próbujące zrozumieć i zatrzymać to, co dzieje się na odizolowanej farmie. Najciekawszy jest sam pomysł: kolektyw jako struktura potencjalnie sprawniejsza niż rozproszona, biurokratyczna organizacja państwa. Ul działa konsekwentnie, państwo gubi się w kompetencjach i odpowiedzialności. Herbert stawia pytanie o skuteczność takiego modelu, nie dając jednoznacznej odpowiedzi. Czytelniczo książka była dla mnie trudna. Początek przeciągnięty, dużo raportów i rozmów, niewiele realnych wydarzeń. Wiele stron to przemieszczanie się po strukturze i analiza zamiast akcji. Spodziewałem się mocniejszej kulminacji – finał jest raczej ideowy niż dramatyczny. To jedna z tych książek, z których bardziej pamięta się koncept niż fabułę. Warto znać dla samego pomysłu, ale jako opowieść nie wciągnęła mnie tak jak inne powieści Herberta.

Wojtek

ocenił na 6 1 miesiąc temu

Kwestia sumienia

James Blish

Dzień dobry Książka "Kwestia sumienia" nie zapewni nam dużo rozrywki, brak jakiejkolwiek akcji a z czym się zmierzymy? Otóż mamy tutaj podejście typowo filozoficzne o "byt". A czym jest tenże byt? To właśnie główne danie, którym możemy sie delektować czytając słowa autora Jamesa Blicha przelane na papier. Książka dzieli się na 2 części. W pierwszej poznajemy 4 uczonych w tym ojca Ramon Ruiz-Sanchez, który jest jezuitą i biologiem. On tu odgrywa pierwsze skrzypce dlatego nie podaję imion reszty członków załogi. Znajdują się na planecie Lithia oddalonej od Ziemi o 50 lat świetlnych, którą zamieszkują Lithijczycy i celem jest jak najlepsze poznanie ich kultury oraz flory planety. Natomiast druga część to już powrót na Ziemię i tutaj bym musiał zdradzić coś, co sie wydarzyło przed powrotem na ojczystą planetę a tego nie uczynię. Suma sumarum w tej części poznamy bliżej nasze wewnętrzne tytułowe sumienie. Kwestia tego, co, kto i dlaczego. Zostają podjęte różne decyzje, które mają wpływ na to co się wydarzy. Czy to w obawie przed (może) przyszłą zagładą? Czy to strach przed... No właśnie. Tutaj można dużo dywagować bo kwestie poruszone w książce to prawdziwa filozofia. Od razu powiem, że ta opowieść nie jest dla każdego. Trzeba wykazać się tu dużym zrozumieniem i znalezieniem głębszego przekazu jakie nam serwuje autor. Dla mnie to było naprawdę dobre i daję 8/10 z tym, że jak pisałem wcześniej - ta książka wymaga cierpliwości i zrozumienia. Pozdrawiam

Danny_Boy

ocenił na 8 7 miesięcy temu

Więcej niż człowiek

Theodore Sturgeon

Ciekawy koncept "nowego człowieka" pokazany poprzez migawki losów kilku osób splatające się w czasie. Czegoś jednak tej powieści brakuje aby buyć bardzo dobrą, chyba przez to zakończenie w style "a teraz na 3 stronach zamkniemy historię". Tak czy inaczej solidna pozycja dla fanów SF.

Marcin

ocenił na 6 3 miesiące temu

Gdzie dawniej śpiewał ptak

Kate Wilhelm

Gdzie dawniej śpiewał ptak to postapokalipsa zupełnie inna niż większość historii o końcu świata. Zamiast akcji i katastrof dostajemy spokojną, bardzo inteligentną opowieść o próbie ocalenia ludzkości dzięki klonowaniu. Kate Wilhelm pokazuje świat, który przetrwał zagładę, ale zaczyna powoli tracić coś niezwykle ważnego — indywidualność. To książka bardziej o tożsamości i człowieczeństwie niż o samej apokalipsie. Czytałem ją z ogromnym zainteresowaniem. To mądre, refleksyjne i bardzo oryginalne postapo, które zostawia w głowie więcej pytań niż odpowiedzi.

