Ciemna strona księżyca

Świetny zbiór opowiadań. W sposób znakomity oddane zostały pionierskie czasy podboju kosmosu. Jest tu mnóstwo emocji, bohaterowie są zdeterminowani, nieustępliwi i oddani sprawie do końca. Kosmos jest dla nich ostatecznym i prymarnym celem. Alternatywna wizja rozwoju świata, a przede wszystkim naszego kraju też jest przekonująca. Autor bardzo wiarygodnie przedstawił międzynarodową rywalizację agencji kosmicznych, a jednocześnie wzajemne wsparcie krajów sprzymierzonych. Przede wszystkim jednak pieczołowicie przemyślany został rozwój w czasie pojazdów i infrastruktury wykorzystywanej w przestrzeni kosmicznej. Zmiany społeczne w podejściu do tematu eksploracji kosmosu też są odczuwalne. Warto zauważyć, że chociaż mamy do czynienia z fikcją, to mocno opartą na rzeczywistych wydarzeniach. Rzecz naprawdę warta polecenia. Pozostaje mieć nadzieję, że Bartosz Biedrzycki nie poprzestanie jedynie na okazyjnych opowiadaniach w ramach przedstawionego świata, ale zdecyduje się na jakąś solidniejszą kontynuację.

Miałem nadzieję na więcej - więcej astrobiologii, więcej astrofizyki. Szczególnie astronom owładnięty teorią przeskoku w czasie powinien mieć okazje, by o tym poopowiadać - a, tak mam wrażenie, że wygodniej było go odizolować od reszty, żeby nie wchodzić w wymagający temat. Nowa planeta - dużo niewykorzystanego potencjału, a dość ciekawe zajawki z dwuetapowymi formami życia. Cieszę się jednak, że to pierwszy tom cyklu, czytało się dobrze.

"Był cały wielki świat bez wirtualnych okien i ikon, a nad nim wisiały chmury, z których może padać tylko deszcz, grad albo śnieg, a nie przytłaczające tetrabajty danych, życia streamowane na żywo, holografie wyraźniejsze od najbardziej namacalnych wspomnień. Tam na zewnątrz, w trawie, chmurach i drzewach, w twarzach, gwiazdach i liniach papilarnych było przecież jeszcze tyle do przeczytania... Co to jest osobliwość? Gdy technologia przejmuje władzę nad ludzkością, człowieczeństwo zaczyna stopniowo zanikać. W mózgach szybko obumierają obszary odpowiedzialne za komunikację werbalną i niewerbalną. Nadmiar bodźców, informacyjna lawina i przedawkowanie wszelkiego rodzaju form rozrywki robią nam bajzel pod czachą. Nie byłem już człowiekiem, byłem echem, cieniem... I uśmiechnięty czekam, aż wszystko, co ludzkie stanie się obce."

