Pod sztandarem nieba. Wiara, która zabija

To dobry reportaż, bardzo ciekawy temat - z serii od przypadku do dyskusji nad problemem. Co i jak Zachód czerpie ze wschodnich praktyk jest warte dyskusji. Pan Carney trochę jednak błądzi między wątkami, nie było to dla mnie zawsze spójne i tak wartościowe. Niemniej - cenna lektura dla osób z kręgów okołojogicznych.

W czasie lektury niedowierzenie łączyło się ze zmieszaniem, a niekiedy nawet i z przerażeniem. Oto bowiem w kraju słynącym z nadzwyczajnej racjonalności i będącym synonimem przodującej cywilizacji dzieją się rzeczy z pogranicza szamańsko-animistycznego, ale ubrane w szaty doskonałego chrześcijaństwa. Autor snuje swoją opowieść relacjonując proces Glenna Summerforda oskarżonego o zamordowanie swojej żony poprzez ukąszenie węża. Wchodzi w społeczność tych nietypowych chrześcijan przyglądając się ich stylowi życia, obserwując nabożeństwa oraz uczestnicząc w życiu ich lokalnej wspólnoty. Miejscami i jego emocje sięgają zenitu widząc jak w czasie liturgii są używane jadowite węże co niekiedy kończy się śmiercią pojedynczych osób. Mimo to tradycja trwa dalej w najlepsze mając coraz to nowych wyznawców. Książka uzmysłowiła mi jak skomplikowany i niejednoznaczny bywa człowiek żyjący we współczesnym świecie.

Czasami mam tak, że zapoznając się z jakimś tekstem kultury – czy to książką, czy to filmem, czy nawet komiksem – dopada mnie myśl, że autor to jednak przesadził z poprzeczką „zawieszenia niewiary”, że OK, wiele się może zdarzyć, świat i ludzie bywają pokręceni, ale bez przesady… I oto wjeżdża Lawrence Wright, cały na biało, na jednorożcu, w towarzystwie trójgłowych sikorek i pokazuje w hiper rzetelnym – mimo trudności z pozyskiwaniu materiałów – reportażu w jakim bardzo abstrakcyjnym? niesamowitym? nieprawdopodobnym? świecie żyjemy. No bo czego tutaj nie ma – życiorys Hubbarda będący czymś w stylu współczesnej baśni, niemal „tripowe” historie, sensację, kryminał, thiller, złamane życia, Johna Travoltę i na dokładkę – oczywiście - Toma Cruise’a. Trochę można się w tym pogubić, przy niektórych fragmentach aż ciśnie się na usta pytanie „ale naprawdę, serio?”, ostatecznie jednak jest to niesamowicie wciągająca historia, chciałoby się napisać, że obłędu, ale jak pokazuje autor w Epilogu, trzeba byłoby przyjąć, że ten obłęd jest właściwością ludzkości i czasem jedynie wymyka się spod kontroli. Podsumowując, polecam, zwłaszcza jeżeli kogoś interesuje tematyka, a jakże!, tego do czego prowadzi krańcowo bezwzględnie traktowana „wolność wyznania”, ale także jak wyznanie rzutuje na życie jednostek.