Lucyferus

ocenił na 8 28 dni temu

Megalopolis 2077

Stefan Król

Poprawna, choć mocno przewidywalna. Widać dużą inspirację uniwersum cyberpunka2077, przez co pomysł wydaje sie mało oryginalny. Postacie momentami banalne, bez większej głębi. Zaskakujące zaskoczenie, ale na minus przydługi epilog, który powtarza wszystko to co przeżyliśmy z bohaterami.

Piotreqs

ocenił na 6 1 rok temu

Gdyż jest nas wielu

Dennis E. Taylor

Długo nie mogłem się zabrać za tę serię. Coś mnie odrzucało jak czytałem koncept. I błąd. Wciągnęło od razu. Wielowątkowość, humor, szybkie i krótkie wglądy w wątki. 3 tomy rewelacja. I nastał tom 4. Co tam się wydarzyło nie wiem ale po nawet obiecującym początku wszystko siadło. Może dlatego, że autor skupił się aż do przesady na jednym wątku - do znudzenia. Niestety 1/4 książki na przewijaniu bo już cierpliwości zabrakło a autorowi chyba pomysłu na zakończenie. Podsumowując 1 - 9 2 - 9 3 - 8 4 - 3

imssah

ocenił na 9 10 miesięcy temu

Trzynastka

Richard Morgan

Można by podejrzewać, że akcja Trzynastki dzieje się w tym samym uniwersum co tomy Modyfikowanego węgla i to jest miłe zaskoczenie, bo tamte powieści były po prostu doskonałe. Jak jest z nowym cyklem? Śmiem twierdzić, że równie dobrze. Jak to bywa u Richarda Morgana wykreowany świat i wizja nie tak dalekiej przyszłości są dopracowane w każdym szczególe. Z tym, że zamiast na cyberpunkowych motywach autor skupia się na modyfikacjach genetycznych ludzkiego genomu i skutkach jakie to może mieć dla naszego gatunku. Właściwie znamy niby na to odpowiedź jednak postać głównego bohatera pokazuje, że może nie być ona tak jednoznaczna i łatwa jak nam się wydaje. Bowiem zmodyfikowany genetycznie żołnierz, teoretycznie bez ludzkich odczuć i słabości, okazuje się jednostką której zależy i nie jest bezdusznym tworem nowej ery. Skoro już jesteśmy przy czasach jakie opisuje Morgan to jest to świat pozornej równowagi politycznej i klimatycznej, gdzie kwitnie kolonizacja Marsa. Ale jest to też świat, gdzie znowu do głosu dochodzą fundamentalizmy religijne, jak zwykle dzielące ludzkość i wzmacniające uprzedzenia i nietolerancję. Gdyby patrzeć na to, akcja tej powieści mogłaby się toczyć nawet w naszych czasach, te problemy przecież znamy z różnych zakątków Ziemi. Wszystko w tej książce gra. Jest przemyślana fabuła, wyraziści bohaterowie i wartka akcja z mocnym zakończeniem. Richard Morgan znowu mnie nie zawiódł i przednio bawiłem się podczas lektury. Serdecznie polecam! Fantastyczny kawałek starego, dobrego hard SF!!!

jackspear217

ocenił na 8 1 rok temu

Najlepsze opowiadania

R.A. Lafferty

Dziwaczne, psychodeliczne, abstrakcyjne. Nie balansujące na granicy absurdu, lecz wprost tym absurdem się karmiące. Inne, nietypowe, czasem trudne, czasem zabawne. Takimi przymiotnikami można by określić opowiadania Lafferty’ego zawarte w tym zbiorze. Lafferty to współcześnie mniej znany dawny pisarz science-fiction, ale na wstępie odpowiedziałbym sobie na pytanie, czy aby na pewno z klasycznym sci-fi mamy tutaj do czynienia. Jego opowiadania są niejednokrotnie trudne do sklasyfikowania, a wizja autora trudna do uchwycenia. Pełno tutaj groteskowości, specyficznego humoru, totalnego wykrzywienia rzeczywistości. Z pewnością każde opowiadanie pisane jest z jakimś konkretnym przesłaniem, komentarzem, przestrogą. Nie każde z nich jednak łatwo zinterpretować. Nie wszystkie też przypadły mi do gustu i jakkolwiek zapadły w pamięć. Niemniej kilka tych pozostających w głowie na pewno będę w stanie wskazać, co już jest wartością dodaną po lekturze. Czy polecam, to trudno powiedzieć. Trzeba po prostu mieć ochotę na coś dziwnego, oryginalnego i totalnie odbiegającego od schematu. Nie zawsze ta dziwność działa na korzyść, ale ogólnie rzecz biorąc jest to ciekawy zbiór, warty spróbowania przynajmniej dla paru opowiadań.

