Oleandrowy miecz

Księżniczka postanowiła sama sięgnąć po władzę. Idzie więc przez kraj zdobywając sojuszników. Jednak droga na tron jest długa i ciężka.
Prija wraz ze swoją świątynną siostrą próbują odbudować nie tylko kraj, ale i świątynie. Jest to ciężka, pełna poświęceń praca. Zawarły pakt z księżniczką, a gdy ona wzywa, musi ruszyć na spotkanie. Co przyniesie ono tym razem?

Poprzedni tom, czyli pierwszy trafił na listę najgorszych książek przeczytanych w poprzednim roku. Zapowiadało się ciekawie, jednak coś tam poszło grubo nie tak. Książka zwyczajnie była nudna, tak w wielkim skrócie. Poprzestałabym na przeczytaniu pierwszego, niestety drugi tom miałam na półce, więc postanowiłam się dłużej nie męczyć i skończyć z tą serią. Po co ma stać i zajmować mi miejsce i tak ciasnej już biblioteczce? A, że nie lubię czegoś nie przeczytać, nawet jak mi się nie podoba, cóż.
Ten tom kontynuuje dalsze losy bohaterek. Tym razem dostajemy również parę nowych postaci. Między innymi poznajemy samego Cesarza, jego myśli, plany itp. Mamy trochę rozwinięcia bohaterek, poznajemy ich losy. Jednak dalej bez rewelacji. Dalej nie mogę polubić bohaterów. Dalej jacyś tacy nijacy. Bez życia, tej iskry.
W tym tomie, chociaż więcej się dzieje. Faktycznie więcej jest akcji, do tego wprowadzono parę ciekawych rzeczy. Jest też bardziej krwawo. Autorka zaserwowała nam opisy bitew. Mamy też sporo rozważań natury moralnej.
Rozwinięto kwestię butwienia. Szczerze mówiąc, to jak dla mnie jest to jedyna ciekawa sprawa w tej książce. Ten pomysł jest naprawdę ciekawy. Do tego przedstawienie bóstw, interesujące.
Przedstawiono nam bardziej magiczny świat. Stopniowo dowiadujemy się o nim coraz więcej, o jego ograniczeniu, prawach itp.
Autorka stawia na wątek mocno feministyczny. Grupa kobiet walczy o władzę w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Podkreśla różnice, z jakimi musi się władczyni borykać, a z jakimi nie miałaby problemu gdyby nie była kobietą.
Dostajemy też sporo polityki. Tym razem była ona lepiej przedstawiona niż w pierwszym tomie.
A jednak książki nie dałam rady przeczytać. Po prostu ją przesłuchałam, miejscami po prostu przestawałam słuchać. Dawno już tak nie miałam. Historia zwyczajnie mnie ani nie porwała, ani nie zainteresowała. I choć lepiej ten tom wypada w porównaniu do poprzedniego, to jednak rewelacji nie ma. Jest to przykład pięknych okładek a marnego środka. Trzeciego tomu już raczej nie przeczytam, nie ma co się aż tak męczyć.
Oczywiście są to moje odczucia, każdy powinien sam sprawdzić, czy mu się podoba. Jednak jeśli po pierwszym tomie masz podobne uczucia jak ja, to możesz sobie darować kolejny tom.

Księżniczka postanowiła sama sięgnąć po władzę. Idzie więc przez kraj zdobywając sojuszników. Jednak droga na tron jest długa i ciężka.
Prija wraz ze swoją świątynną siostrą próbują odbudować nie tylko kraj, ale i świątynie. Jest to ciężka, pełna poświęceń praca. Zawarły pakt z księżniczką, a gdy ona wzywa, musi ruszyć na spotkanie. Co przyniesie ono tym razem?

Poprzedni...