Pięknie odmienni. Jak uwolnić związek od codziennych sprzeczek i nieporozumień

Audiobook (4) Książka „Odzyskać czas” to bardzo dobrze napisana i starannie usystematyzowana pozycja, która zaskoczyła mnie swoją przejrzystością i podziałem na konkretne tematy. Już od pierwszych stron poczułam, że wiele kwestii poruszanych przez autorkę jest mi bliskich – nie spodziewałam się, że ktoś może mieć tak podobne spojrzenie na organizację czasu jak ja. Choć nie jest to dla mnie zupełnie nowe podejście, bo z racji wieku i doświadczenia mam już wypracowane własne schematy zarządzania czasem, to w książce znalazłam wiele inspirujących wskazówek i pomysłów na dalsze doskonalenie siebie w tym zakresie. Szczególnie dobrze sprawdza się forma audiobooka – sposób, w jaki autorka opowiada swoje historie, sprawia, że słucha się tego z przyjemnością i łatwiej przyswaja zawarte treści niż podczas czytania tradycyjnego. Warto podkreślić, że książka zawiera wiele ciekawych refleksji, choć skupia się głównie na etapach życia, gdy dzieci są jeszcze małe. Z ciekawością zastanawiam się, jak te zasady i metody organizacji czasu sprawdzają się później, gdy dzieci są już starsze. Często wydaje się, że mając starsze dzieci, rodzic ma więcej wolnego czasu, ale życie pokazuje, że zaangażowanie wciąż pozostaje duże i wymaga dobrej organizacji. Podsumowując, „Odzyskać czas” to wartościowa lektura dla każdego, kto chce lepiej zarządzać swoim czasem i znaleźć przestrzeń na to, co naprawdę ważne w życiu. Polecam ją szczególnie osobom, które szukają praktycznych wskazówek i chcą spojrzeć na organizację czasu z perspektywy rodzica.

Książka o kobietach i to co dzieje się w naszym mózgu. Słuchając tę książkę widziałam siebei sprzed lat, kiedy przejmowałam się każdym zdarzeniem, bez końca analizowałam jak mogłoby być, coby było gdyby. Słuchałam różnych przykładów o problemie rozpamiętywania i byłam z siebie dumna, że zdarza mi się to teraz coraz rzadziej. Polecam wszystkim kobietom, które myślą za dużo z różnych powodów.

“Miej wyje**ne, będzie Ci dane„ brzmi nieco kontrowersyjnie, prawda? Jednak mnie ten tytuł zaciekawił i zachęcił do przeczytania całej książki dr. Katarzyny Czyż, która mówi o trudnej sztuce odpuszczania. Co w niej znajdziemy? Napewno nie wyszukane słownictwo, które z ledwością jesteśmy w stanie zrozumieć. Książkę czyta się trochę tak, jakby słuchało się opowieść dobrej kumpeli, która mówi o swoim życiu na pełnym luzie, która potrafi siarczyście przeklnąć, ale to nie przeszkadza jej w przekazaniu wartościowych treści. Ta książka to dla mnie również połączenie dobrego humoru, z mową o bardzo trudnych, a zarazem niezwykle ważnych kwestiach. Książkę zaczynamy historią życia naszej autorki. Została prawniczką, odbywała liczne staże i praktyki w miejscach, które mogły otworzyć jej drzwi ku świetnej karierze prawniczej. Jednak czy to były jej marzenia? W tej historii pewnie każdy z nas zobaczy ułamek siebie i przypomni sobie o walce jaką stoczył z chęcią bycia idealną córką, pracownicą itd. Na szczęście autorka budzi się i wyrusza na poszukiwanie swojego własnego szczęścia. Czytając tę książkę miałam solidną powtórkę materiału ze studiów. Różnica była taka, że autorka opisuje te wszystkie rzeczy tak, że chce się je czytać:) Dowiemy się z niej o wartościach, emocjach, potrzebach, przekonaniach. To podstawy, które każdy człowiek, który chce się rozwijać powinien znać. Autorka porusza również temat prawidłowego oddechu, który jest niezwykle ważny i może być naszym narzędziem w walce ze stresem. Kolejnym takim narzędziem jest trening relaksacyjny Schultza, który może być pomocny przy walce z bezsennością. Ta książka to skarbnica wiedzy na temat tego jak żyć lepiej, jak odpuszczać samemu sobie i jak pokochać siebie. Zawiera nie tylko ciekawe wskazówki zmieniające myślenie, ale również ćwiczenia coachingowe, które pozwolą nam lepiej poznać i zrozumieć samych siebie. Szczerze polecam🙌