Witcher-Dunyain

ocenił na 7 5 miesięcy temu

Ogień nad otchłanią

Vernor Vinge

W odróżnieniu od większości opinii, uważam, że najmocniejszą stroną tej książki są losy Ravny i jej "drużyny". To właśnie ta część historii – rozgrywająca się w przestrzeni kosmicznej – pozwala w pełni docenić wyjątkowość uniwersum stworzonego przez Vinge’a. Autor prezentuje galaktykę podzieloną na strefy, w których obowiązują różne prawa fizyki – pomysł niezwykle oryginalny i mający ogromne znaczenie dla rozwoju cywilizacji. W tej warstwie fabularnej pojawia się wiele interesujących koncepcji oraz wizji ewolucji przyszłych społeczeństw. Niestety, choć tło jest fascynujące, zabrakło mi większej głębi w przedstawieniu samych bohaterów. Ich podróż ma charakter klasycznej space opery z kilkoma momentami pełnymi napięcia. Czytało się to jednak bardzo przyjemnie. Drugim, mniej dla mnie angażującym wątkiem, jest historia dwójki młodych ludzi, którzy przypadkiem trafiają na planetę zamieszkaną przez pso-podobne sfory, żyjące w realiach przypominających średniowiecze. Ta część opowieści zbliża się bardziej do fantasy, co nie do końca trafiło w moje oczekiwania względem literatury science fiction. W moim odczuciu autor zbyt szczegółowo zagłębił się w ten wątek, co momentami nużyło. Ocena: Świat Sfor – 7/10, reszta – 8.5/10. Łącznie – niecałe 8.

Dragonfly

ocenił na 8 8 miesięcy temu

Osa

Eric Frank Russell

Mam wrażenie, że to taki guilty pleasure i bardzo przyjemna książka do czytania (którą, zresztą, skończyłem praktycznie w jeden dzień). Szybka akcja, prawie wszystko idzie jak po sznurku i wraz z bohaterem mamy satysfakcję z wykonanych działań oraz emocjonujemy się tym, czym on się emocjonuje. W teorii jest to powieść szpiegowska, gdyż bohater jest wysyłany na wrogą planetę jako dywersant i szpieg, natomiast nie ma tutaj tego, czego nie lubię w takich powieściach - postacie co chwilę się tutaj nie oszukują, nie zmieniają frontu itd. Literacko jest bardzo "przejrzyście" - nie ma tutaj kwiecistych opisów, za to prawie cały czas jest akcja, a język, którym jest przekazywana, jawi mi się jako klarowny. Mimo że chyba usłyszałem o "Osie" w kontekście sci-fi pokazującej coś więcej niż tylko przygodę w kosmosie (jest tutaj pokazany mechanizm propagandy i zastraszania obywateli), to powiedziałbym raczej, że to książka przygodowa - proste rozwiązania jasno przedstawione (choć bardzo jednostronnie) sympatie i brak głębi. Dla wielu to będzie wada, a jeszcze muszę im dołożyć gigantyczną wręcz przewidywalność i brak emocji w obrębie tylu emocji. Szczerze mówiąc, takie czytadło. Przyjemne, być może z ambicją na coś więcej, ale dla mnie to po prostu przyjemna książka, którą będę wspominał jako przyjemną krótką powieść, ale bez wpływu na moje życie.

SceNtriC

ocenił na 6 3 dni temu

Cytaty z książki Podarować niebo

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Podarować niebo

Podarować niebo

Kup Podarować niebo w ulubionej księgarni i

Polecane przez redakcję

Oceny książki Podarować niebo

Opinia

Poznaj innych czytelników

Tagi i tematy do książki Podarować niebo

Inne książki autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Inne materiały dotyczące książki Podarować niebo

OkołoLemy, czyli o twórczości autora „Solaris”

Moda na „staroświecką” SF

Cytaty z książki Podarować niebo

Bądź pierwszy