Plagi na diabelskim poletku

Kontynuacja wątków rozpoczętych w Alicji. Poznajemy dalsze losy Topornika i Alicji w poszukiwaniu zaginionej córki Topornika. W sumie dostajemy kolejną krwawą parafrazę opowieści znanej z oryginału, podlanej jeszcze większą ilością krwi :) Czyta się dobrze, ale czy historia zostaje z Nami na dłużej? Jak dla mnie, dostajemy coś na kształt książkowej wersji gry Alice Madness Returns, w obu częściach gry :) A jako że gra była naprawdę niezła to i po książki warto sięgnąć.

„Willa, dziewczyna z Mrocznej Jamy” to drugi, finałowy tom dziecięco-młodzieżowej serii o Willi autorstwa Roberta Beatty’ego. Poleciłabym ją jednak raczej osobom w wieku 12+ niż młodszym, ponieważ zawiera sporo brutalnych scen i opisów śmierci, które mogą być zbyt trudne dla młodszych czytelników. To kontynuacja losów Willi, potomkini leśnych czarownic, znanej z pierwszego tomu. Dziewczynka musi ocalić las przed drwalami oraz przed… pewnymi mrocznymi siłami, które się w nim zagnieździły. Drugi tom utrzymał wysoki poziom pierwszego, co bardzo mnie cieszy! To naprawdę wartościowa lektura, która uczy szacunku do przyrody i więzi z naturą, a przy tym porusza trudne tematy, takie jak samotność i żałoba. Jeśli lubicie poruszające historie o naturze, walce i odwadze, to książka dla Was. Poruszy nie tylko młodzież, ale i dorosłych! https://www.instagram.com/p/DIlrQoSN3p1/?igsh=MW9oazRwcGNlaXRjYw==

Moja krótka recenzja Córki Głębin 💙 Wogule opis macie tu ⬆️ Oficjalnie mówie że to moja top 5 książka ♥️ Tak płakałam przy zakończeniu. 💖 Bardzo podoba mi się fabuła i wogule pomysł na książke the best 🧡 Prześliczna okładka (chyba jedna z moich ulubionych wogule) 😍 Szybko pokochałam i związałam się z postaciami 💞 mam nadzieję że w drugiej części (która mam nadzieję będzie) Rick Riordan rozkręci pod kątem romantycznym moje ukochane Duo Gem + Ana ❤️‍🔥😍 (to ci na okładce) 🤎 Z dużo żeczy można tam pochichotać 💕 Jest tam też dużo wątków pouczających typu np. rodzina śmierc zdrada i tak dalej 🍂 Bardzo dobrze się to czytało 🩵 Będe tęsknić ✨ Bardzo podobało mi się to że w tej książkce nikt nie zginoł i było tak dość łagodnie ale mimo to czuło się klimat walki 💙💙 Cieszę się że autor dodał postać pieska Krakena oraz delfina które były bardzo związane z bohaterami😘 Świetny pomysł na książkę (ale troszeczeczke odgapione od Harrego Pottera🙄) Ocena książki 10 na 10❤️‍🔥

Oj dużo czasu minęło odkąd przeczytałem 4 tom serii i po jego przeczytaniu jakoś nie miałem ochoty kontynuować tej serii , a wszystko przez to , że 4 tom w porównaniu z trzema pierwszymi bardzo mnie rozczarował. A Jacob i Emma bardzo mnie irytowali. Jednak w końcu postanowiłem skończyć tą serię i po cichu miałem nadzieję , że ta część jednak będzie lepsza , ale niestety znów się rozczarowałem i 5 tom jest na tym samym poziomie co 4. Jacob mimo , że już mniej nadal irytował. Tak samo Emma. A co do Noor to naprawdę ciężko mi Ją polubić. Tak samo wkurzyła mnie Emma tymi swoimi fochami na początku. Kolejnym minusem jest zmarnowanie postaci V. Tyle szukania Jej , a tu takie coś:/ W sumie najbardziej mi się podobał wątek Fiony , ale jednak można się domyślić , że coś w tym stylu prędzej czy później się wydarzy. Tak samo na plus większa rola Pani Peregrine w przeciwieństwie do poprzedniego tomu. Został jeszcze jeden tom i koniec. Ciekawe czy będzie lepiej i jak to wszystko się skończy

