Plaga

Kupiłam ją jak byłam nastolatką - zaintrygował mnie tytuł i miałam ochotę się dowiedzieć o co biega z tą całą SYNESTEZJĄ i pamiętam, że przepadałam tak wciągnęła mnie cała historia. BARDZO mi się podobała. Polecam w 100% Ps. Myślę, że kiedyś jeszcze raz ją przeczytam, bo może nie pamiętam fabuły, ale pozostawiła we mnie miłe wrażenie po lekturze.

Ciekawa książka. Fajna historia o przyjaźni. Dobrze mi się ją czytało, jednak nie do końca potrafiłam się wczuć. Chyba dlatego że czasy liceum mam już za sobą :) Najbardziej przypadł mi do gustu wątek Filipa i Karoliny, tylko szkoda, że zakończenie nie było inne.

Książka bardzo mi się podobała. Historia nieoklepana. Bardzo dobrze mi się czytało książkę, nie była ona taka jak wszystkie. Jeżeli ktoś chciałby przeczytać ciekawą książkę, która przedstawia historię, której nie znajdziemy w co drugiej książce to serdecznie polecam.

Książkę przeczytałam bardzo dawno temu, w wieku wczesno-młodzieżowym. Poleciła mi ją moja przyjaciółka, która zapytała mnie: Czy zdarzyło Ci się, że dotknełaś coś jedną ręką i musiałaś to zrobić drugą, tak dla równowagi? Tak. Zdarzyło się. I musiałam przeczytać. Miałam wtedy około 11lat i nie lubiłam czytać, książka zrobiła na mnie ogromne wrażenie, do dzisiaj pamiętam wyliczankę: stań na szczelinie, twoja mama zginie.

Anna trafia na trzy miesiące do karnego obozu dla dziewcząt z problemami. Pierwszego dnia po jej przybyciu, jest wycieczka. Niestety, ktoś zabija jej przewodnika, konsultanta Adlera i wszystkie dziewczęta się rozbiegają. Czy uda im się przeżyć? Książka ciekawa, zdecydowanie polecam.

Czytałam tę książkę dwa razy - po raz pierwszy jakoś w podstawówce, wtedy utkwił mi gdzieś z tyłu głowy obraz mieszkania w wiadukcie kolejowym i podziemnych tuneli, co dla dziecka było dość ciekawe. Po przeczytaniu po raz drugi jako osoba dorosła doszłam do wniosku, że pomysł z początku może i był nie najgorszy ale chyba zabrakło weny na koniec. Jak dla mnie książka właściwie została ucięta dziwnym zakończeniem, kiedy akcja zaczęła się dopiero rozwijać.

Wyobraź sobie prowincjonalną szkołę, w której wszyscy ubierają się tak samo, robią te same rzeczy, a potem wyobraz sobie jaki wpływ, w miejscu takim jak to, mialaby dziewczyna ubrana w najbardziej ekstrawagancki sposób, z myszką w kieszeni i ukulele na ramieniu, ktora płacze na pogrzebach nieznajomych i zna na pamięć daty urodzin całego obywatelstwa. Oczywiście wszyscy byliby zdziwieni, tak jak to się dzieje z Leo, kiedy widzi ją po raz pierwszy i zastanawia się, czy jest to szalona, czy zachowuje sie tak zeby zwrocic uwage czy jedno i drugie. Ale Stargirl to po prostu ona: i czesto to nie jest zaletą, w świecie złożonym z ludzi, którzy chcą sie tylko "przystosować" ...Piekna "bajka" o indywidualnosci. Jesli czasem czujesz sie "dziwakiem" w tym spoleczenstwie, to ta ksiazka jest dla Ciebie!

Książka naprawdę poruszająca. Udało mi się ją znaleźć dopiero w bibliotece. Gdyby ją wydano teraz, byłaby pewnie hitem, w czasach gdy tak chętnie pisze się o depresjach i samobójczych inklinacjach nastolatków. Przechlapane życie Martyna jest naprawdę trudne, a jego monologi i pokonywanie trudności życia takie... prawdziwe:-)