Od czasu do czasu lubię się na nowo zainspirować, chociaż właściwie to w momencie czytania już skończyłem pewien poważny przegląd stanu posiadania ;) ale mimo to, lubię poczytać coś w tej tematyce. I ja może nie liczę na jakieś super-odkrywcze informacje ale tu naprawdę nie ma nic nowego... to jest dla początkujących, bardzo początkujących i raczej dla Amerykanów ;) Książkę przesłuchałem w końcu na przyspieszeniu x1,9 bo inaczej to mi tak wolno i monotonnie brzmiała, że ciężko było wytrzymać. Autor proponuje sprzątanie pomieszczeniami - to może być dobre jeśli to nie jest czyjeś pierwsze poważne odgracanie, bo jak jest, to jednak dużo lepiej sprawdzi się metoda Marie Kondo, czyli sprzątanie kategoriami. Nie przekonuje mnie też zupełnie kolejność jaką proponuje autor, niby to ma być rosnący poziom trudności ale: 1. salon i pokój dzienny 2. sypialnia i pozostałe pokoje 3. szafy ubraniowe 4. łazienki i pralnia 5. kuchnia i jadalnia 6. gabinet 7. przechowalnie, pokój z zabawkami, pracownia 8. garaż i ogród - pomijając już fakt, że większość ludzi nie ma tak dużych domów i osobno jakichś gabinetów i pracowni, to żaden pokój nie wydaje mi się najlepszy na start - zacząłbym od łazienki i kuchni, bo tam najmniej będzie sentymentów. Natomiast znalazło się coś ciekawego w książce: "Obecnie 12% światowej populacji zamieszkującej Amerykę Północną i Europę Zachodnią przekłada się na 60% wydatków na prywatną konsumpcję, podczas gdy 1/3 mieszkańców Azji Południowej i Subsaharyjskiej Afryki przekłada się na jedyne 3,2% wydatków." - daje do myślenia... "W minimalistycznym domu każdy przedmiot ma swój dom. Niektóre z nich żyją w garażu, inne w piwnicy w szafie ubraniowej albo w szufladzie kuchennej." - to milutkie, "rzeczy żyją" - podoba mi się, bardzo w moim stylu :D Podsumowując: ani zła ani dobra. Raczej dla początkujących. Albo dla mega-zaawansowanych którzy przeczytali już wszystko inne w tej tematyce i nadal nie mają dość ;) (słuchana: 22-28.08.2025) 3/5 [6/10]

To książka dość naukowa – i czuć to od pierwszych stron. Początkowo może wydawać się wymagająca, pełna terminologii i medycznych pojęć, które dla „zwykłego” czytelnika nie zawsze są oczywiste. Momentami naprawdę trzeba się zatrzymać i przeczytać coś drugi raz (a czasem trzeci 😅). Ale im dalej, tym robi się ciekawiej. Autorka pisze dobrym, przystępnym językiem, który – mimo naukowej treści – zachęca, żeby czytać dalej. To mądra książka, która daje ogrom wiedzy i otwiera oczy na to, jak bardzo wszystko na nas oddziałuje. Najbardziej wartościowe jest to, że pokazuje, skąd biorą się nasze zachowania – nie tylko te negatywne, ale też pozytywne. Uświadamia, że wiele dolegliwości, z którymi się zmagamy, może wynikać ze stresu w różnej postaci, a nie zawsze z typowo „organicznego” podłoża. Myślę, że gdyby więcej osób miało taką świadomość, dużo poważniej podchodzilibyśmy do zdrowia psychicznego. Z drugiej strony – jeśli ktoś nie siedzi w temacie, medyczna terminologia z czasem może męczyć. Rozdział podsumowujący był dla mnie już dość ciężki i wymagający skupienia. To książka, którą można przeczytać w jeden wieczór, ale to będzie intensywny, pracujący dla mózgu wieczór. Mądra, wartościowa, momentami trudna – ale naprawdę wiele można z niej wynieść.