Bardzo przyjemna młodzieżówka, można porównać do Percy Jackson. Jest to opowieść Urban fantasy inspirowana mitologią grecką. Książka jest momentami przewidywalna, ale potrafi też zaskakiwać. Miałam lekki niedosyt pod koniec, chciałabym mieć trochę bardziej rozwinięte zakończenie w kwestii pierwotnych bogów. Jest to również dość długa książka (prawie 600 stron) jak na same 7 dni akcji + pojedyncze flashbacki.

Po wydarzeniach z poprzedniej części, Jacob powinien wrócić do swojego normalnego życia. Jednak, gdy odkrywa skrywane tajemnice dziadka, rusza na wielką misję. Ta jednak okazuje się dużo cięższa niż zakładał, a jej skutki mogą okazać się katastrofalne.. Kolejna część serii, kolejna która wciągnęła mnie bez reszty. Z każdym kolejnym tomem autor wciąż zaskakuje nowymi, ciekawymi pomysłami. Już nie mogę się doczekać aż kolejny tom wpadnie mi w ręce!

Foliał ten mówi o tym, iż''...ludzie zawsze wolą swoje wyjaśnienia niż rzeczywistość..." oraz o tym, że życie w cieniu innych wyniszcza. Morałem tej pozycji jest ,,...to, że coś wydaje się nie groźne, nie znaczy, że nie zmiażdzy ci gardła..."(marzeń).

Dobrze się ją czytało, stron ubywało w przyjemnej atmosferze. Wciągająca opowieść. Wątków tak wiele, że aż niemożliwe wydawało się, że da się to w jakikolwiek sposób rozwiązać. Bohater w stylu "zawsze chciałem mieć najrzadszą moc, a jak już ją mam to nie wiem, co z nią mogę zrobić", aczkolwiek był dobrym kompanem podróży. Gdyby trochę bardziej rozwinąć świat klątwiarzy byłby to kawał dobrej dystopii. Polecam :)

Lepsza niż pierwszy tom. Wątki są kontynuowane i do tego pojawia się więcej akcji. Sprawa ma duże znaczenie, dużo postaci zostaje w to wciągniętych. Hannah jest pośrodku tego wszystkiego, choć dalej jest na to za młoda i zdecydowanie jeszcze się nie pozbierała po stracie ojca. Dostajemy też więcej magii, choć wolałabym jeszcze więcej.

[ współpraca reklamowa ] "Harrow Lake" przez większość stron zasługiwało na pięć gwiazdek, ale niestety na końcówce się zawiodłam. Zwolnijmy może jednak, a właściwie zacznijmy od początku. Muszę przyznać, że ta młodzieżówka podobała mi się znacznie bardziej od tych bardziej "dorosłych" pozycji, po które zwykle sięgam. Od samego początku dało się wyczuć ten mrok oraz napięcie, które towarzyszą horrorą. Miasteczko, tytułowe Harrow Lake, wydawało mi się wyjęte niczym z książek Stephena Kinga. Okay, to może z lekka za dużo powiedziane, ale naprawdę wydawało się być wyjęte niczym z jakiegoś horroru, a przynajmniej ja odnosiłam takie wrażenie. Niektóre postacie były dziwne, tak samo jak zdarzenia, nie mogłam ich aż do samego końca zrozumieć. Te straszne historie stanowiły nie tylko tło wydarzeń, ale były także z nimi mocno powiązane. Kryło się za nim coś, ale nie mogę wam zdradzić co, ponieważ byłoby to spoilerem i to sporym. Poznajemy krok po kroku Lolę oraz jej dotychczasowe życie, sekrety rodzinne, wspomnienia, zaczynamy mieć coraz to więcej pytań. Przychodzi zakończenie, które niby daje nam odpowiedź, ale jednocześnie sprawia, że zadajemy sobie kolejne pytanie. Mimo to zaskakuje nas ono, powoduje spory szok, więc jednocześnie działa na minus i na plus. Tak czy siak naprawdę wam ją polecam. Wciąga od pierwszych stron.