Z natury jesteśmy istotami funkcjonującymi w ruchu, choć bywa, że wykonanie najprostszego kroku urasta do rangi przytłaczającego wysiłku. Zdarzają się takie momenty lekturowe, w których oddech staje się pusty, a kolejne dni nabierają innego ciężaru. „Korporacja Somium” wskazuje, jak łatwo rozmijamy się z własnymi potrzebami, pielęgnując marzenia o rzeczach, których nie ma i być nie może. Na końcu pozostajemy jak drożdże pracujące w swoich resztkach, nieświadome efektów, jakie ostatecznie wytwarzają. Z naszych działań nie pozostaje nic poza tym, co zawłaszcza Somium. Korporacja przetwarza nasze teksty we własną świadomość; to nie odbicie jakiejkolwiek duszy, lecz konstrukcja filtrująca zapożyczone osobowości. W tym pościgu za złudnymi marzeniami zawsze staczamy się na margines. Najczęściej pragniemy jedynie poczucia znaczenia i jakiegoś miejsca, do którego można wrócić. Jednak czy to jeszcze możliwe? Przechodzimy przez fragmenty duszy odebrane przez technologię. A ta ostatnia przekształciła je, zhybrydyzowała i zwróciła w formie, którą sami sobie wypracowaliśmy. Bo na koniec nawet nasz oddech jest tylko produktem. Kain operuje obrazami nieśmiertelności, pamięci i literatury, miejscami przywołując symbolikę niemal biblijną. A przynajmniej wysoce religijną. Któż nie chce zostać unieśmiertelnionym. Obrazy symboliczne śledzą bohaterów, nadając narracji uporczywy, podszyty lękiem rytm. To wizje symboliki prześladują nas, kroczą za nami i sprawiają, że nie oglądamy się przez ramię. Ten zbiór opiera się na zasadzie niedopowiedzenia, które wzmacnia jego intensywność. „Somium” pełni tu rolę korporacyjnego hegemona, kontrolującego zarówno przestrzeń, jak i świadomość bohaterów. Podobnie wygląda kwestia fabuły, jej urywanie i skupienie wyłącznie na jednym elemencie potęguje efekt grozy, który w innym przypadku nie osiągnąłby tak dużego stężenia. Mocnym punktem tomu pozostaje pierwszoosobowa narracja, prowadzona przez postacie rozchwiane, niepewne i wyczulone na najmniejsze rysy rzeczywistości.

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może kojarzyć się z "Modyfikowanym węglem". Z jednej strony, autor ma bardzo dobry styl pisania, z drugiej jednak - pod względem fabularnym książka idealna nie jest - akcja, mimo przeskoków i zwrotów, jest w sumie dość prosta i jednak, jak na mój gust, trochę zbyt "strzelankowa". W warstwie rozważań, książka pozostawia czytelnika z istotnymi pytaniami: "czym jest człowiek i czy jest taki moment na drodze transhumanizmu, kiedy istota ludzka przestaje już być człowiekiem?", a ogólniej: "dokąd zmierzamy jako ludzkość?". Pytań nasuwających się po lekturze "Holocaustu F" jest zresztą dużo więcej, przy czym autor nie narzuca swoich odpowiedzi, tylko znalezienie ich pozostawia czytelnikowi, co jest kolejnym atutem powieści. Książka zdecydowanie nie należy do lekkich i przyjemnych, ale z pewnością jest warta przeczytania.

