Po drugiej stronie. Tom II

Edyta Świętek to popularna autorka skupiająca się na tworzeniu powieści obyczajowych z wątkami romantycznymi czy też z historią w tle. „Dom lalek” jest naszym pierwszym papierowym spotkaniem. Anita to niedoceniana szara myszka z niską samooceną co ma podstawy m.in. w jej wyglądzie czy trudnościach społecznych. Jednak zajmuje się zawodem, który wymaga dużej pewności siebie - jest trenerem personalnym. Pewnego dnia poznaje Mikołaja, mężczyznę idealnego. Pozornie. I znów wpadamy w schemat? Nic bardziej mylnego. Historia, w której nie wszyscy są lśniący, piękni i bogaci. Tutaj przoduje brzydota nie tylko zewnętrzna, ale także wewnętrzna. Pojawia się motyw prześladowania. Dodatkowo autorka szarpnęła się na poryte zakończenie co skutkowało u mnie niekontrolowanym wybuchem śmiechu. W trakcie czytania również podśmiechiwałam. Przyjemna lekka lektura, która jest idealną odskocznią od trudnych tematów. Bardzo dobry pomysł na historię, świetne wykonanie z efektem wow. Dasz się zaskoczyć?😏

Kolejna, cudowna książka tej autorki. Dwóch braci łudząco do siebie podobnych od lat nie utrzymują ze sobą kontaktu. Mark pracuje w banku, coraz mniej układa mu się z żoną. Damian jest wolnym ptakiem. Za to, co kiedyś wydarzyło się między nimi postanawia się zemścić. Ale los chce inaczej, okrutnie ale...

Wielka miłość Baśki i Michała. "Ona ogień, on woda. On wyważony, ona wariatka.On mistrz kuchni, dlaniej była to czarna magia, choć Baśka teraz nieźle się wyrobiła. On prawie pedant, ona jeden wielki chaos. A jednak połączyła ich naprawdę wileka miłość. Taka, jak to się mówi, aż po grób." Ta miłość trwała jeszcze dłużej, nawet, gdy Michał był już w grobie. Baśka długo nie mogła żyć bez niego. Oprócz miłości Michała i Baśki jest też druga wielka miłość, jaką przez wiele lat ukrywa Łukasz. Nie tylko miłość jest tu gloryfikowana, jest też przyjażń między grupą osób, którzy mogą na siebie liczyc. Brakowało mi trochę opisu jak ta przyjaźn się zawiązała, bo nie łączyła ich wspólna praca, szkoła , zainteresowania a nawet byłi w różnym wieku. Postacie są dobrze scharakteryzowane, każdy jest w pewien sposób inny, mają swoje wady i zalety. Książka choć długa, to cały czas coś siędzieje, nie ma dłużyzn i zbędnych wtrąceń.

Zdecydowanie wolę książki osadzone w realiach życia. Być może inni czytelnicy potrzebują od czasu do czasu odmiany, ja nie. Nie przemawia do mnie historia dzieci z mgły i organizacji która zajmuje się stymulowaniem ich nadzwyczajnego rozwoju. Alicja wiedzie życie singielki i nagle okazuje się że ma się zaopiekować Mią dziewczynką, dla której jest niby jedyną krewną. Dobrowolnie przyjeżdża na lotnisko skąd zabiera dziecko. Dziewczynka od początku dziwnie się zachowuje. Ma też garderobę rodem z siedemnastego wieku. Jak dla mnie wszystko mocno naciągane. W prawdziwej rzeczywistości pewnie ktoś udałby się od razu na policję i to specyficzne dziecko trafiłoby do izby dziecka. W opowieści występuje też ciotka Aniela, która nie wiedzieć czemu nie jest informowana o kolejnych wydarzeniach. Takie sztuczne stwarzanie problemów. Przeczytałam i chyba nie sięgnę po następną pozycję autorki.

Książka, którą czyta się przyjemnie. Niesie za sobą jakąś tajemnicę, coś niewyjaśnionego co wydarzyło się w przeszłości i do końca nie wiadomo co to. Nie jest to opowieść o miłości, to historia o trudach codziennych zmagań, o konsekwencjach podjętych decyzji...