To co może dziwić, to to jak inna jest nasza nowa bohaterka, bardziej dojrzała i zawzięta na spełnianie swoich celów. Tylko czy to wystarczy do tego by przebić poprzednią historię. Kiedy dążysz do marzeń, musisz łapać każdą możliwą okazję. Taka jest właśnie Alvie Brechenmacher, która wyrusza w podróż do Anglii by stać się Politwórcą - specjalistką od magii plastiku. Na domiar tego szczęścia zostaje uczennicą najwybitniejszego maga Mariona Praffa! Wszystko jednak zaczyna się trochę komplikować, bo w jej serce wkrada się pewne uczucie do chłopaka, na domiar dążenie do pomocy pewnej dziewczyny zabiera jej strasznie dużo czasu. Czy w dążeniu do stworzenia czegoś nowego, tylko to stanie jej na drodze? Zaczynają dziać się dziwne rzeczy, i możliwe że jej rozwijająca się kariera legnie w gruzach. To że autor skupia się na przedstawieniu środowiska magii, to coś czego brakowało w poprzednich tomach. Nie tylko do czego służą ich moce, ale zarówno do tego jak bardzo zmieniają oni świat. To moim zdaniem najbardziej buduje i trzyma w pionie całą tą historię. Zdecydowanie tym razem nie skupia się na pokazaniu jakichś romantycznych aspektów, tylko bardziej skupia się na potrzebie pomocy bliźniemu i stworzeniu czegoś nowego. Pokazanie dążenia do niemożliwego, które powoduje że nasi bohaterowie bardzo mocno przeżywają. Nawet bardziej, co powoduje że prawie całkowicie wyłącza ich z życia. Jakby nie istnieli dla niego, tylko dla osiągnięcia tego celu. Nie ma tu jakichś wybitnych zwrotów akcji, ani gdy już do czegoś dochodzi by zostało to bardziej intensywniej przekazane. Natomiast nic nie zostaje bez odpowiedzi. Nasza główna bohaterka Alvie jest całkiem sympatyczna, ale pewnie nie za wielu osobom może się spodobać, gdy będą szukać w niej jakichś romantycznych aspektów. Po prostu nie została do tego stworzona. Jej nauczyciel Praff jest powściągliwy, dobry ale potrafi się zapomnieć w swojej pracy, co bardzo podoba się Alvie bo sama ma takie podejście. Co do postaci drugoplanowych jak rodzeństwo Bennet i Ethel, czarny charakter, który jest jednym z magów, a nawet spotykamy tu Państwo Thane. Pełnią oni bardziej tutaj takie postacie uzupełniające, choć niektórzy mają jakiś celowy wpływ na Alvie. Jednakże tu bardziej fabuła skupia się na relacji mistrz-uczeń. Sam styl jest prosty, w ogóle nie skomplikowany, więc nikt nie będzie miał raczej wrażenia że czytanie idzie mu wolno, ale może czasem mieć kłopot z tym, że wolno tu się wszystko rozwija. Magia i piękno tworzenia, oraz odpowiedzialność którą nosi na sobie każdy mag. Przełamanie stereotypów, jak choćby to że trzeba trzymać się tylko jednej ścieżki. Ukazanie materiału w sposób istotny, niezależnie od jego typu. Nauka poprzez zabawę, ale przede wszystkim dążenie ze względu na pomoc drugiej osobie. Nie jest to może zbyt ambitna, ani wybitna opowieść. To bardziej historia na rozluźnienie, w której dowiadujemy się wielu ciekawych informacji. To właśnie pomysł na ten świat zaskakuję i zachwyca. Lekka i pomysłowa fantastyka, z którą na pewno miło spędzicie czas. A przede wszystkim nie trzeba czytać wcześniejszych tomów, gdyż ta właśnie historia jest osobną powieścią. W niej jest może jedynie jedna sytuacja, którą zrozumieją osoby, które czytały poprzednie części, ale to nie jest wam potrzebne.

