Olaf syn Auduna t. 2

Wikingowie byli żeglarzami, wojownikami, eksploratorami i handlarzami, którzy pochodzili głównie z terenów Skandynawii, czyli dzisiejszej Norwegii, Szwecji i Danii. Określenie 'wiking’ nie odnosi się jednak do konkretnej grupy etnicznej, ale raczej do zawodu i aktywności, które podejmowali. Ich największa aktywność przypada na okres od ok. VIII do XI wieku n.e. Wikingowie, niezależnie od swojego pochodzenia etnicznego, zasłynęli z prowadzenia wypraw morskich, podbojów, handlu i odkryć na obszarach Europy, Azji i Ameryki Północnej. Akcja powieści toczy się na krótko przed, jak i po śmierci Olafa I Tryggvasona, więc około 1000 roku. Sigurd, Tore i Sygryda, rodzeństwo z Bjarkoy to główni bohaterowie książki. Ojciec został spalony w szwedzkim kraju, a matka po śmierci męża straciła zmysły i nie wychodzi ze swojej komnaty. Tore postanawia wydać za mąż rozbrykaną, pełną życia, upartą Sygrydę za Olvego, bogatego właściciela Egge. Sygryda nie jest przychylna tej wiadomości ponieważ jej serce zajmuje młody, urodziwy Eryk. Piękna w swej prostocie saga z wikingami w tle. Jednak nie jest to książka o krwawych walkach do jakich wikingowie nas przyzwyczaili. Owszem w tle wybrzmiewają wspomnienia jakichś bitew, ale sama powieść traktuje raczej o zwykłym życiu jakie prowadzili ludzie w tamtych czasach na ziemiach północnych. Dużo jest mowy o wierze, wszak za panowania Olafa I Tryggvasona wprowadzano na tych ziemiach chrześcijaństwo. Sporo różnych imion, nazwisk przy których język można sobie połamać, a przy okazji pogubić się, kto jest kim i z kim jest powinowaty. Mimo wszystko powieść czyta się przyjemnie. Sygryda ujmuje za serce swą osobowością, tym jak pięknie z młodej rozkapryszonej dziewczynki staje się piękną, mądrą, dojrzałą kobietą. Oprócz Sygrydy nie brakuje innych wartościowych bohaterów. Z każdym z nich związana jest niebanalna historia. "Córka Wikingów" dla jednych może być zwykłym romansidłem, dla innych ciekawą podróżą w odległe czasy. Dla mnie fanki tamtych czasów i wydarzeń ciekawym doświadczeniem, pełnym ciepła i miłości a nie tylko mieczem, walką i krwią naznaczonym.

Czytając wcześniejsze opinie, łapię się za głowę. Recenzenci zadają przeklęte pytanie każdego powieściopisarza - na ile ta historia jest prawdziwa? Cóż, Olga Tokarczuk bezradnie rozkłada ręce, gdy słyszy takie dociekania ("Czuły narrator" lub przemowa noblowska). Inni krytykują długość książki, bo mniej niż 300 stron, to dla nich za mało... Czytelnikom z resztkami zdrowego rozsądku, szukających w literaturze emocji, przeżyć, napięć, wzruszeń, a nawet złości, serdecznie polecam powieść jednego z moich ukochanych pisarzy, który po raz kolejny mnie nie zawiódł.

Moje pierwsze spotkanie z norweską sagą. Surowość, bezwględność, brak kompromisów. A tym samym mądrość, piękno i szlachetne, czyste serca. Przyzwyczajony do udogodnień naszych czasów, jakże chciałbym przenieść się w dziewicze tereny i lasy północy. Gdzie człowiek i natura były najważniejsze, a wszystko inne było tylko dodatkiem. Jakże całkiem inne niż dziś…