Obyczajówka i thriller psychologiczny w jednym. Mozna, by powiedzieć, że główna bohaterka sama wpakowała się w kłopoty przez swoją naiwność. Ale czy nie tak wygląda czesto życie? Dla mnie naiwna i ufna wcale nie oznacza głupia. Może poprostu szukająca atencji i aprobaty innych? A to już łatwo wykorzystać, tym bardziej, że po drugiej stronie mamy psychopatyczną manipulatorkę, która realizuje dwój chory plan...

Jak ja lubię bajki, aż wstyd ;p czyta się rewelacyjnie, wakacyjnie. Powiastka jest słoneczkowa, radosna. Niezmiennie ciepła i rozświetlona, mimo różnych perypetii bohaterów. Jest w niej patriotyzm i ten wielki, i ten lokalny, trochę historii, i geografii, malarsko rzeźbiarskie Kaszuby. To tylko i wyłącznie moja opinia, jednak żeby przekonać się jaka jest naprawdę musicie ją sami przeczytać. Troszkę się dzieje, ale bajka mmm...

Nie czytałam pierszej częśći "Rodzinnych szarad", ale nie przeszadzało mi to w zrozumieniu akcji i poznaniu bohaterów. Powieść o trudnych relacjach międzyludzkich zmusza do przemyśleń. Życie głównej bohaterki Wandy nie jest monotonne. Matka 2 córek i syna, opiekunka prawna wnuczki ma życie pełne wrażeń. Stara się fizycznie jak i radą pomagać swoim dzieciom. Dba również o swoją dalszą rodzinę i przyjcióki. Jest mądrą kobietą, godną do naśladowania. Problemy opisane w książce to samo życie. Jedna córka nie wie kto jest ojcem jej dzieci, druga ma problemy małżeńskie, syn wiąże się z dużą starszą kobietą. Wanda cieszy się każdą dobrą zmianą w ich życiu, potrafi dostrzec ich starania.

Fabuła powieści toczy się na dwu płaszczynach czasowych. Losy Kristoffa i Elen dotyczą 1938 roku i mają miejsce w Austrii , dzieje Benjamina i Katie dotyczą roku 1989 i umiejscowione są w USA. Te dwie płaszczyzny przeplatają się, aż na koniec dochodzi do połączenia. To powieść o sile miłośći, bez tak częstych obecnie opisów seksu. Książka pełna ciepła i wzruszeń. Zadowoli też sympatyków książek historycznych. Bohaterowie to osoby pełne dobrych cech, bardzo rodzinni i opiekuńczy. Dużo w książce zaskakujących zwrotów akcji i tajemnic.

Zupełnie nie moje klimaty. Mimo bajkowego tytułu jest to czarna powieść obyczajowa. Straszni mieszczanie z blokowiska w Nowej Hucie i ich dzieci właściwie ich najstarsza córka. Opowiadająca swoje przeżycia jako mała Lenka i dorosła kobieta. Dulszczyzna socrealizmu w najgorszym wydaniu. I zawsze to pytanie... Dlaczego?