Ja to tylko tu zostawię, bo nie wiem co myśleć, a moje emocje są przez tę książkę rozszarpane: "– Przed każdym z was leży kartka i długopis. Proszę, zapiszcie swoje odpowiedzi. Gdybyście mogli przeżyć najlepszy, niezapomniany dzień z kimś, kogo kochacie, albo z kimś dla was ważnym, kim byłaby ta osoba i co byście robili? Napiszcie. Czeka. – Teraz wyobraźcie sobie najgorszą, najstraszniejszą rzecz, jaka mogłaby się przydarzyć komuś, kogo kochacie. Napiszcie to. Czeka. – Teraz wyobraźcie sobie, że ta najgorsza, najstraszniejsza rzecz przydarza się wam. Czeka. – Wyobraźcie sobie, że macie moc, aby to powstrzymać. Możecie sprawić, że ta najgorsza, najstraszniejsza rzecz nie przydarzy się ani komuś, kogo kochacie, ani wam samym. Czeka. – A teraz wyobraźcie sobie, że nie macie tej mocy. I nieważne, co powiecie i jak bardzo będziecie się starać, to i tak się stanie. Czeka. – Właśnie to, moi przyjaciele, spotkało każdą ofiarę Holokaustu. I właśnie to spotyka każdą ofiarę nienawiści."

Cóż, najpierw obejrzalem film. Zachwytu nie bylo, ale to bardzi możliwie przez zmianę reżysera. Przyszedl czas na ksiazke i uczucia sa mieszane. Owszem, ksiazka wypadka lepiej niz film, przynajmniej w mojej opinii. Jednak mialem wrazenie, ze fabula wydala sie mocno pospieszona. Wszystko wydarzalo sie tak raz, dwa - bez budowania napiecia, bez bardziej szczegółowych opisów, jakos nie moglem sie do tego odnieść pasją, jako fan pisanego horroru. Mysle, ze dla tych, ktorzy wierza w te historię, ksiazka jako calosc może okazać się absolutnym hitem. Ja jednak należę do tej drugiej grupy, zwlaszcza po przeczytaniu pewnych elementow ksiazki, gdzie zaczalem sie zastanawiac czy czytam horror czy troche grozniejsza historie fantasy. Były momenty, ktore gdzies tam wbudzaly strach, ale przez tempo wydarzen w ksiazce, te wszystkie emocje szybko znikaly. Cos w stylu ‘bestia byla, postraszyla, koniec kropka. Nastepny rozdzial.’ W sumie czulem, ze tak moze byc zważając na fakt, ze ksiazka liczy raptem trzysta stron. Podsumowując? Chyba najlepszym okresleniem jest ‘ok’. Mila, krotka lekturka. Troche slaby horror, ale kilka ciekawych elementow bylo. To chyba juz standardem jest, ze ksiazka dominuje nad ekranizacja, bo w tym przypadku rowniez tak jest.

W styczniu postanowiłam wyszukać na regale książek o tematyce zimowej. Po prostu miałam ochotę, by zagłębić się w powieści o takiej właśnie tematyce. „Baśnie Śnieżnego Lasu” Sophie Andreson jest pięknie wydaną książką, którą dostałam kiedyś w prezencie. To nie jest moje pierwsze spotkanie z autorką i na pewno nie ostatnie. Kiedy Janka była dzieckiem znaleziono ją przy jaskini niedźwiedzicy. Dziś wyrosła na naprawdę krzepką dziewczynkę, która wzrostem i siłą przewyższa nawet niektórych dorosłych. Gdy jej nogi zamieniają się w niedźwiedzie łapy Janka postanawia wyruszyć do Śnieżnego Lasu by odkryć tajemnice swojego pochodzenia. To kolejna książka autorki, która mnie po prostu oczarowała. Była równie wspaniała co „Dom na kurzych łapach” który nota bene również w tej powieści występuje. Jest to baśń inspirowana rosyjskim folklorem. Znajdziemy tutaj sporo magii, ale również opowieść o przyjaźni, poświęceniu, pomaganiu innym gdy są w potrzebie oraz odkrywaniu siebie. I ten bajkowy klimat! Sprawia, że przepadamy w tej historii na dobre. Mam jeszcze jedną książkę autorki na półce i na pewno zaopatrzę się w pozostałe wydane w Polsce. To była cudowna i wzruszająca odskocznia od codzienności. Bardzo polecam.