Ależ to było wyzwanie ! Tyleż momentów skrajnego zachwytu, co chwil zwątpienia, ogromny podziw i pojawiające się czasami znaki zapytania - czy na pewno jestem odpowiednim adresatem takiej prozy. Żeby było jasne na samym początku - "Powrót" to literatura wybitna, nie tylko jako literatura grozy (weird) ale tak w ogóle - przez tak zwane Wielkie L. Porusza ona najgłębsze struny w duszy człowieka, szuka odpowiedzi na największe pytania (a może tylko je stawia). To przeżycie, które pozostanie na długo z czytelnikiem i liczę, że wręcz będzie dojrzewało z upływem czasu. "Powrót" potrafi zachwycić zarówno treścią, jak i formą. Pomysły Autora są niezwykle świeże i nowatorskie. Jasne, w tle poszczególnych opowiadań pojawiają się tropy oczywiste i przez samego Gunię jawnie podsuwane - Kafka, Schulz, Grabiński, Ligotti czy Danielewski - ale umiejętne czerpanie z tradycji weird fiction w niczym nie umniejsza oryginalności "Powrotu". Również forma budzi podziw - tak misternych zdań, tak wspaniałej polszczyzny - z szacunkiem do innych współcześnie piszących doskonałych twórców, dawno nie czytałem (może ostatnio Lem ?). Warto czytać sobie na głos, dla czystego piękna frazy. Wielkie wrażenie wywiera ekstremalnie konsekwentna "scenografia" tej prozy - słowo "szary" odmieniane jest przez wszystkie przypadki setki chyba razy, wszędzie panuje półmrok, snują się mgły, ze ścian ponurych budynków odpada tynk (lub lamperia),ich okna są ślepe, mury robaczywe, podłogi wnętrz gnijące. No i wszędzie jest nieodmiennie zimno. Ciemnej szarości krajobrazu nie ożywiają nawet plamy krwi w technikolorze. To świadomy zabieg stylistyczny, przypominający trochę mi trochę samego Ligottiego z "Teatro". Co ciekawe, "starzy" mistrzowie weird fiction osiągali zbliżony efekt niejako mimochodem - to, co współcześnie jest w sferze formy utworu, świadomej stylizacji, onegdaj było elementem samej opowieści. Skąd zatem "wyzwanie" ? Skąd, niekiedy, opadające mnie wątpliwości ?Nie zaprzeczę - pojawiały mi się podczas lektury czasami problemy. Na pewno nie jest "Powrót" lekturą łatwą i przyjemną. Również w dosłownym tego słowa znaczeniu - opowiadania z "Powrotu" czyta się powoli, niekiedy z wysiłkiem (czasami oko musi zawrócić, by objąć sens co dłuższego zdania),walcząc z ogromną erudycją Autora (trudne słowa, daleko rozbudowane frazy). Tak, że kompulsywne czytanie gdzie popadnie, przy śniadaniu, w autobusie czy jakoś tak - raczej odpada. Gęsta proza Guni to Zazdrosna Kochanka - nie pozwala się dzielić uwagą czytelnika, żąda jej w całości, żąda skupienia i wyciszenia. Dlatego "Powrót" stanowić będzie spore wyzwanie dla tych, którzy w literaturze grozy szukają bądź to eskapistycznej krwawej zabawy bądź rozlewnych kingopodobnych baśni dla dorosłych. Porównałbym "Powrót" do wyrafinowanego obiadu w trzygwiazdkowej restauracji dla koneserów. A czasami człowiek nad taką rafinację przedkłada zwykłego schaboszczaka.... W początkowych opowiadaniach "Powrotu" nastrój niepokoju i nierzeczywistości zastępuje czy dominuje nad "prawdziwą" grozą. Tak jest w lekko inspirowanym "Procesem" "Wezwaniu, w odrobinę "danielewskim" "Domu" czy intrygującej "Wojnie". Pierwszy sztos to wspaniałe opowiadanie "Bardzo Długo Była Ciemność" - gdzie pierwsza część niezwykle koresponduje z obecnym problemem uchodźców, druga zaś, znowu korzystająca z tradycji Kafki, koncentruje się na metaforze władzy symbolizowanej przez Zamek. Groza (za to od razu wysokooktanowa) pojawia się wraz z tytułowym "Powrotem", aczkolwiek, obok fragmentów najlepszych były w tym opowiadaniu i trudniej strawne strony. Po świetnej makabresce "Ostrza" (jedynym przebłysku, jakby-humoru w książce) przychodzi seria najbardziej udanych, najlepiej wymyślonych opowieści - "Spisek", "Ojciec" i "Zachwyt" to, naturalnie uwzględniając wysiłek włożony w ich lekturę - niesamowite, odkrywcze pomysły, konsekwentna i naprawdę mocna groza, głębsze treści i pytania ukryte za efektownymi rozwiązaniami fabularnymi. Ostatnie opowiadanie jako jedyne wydało mi się całkowicie przeszarżowane i obniżyło moją prywatną ocenę "Powrotu" aż o punkt. Właśnie - jak ocenić "Powrót" ? Czy w ogóle mam prawo ? Skoro mam świadomość, że rodzące się czasami wątpliwości to głównie wina mojego nieprzygotowania, pośpiechu, kiepskiego smaku ? Uczciwie oceniając "Powrót" muszę - jak na luksusowych koniakach - zapisać V.S.O.P. Lektura obowiązkowa dla każdego fana wyrafinowanej prozy, dla fana weird fiction, dla szukającego Czegoś Więcej fana horroru. Aczkolwiek wahałbym się przed bezrefleksyjnym polecaniem jej każdemu - "Powrót" wymaga raczej ostrzeżenia, bo nie każdemu będzie musiał przypaść do gustu Moja prywatna ocena chwieje się pomiędzy 7 a 8/10. Nie do końca dorosłem do aż tak wymagającej literatury, czasami Podziw (a nawet Zmieszanie) brały przewagę nad Zachwytem. Z wtedy, kiedy udawało mi się "dostroić" do fali, na której nadaje Autor, wrażenie było porażające. Myślę, że za parę miesięcy, ta ocena jeszcze wzrośnie, bo "Powrót' to literatura wgryzająca się w czytelnika na trwałe.