Kontynuacja "Córki jubilera" czyli "Klątwa wiecznego tułacza" okazała się nieco lepsza od części pierwszej, gdyż od samego początku zaczęło się robić ciekawie, sporo się działo, było więcej zwrotów akcji i dramatów. Ten tytułowy wieczny tułacz to Żyd, dla którego widmo zbliżającej się II wojny światowej oznaczało wygnanie, poniewierkę, tułaczy los. A często o wiele gorzej, bo śmierć z ręki oprawcy czy w obozie koncentracyjnym. Na początku II Tomu Charlotte ma 23 lata i znów pisze dziennik. Mocno przeżywa śmierć ukochanego Jensa, na szczęście trwa przy niej czeski przyjaciel - Jarosław. Dwukrotnie wyjdzie za mąż i z obecnym jak i byłym mężem oraz jego nową rodziną, będą się wspólnie spotykać i żyć w pełnej symbiozie. Taka wyrozumiałość względem byłego męża zasługuje na podziw tym bardziej, że podczas trwania ich małżeństwa, miał romans z aktualną żoną i spłodził z nią dwójkę pozamałżeńskich dzieci. Obaj mężowie to ludzie kultury i sztuki i w takich kręgach będzie się obracać Charlotta, a my - czytelnicy razem z nią. Zetkniemy się więc z operą, literaturą, malarstwem, modą, biżuterią artystyczną. A propos tej ostatniej, to Lotte doskonali się w sztuce jubilerskiej pod okiem wymagającego mentora - Siegfrieda. Zadziwia i urzeka research jakiego w tym temacie dokonała autorka książki. Te wszystkie szczegółowe opisy technik jubilerskich zadziwiały, działając mocno na wyobraźnię. Ponownie pojawiają się tu ludzie znani z kart historii - przywódcy krajów, znany psychiatra, pisarze, malarze, projektanci mody, kompozytorzy, muzycy, a ich sylwetki zostały przez Panią Knedler zgrabnie wkomponowane w fabułę powieści. Gdy w Niemczech Adolf Hitler dochodzi do władzy, życie Żydów w całej Europie staje się coraz trudniejsze. A warto dodać, że większość bohaterów książki jest narodowości żydowskiej. Od pewnego momentu zaczyna się wyraźnie wyczuwać czające się w powietrzy zło, a wszystko zaczęło się od palenia na stosie żydowskich książek, a dalej było już coraz gorzej. Akcja powieści dzieje się w kilku krajach, między innymi w: Polsce, Austrii, Francji, Anglii. Podczas podróży Charlotte wraz z innymi Żydami statkiem St. Louis na Kubę, skąd później mają się udać do Ameryki, poznaje Izaaka, byłego więźnia Dachau oraz jego 11-letnią córkę Miriam, która po wydarzeniach "kryształowej nocy" przestała mówić i nawiązuje się między całą trójką bardzo silna więź. Na tym liniowcu, mającym przynieść jego pasażerom wyzwolenie spod jarzma nazistów, rozegra się wiele dramatów. Autorka krok po kroku, wolniutko budowała nastrój terroru i grozy jaki niósł ze sobą nazistowski reżim. Często czułam ciarki na plecach. Zdumiewa mnie natomiast, że całkowicie przeskoczyła samą II wojnę światową (opisując zdarzenia tuż przed i tuż po niej), gdyż byłam niezwykle ciekawa jak potoczy się życie bohaterów po jej wybuchu. Trochę dziwny to dla mnie zabieg to "wycięcie" z powieści samego epicentrum wojny. Powieść interesująca, trzymająca w napięciu, grająca mocno na emocjach. Trzeba przeczytać oba tomy, bo inaczej cała historia nie ma sensu. Polecam!

Kontynuacja dalszych losów Iwony nie ustępuje jakości pierwszego tomu. I mimo, iż główna bohaterka była dla mnie, czasem, irytująca, to w żaden sposób nie zepsuło mi zachwytu nad genialnym tłem historycznym, i odbiciem postaw ówcześnie żyjących ludzi... Jestem pod wielkim wrażeniem...