Mateusz Grzesiak w swoim środowisku jest chwalony ale także uważany za hipokrytę i teorie są rozjechane z rzeczywistością. Ja uważam że w tej książce dużo znalazłem swoich cech dlatego typu takie poradniki są kwestią indywidualną i należy sobie samemu wyrazić zdanie.

Książka dla osób, które dopiero "raczkują" w tematyce prawa przyciągania. Zawiera podstawowe kwestie, które mają przygotować Cię mentalnie do całego procesu. Dla mnie, osoby, która już sporo wie na ten temat nie było tam nic odkrywczego. Jednak książkę bardzo przyjemnie i szybko czyta się.

Bardzo cieszę się, że natrafiłam na tę książkę. Przypadła mi do gustu jej forma - połączenie treści naukowych (np. budowa mózgu) z przykładami z życia autora i komediowymi wstawkami (które na dodatek mnie naprawdę śmieszyły). Ja stresuję się wszystkim i zawsze. Teorię stresu znam, jak sobie radzić z nim też wcześniej wiedziałam, ale najwyraźniej potrzebowałam przypomnienia i zsyntetyzowania tej wiedzy w formie książki. Nie mam się do czego przyczepić. Wiadomo, że były niektóre fragmenty, z których nic nie wyniosłam - np. te dotyczące posiadania dzieci - ale potraktowałam to jako element bardziej fabularny. Dla mnie największą wartością tej książki jest fakt, że szybko i łatwo mi się ją czytało, a przede wszystkim - że wiedzę z niej stosuję w praktyce! (A stosunkowo rzadko się do tego motywuję, żeby coś faktycznie zmienić w swoim życiu i podejściu). Wciąż zdarzają mi się stresujące sytuacje, ale lepiej rozumiem to, dlaczego w taki sposób reaguje na nie mój organizm, co robić, kiedy się zaczynam stresować, a nawet celowo wplątuję się, zgodnie z zaleceniami, w niegroźne stresujące sytuacje, żeby ten stres ujarzmiać. Nie jest to łatwe czy przyjemne, szczególnie gdy ktoś, tak jak ja, ze stresowania się uczynił swoje hobby i pomysł na życie, ale ta książka dała mi motywację, żeby to zmienić. Podoba mi się, że te rady są tak naprawdę banalnie proste, ale narracja jest zbudowana w taki sposób, że do każdej wskazówki dochodzi się z czasem, wynika to z konkretnych badań czy logicznych wyjaśnień, nie są one rzucone luzem od razu, przez co, przynajmniej w moim przypadku, zapamiętałam je lepiej i na dłużej. Moim zdaniem na pewno warto zerknąć do książki, żeby się dowiedzieć więcej i przekonać, czy taki styl przypadnie nam do gustu.