Książka przeczytana w ramach FKK] „Distortion” to już trzecia książka w stworzonym przez autora Świecie Rammy, ale nie trzeba czytać poprzednich historii, żeby ją zrozumieć. Ja nie czytał_m i wszystko było jasne. Jedyne, co tak naprawdę łączy tą powieść z poprzednią, to główny bohater, Markus Trent, który był już centralną postacią w jednej z historii w zbiorze opowiadań „Requiem dla Lalek”. Wszystkie wydarzenia są opowiadane z pierwszej osoby. Mówi on o zbrojnej interwencji/misji stabilizacyjnej przez wojska Rammy w Remarku, tuż po wojnie Remarsko-Gottańskiej. Tak jak inny użytkownik „LubimyCzytać” napisał, na pierwszy plan wysuwają się realia wojny. Widać że autor brał garściami z historii o wojnach na Bliskim Wschodzie, w Iranie i Iraku. W Posłowiu sam autor mówi o tym, ale nawet ktoś z ogólna wiedzą o tych konfliktach od razu załapie nawiązania/inspiracje. Realia żołnierzy w tego typu konfliktach są napisane w taki sposób, że nie są kreowani na żadnych bohaterów, tak jak np.: w filmie „Snajper”, ale jako normalni ludzie z normalnymi problemami. Bród, smród, niedoświadczeni młodzi ludzie, przedwczesna głupia śmierć, wszystko i jeszcze więcej jest tutaj opisane jako coś, co się po prostu dzieje i nie warto tego ukrywać. Kraj Remarku też został ładnie zrealizowany, jako kraj powojenny który próbuje się po niej podnieść, gdzie grupy bojówkowe oraz partyzanci walczą ze sobą oraz przeciwko wojsku Rammy. Trudno powiedzieć czy ich czyny są słuszne, bo powieść nie rozwija na tyle tych wątków żeby odpowiedzieć na to pytanie, ale nie o tym jest ta historia. Pojawia się tutaj też wątek science-fiction ale nie ma on dużego znaczenia przez 3/4 książki. Wszystko zaczyna się od „Ester” i dziwnych zjawisk na pustyni wokół placówki „Distortion”. Kiedy nasza grupa żołnierzy dojeżdża do tego miejsca, to dopiero wtedy ten cały wątek daje o sobie znać w pełnej okazałości, jednak wcześniej autor daje nam małe okruszki związane z tym miejscem i co się tam stało oraz dzieje. Rozwiązane tej, można powiedzieć zagadki, jest całkiem satysfakcjonujące i nie uważam że stracił_m czas czytając tą książkę. Jeśli spodziewaliście się militarnej książki science-fiction z robotami itd., to niestety lub stety musicie się bez tego obejść. „Distortion” jest historią o tym jaka wojna jest bez sensu oraz o brudzie jaki każdy z nas w sobie posiada.