Jakub budzi się na polu. Nie pamięta niczego poza swoim imieniem. Nagle przychodzi po niego mężczyzna, Wergiliusz, aby zaprowadzić go do miasta, gdzie przebywa wiele dzieci w podobnym wieku. Tak jak Jakub niczego nie pamiętają, ale posłusznie wykonują powierzone im zadania. Ich jedyną rozrywką jest zabawa w przypominanie, której oddają się codziennie wieczorem. Jakub nie odnajduje się w szarym, pozbawionym nadziei mieście. Nie podobają mu się panujące zasady ani praca, jaką ma wykonywać. Buntuje się i próbuje odkryć, o co w tym wszystkim chodzi. I czy jest jakaś droga ucieczki? Lektura skierowana jest dla dzieci w wieku od około dziewięciu lat. Mimo to jest dość mroczna i tajemnicza. Przedstawiony świat jest smutny i bez nadziei, co w literaturze dziecięcej jest raczej rzadkie. Fabuła nie jest zbyt skomplikowana, przynajmniej dla dorosłego czytelnika, lecz niewątpliwie zmusza do refleksji. Czy warto wszystko pamiętać? Może lepiej pewne rzeczy zapomnieć? Warto walczyć o marzenia? Jak żyć, by niczego nie żałować? Więcej nie napiszę, bo za bardzo bym zaspojlerowała. Zdradzę tylko, że warto przeczytać tę książkę. Myślę, że i wielu dorosłym przypadnie do gustu.

Recenzja pt. „Kosmiczny szum ” z „Polityki” [nr 14 / 2026] w jej cyklu „Afisz”: Czy to scenariusz zaginionego od­cinka „Czarnego lustra"? Na pewno dobrze z nim koresponduje. Powieść ukazała się po raz pierwszy w 2002 r., w Polsce otrzymujemy ją po latach w no­wym przekładzie i kontekście. Paczka nasto­letnich przyjaciół dla zabicia nudy w ferie wiosenne wybiera się na Księżyc. Titus, cen­tralna postać powieści, poznaje intrygującą Violet, która dołącza do ekipy. Mają pecha, bo w kosmicznej knajpie nęka ich członek Koalicji Współczucia, przeciwnik - głęboko upraszczając - nowych technologii. Wystar­czyło hakerskie dotknięcie i młodzi trafili do szpitala z uszkodzonym software'em. W literackiej wizji M.T. Andersona Ziemia nie nadaje się do życia, lasy są wyrzynane pod fabryki powietrza (ot, paradoks), na wsi hoduje się tkanki, nie zwierzęta, w szkołach hologramy uczą obsługi nowego świata. A ludzie instalują sobie „feeda", rodzaj chipa trwale złączonego z mózgiem. Tego szumu w głowie nie da się wyciszyć - podsuwa wia­domości, jest nośnikiem pamięci, pozwala czatować, ale głównie kusi reklamami. Wa­runki dyktują korporacje, a prezydent Trumbull (Anderson prawie trafił) robi dobrą minę do złej gry. Brzmi znajomo, niepokojąco znajomo. Ale autor nie moralizuje, rozumie i przeciwników zmian, i tych, którzy ulegają modom. Interesują go jednocześnie skutki omamienia i wykluczenia. Posługuje się przy tym wymyślonym słownictwem (przeko­nująco spolszczonym). To rzecz w pierwszej kolejności dla starszej młodzieży. Ale i doro­słym, pamiętającym czasy sprzed różnych feedów, miło podrażni zwoje. [ALEKSANDRA ŻELAZIŃSKA] zapraszam na blog: tesinblog.wordpress.com

Dobra fabuła. Zaskakujaca,mroczna,opowiadająca o dziewczynie która zamieszkała po rozwodzie z matką która związała się ze światowej sławy skrzypkiem,który po za sceną okazuje się zupełnie inną osobą. Jedna z pierwszych poważniejszych książek na moim koncie którą czytałam parę lat temu i powiem szczerze,że nie zawiodłam się.

"Nie da rady bez czekolady" ma właściwości tej brązowej słodyczy. Świetnie nadaje się jako przekąska, wypełniacz między cięższymi posiłkami. Sprawia, że czujemy przyjemność i zadowolenie. I odbija swe pozytywne skutki na wskaźniku wagi, powoduje wyrzuty sumienia u osób stosujących dietę lub utrzymujących zdrowy tryb życia.

Szesnastoletnia Emily (dla przyjaciół Em) do szkoły jeździ autobusem. Jest on bardzo ważnym miejscem spotkań i dobrą okazją do obserwacji. Em spotyka w nim swoje przyjaciółki- Star oraz Lizzie, a także (jakżeby inaczej) Pana Okropnego, który zna jej wstydliwy sekret i bardzo chce wyjawić go światu, jak również Chłopca z Tubą, Panią z Wózkiem i wiele innych ciekawych postaci. W szkole nadchodzą egzaminy, w weekend impreza, a w nocy ciasto czekoladowe. Czego chcieć więcej?