To już kolejna książka pani Magdy Knedler, którą miałam przyjemność przeczytać. Pierwszy tom serii CEAN ODRZUCONYCH czyli "Córka jubilera" nie oda razu przypadł mi do gustu. Przyznam szczerze, że początek mnie mocno wynudził, zmęczył i zniechęcił do tego stopnia, że miałam ochotę przerwać lekturę. Jednak dobrze się stało, że tego nie zrobiłam, bo zaczęłam się wkręcać w historię opowiadaną w pamiętniku przez nastoletnią Charlottę, chłonęłam klimat Wiednia z czasów Franciszka Józefa i chociaż nie ma tu dynamicznej akcji, to jakiś pierwiastek szlachetności, wyższych sfer, zmieniającej się w obliczu wojny rzeczywistości, przewartościowania pewnych życiowych priorytetów i urok retro epoki oraz kobiet, które ją znacznie wyprzedzały nadały powieści niezwykłego kolorytu. Tytułowa Charlotte (Lotta) jest córką jubilera, ciągle nieobecnego, bo jeżdżącego wciąż do Warszawy, tymczasem dziewczyna żyje w Wiedniu i po samobójczej śmierci matki, która była uzależniona od kokainy, jest pod opieką ciotki (siostra ojca) Wilhelminy, kobiety mocno wyemancypowanej, traktującej bratanicę po partnersku. Dziewczyna projektuje biżuterię i to nie tylko tę ze złota i kamieni szlachetnych, ale przede wszystkim sztuczną, gdyż uważa, że to biżuteria przyszłości - dla każdego, a nie tylko dla bogatych. Z pisanego przez Charlottę pamiętnika (ma wówczas 17 lat) dowiadujemy się sporo o jej życiu oraz o tamtych czasach, gdy nadciągnęła I wojna światowa. Dziewczyna kocha się w dużo starszym od siebie Jensie ( z wzajemnością), swoim nauczycielu gry na fortepianie oraz nawiązuje przyjaźń z rannym, czeskim żołnierzem Jaroslavem, którego mobilizuje do tego aby wziął się w garść i odzyskał chęć do życia. Między innymi czyta mu po czesku" Hamleta" i inne książki. O miłości mówi w następujący sposób:" Zjawił się Jens, który nic nie musi mówić, by powiedzieć wszystko." Po co prowadzi ten dziennik? Może dlatego, iż:" Trzeba kolekcjonować i zapamiętywać to, co piękne. Nie wiadomo czy kiedyś te wspomnienia nie ocalą nam życia." Czasy wojny są trudne dla wszystkich. Przybywa rannych. A Chartlotta podejmuje pracę w szpitalu, gdzie z ogromnym oddaniem opiekuje się poszkodowanymi na froncie żołnierzami. Mocno przeżywa śmierć każdego z nich. Obserwując ludzi, dochodzi do wniosku, że:" Starość jest bogata w przeżycia, a młodość to jedna wielka niewiadoma." Powieść rozwija się powoli i raczej nie nabiera tempa, ale pewnego kolorytu, bo dobrze oddaje ducha epoki. Tygiel narodowościowy, w którym ludzie żyli zgodnie, aż do wybuchu I wojny światowej. Obserwujemy ważne wydarzenia historyczne jak chociażby obalenie cara w Rosji, zabójstwo cesarzowej Sissi, pojawiają się tu również ludzie znani z kart wielkiej historii, kultury i sztuki. Jest sporo o sile miłości, przyjaźni oraz kobietach (Charlotte, Wilhelmina), które w swoich poglądach i stylu życia, mocno wyprzedzały swoją epokę. I o ile dosyć mdły początek może zniechęcić, to warto przez niego przebrnąć, bo dalsza część książki to wysmakowana uczta czytelnicza, do której serdecznie zachęcam.

Doprawdy nie wiem kto projektuje i wymyśla te ckliwe okładki.... ta książka nie jest romansem! Oczywiście jest jakiś tam wątek miłosny ale wieksza jej część opisuje wojnę Hiszpanii z Francją Napoleona. I robi to ciekawie. Opowieść opisuje okropności rewoluji francuskiej, a ostatnie 100 stron w przystępny sposób przybliża krok po kroku jak doszło do rzezi, zamordowania króla poprzez rządy Napoleona aż do wspomnianej wojny z Hiszpanią i Anglią. Zwykle nie piszę tak długich recenzji ale czuję się w obowiązku stanąć w obronie tej książki. I uważam, że przez tą nietrafioną okładkę i tytuł sięgają po nią niewłaściwe osoby.

Tak jak "prosiłam" po drugim tomie autorka napisała kolejną część o hrabinie Marii Łęskiej i o profesorze Leonie. Ona pracuje w angielskim wywiadzie a on poszukuje zrabowanych z Polski dzieł sztuki. Akcja również toczy się w ostatnich miesiącach II wojny światowej ale głównie w Europie, mało w Polsce. Ta część nie wciągnęła mnie tak bardzo, czytałam ją po bardzo długiej przerwie od poprzednich tomów i uleciały mi wątki... Jednak tak bardzo lubię język i styl Pani Manuli, że mam od razu ochotę na kolejną część.

Do przeczytania skusił mnie tytuł i, a jakże, przepiękna okładka. Książkę czyta się lekko i zainteresowaniem. Dużo tajemnic z przeszłości i ... Rosji, co baardzo mi się podobało, bo jako świeżej uczennicy języka rosyjskiego miło mi było czytać o petersburskich białych nocach, Bajkale i szkolić słownictwo (Katia!). Drobne mankamenty pomijam, to co mi się nie podobało zbywam milczeniem. Ogólnie polecam.