Są pisarze fabuł i pisarze nastroju. Dla tych z pierwszej grupy (Dan Brown, Lee Child, Alistair MacLean), czymś najistotniejszym wydaje się być konstruowanie intryg, intensyfikowanie wrażeń i dbałość o dowiezienie historii do satysfakcjonującego końca. Ci z drugiej grupy (Bruno Schulz, Virginia Woolf, Stefan Grabiński) stawiają na nastrój, poezję i subtelną melodykę, którą da się wysłyszeć w samym słowie. Budując ten prosty podział na prozę reaktywną i kontemplacyjną nie mam innego wyjścia, jak tylko zakwalifikować Wojciecha Gunię do tej drugiej grupy, a przynajmniej tak wynika z tego, co zaproponował w zbiorze opowiadań „Dom wszystkich snów”. A tutaj rzeczy dzieją się nienachalnie; drepczą raczej w kółko, niż zmierzają do konkretnego celu (którego w niektórych opowieściach trudno nawet szukać). To raczej scenki rodzajowe, do których z bliżej nie znanego nam powodu dostaliśmy dostęp, krótkie wyimki z życia, okraszone całym bogactwem myśli i wrażeń. Bohaterowie są raczej wyśnieni, niż wykreowani, skierowani do wewnątrz, kontemplujący siebie. Świat dookolny jest co najwyżej pretekstem do wciąż zadawanych pytań egzystencjalnych. To zaburzenie proporcji pomiędzy zewnętrzem a wewnętrzem sprawia, że i my jesteśmy raczej w głowie bohatera; w jego myślach, rozważaniach, wyobrażeniach dotyczących tego, co by było gdyby, jak to gdyby by pachniało, jaki wywierało wpływ, niż w konkrecie przygody/akcji. Teksty są spokojne, oniryczne, pełne subtelnych filozoficznych rozważań. Autor raczej wodzi nas za nos, podpuszcza, podrzuca fałszywe tropy i kto wie, może nawet i śmieje z naszej naiwności, ale nigdy nie uważa nas za głupców. Teksty stoją słowem i to jest główny atut tego zbioru. Polecam wszystkim ceniącym nieśpieszność i meandry.

Zgodzę się z innymi ,że opowiadania bardzo nierówne,oraz słabe... jednak siódemka w ocenie za interesujące -Zabicie potwora, Skarby czarnoksięskiej bestii i tytułowe Wyzwanie z innego świata. Z humorystycznych pierwsze dwa,również były całkiem udane. Największą furorę robi ,,Aż wyschną głębie mórz''. Interesujący temat,który może się ziścić.

„Opowieści niesamowite” to antologia trzynastu opowiadań, która zdecydowanie potrafi zaskoczyć – i to w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ten zbiór, dostępny bezpłatnie na stronie Wydawnictwa Fantazmaty, udowadnia, że polska literatura gatunkowa – zwłaszcza z pogranicza fantastyki, grozy i świata postapokaliptycznego – ma się znakomicie, a autor potrafi tworzyć historie nie tylko klimatyczne, ale też niepokojąco aktualne. Na uwagę zasługuje przede wszystkim różnorodność tematyczna i stylistyczna. Znajdziemy tu zarówno klasyczne motywy fantastyczne, jak i bardziej eksperymentalne podejścia do narracji czy grozy psychologicznej. Jedno z opowiadań przenosi nas do świata po wojnie nuklearnej, w którym ocalała kobieta podąża śladem tajemniczej audycji radiowej – to historia melancholijna, budująca napięcie powoli, ale skutecznie. Innym razem trafiamy do quasi-magicznego uniwersum, gdzie młody mag musi rozwiązać zagadkę dziwnej choroby (lub opętania?) dziewczynki – opowiadanie „Bociani Zagon”, wyraźnie inspirowane estetyką Warhammera, tworzy gęsty, sugestywny klimat i wciąga już od pierwszych akapitów. Szczególne miejsce w sercu każdego fana literatury niesamowitej zajmują teksty inspirowane twórczością H.P. Lovecrafta – i nie inaczej jest w moim przypadku. W zbiorze znajdziemy dwa opowiadania, które zasługują na szczególne wyróżnienie. „Koszmar z Yelland” to historia doskonale oddająca duszną atmosferę, jaką znamy z klasycznych opowieści o mitologii Cthulhu. Autor z wyczuciem nawiązuje do motywów znanych z twórczości Lovecrafta, nie popadając przy tym w pastisz. Mamy tu tajemniczy klasztor i echa pradawnych bóstw – wszystko podane z wyczuciem i grozą, która sączy się między wierszami. Dla miłośników kosmicznego horroru – pozycja obowiązkowa. Drugim opowiadaniem, które zrobiło na mnie duże wrażenie, jest „Pudełko pełne cudów” – pozornie prosty motyw magicznego artefaktu, który spełnia życzenia (lub przynosi szczęście), został tu wykorzystany w sposób świeży i przewrotny. Historia intryguje nie tylko samym pomysłem, ale i jego realizacją – pudełko, które daje, ale jednocześnie wymaga zapłaty, staje się metaforą ludzkich pragnień, egoizmu i ceny za spełnienie marzeń. Podsumowując – czas spędzony z tym zbiorem był absolutnie dobrze wykorzystany. To propozycja nie tylko dla miłośników fantastyki czy grozy, ale też dla tych, którzy lubią krótkie formy niosące ze sobą emocjonalny ładunek, zaskoczenie i coś więcej niż tylko akcję. Fakt, że antologia dostępna jest bezpłatnie, czyni ją tym bardziej wartą uwagi. Polecam z całego serca – „Opowieści niesamowite” to nie tylko rozrywka, ale i podróż przez różne oblicza wyobraźni. Czytajcie!