;Pieprzyć to! Jak przestać spełniać cudze oczekiwania, a zacząć własne;. Alexandra Reinwarth uraczyła nas poradnikiem o zasadniczych radach, jak być bardziej asertywna, mówić NIE i walczyć o swoje. Wskazuje na docenianie siebie, odważnie stawiając kroki do dystansu do siebie. Autorka opisuje swoje życie na podstawie dobrych rad, co buduje śmieszne sytuacje i zapewnia również dobrą rozrywkę. `W tej książce widzimy wiele podobieństw do siebie, naszych znajomych przyjaciół, rodziny. Stawiamy za cel nasze życie, zmiany, samodoskonalenie które ląduje w koszu z dniem ostatniego miesiąca stycznia, póki jeszcze nam się chce, a jak już nie to PIEPRZYĆ TO. Więc co z tym wszystkim począć, skoro już wiem jak działać na wielu polach ? Można uznać że uwielbiam się samobiczować, zauważyłam że działa to bardzo ogólnie i jednostronnie, wymagam od siebie zdecydowanie za dużo, by inni czerpali korzyści, inni pieprzą moje poświęcenie, zmianę, fakt że cokolwiek mi się chcę, nikogo to nie obchodzi, mało tego i tak wytkną mi brak ogłady, wychowania, subtelności, pracy nad kondycją fizyczną, psychiczną, na co mi robić cokolwiek, gimnastykować się, uprawiać feminizmy, dygresje, okaleczać się w imię czego, zostaje to odrzucone, zakłamane przez niesamowitą ilość słów, ten potok potrafi mnie przytłoczyć, sprawia że tylko na chwilę rośnie i puchnie moje ego. Ktoś w końcu zauważył że się staram, że się postarałam, ale ma w dupie całą otoczkę mojej konsekwentnej pracy. Po co się zmieniać? Jak można pieprzyć to! pozostać sobą, na cóż malujemy się, my kobiety, twierdzimy że poprawia nam się samopoczucie, robimy to dla siebie, serio?! Owszem wyskoczymy do warzywniaka bez makijażu, ale szykując się do pracy, idąc na miasto, musimy brylować eyelinerami, pudrami, tuszem, korektorem, masą rzeczy która zatyka pory, ale co zrobić jeśli natkniemy się na nielubianą Kowalską, i tak trzepać rzęsami z podniesioną brwią bez błyszczyka na ustach, w wymiętej koszulce i spodniach z plamami, nie przystoi. My kobiety musimy być zawsze gotowi na różne sytuacje, więc najlepiej dla własnego bezpieczeństwa mieć puder na sobie lub w przepastnej torebce. Bo torebki posiadamy różne, od malutkich które noszą nasze niezbędniki, do wielkich w których ginie nasze życie i cała masa codzienności. Kiedyś też lubiłam wielkie, barczyste torebki w których posiadałam wszystko tylko nie to czego szukałam. Pieprzłam to w cholerę, mam plecak, mały z kilkoma przegródkami i tak widnieje w nim syf i grengolada! Na cóż nam zmiany - bo tak pisałam lubimy się samobiczować? zaczynamy od korekty figury i tutaj zaczynają się schody, bo za duża dupa, bo fałdy, tłuszcz, bo lato i wiadomo - plaża, a to wymaga poświęcenia, rozebrać się do i dla tłumu, w tedy okazuje się że musimy szybko zgubić kilogramy ( ja bym przytuliła ), opalić się bo jak z takim białym ciałem wystawić się na publikę i krytykę! a przecież pracę nad sobą zaczynamy od stycznia, aby właśnie latem pokazać jacy to jesteśmy idealni ( nie idealni ). Jeśli nam się podpunkt pierwszy nie uda zrealizować zawsze można zmienić w sobie makijaż. I tutaj przypomniała mi się fajna sytuacja z poprzedniej pracy. Koleżanka nie zdążyła z samego rana zrobić ów ; facjaty; i wchodząc do firmy została zignorowana. Nikt jej nie poznał. Zawsze mocny makijaż, podkreślający kości policzkowe, idealne połączenie cieni z pomadką, brwi, rzęsty a tu nagle blada twarz jakby brakowało jej kolorów ( brakło twarzy ). Doprawdy przyzwyczaiła nas jak do zmienności filtrów nakładanych na zdjęcia które sprawiają że Kowalska zamienia się w Iksińską. Można paść trupem z wrażenia, zdziwienia, śmiechu. Uwielbiamy przyzwyczajać się do stylów, gustów, bo to nas wyróżnia, wchłaniamy rzeczy tak mało istotne, które zabierają nam czas, choćby właśnie makijaż, codziennie stajemy przed lustrem ( podziwiając siebie - wiadomo! lub się zadręczać że nic mi się w sobie nie podoba ), a przecież można byłoby spożytkować na spokojnie wypitą kawę, kilka kartek ciekawej lektury, ale my lubimy się zadręczać kosmetykami, w wieku już adekwatnym staje się koniecznością, jakbyśmy codziennie nakładali drugą skórę. Dochodząc do samorealizacji która zazwyczaj nam nie wychodzi, musielibyśmy narodzić się na nowo aby przejąć inne zachowania, inne niż te wyuczone które weszły nam w skórę, charakter i zbudowały osobowość. A co tyczy się znajomych, przyjaciół, rodziny? Cóż, czasem dobrze przesiać plewy od plonów, zauważyć i dostrzec kto jest tym prawdziwym przyjacielem, lojalnym, zaufanym, najbliższym i wyjątkowym, od tych zacnych pustych słów składanych na deklaracje, obietnice. Wszystkie te deklaracje wychodzą w momencie kiedy potrzebujesz pomocy, gwaranty sypią się jak domek z kart więc sugeruję brać nogi za pas zanim życie zrobi nam jesień średniowiecza. Nie na próżno mówi się także że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, wystarczy ustawić się po środku a resztę odseparować najlepiej na kilka metrów. Proste porady którymi można wybrukować piekło, słuchając innych i racząc się nimi, sami dajemy reszcie świata radę jak żyć najlepiej. Ale samoocena jest bardzo ważna, by dbać o siebie fizycznie i psychicznie, szczerze? Niczego nowego Wam nie podałam jak to co sami już wiecie. Czytając ten poradnik doszłam do ściany, wieku a to znaczy, że nie chcę mi się i PIEPRZĘ TO! udawadnianie innym że nie jestem koniem, wielbłądem, jeleniem, że wyglądam jak wyglądam, ile można się tłumaczyć za swoje zmarszczki, blond włosy, gusta, za to że jestem chuda, a raczej filigranowa, dawno powinnam popaść w depresję, uwierzcie mi, to nie takie trudne. Ale PIEPRZĘ TO! Mówi się także że piękno skrywa dusza, serce, piękny mózg, intelekt, osobowość ukryta w mądrości. Nie oceniamy człowieka po szatach, doprawdy? W dzisiejszych czasach to standard bycia ocenianym, mamy żyć Instagramowo, pięknie, pokazywać tło zbudowane na kłamstwie, ile w tych fotach jest prawdy o nas samych? No właśnie. Jeśli szukasz lekkiej narracji, masz problemy z niską samooceną, szukasz odpowiedzi na dręczące cię pytania, uwielbiasz złote myśli i dobre rady, sama także szukając dystansu pozwoliłam by ta śmieszna opowieść niosła puentę. Najważniejsze to się akceptować, to czego zmienić nie możesz, nie zmieniaj, bo zostaniesz zniesmaczona, a ta mina zostanie ci na zawsze.