Ciekawa książka detektywistyczna nie tylko dla nastolatek. Sprawnie napisana powieść o młodszej siostrze Sherlocka Holmesa, która w ciekawy sposób wprowadza kobiecą perspektywę, pisząc o końcu XIX wieku w Anglii. Lektura wydaje się wiernie przedstawiać te realia w zakresie kobiecych strojów, fryzur, kobiecego funkcjonowania w społeczeństwie itp. Sam zagadka detektywistyczna w tym tomie jest trochę słaba, ale podnoszę ocenę za nawiązanie do tej "większej" historii - postaci Florence Nightingale i wojny krymskiej.

Zdecydowanie jest to najlepszy tom w trylogii, ale wciąż nie umiem o niej myśleć jako o czymś więcej niż o średniaczku :(. I chyba nie do końca kupuję rozwiązania fabularne + z przykrością stwierdzam, że po niecałych dwóch dniach cała fabuła już zaciera mi się w głowie, także to jej idealne podsumowanie.

Według mnie świetna książka! Ten sam motyw co w oryginalnej historii, z większym zainteresowaniem klątwą i matką Belli. Daje trochę poczucie jakby była kontynuacją. Dzięki nucie horroru (bardzo delikatnego co prawda) bardzo fajnie się ją czyta! Szczególnie jak się jest fanem kryminału połączonego z magią i mystery. Polecam!

Mimo, że książka była krótka to bardzo przyjemna, przy okazji nakreślając niejako ważne postacie w uniwersum Griszy. Dzięki ciekawym historiom oraz przepięknym ilustracjom - na które nie mogłam się napatrzeć, bo były tak śliczne - zostają nam przybliżeni święci. Z czego niektórzy mają całkiem dziwne dzieje i mnie trochę zaskoczyły. Jednakże odczuwam, że książka mogła być trochę dłuższa i bardziej rozbudować niektóre historie, bo czuło się pewien niedosyt. Krótki format jednak był całkiem przyjemny i nawet się nie czuło kiedy to zleciało.

Dość przyjemna opowieść dla młodszej młodzieży. Irytująca infantylością bohaterka i drażniący niedojrzałością, niestabilnością i dziwactwami łowcy. Przerysowany czarnoksiężnik; możliwe że ten zabieg może podobać się starszym dzieciom. Miejscami całkiem do rzeczy humor i ciekawie ukształtowany świat z niezwykłymi stworzeniami; koncepcja smoka naprawdę bardzo ciekawa! Historia też nienajgorsza. Zastanawiam się nad drugim tomem, bo być może bohaterowie dojrzeją.

No cóż, nie tego się spodziewałam, bo ta "mroczna baśń" jest po prostu alternatywną wersją tych samych wydarzeń. Co też jest ciekawe, bo nasuwa się wniosek, że co ma się wydarzyć, wydarzy się i tak, tylko albo w innej kolejności, albo w innych okolicznościach. Ogólnie można poprzyglądać się charakterom bohaterek -czy inny splot wydarzeń miał na nie jakiś wpływ, jakie cechy znane nam już z filmu miały wrodzone, a jakie wykształciło w nich przystosowanie - to może być ciekawa obserwacja. Mimo to, spodziewałam się raczej czegoś w stylu "coś poszło nie tak", może nawet niekoniecznie szczęśliwego zakończenia. Mam wrażenie, że to wersja z filmu jest dużo mroczniejsza niż to, co tutaj powstało :D Nie mówiąc o tym, że jest dużo logiczniejsza pod względem psychologicznym. Tak czy siak, całkiem satysfakcjonująca rozrywka dla fanów! Duży plus za styl pisania, książkę czyta się szybko i z przyjemnością.