Są książki, które się czyta, i są takie, które się przeżywa. "Imperium Księżyca..." S.C. Gwynne’a to ta druga kategoria. Podczas lektury czułem na zębach kurz prerii, zapach krwi i potu, a w uszach świst komanczerskich strzał. To nie jest ugrzeczniona bajka z Hollywood, to brutalna, brudna i przerażająco szczera kronika upadku najpotężniejszego ludu Ameryki. Gwynne nie bierze jeńców. Pokazuje Komanczów takimi, jakimi byli: genialnymi jeźdźcami, ale też, wbrew zakłamanej historii bezwzględnymi bandytami i sadystami, dla których tortury były formą rozrywki. Opisy gwałtów na białych kobietach, obcinania im nosów czy traktowania ludzi jak przedmiotów są mocne. Widziałem oczami wyobraźni te kobiety Komanczów uwalone krwią i tłuszczem przy wyprawianiu skór bizonów. Ale jednocześnie... czułem ich niesamowitą, dziką wolność. Wolność, której nic nie było w stanie okiełznać przez dwieście lat. Sercem tej historii jest los Cynthii Ann Parker, białej dziewczynki, która po porwaniu stała się bardziej indiańska niż sami Komancze. Została żona wodza i matką największego w historii wodza Komanczów Quanaha. Jej tragedia porusza do głębi: "uratowana" na siłę przez białych po ponad 20 latach, zmarła z żalu za życiem, które kochała. Nigdy więcej nie ujrzała swojego syna, Quanaha Parkera. Wątek Quanaha to czysty majstersztyk. To jedyny wódz, który zjednoczył wszystkie odłamy Komanczów, a kiedy musiał się poddać, przeszedł niewiarygodną transformację, z krwawego wojownika w sprawnego biznesmena i filantropa w... garniturze, który spotykał się z prezydentem USA na rozmowy. Równie fascynujący jest jego największy wróg, Ranald S. MacKenzie. Człowiek, który tropił Indian bez litości, walczył z Quanahem w kanionach, by po latach... zostać jego kolegą. Ta relacja dwóch dawnych przeciwników, którzy potrafili się zakumplować w nowych czasach, jest niesamowita, podobnie jak tragiczny koniec MacKenziego, który ostatecznie zwariował i skończył w szpitalu psychiatrycznym. Gwynne jest sprawiedliwy w swoim okrucieństwie. Pokazuje rzezie kobiet i dzieci Komanczów dokonywane przez białych, drastyczne opisy odwetów, głód, brak wody i mordercze pościgi Texas Rangerów. Pokazuje zawrotną karierę Colta i jego broni, która odwróciła bieg historii i wprowadziła nowa jakość w wojnach z Komanczami. Tu nie ma dobrych i złych, jest tylko walka o przetrwanie na granicy światów. Kiedy zamknąłem tę książkę, poczułem dziwny, dojmujący żal. Czułem się, jakbym sam tam był i to wszystko przeżył. Żal mi było Indian tracących swój świat, żal mi było żołnierzy i Texas Rangerów ginących w piaskach Teksasu. To lektura totalna. Po niej każda inna książka o Dzikim Zachodzie wydaje się po prostu słaba.

Ciepła, momentami surowa, ale ostatecznie bardzo prawdziwa. Cieszę się, że ta książka (z polecenia mojej siostry) wpadła mi w ręce podczas zakupów w księgarni. Jako gej, który chciałby kiedyś mieć dziecko, dzięki autorce poznałem świat z innej perspektywy - z perspektywy, która do tej pory była dla mnie niedostępna. Autorka zwinnie balansowała między cukierkową otoczką wesołego tacierzyństwa, a trudami bycia wychowywaną przez samotnego, homoseksualnego mężczyznę. Oczywiście mam świadomość przepaści, jaka dzieli lata 80. od czasów współczesnych. Chodzi mi jednak o głębszą warstwę tej opowieści. Ta historia ma tyle odcieni; czułem się, jakbym momentami był z nimi w środku tych wspomnień i przeżywał je tak samo mocno jak oni. Ta bezsilność wobec nieuniknionego, ta ludzka natura w obliczu przeciwności, ten ból po stracie, wobec którego wszystkie słowniki świata stają się nieme. Tyle myśli tłoczy się w mojej głowie po przeczytaniu tej intymnej i niełatwej historii, która powstawała tak długo, a która na szczęście znalazła swój finał na papierze.

Powinienem ocenić książkę na 8/10, ale ponieważ przez pół roku mieszkałem w Nowym Orleanie, to daję z sentymentu dodatkową gwiazdkę. Reportaż jest wyśmienity, widać tytaniczną pracę włożoną w wywiady i zbieranie materiałów, a pomysł, żeby przeplatać dziewięć ludzkich żyć przez ponad 20 lat zadziałał fantastycznie. Rzeczywiście na początku jest trudno, bo bohaterki i bohaterowie totalnie się mieszają, ale zdecydowanie warto wytrzymać do momentu, kiedy czytelnik oswoi się z każdą z dziewięciu narracji. Od tego momentu książkę czyta się jednym tchem.

Przez całą lekturę myślałam o tym jak wszystkie wzmianki o klanie można zastąpić nazwą partii Prawo i Sprawiedliwość. Postulaty głoszone przez KKK brzmią niesamowicie podobnie do tego co mówią politycy PiS. Przeraża mnie że w Polsce jest przyzwolenie na to, żeby jedna z największych partii politycznych głosiła tak nacjonalistyczne, ksenofobiczne i faszystowskie poglądy. Ku Klux Klan: Tu mieszka miłość to świetna książka, która otwiera oczy na to do czego może prowadzić skrajna nienawiść, której system dał pozwolenie na szerzenie przemocy.