Ja chciałam więcej.Więcej stron. Wiem, że gdyby ta książka miała kilka kartek więcej, spełniłby się kiczowaty scenariusz zakończenia, jaki przyszedł mi na myśl po przeczytaniu opisu książki. Gdybym spotkała się w niej z tym zakończeniem, odłożyłabym ją na bok bez zastanowienia, momentalnie o niej zapominając, klasyfikując ją jako odmóżdżacz i już. Ale ta pozycja nie mieści się w tej rubryce. Gdzie mogę ją więc zakwalifikować?

Bez wahania mogę powiedzieć, jak zamierzałam ją zaszufladkować: jako lekką, mało ambitną lekturę do przeczytania dla odciążenia zmęczonego szkołą umysłu. Chciałam przy tej pozycji po prostu odpocząć. Udało mi się to. Prawie. Książka wciągnęła mnie na tyle, że nie przerwałam lektury aż do ostatniej strony. Wiąże się to z tym, iż poszłam spać później niż zwykle i nie wyspałam się. A w sumie warto było. Tak myślę. Choć... co właściwie tak mnie urzekło?

Na pewno język powieści. Choć czytało się szybko, irytowało mnie używanie wyrażeń typu 3maj się, xaminy itd. Główna bohaterka też nie. Choć dziewczę było miłe, nie odznaczało się powalającą osobowością, w dodatku większość czasu spędzała na pielęgnacji i medytacji na temat własnych stóp. Podobnie banalnie przedstawiono jej przyjaciółkę Lizzie. Została obdarzona pospolitymi cechami szalenie ładnej podrywaczki. Po 2 dniach od przeczytania książki nie potrafiłam przypomnieć sobie jej imienia. Na pamięć się nie uskarżam, więc to chyba o czymś świadczy.

Niepochlebnych słów nie znajduję jednak dla drugiej przyjaciółki Em, Star. Jej prawdziwe imię- Amarylis pewnie na długo pozostanie mi w pamięci. Podobnie jak jej charakter. Może i sztampowy, ale taki... znajomy. (tak, Star to książkoholiczka) I naprawdę miły.
Będąc przy bohaterach warto wspomnieć o rewelacyjnym Jono i postaciach epizodycznych- Chłopcu z Tubą czy Pani z Wózkiem- świetni!

Choć akcję dało się przewidzieć, nie była nudna. Miłe urozmaicenie stanowiły przepisy na różne potrawy (choć może lepiej ich nie wypróbowywać?). Zaskoczyła mnie trochę fabuła- nie spodziewałam się po tej książce żadnych poważnych tematów, realnych problemów, tylko samych kłopotów miłosnych. Była to miła niespodzianka i odmiana w stosunku do typowych młodzieżówek, takich jak "Nie da rady bez czekolady" mogłoby być więcej.

Książkę polecam nastolatkom lubiącym takie tematy i dopiero rozpoczynającym przygodę z czytaniem. Doświadczonym czytelnikom- tylko do odprężenia w ciężkie dni. Inaczej cała czekolada może pójść w boczki,a tego byśmy nie chcieli, prawda?

Po lekturze "Mrocznych materii", wiedziałam, że odtąd będę wypatrywać ich autora na półkach księgarń i bibliotek. "Przerwany most" nie zawiódł mnie, choć powieść przeznaczona jest dla nastolatków. Ginny o ciemnej skórze i z rodzinnymi tajemnicami czającymi się w tle, jest dla mnie przekonująca, podobnie jak cała powieść, która jest takim rodzajem "literatury środka dla młodzieży".Rzecz ma dobre tempo i podomykane wątki. Autor przemyca tam parę mądrych myśli, zaskakuje niekonwencjonalnymi rozwiązaniami i zupełnie omija jakieś czułostkowe rafy. Autor tą powieścią, tylko podkreślił swoja klasę;)