Bardzo dobra książka, nic jej nie brakuje, nie jest pełna truizmów i innego ględzenia. Otwiera oczy na zjawisko manipulacji w otoczeniu. Uczy jak bronić się przed nią. Przyzwalanie na manipulację jest współuczestniczeniem w niej, co jest warte zapamiętania. Dobrze się czytało, ciekawe teorie poparte nauką, jest też jedno polskie nazwisko w przypisach, co cieszy. Polecam.

Świetna! Bardzo motywuje. Napisana zrozumiale i zaopatrzona w ciekawe ćwiczenia. Będę po nią sięgać jeszcze wielokrotnie. Doszłam do momentu kiedy chcę zadbać o swoje zdrowie i sprawia mi to frajdę bo widzę niesamowite rezultaty. Polecam wszystkim także tym, którzy nie borykają się z nadwagą.

Polecam tę pozycję w formie audiobooka – czyta go sama autorka, która ma bardzo przyjemny głos. Książka zawiera kilka trafnych myśli, ale to przede wszystkim impuls do przemyślenia tego, jak odbieramy innych. Uczy, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i że warto słuchać każdego. Nie jest to poradnik o tym, jak się komunikować. Będę szczery: po pierwszym rozdziale chciałem przerwać słuchanie, bo wstęp mnie nie porwał. Ale zostałem i nie żałuję. Paradoksalnie potwierdziło to słowa autorki – że warto słuchać i czytać do końca nawet te z pozoru "słabe" lub mniej interesujące nas treści. To krótka, lekka lektura zachęcająca do własnych przemyśleń.