Książka Charliego LeDuffa to literacki ekwiwalent spaceru po zgliszczach wielkiego marzenia. Autor, rodowity detroitczyk i laureat Pulitzera, wraca do rodzinnego miasta, by poddać je sekcji zwłok. Detroit, niegdyś perła amerykańskiego przemysłu i kolebka klasy średniej, w jego relacji jawi się jako postapokaliptyczna sceneria, w której natura powoli odbiera to, co człowiek zbudował z betonu i stali. Choć reportaż ten zdobył status kultowego, ocena 7/10 sugeruje, że jest to dzieło równie fascynujące, co problematyczne pod względem formy. Zanim przejdziemy do tego, co w tej książce wielkie, należy uczciwie wskazać jej słabsze strony. Głównym zarzutem wobec LeDuffa jest jego skrajnie subiektywny, wręcz narcystyczny styl narracji. Autor często stawia siebie w centrum wydarzeń, przez co reportaż momentami dryfuje w stronę autokreacji na „twardego faceta z prowincji”. Ta kowbojska manierą może drażnić czytelników szukających chłodnej, analitycznej perspektywy. Ponadto, książka bywa chaotyczna – wątki kryminalne przeplatają się z politycznymi aferami i rodzinnymi tragediami w sposób, który niekiedy zaciera szerszy kontekst ekonomiczny upadku Motor City. Momentami odnosi się wrażenie, że LeDuff bardziej goni za sensacją i brutalnym obrazem, niż próbuje rzetelnie wyjaśnić mechanizmy, które doprowadziły miasto do bankructwa. Mimo wspomnianych mankamentów, „Detroit. Sekcja zwłok Ameryki” posiada potężne atuty, które sprawiają, że trudno się od niej oderwać. To właśnie na nich warto się skupić, bo to one stanowią o sile tego reportażu. Bezlitosny autentyzm i „brudny” realizm: LeDuff nie patrzy na Detroit z okien klimatyzowanego biura. On wchodzi do spalonych domów, rozmawia z bezdomnymi, towarzyszy strażakom w beznadziejnej walce z plagą podpaleń i zagląda do kostnic, w których brakuje miejsc na zwłoki. Ta fizyczna bliskość z opisywanym dramatem nadaje książce niespotykaną wiarygodność. Mistrzowskie oddanie społecznej zgnilizny: Autor fenomenalnie portretuje korupcję i upadek elit politycznych. Opisując procesy urzędników, którzy okradali miasto w momencie jego największej agonii, LeDuff buduje uniwersalną opowieść o chciwości. Podkreśla przy tym tragizm zwykłych mieszkańców, którzy zostali zostawieni sami sobie w systemie, który przestał działać. Emocjonalny ładunek i czarny humor: Choć opisuje tragedię, LeDuff potrafi operować ironią i sarkazmem, co stanowi jedyny możliwy wentyl bezpieczeństwa w tak dusznej atmosferze. Jego opisy absurdów administracyjnych sprawiają, że czytelnik śmieje się przez łzy, lepiej rozumiejąc surrealizm życia w upadłej metropolii. Symbolizm i uniwersalność: To nie jest tylko książka o jednym mieście. Detroit w ujęciu LeDuffa to przestroga dla całego świata zachodniego. Autor podkreśla, że to, co stało się z przemysłem samochodowym i tkanką społeczną Michigan, może spotkać każde miejsce, które uwierzy w swoją nieśmiertelność. To potężne memento mori dla współczesnego kapitalizmu. „Detroit. Sekcja zwłok Ameryki” to lektura bolesna, ale konieczna. Siedem punktów odzwierciedla uznanie dla odwagi autora i jego zdolności do chwytania literackiego „brudu” rzeczywistości, przy jednoczesnym dystansie do jego niekiedy zbyt egocentrycznej formy. LeDuff napisał nekrolog miasta, który czyta się jak najlepszy kryminał noir. To hołd dla miejsca, które umarło, ale którego duch wciąż błąka się po opustoszałych halach fabrycznych, przypominając nam o cenie, jaką płacimy za postęp.

Popreportaż o mieszkańcach robotniczych dzielnic Belfastu, którzy wciąż zmagają się z procesem pokojowym w Irlandii Północnej. Na dwa wieczory. Z mojej perspektywy książkę warto czytać, kiedy zna się trochę sytuację historyczną z innych źródeł, bez kontekstu niewiele się wyniesie.

Obszerny obraz Delhi i Indii chwile po wejściu w świat zachodniego kapitalizmu. Książka wyczerpująca zaznajamia z realiami nowego państwa-miasta, pełnego pogoni i wydawania pieniądza. Rozwarstwienia społeczne, problemy miejskie budzą tym większy szok, gdy uświadomimy sobie, że przez tyle lat nic się nie zmieniło (od wydania polskiej wersji książki minęło 7 lat). W Delhi nadal panuje określona grupa uprzywilejowanych kastowo, finansowo, mieszkaniowo osób podczas gdy cała reszta walczy o odnalezienie się na powierzchni stolicy.