Dobrze napisana, intrygująca historia, która w nieszablonowy sposób pokazuje, jak otoczenie wpływa na każdego z nas. Czytelnik razem z bohaterką przeżywa wszystko, co się dzieje - zarówno sytuacje z przeszłości, jak i te obecne. Życie nie jest proste, a wymagające towarzystwo „elity” wpływa na dokonywane przez nas wybory i sposób zachowania. Polecam każdemu, bo autorka pokazuje, że nie ma sytuacji bez wyjścia i jeśli tylko chcemy to wszystko może się ułożyć po naszej myśli. Wystarczy trochę zaangażowania i wybranie odpowiedniego towarzystwa. https://jedenelement.pl/category/recenzja/

Książka nieskomplikowana, łatwo i szybko się ją czyta. Na kolana nie powala, ale na pewno jest sposobem na miłe spędzenie zimowego wieczoru. Nie jest zaskakująca. Nie przepadam za takim gatunkiem powieści (przeczytałam tylko ze względu na autorkę)ale ta książka nie jest zła, powiedziałabym nawet, że jest dobra. Poruszył mnie temat samotnych, starych ludzi. Myślę, że społeczeństwo powinno bardziej na nich zwracać uwagę.

Ubóstwiam. Książka wpadła mi w ręce kilka lat temu i jak dla 12-latki była może zbyt ciężka. Mimo to nie mogłam się od niej oderwać i przeczytałam w jeden dzień. Jest nieprzewidywalna i naprawdę interesująca. Przy niektórych momentach miałam uśmiech na ustach, zaś przy innych było dosyć przykro.

Jedna z moich ulubionych autorstwa Barańskiej. Zastanawiam się czy część książek nie dzieje się w jednym uniwersum.. Blanka, jej matka, ojczym i Tośka są kropka w kropkę jak Kamila z rodziną z "Kamili". Nawet świństwa robione dziewczynom są takie same, jak np. pocięcie ciuchów.

Książka skierowana do nastolatków. I to nawet tych młodszych. Svenja jest dziewczyną przekonają, że ucieczka z domu rozwiąże jej wszystkie problemy. Tymczasem szybko przekonuje się, że życie jest okrutne. Ona przynajmniej trafiła na kogoś, kto otoczył ją namiastką opieki. A ile dzieci, dziewczyn nie każda takiego szczęścia. Często przecież widzimy żebrzących. Nieraz zastanawia mnie jaka jest ich historia Svenja udało się, chociaż nic na to nie wskazywało. Myślę, że ta książka powinna być obowiązkową lekturą dla młodzieży. Historia Svenja jest dobrą przestrogą. Dużym plusem jest to , że napisana jest przystępnych językiem i nie nuży. .

Nie porwała mnie ta powieść, pomysł ciekawy, ale wykonanie mi się nie podobało. Przede wszystkim według mnie te przygody głównej bohaterki były bardzo skrócone. Była w jednym miejscu robiła co trzeba i za raz była już w innym kraju, dosłownie w przeciągu kilku zdań książki. Dodatkowo główna bohaterka jest taka trochę nie ogarnięta. Nie w taki klasyczny sposób, tylko np. nie do końca ogarnia co to wanna albo, że przechodząc przez jezdnie należy obejrzeć się też w lewą stronę (a nie tylko prawą). Nie wiem z czego to wynika, książka jest chyba z 2005, ale bez przesady.

Okładka nie powala. Tytuł zdaje się być raczej przywołaniem infantylnego dziecka do porządku lub ochrzanieniem go za nieodpowiednie zachowanie. Opis książki przywołuje na myśl kolejną powieść dla zdesperowanych nastolatek, które bezzwłocznie muszą znaleźć chłopaka. Co więc skusiło mnie, by jednak przeczytać tę książkę? Styl pisania autora, a także wykreowana przez niego postać Calmy - nastolatki, która przełamuje schemat nieśmiałej, dziecinnej, zakompleksionej głównej bohaterki i okazuje się być pewną siebie, dążącą do celu, wygadaną postacią, którą polubiłam już od pierwszych stron lektury. Przemyślenia ociekające ironią, komentarze oraz opisy, ubrane w słowa, które spowodowały mimowolny uśmiech na twarzy oraz komiczne sytuacje i zakończenie, które odwróciło akcję o 180 stopni, zostawiając po sobie pewien morał oraz okazję do refleksji. Z tą książką spędziłam kilka przyjemnych godzin, dzięki którym odprężyłam się, całkowicie zapomniałam o rzeczywistości i co najważniejsze, poprawiłam sobie humor. Polecam każdemu na popołudnie lub wieczór po ciężkim dniu pracy :)