Przyznaję, sięgnąłem po tę dwutomową, wielką (ponad 800 stron tekstu) powieść tylko dlatego, że jej autorka Sigrid Undset otrzymała za nią (i za kilka innych, podobnych historycznych powieści) literacką Nagrodę Nobla w 1928 roku. To naprawdę nie jest zła powieść historyczna mimo rzeczywiście przestarzałego dla współczesnego czytelnika języka i sposobu prowadzenia opowiadania. Wiele postaci, długie opisy przyrody czy ceremonii, sporo dygresji i wątków pobocznych... wszystko to powoduje konieczność uważnego czytania i śledzenia akcji. Wrażenie pewnego anachronizmu pogłębia jeszcze fakt, że czytałem wprawdzie wydanie z 1970 roku, ale było to powtórzenie tłumaczenia Wandy Kragen sprzed wojny, która tłumaczyła książkę nie z norweskiego oryginału, lecz z niemieckiego. W dodatku - równie liczne przypisy, aby polski czytelnik mógł zorientować się w meandrach historii Norwegii i osadzić akcję książki we właściwej epoce i kontekście. Zatem - pewne trudności przy lekturze występują. Niemniej, dla kogoś, kto uwielbia sagi skandynawskie, opowieść o średniowieczu w Norwegii będzie zajmującą lekturą. Chociaż, uprzedzam, wymaga sporo cierpliwości.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

Autorka umiejętnie prowadzi przez wewnętrzne rozterki już dojrzałej Krystyny, zmagającej się z konsekwencjami swoich wyborów, próbując odnaleźć równowagę między miłością, obowiązkiem, a wiarą. Podoba mi się to, jak autorka pokazuje emocje – wszystko jest bardzo autentyczne, ze znajomością natury ludzkiej. Mamy niby spokojną historię, ale przez zżycie z bohaterami, te trudne wybory i spodziewane konsekwencje na horyzoncie, cały czas utrzymuje się napięcie i chęć kontynuowania historii, mimo jej opasłości.

Czy ktoś jeszcze pamięta autorkę, a książkę, która przyniosła jej sławę i finansową niezależność ? W ZSRR była już znana w latach 30, a po II wojnie światowej stała się tam sztandarowym manifestem idei postępowych, lepszym od produktów propagandowego socrealizmu. Wydawana w masowych nakładach jako dzieło postępowej przedstawicielki Zachodu. Doczekała się też dwóch ekranizacji, ostatnie jeszcze w 1980 r. PRL nie mógł być gorszy, pierwsze wydanie miało miejsce już na początku lat 50, a następne, w sumie kilkanaście, ukazywały się regularnie do końca sowieckiej okupacji. Równie ciekawą, a może i ciekawszą postacią był mąż tej irlandzkiej pisarki... Michał Wojnicz ( Voynich ). Polak, zesłaniec syberyjski, skazany w 1887 r. w procesie " Proletariatczyków " na zesłanie na Syberię. Poznał J. Piłsudskiego, z zesłania uciekł ( ? ), w 1890 r. pojawił się w Londynie i dorobił znacznego majątku na handlu antykwarycznym. Do grona znajomych małżeństwa należeli anarchiści, terroryści, członkowie PPS, Narodnej Woli, Sawinkow, Reilly ( Rosenblum ) i wielu innych. Wojnicz był jednym z organizatorów wyjazdu Piłsudskiego w 1904 r do Japonii, przekazano mu też opiekę nad partyjnym archiwum PPS. Przed I wojną światową małżeństwo przeniosło się do Nowego Yorku gdzie Wojnicz założył jeden z bardziej prestiżowych antykwariatów. Do brzegu !!! Dlaczego wyniósł się z Londynu ? Ano dlatego, że rozeszła się sensacyjna wiadomość o współpracy Wojnicza z rosyjską tajną policją, czyli po prostu przez cały czas był tajnym agentem !!! Nie ma czasu na opisywanie innej ciekawej sprawy związanej z Wojniczem, to tzw. sprawa " manuskryptu Voynicha ". Jak cię zainteresuje to pokop, może coś znajdziesz w internecie. Książkę POLECAM, bo to historyczne świadectwo czasów minionych !!!

Pompatyczne dialogi, niestrawny wątek miłosny, trochę swobody w traktowaniu faktów historycznych. Znakomity warsztat, narastający dobrze dawkowany dramatyzm, początek trzeba przemęczyć ale zakończenie wątków i finałowe klamry to moim zdaniem wynagradzają. Jak kogoś drażni miałkość i powtarzalność Folleta to polecam, to jest bardziej męczące, ale też głębsze i bardziej satysfakcjonujące.