Większość osób zapewne słyszała o filmie “Jestem Legandą” - już mniej osób kojarzy, że został on zainspirowany przez oryginalną nowelę Mathesona z 1954 roku. Już sam fakt, że mamy do czynienia z lekturą tak wiekową jest zaskakujący jak na wciąż bardzo poczytną i wciągająca w treści. Jeżeli jednak miałbym porównać film do pierwowzoru literackiego, to muszę stwierdzić że ekranizacja wyciągnęła z samej koncepcji znacznie więcej. Jest sporo różnic, które w mojej ocenie działają na korzyść filmu. W książce bardziej chodzi o ideę wampiryzmu i mamy - całkiem poważne - opisy o tym jak to zarażeni boją się czosnku albo giną od wbicia kołka w serce. Z perspektywy czasu są to koncepcje śmieszne, niemniej jeżeli spojrzymy na tę opowieść całościowo, była to nowatorska postapokalipsa. To wciąż ciekawa, emocjonująca książka. Inne znajdujące się w tym zbiorze powieści nie są już tak dobre. “Piekielny Dom” to klasyczna historia o nawiedzonym domu. Brnie się przez to szybko, ale nie pozostawia większego wrażenia, chociażby przez płaskie postaci i denne dialogi. “Człowiek, Który Nieprawdopodobnie Się Zmniejszał” to propozycja ciekawsza, choć realizacja autorskiego pomysłu nie jest tak intrygująca jak sam zamysł. Jednakże w ostateczności, Matheson lśni najbardziej w swoich opowiadaniach. Nie wiem, czy napisał ich więcej ale jeżeli tak, to chętnie bym je kiedyś przeczytał. Poruszające, refleksyjne, bardziej skupione na tematach moralności, przemijania niż grozie choć są tam też trzymające w napięciu opowiastki grozy, niektóre z domieszką solidnego humoru. Dla tych opowiadań oraz dla “Jestem Legendą” warto mieć tę książkę na półce.

„Dziwna pogoda” to zbiór czterech długich (każde ma ponad 100 stron) fantastycznych opowiadań autorstwa Joe Hilla. To trzecia książka Hilla, którą czytałam i spodobała mi się z nich najmniej. „NOS4A2” to świetna powieść, a „Gaz do dechy” to zbiór opowiadań, który wielokrotnie mnie zachwycił, natomiast „Dziwna pogoda” była dla mnie po prostu w porządku, ale zabrakło mi tego efektu „wow”. Każde z opowiadań w jakiś sposób nawiązuje do „pogody”, a opisy żywiołów są tak plastyczne, że niemal mogłam je poczuć. Najbardziej podobało mi się opowiadanie „Deszcz”, w którym na pewne miasto zamiast deszczu spadają kryształy, które z początku przypominają gwoździe i zabijają wszystkich, którzy znajdą się na ich drodze. Lubię klimaty postapo i powieści drogi, a to opowiadanie idealnie sprawdziłoby się jako pełnoprawna powieść. Opowiadania są tak różnorodne, że każdy na pewno znajdzie tu swojego faworyta. Mam wrażenie, że w literaturze grozy każdego przerażają inne elementy. W tym zbiorze znajdziemy zarówno realistyczne lęki, jak i te paranormalne oraz nadprzyrodzone, co sprawia, że czytanie go to naprawdę ciekawa przygoda. Myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie. https://www.instagram.com/p/DE2KoJcNXgF/?igsh=MTZ3MHUwa21pc25neA==