„Gra na cztery” jest pierwszym dziełem polskiej autorki Hanny Cygler, które trafiło w moje ręce podczas przeszukiwania półek w bibliotece. Jest to książka z kategorii literatura piękna i dobrze wpisała się w gatunek. W mojej ocenie pomysł na fabułę powieści trafiony i interesujący, a cała historia poprowadzona w sposób sprawny i ciekawy. Akcja książki toczy się w sferze kultury muzycznej w Gdańsku, gdzie poznajemy cztery główne bohaterki dwie rywalizujące ze sobą zawodowo skrzypaczki Dorotę i Biankę, menedżerkę Łucję i dziennikarkę Miśkę. Oprócz muzyki klasycznej wszystkie panie łączy skomplikowane życie prywatne, w tym uczuciowe oraz perturbacje zawodowe. Natomiast postępowania pań w przypadku relacji z mężczyznami trudno często zrozumieć, ale przez to historia jest bardziej życiowa. Jak potoczyły się losy głównych bohaterek – zainteresowanych oczywiście odsyłam do kart powieści. W mojej ocenie jest to bardzo ciekawa, dobrze napisana i skonstruowana książka. Autorka świetnie wykreowała wszystkich bohaterów, którzy są wyraziści z mocno zarysowanymi cechami charakterystyczni ale nie przerysowani. Portrety psychologiczne każdego z nich są wiarygodne, co dodatkowo stanowi mocny punkt dla historii. Losy bohaterów splatają się wzajemnie w rozważny sposób, dzięki czemu czytelnik od razu odnosi wrażenie, że książka jest przemyślana. Powieść napisana jest poprawnym językiem z dbałością o szczegóły, jest często zabawna oraz pełna tajemnic. Jest to książka o trudnościach w małżeństwie, skomplikowanych związkach i relacjach bez miłości, tajemnicach z przeszłości, które wpływają na teraźniejszość. Wszystko w scenerii taktów muzyki poważnej i realiów funkcjonowania Filharmonii Bałtyckiej oraz lokalnym mediów. Polecam tę lekturę, każdemu kto lubi czytać polską literaturę napisaną poprawną polszczyzną z niebanalną fabułą.

Obyczajowa powieść o miłości, nienawiści, nieporozumieniach i poszukiwaniu prawdy, a w tle ukryte przejście do przeszłości... Mały spoiler dla osób, które miały do czynienia z chorobą nowotworową własną lub kogoś bliskiego. Jedni czytają dużo na ten temat, inni wręcz przeciwnie, starają uciec myślami czy wspomnieniami od choroby. Z myślą o tej drugiej grupie uprzedzam, że jedna z bohaterek ma nowotwór, więc jest opisana walka z chorobą, łącznie z pobytem w szpitalu, chemią i dochodzeniem do zdrowia. Nie są to drastyczne opisy, jednak dla niektórych mogą być niechcianym powrotem do trudnego okresu z życiu. Można oczywiście te fragmenty czy rozdziały pominąć, ale myślę że niektórzy woleliby być uprzedzeni

Tak jak w większości opinie przeszkadzały, w sumie to nawet nie przeszkadzały tylko nie interesowały mnie opisy szczegółowe bitew, wyposażenia armii itd. Prosty sposób omijałam je, przelatując wzrokiem czy nie zginął jeden z bohaterów 😁 Książka ciekawa, warta polecenia, choc dla mnie mogłoby być więcej społecznych aspektów wojny.

Z początku sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie wiedziałam czego się spodziewać, a i pierwsze strony nie ułatwiały mi zadania, ponieważ zwyczajnie nie mogłam się tutaj, w tej historii odnaleźć. Jednak przebrnęłam i z każdą stroną czytało mi się co raz lepiej. Co prawda w połowie domyśliłam się zakończenia, ale to nie zmieniło faktu, że przyjemnie mi się czytało do końca. Na plus bardzo ciekawy temat, taki niebanalny, jakim jest poszukiwanie biologicznych rodziców.