Książka opisuje niezwykle ciekawy temat - inną twarz Stanów Zjednoczonych, tą biedną i bezrobotną. I tą inna twarz oglądamy od wielu stron - z punktu widzenia fanów broni, autorki prozaicznej, pastorów, działaczy charytatywnych, przypadkowych ludzi w restauracjach oraz nieodzownego pana Patela. Tu autorowi trzeba przyznać - przyłożył się. To o treści. Co do formy - tu jest gorzej, podczas lektury miałem czasem wrażenie, że autor miał problem z wyłuskaniem z tych wszystkich opowieści, które usłyszał pewnego rdzenia, jakiejś pointy. Stąd w książce obecne są dłużyzny i fragmentacja, kiedy opowieści następujące zaraz po sobie w książce nie przystają do siebie. Ale całościowo - książkę warto zmęczyć, żeby poznać inne oblicze Stanów Zjednoczonych. Wiele osób dziwiło się kiedy Trump wygrał wybory. Kto go wybrał, pytali. Otóż, myślę, że ludzie opisani w tej książce.

Moje pierwsze spotkanie z tym krajem i od razu tak bardzo całościowe. Ale uwaga, ta książka nie jest przewodnikiem turystycznym. Nie znajdziemy tam opisu pięknych plaż, luksusowych hoteli, wspaniałych ośrodków wypoczynkowych, centrum handlowych pełnych drogich sklepów, czy obrazu życia klasy wyższej. To wręcz monumentalna praca ukazująca ten kraj oczami brytyjskiej reporterki Reutera, spisana w czasie kilku jej podróży po praktycznie całym kraju. A jest po czym jeździć. Obszarowo to dwunaste państwo świata, czwarte pod względem liczby mieszkańców (c.a. 250 mln), złożone z prawie 13.500 wysp, z czego połowa jest niezamieszkana, zlepek mnóstwa kultur i subkultur, prawdziwy tygiel językowy, religijny i obyczajowy, kraj przemocy i korupcji (często wręcz tak powszechnej, że prawie zalegalizowanej), ciągnący się na przestrzeni pięciu tysięcy kilometrów (obrazowo to odległość jak z Londynu do Teheranu). Nie da się w paru zdaniach opisać wielowątkowości tej pracy, bo powstała z kilkunastoletnich doświadczeń Autorki, jej spotkań, rozmów i praktycznych zdarzeń, często nieprzyjemnych czy odrażających. Mamy też tło historyczne, od czasów kolonialnych (Holenderskie Indie Wschodnie), poprze rządy Sukarno i potem Suharto, opis przemian i cywilizowania się kraju na różnych płaszczyznach, tak społecznych jak i gospodarczych, w wymiarze globalnym i tym całkiem przyziemnym, społeczności regionalnych miast i wsi. Jest jedno stwierdzenie zawarte przy końcu książki, które stanowi pewno podsumowanie drogi jaką ten kraj przeszedł, i chyba nadal przechodzi: " Żaden inny naród nie zjednoczył tak dużej odmienności w ogólnie pokojową całość w mniej niż siedemdziesiąt lat". Pozycję gorąco polecam, tym bardziej że to państwo chyba słabo znane w Polsce (no może poza wyspą Bali, ale to taki deser bez dań głównych). Może stanowić inspirację to osobistej eksploracji, choć to wymaga czasu i pieniędzy (nie wiem czego bardziej). Serdecznie pozdrawiam