Cofnięcie się do Polski za czasow PRL, do tego zombie. Dużo humoru, uśmiałam się w wielu momentach. Przerywniki w postaci relacji świadków też na plus. Dobra fabuła i dialogi dzieciaków. Świetna perspektywa zombie w Polsce, bez dostępu do broni, z różnymi ludźmi polskiej społeczności. Pisane z punktu widzenia chłopaków, więc dziewczyny przedstawione w mocno seksualny i to sumie jedyny minus książki

„Ku gwiazdom” to antologia opatrzona poważną rekomendacją Polskiej Fundacji Fantastyki Naukowej i poprzedzona słowem wstępnym autorstwa osób ze środowiska akademickiego. Ten naukowy patronat od razu budzi nadzieję, że otrzymujemy zbiór ambitny, przemyślany i reprezentatywny dla współczesnej polskiej prozy science fiction. I rzeczywiście - książka zachęca do lektury już samą koncepcją: zgromadzenia w jednym tomie wybranych utworów autorów, którzy dziś tworzą polską fantastykę naukową. Nie należy jednak oczekiwać, że w antologii odnajdziemy twórców formatu Lema, Zajdla czy Snerga-Wiśniewskiego. To porównanie byłoby zresztą dla każdego zbioru krzywdzące - poprzeczka ustawiona przez klasyków jest niezwykle wysoka, a sam gatunek science fiction wymaga nie tylko sprawności literackiej, lecz także szerokiej wiedzy i umiejętności łączenia nauki z wyobraźnią. W tym sensie „Ku gwiazdom” jest próbą zmierzenia się z trudnym dziedzictwem i jednocześnie próbą pokazania, jak wygląda SF w Polsce tu i teraz. Pod względem literackim opowiadania są poprawne, często sprawnie napisane, choć trudno doszukać się w nich głębszych wartości czy przełomowych idei. Być może wynika to z faktu, że fantastyka naukowa - zwłaszcza traktowana w sposób bardziej ortodoksyjny - stała się dziś marginesem szeroko rozumianej fantastyki, zdominowanej przez fantasy i nurt rozrywkowy. W takim kontekście antologia jawi się jako projekt potrzebny: przypomina, że science fiction wciąż istnieje, rozwija się i szuka nowych głosów. Jeśli więc złagodzimy ostrze krytyki i spojrzymy na „Ku gwiazdom” jako na próbkę współczesnej twórczości, a nie jako na konkurs na nowego Lema, zbiór okazuje się wartościowy. Pozwala zorientować się, w jakich kierunkach zmierza polskie SF, jakie tematy interesują autorów i jak radzą sobie z łączeniem naukowych inspiracji z literacką formą. Zdecydowanie warto kontynuować ten pomysł i przygotować kolejne antologie. Być może właśnie dzięki takim inicjatywom uda się odkryć nowe talenty - twórców, którzy w przyszłości odważniej sięgną po naukowe fundamenty gatunku i zaproponują coś naprawdę przełomowego.

Historia zawiązana i rozwijana dość ciekawie, sporo "Sci" zaczerpnietego z pozycjy popularnonaukowych i "Fi" z kanonu gatunku, ale faktycznie zbyt duzo "grzybów w tym barszczu" co pogłębia haos narracyjny jaki sie pojawia pod koniec opowiesci. Wydaje mi sie ze w audiobooku pod koniec brakuje części kluczowego rozdzialu, albo jest to tak niechlujnie napisane.