Autorka, wnuczka zesłańca syberyjskiego. W trakcie obrony stolicy w 1939 r. pełniła służbę jako pielęgniarka. W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Była sanitariuszką i żołnierzem ZWZ - AK, ps. Nowicka, w powstaniu warszawskim pełniła funkcję prasowego sprawozdawcy wojennego będąc bliską współpracownicą Jana Rzepeckiego. Odznaczona Orderem Virtuti Militari V klasy oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych, posiadała stopień kapitana. W 1964 r. podpisała list pisarzy polskich, protestujących przeciwko listowi 34 wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy kampanii oczerniającej PRL [ sic ! ]. W latach 1983/86 prezes ZLP ( od 1986 r. prezesem honorowym ) W latach 1981/83 członek prezydium FJN, członek prezydium TRK Patriotycznego [sic !] Ruchu Odrodzenia Narodowego, następnie RK PRON. W 1983 r. wybrana w skład prezydium KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. W latach 1980/89 posłanka na sejm. I co mam teraz zrobić ? Jak ocenić postępowanie pisarki ? Z taką np. Szymborską nie ma problemu, paskudny, wzorcowy komuch !!! Eee, napiszę coś o książce. Tytuł nawiązuje do herbu Sforzów, smok połykający dziecko, co symbolizowało jej włoskie pochodzenie i siłę. Akurat tej, Bonie żonie Zygmunta Starego nie brakowało. W książce łączącej fakty historyczne z fikcją literacką przedstawiona jest jako kobieta inteligentna, energiczna, ale osamotniona i niezrozumiała przez polskie otoczenie. Książka odzwierciedla z wielką dbałością o szczegóły obraz renesansowego Krakowa. POLECAM !!!

Stworzona w pięknej scenerii, przed oczami stają monumentalne góry, mroźne zimy, zielone lasy, dzikie zwierzęta (potęga niedźwiedzia) i ludzie twardzi jak skała. Jednak pod tą grubą warstwą lodu bije serce, które przypomina o uniwersalnej prawdzie: nasza pogoń w życiu za sukcesem często oślepia nas na to, co daje nam życie. W każdej historii potomków rodu pojawiają się finalne refleksje, które są kojące, choć podszyte melancholią. Książka w prostym przekazie każdej historii przypomina, by nie czekać do jesieni życia z odkryciem, co jest najważniejsze.

Druga część "Bożej podszewki" nie jest już tak dobra, nie wciąga tak jak pierwsza. Nadal mamy te same postaci, znane z pierwszego tomu. Jednak zmienił je czas, zmieniły się okoliczności. Została Maryśka, która znowu nie potrafi odnaleźć się w życiu i czasami nieświadomie komplikuje życie innym. Jest też Gienia, która osobiście nie wzbudziła mojej sympatii ani w jednej, ani w drugiej części. Oczywiście, nie brakuje też Józi, Janeczki, Bronisia, Bogdana czy Bolesława. Czasami pojawia się również Kostek. Cóż, polecam przeczytać, żeby dowiedzieć się co dzieje się dalej z bohaterami, ale nie jest to poziom, który dostaliśmy w pierwszej części. Książka jest krótsza niż poprzednia, czcionka całkiem wygodna dla oka. Filmowa okładka wydania akceptowalna.

Ten tomik kosztował mnie dużo łez...opłakiwałam razem z Sygrydą ...Olvego i jej synów.Dużo w niej mądrości takiej prostej ludzkiej jak i tych głębszych...przekonuje mnie to do przeczytania kolejnego tomu.Czasem za późno dostrzegamy że to za czym dążymy...nie jest tym czego potrzebuje nasza dusza...po przeczytaniu zrozumiecie co miałam na myśli.Polecam :)