Według mnie jak na tak krótką formę, jest w stanie poukładać pewne rzeczy w głowie. Treść krąży ciągle wokół wątku „będziesz się martwić dopóki nie rozwiążesz problemu”. Jest to powtórzone tak wiele razy, że doszło do mnie, że tak po prostu jest. Wątki są ciągle powielane, przez co treść utrwala się w głowie. Takie terapeutyczne spotkanie z książką. Mi wystarczyło na początek drogi z taka literaturą. Zainteresowała mnie tematem, żeby dalej drążyć. Możliwe, że kiedyś będę mieć swój egzemplarz. Wiele przykładów miało odzwierciedlenie w moim życiu. Na ten moment bardzo pomogła.

Od razu powiem, że jeśli nie rozumiesz sarkazmu, czarnego poczucia humoru to nie zrozumiesz tej książki. Ja Olę Radomską uwielbiam, to jedna z nielicznych osób ze świata internetu i stand up’u, która jest sobą. Niczego nie ukrywa, jak płacze to na maksa, jak się śmieje to tak, że wszyscy. Bo życie jest życiem, nie u każdego jest brokatowo, a mimo to jakoś trzeba przetrwać. Ola w tej książce przeprowadza nas przez cały proces magicznych czasów, kiedy nie było niczego, a przynajmniej dla niektórych. Wspomina o dziwnym procesie dorastania, potem macierzyństwa i ogólnie dorosłości jako takiej. Bardziej jako tako, niż flesze i czerwone dywany. To świat gdzie przymierzanie spodni na kartonie góruje nad ciepłymi galeriami i wybrzydzaniu. Lat nam przybywa, a mimo to nadal łapiemy się, że nic nie wiemy, na nic nie jesteśmy przygotowani, a z lekkim uśmiechem spoglądamy na naszą wizję nas samych z czasów dzieciństwa. Ja się bawiłam świetnie, zwłaszcza, że słuchałam audiobooka czytanego przez samą autorkę.

Książka kierowana do głównie do kobiet, ale ma pewien potencjał, zwłaszcza w samorozwoju osobistym. Nie koniecznie zgadzam się z autorką, że wszystko trzeba robić na opak - warto posiadać zmysł analizy i tego bym uczył, aby wyciągać wnioski. Nie mniej dla osoby startującej w życiu z samorozwojem jest to pozycja obowiązkowa.

Fantastyczna książka. Ogólnie bardzo lubię rozmowy pani Katarzyny Miller z jej rozmówczyniami. Mogę też śmiało powiedzieć, że im więcej czytam dzieł jej pióra, tym lepiej. Stale mnie czymś zaskoczy. ,,To twoje życie. Pokochaj je”. Jest bardzo inspirujące. Pozwoliło mi zrozumieć parę spraw. Między innymi: „Jesteśmy niewolnikami naszego sposobu patrzenia na świat i innych. Chcemy, by wszystko było takie, jakie być powinno. To powoduje nie tylko, że wchodzimy w konflikty z innymi, ale też, że cierpimy, bo rzeczywistość rzadko jest w stanie sprostać naszym wymaganiom. Dlatego jedyną rozsądną postawą jest uznać, że rzeczy i ludzie są takimi, jakimi są, po prostu. Nie oznacza to, że musimy rezygnować ze swoich ideałów, dążmy do nich, ale nie bądźmy ich niewolnikami”. Czytając ten fragment uśmiechałem się szczerze, bo do podobnego wniosku doszedłem już dziesięć lat temu. Jestem „więźniem” własnej idei, poglądu na świat, ale nie ma takiej siły, aby narzucić ją innym. Ważna jest różnorodność. Nic, że wychodzi się na kosmitę. Dokładnie, uznać życie i ludzi takimi, jakimi są, nie zmieniać nic, nie mamy na to wpływu. Jednakże, choć świata się nie zmieni, to nie jest powód, by rezygnować z tego, kim się jest! ,,Bardzo ważną regułą w życiu jest ta, że musisz przeżyć to, co cię spotyka. Musisz przeżyć i stratę, i ten późniejszy zysk. I to w takiej właśnie kolejności. Czyli najpierw trzeba zrobić coś na kształt pożegnania”. Tu mi się przypomina moja ulubiona komiksowa postać, czyli Batman. Dlaczego upadamy? Aby nauczyć się powstać. Błędów przecież nie popełnia tylko ten, kto nic nie robi! Tak mówił też mój ulubiony prezydent USA Teodor Roosevelt. Podoba mi się też podejście pani Kasi. Błędów nie ma, co się rozleje to się zmyje albo po prostu wyschnie. Trzeba żyć! Miłym zaskoczeniem jest też, że znalazłem coś o moich „ulubionych” krytykach, którzy czerpią satysfakcję z umniejszania innym, dlaczego? Aby zakryć fakt, że ich życie jest nudne, skoro biorą pod lupę cudze. ,,Bo prawda jest taka, że psychopata, narcyz, socjopata czy wampir energetyczny nie obiera za cel twojej słabości, tylko twoje silne strony. A doświadczenie spotkania z nim zostawia cię z jeszcze większą liczbą silnych cech. I to one pozwolą ci na wyzdrowienie i ruszenie do przodu”. Czyż życie to nie ciąg doświadczeń, gdzie każde z nich czyni nas silniejszymi? Oj tak. Znajdzie się tu wiele mądrości, które choć nie powiedzą jak żyć, to na pewno pomogą zrozumieć parę spraw, szerzej otworzyć oczy. Podobała mi się bardzo, dlatego daję mocną dziesiątkę! Po lekturze jest jeden wniosek: Warto być niepodległym, żyć własnym życiem, nie szkodzić innym, a reszta świata, niech sobie mówi, co chce.