a jak słuchałem rapu, to #muzyka #westcoast gościła non stop w moich słuchawkach. słoneczna #Kalifornia przedstawiana w tekstach piosenek przez gangsterów, ujmowała mnie swoją surowością, dzikością i chropowatością. nigdy jednak nie zdołałem sprawdzić wiarygodności tych wszystkich Murzyńskich anegdot o narkotykach, zabójstwach, ciężkim życiu na dzielni w #southcentral #watts #inglewood #compton i nie wiem czy kiedykolwiek zdołam. postanowiłem jednak zaspokoić przynajmniej duchową ciekawość sięgając ostatnio po książkę #wszyscywiedzą #JillLeovy nie jest to jednak #książka o rapie tym bardziej o kulturze #hiphop to raczej taki trochę #kryminał trochę #reportaż o tym dlaczego Czarni giną z rąk Czarnych na ulicach miasta aniołów. historia traktuje o białym policjancie, który zmaga się z zagadką zabójstwa Czarnego nastolatka - syna gliniarza. robi to z ogromnym zaangażowaniem, mimo że wielu jego kolegów w tego typu sprawach nie ma cierpliwości. w książce trup ściele się gęsto, opisy, a w zasadzie dane statystyczne na temat morderstw powtarzają się w prawie każdym rozdziale. głęboko wierzę, że Biała autorka, chciała zwrócić uwagę przede wszystkim Białym ludziom na problemy Czarnych w Ameryce. jeśli chodzi o #losangeles to Jill nie wysiliła się zanadto. zdawko, lapidarnie, siermiężnie wręcz oddała klimat miasta. A tak się cieszyłem, że w jakiś substytucyjny sposób zaspokoję swoją ciekawość o #la niestety, chyba będę musiał sam się przekonać jak tam jest naprawdę i uzbierać/zaoszczędzić na wyjazd w tamtą stronę świata.

Rozdziały naprzemiennie opisują zjawisko porwań samolotów w USA oraz słynną parę porywaczy- Rogera Holdera i Cathy Kerkow. Fragmenty książki poświęcone tej parze napisane są w stylu powieści fabularnej, do czego na początku byłam sceptycznie nastawiona, ale koniec końców nie było źle. Książka choć ma bogatą bibliografię, to miałam wrażenie że można było by coś jeszcze dodać.

Kręcimy się w kółko i wciąż i od nowa, bardzo powtarzalne schematy rozlewania się opiatów na kraj. Nowe miejsce nowi kurierzy, nowa-stara organizacja dystrybucji, nowe-stare sposoby walki z procederem, nowy rozdział stara treść, wprost wyjęta z poprzednich rozdziałów. Całość wstrząsająca i dogłębnie wyjaśniająca prapoczątki ale też strasznie męcząca.

Zdecydowanie polecam. Kompendium wiedzy o kolonialnej Portugalii w formie reportażu. Merytorycznie: rzeczowy zbiór informacji na temat Mozambiku. Klementowska skupia się nie tylko na obiektywnych faktach -- opisuje także "vibe", który napotyka w kraju. Eteryczne zjawisko, ciężkie w przekazie, ale dla mnie to podstawa każdego dzieła dziennikarskiego. Forma: trąci wannabe Kapuścińskim, irytują fragmenty epickie. Rozumiem zamysł, wykonanie gorsze.

Jak zmieniła się Ameryka od czasów Steinbecka? Jak to możliwe, że multikulturowy kraj pionierów, mistrzów przetrwania i zaradności przeżył zwrot o 180 stopni? Co jeszcze zostało z dawnej Ameryki? Które ideały przetrwały nie tylko w teorii? Czy naprawdę mamy czego zazdrościć Amerykanom? I kim oni dziś tak naprawdę są? Daje do myślenia

Ta książka jest w top 5 jakie kiedykolwiek czytałem. Trudno mi ją jest ocenić merytorycznie ale kiedy ją czytam nie mogę przestać. Ta książka sprawiła że zacząłem doceniać to co mam i ludzi wokół mnie. Oczywiście ta książka jest smutna i nie wszystkim się spodoba ale to nie jest książka, która ma się podobać. Autor podaje wiele przykładów i stara się pozostać obiektywnym chociaż czasem widać że jest mu trudno, ale komu by nie było? 100/10

Jest to niby ciekawe, a z drugiej strony stanowi automatyczne przypomnienie o tym, by nie podchodzić zbyt blisko swoich ulubieńców. Elitaryzm, zadarty nos i wyliczanki znanych nazwisk wychodzą jak ostre kłaczki z tkanych refleksji o twórczości, powstawaniu zespołu i rynku muzycznym. Och, Kimmy. Jedyna nadzieja, że w roku Pańskim 2024 ze zrozumieniem wysłuchała kompozycji „Girl, so confusing”.

Bardzo nierówna książka stanowiąca kompleksowy opis istotnego wydarzenia. Pierwsze 15 rozdziałów jest rozwleczone do granic możliwości. Można by je streścić w jednym, góra dwóch i książka tylko by na tym zyskała. Gdy akcja zaczyna przyspieszać, to mamy do czynienia z naprawdę fascynującą, a przy tym świetnie napisaną opowieścią. Niestety, pod koniec akcja znowu zaczyna zwalniać, a interesujące wątki przeplatane są stanowczo przydługimi opisami mało istotnych zdarzeń. Można odnieść wrażenie, że honorarium autora było uzależnione od liczby stron.