Typowy przykład literatury Sci-Fi, pomysł na fabułę generalnie oryginalny, ale mnie osobiście ani nie wciągnęła fabuła, ani nie przekonał sposób narracji, do tego kilka absurdalnych sytuacji w fabule, które jeszcze bardziej sceptycznie mnie do niej nastawiły. Historia mocno pocięta z pominięciem dużych okresów życia bohaterów, rozumiem że zabieg zamierzony, żeby sztucznie nie wydłużać książki, ale przez to i przez pomieszanie kilku wątków fabularnych ciężko było zżyć się z bohaterami, miałem wyraźne odczucie bycia oderwanym od opowiadanej historii, w żaden sposób nie czułem że w niej uczestniczę. Raczej nie jest to pozycja, którą bym polecał, chyba że dla fanów gatunku.

Kolej zazwyczaj straszy na co dzień, ale mało powstaje o tym książek. Dlatego z takim zaciekawieniem sięgnąłem po "Bilet w tamtą stronę". Jest to zbiór opowiadań przeznaczony najbardziej dla miłośników kolei, ponieważ oni bez problemu odnajdą się w tym żargonie, którego autor stosuje tutaj mnóstwo. Są to opowiadania o lekkim zabarwieniu horrorowym. Bardziej budzą niepokój niż straszą. Historie nie mają (oprócz pociągów) jednego wspólnego wątku, ale za to powtarzają się postacie. Najbardziej podobały mi się teksty detektywistyczno-kolejowe gdzie poznawaliśmy historię danego wagonu. Przyjemna lektura pozwalająca zainteresować się światem kolei nawet jeśli mało to straszny horror.

Świetna, bardzo fajnie się czytająca alternatywna wizja historii Polski, z elementami fantastycznymi/sci-fi. Akcja początkowo powoli się rozkręcająca, z czasem nabiera tempa - łyka się ją i czeka na ciąg dalszy. A propos ciągu dalszego - książka kończy się w sposób wskazujący na kontynuację - bardzo, ale to bardzo chętnie chciałbym czytać dalej. Niestety na razie ciągu dalszego brak - autorze, proszę o więcej! :)

Moje drugie spotkanie z twórczością Pana Roberta uważam za udane, mimo iż kolejny raz zauważyłem tendencję do niezbyt szczęśliwych zakończeń. Książka opowiada o brutalnym odebraniu szczęścia i sensie życia polegającym na obietnicy zemsty. Tłem akcji jest futurystyczny Wrocław 2077r.

Jakie to jest dobre!!! :D Na początku podszedłem do niej z pewnym dystansem, myśląc, że to jakieś fantasy dla nastolatków, nie spodziewając się ani ciekawej fabuły, ani nieszablonowego pomysłu, ani w ogóle niczego. Ot- może być zabawna- przeszło mi przez mózgownicę. Ale przyglądam się okładce, czytam opis, pierwsze rodziały, no i myślę- zapowiada się absurdalnie! Więc lecimy! Puściłem sobie audiobooka do snu (zasypiam przy nudnych książkach), ale na moje nieszczęście- nie mogłem przy niej spać, bo była zbyt ciekawa. Nie wiem, jak to lepiej ująć, ale chyba urzekło mnie połączenie różnych epok i etapów rozwoju cywilizacji w jednej książce. Tak sprawne, tak dobitnie ukazujące kontrasty, ludzkie słabości, pychę, opór przed rozwojem. Mikmaki jako bobrowate istoty lepsze w wielu aspektach od ludzi, a tak przez nich poniżane- no cudowny pomysł. I jeszcze przepis na pieczeń z mikmaka xD Zajebiste! Uważam, że to idealny balans między absurdem, a zwartą fabułą. Między komedią, a akcją. Między stawianiem poważnych pytań o ludzką naturę, a czystą rozrywką. ZA JE BI STA robota. Sam chciałbym kiedyś napisać coś w tym stylu i mam nadzieję, że wyjdzie przynajmniej tak dobre, jak Twoja książka, Panie autorze ;) Dzięki za inspirację.