Książka z zakresu samorozwoju osobistego, dotycząca stylu życia, relacji z innymi, pracy itd. Niestety, nie napisał jej Dale Carnegie, jedynie opiera się na jego poradach, zatem styl pisania nie jest taki sam jak w jego bestsellerach, gdzie mieliśmy mnóstwo opowieści i wplecione porady. Tutaj są tylko porady i wplecione cytaty, za to tych porad jest naprawdę mnóstwo, no i są dopasowane do współczesnych standardów. Ze względu na ich ilość nie polecam słuchania tej książki w formie audiobooka, chyba że będziecie pauzować co jakiś czas i robić notatki, gdyż nie sposób jest wszystko ogarnąć. Ja wypiszę tylko niektóre wskazówki z książki, bo jest ich znacznie więcej: - traktuj innych tak jak chciałabyś być traktowany, - rozwijaj swoją pewność siebie, - praktykuj jogę, medytację, tai chi, - przychodź wcześniej na spotkania, korzystaj z planera, bądź obecny, - wysypiaj się odpowiednio, - zdrowo się odżywiaj (przykładowo: owsianka, węglowodany złożone, pistacje, pomarańcze, szpinak, soja, filet z łososia, tuńczyk, awokado, migdały, chrupiące warzywa jak seler i marchew, tosty z dżemem), - okazuj szacunek innym, utrzymuj 60-70% kontaktu wzrokowego, rób uścisk dłoni, - uważaj na trudnych ludzi takich jak: pesymiści, konserwatyści, minimaliści, plotkarze, cierpiętnicy, niewiniątka, - okazuj szczerą troskę i autentyczne zainteresowanie, - szanuj cudzą prywatność, - zadawaj pytania, ryzykuj, bądź uczciwy i przejrzysty, nie bądź wścibski, nie bierz wszystkiego do siebie, - uważaj na konflikty i złość, obwinianie, atakowanie innej osoby, tłumienie emocji, - nie oceniaj drugiej osoby, nie manipuluj, bądź szczery, - poczekaj i ochłoń, nie unikaj drugiej osoby, dowiedz się, czego chcecie, opracujcie plan, - bądź wdzięczny, - rozwijaj inteligencję emocjonalną (1. intuicja i empatia 2. kompetencje społeczne i poprawność polityczna 3. samoświadomość 4. samoregulacja 5. oczekiwania wobec siebie i motywacja) - słuchanie muzyki niekorzystnie wpływa na przyswajanie informacji, - nie bądź wielozadaniowy, rozdzielaj zadania na mniejsze części, - słuchaj audiobooków podczas ćwiczeń, sprzątania itp. - doceniaj w innych mocne strony, a nie słabości. W książce jest więcej porad, no ale każdy zwróci uwagę na inne elementy. Jeśli miało się już do czynienia z książkami o rozwoju osobistym, to pewnie nie znajdzie się tutaj niczego szczególnego. Z kolei jeżeli liczyło się na książkę w takim samym stylu jak bestsellery Dalego, to również nie ma po co po nią sięgać, gdyż nie została ona napisana przez samego autora. Natomiast jeżeli ktoś chciałby rozpocząć pracę nad samym sobą lub przypomnieć sobie najważniejsze informacje, to jak najbardziej polecam tę publikację.

Już na wstępie książka jest bardzo pozytywna. Autorka rozpoczyna swoje spotkanie z czytelnikiem od tezy, że każdy może zbudować szczęśliwy związek, jest to "kwestia osobistych decyzji", pewnej świadomości i uważności. Następnie "uczy" nas rozpoznawać nasze wewnętrzne oprogramowanie (schematy = strategie wyniesione w domu, które w tamtym momencie chroniły nas przed zranieniem), pokazuje jak rozszyfrowywać potrzeby ukryte za zachowaniem, aż wreszcie odsłania ukryty w podświadomości schemat zdobywcy (jacy ludzie nas przyciągają i dlaczego, "nie wybieramy naszego partnera przypadkowo"), a także program związku (w jaki sposób w naszym związku chcemy zaspokoić swoje nieuświadomione potrzeby z dzieciństwa i jakie są tu możliwe warianty, prawdopodobne strategie i reakcje drugiej strony). Autorka zachęca, aby "chwytać" powstałe w nas emocje, pytać się, "o czym one są"; aby być samoświadomymi i poddać się "mentalnej dyscyplinie" (wzmacniać dorosłe Ja, nie reagować z pkt. widzenia i emocji Wewnętrznego Dziecka). *Bardzo rozbawiła mnie opisana w książce rozmowa introwertyka z ekstrawertykiem - samo życie;) np. on milczy, ona mówi...;) bo przecież zaległa cisza:) Autorka omawia także nasze ludzkie ucieczki (w konsumpcję, zakupy, nałogi), uwypukla, iż wszystko czego potrzebujemy jest w nas (gdybyśmy byli świadomi tego, co w naszym wnętrzu posiadamy, nie potrzebowalibyśmy tego u partnera). Podsumowując: świetna pozycja, aby poszerzyć swoją świadomość i podążać ku radosnej stronie życia!

Faktycznie dużo ma takich wstawek o "kamieniach, olejkach, magicznych przedmiotach" i jeśli dla kogoś to za dużo to rozumiem. Z drugiej strony osoby WWO naprawdę potrzebują zakotwiczenia w czymś co ich czasem utrzyma. Plus za wiele wizualizacji i medytacji. Konkretnych technik. To książka którą się w jakieś części odrzuca a w jakiejś części przyjmuje.

Najpierw myślałam, że tytuł powinien być skonstruowany odwrotnie: "Mama i ja. Trudna miłość". Bo taka była kolejność, najpierw była mama (i jej połatana rodzina), potem ja (i dziesięcioro rodzeństwa) a to wszystko tworzyło trudną miłość. Lecz im dalej czytałam, zrozumiałam, że od trudnej miłości autorka ewaluowała do próby zrozumienia matki, a przede wszystkim pokochania tego co w niej zostało zatrzymane trudnym dzieciństwem. Jednocześnie autorka pokochała siebie i drzemiącą w sobie dziewczynkę, która mimo że całe życie miała do mamy pretensje o brak ciepłych uczuć nie mogła pogodzić się z tym, że choroba odbiera jej matce ich ostatnie przebłyski. Na końcu ich trudnej drogi pozostały tylko one dwie, mama i ja, i ich trudne...przebaczenie. Książkę czytało się płynnie, chociaż czasami denerwował mnie kaznodziejski styl autorki.