Kto zna autora ? Kto czytał ? A był jednym z największych tuzów polskiej literatury, rekomendowana książka miała 13 wydań w ponadmilionowym nakładzie, wysprzedanym !!! Jego kariera skończyła się 13.12. 1981 r. gdy w mundurze wojskowym wystąpił przed kamerami TV, popierając stan wojenny. Pisał: " Poczucie polskości bywa w pewnych środowiskach kłopotliwe, trzeba mieć sporo odwagi, żeby bronić racji narodu, narażając się na piętno nacjonalisty ". Esej " Piękny Adolf ". Ale pisał również do J. Iwaszkiewicza na blankiecie: Wojciech Żukrowski, poseł na Sejm PRL. "... ( dlaczego ) przyjął funkcję prezesa Zarządu Gł. Zw. Literatów Polskich, w którym jest jeszcze kilku niedoszlachtowanych Żydów... ". M. F. Rakowski, " Dzienniki polityczne ". Nie jestem zdziwiony !!! Jako nastolatek często słyszałem od osób w wieku autora opinię, że II WŚ była wielką tragedią dla Polski, ale miała też swoją dobrą stronę. Prawdę powiedziawszy, innych opinii nigdy nie słyszałem. Wiele jego książek sfilmowano: '" Lotna ", " Skąpani w ogniu ", " Lis ", " Kamienne tablice ". Był również scenarzystą: " Barw walki ", Kierunku Berlin ", " Ostatnich dni", a nawet "Potopu". Brał udział w wojnie 1939 r. został ranny, zbiegł z niewoli niemieckiej, był w AK, wstąpił do LWP, ale kariery tam nie zrobił ze względu na AK -owską przeszłość. Skończył jako ideowy komunista, którego nazwiska nie wymieniało się w " dobrym " ( ...tych, którzy wcześniej... bez mydła... ) towarzystwie. Chcąc nie chcąc musiał się zająć innym gatunkiem literackim. Cdn. Książkę POLECAM !!!

Klaudiusz po drugiej stronie bóstwa czyli Klaudiusz w krainie cezarów - kontynuacja "Ja, Klaudiusz" - mniej gęsta, bardziej obyczajowa, w tym "obyczajowa", dosłownie... historia zaczyna się w 41 r. n.e., gdy Klaudiusz zostaje cesarzem Rzymu.... - walka o władzę i intrygi na dworze cesarskim, - skandaliczne życie Messaliny, znanej z manipulacji i rozwiązłości, - relacje Klaudiusza z Herodem Agryppą, królem Judei... powieść z 1935 roku - kontekst nazizmu w Niemczech, faszyzmu we Włoszech i stalinizmu w ZSRS - w tym klimacie powieść o rzymskich tyranach, manipulacji, propagandzie, kulcie jednostki i politycznych mordach nabierała nadzwyczajnej aktualności...

Fabuła płynie w tej powieści powoli, niespiesznie odkrywamy przeszłość głównej bohaterki Ruth, która pomimo anglosaskiego imienia jest pochodzenia chińskiego. Ruth urodziła się w Stanach Zjednoczonych. Wspomnienia z jej dzieciństwa i młodości w San Francisco przeplatają się z historią jej matki Lu Ling. Cała opowieść rodzinna jest skoncentrowana przede wszystkim na kobietach, na ich odwadze, determinacji, talentach i tajemnicach. Dla mnie najciekawsze historie zaczynają się w drugiej części tej książki. Wtedy właśnie przenosimy się do Chin z początku ubiegłego wieku. Poznajemy kobiety, które posiadły niezwykłą sztukę wyrabiania pałeczek tuszu. Pracują w swoim domu znajdującym się w wiosce niedaleko stolicy kraju. Mężczyźni prowadzą sklep z tym tuszem w Pekinie. W historie rodzinne wplecione są chińskie wierzenia i obrzędy. Dyskretnie przewija się trochę wiary w magię. Autorka wciąga nas w ten niezwykły świat, który bywa okrutny, ale odwaga i upór dzielnych kobiet zostają w końcu wynagrodzone. Ruth jest prawnuczką słynnego na całą okolicę nastawiacza kości. Historię swojej rodziny poznaje za pośrednictwem notatek sporządzonych przez matkę w języku chińskim. Chce ona koniecznie ocalić od zapomnienia swoje wspomnienia i historię rodziny. Wie, że czasu jest mało, bo zaczyna mieć pierwsze objawy choroby Alzheimera. Jej córka Ruth nie zna chińskich znaków, więc wynajmuje tłumacza, który przekłada zapiski jej matki na język angielski. To właśnie dzięki tym zapiskom ożywiają postacie z dawnych lat, duchy przodków oraz świat, który przeminął na zawsze. Dzięki wspomnieniom zapisanym przez matkę, Ruth poznaje nie tylko historię swojej rodziny, ale zaczyna rozumieć swoją matkę, która zawsze sprawiała wrażenie kobiety dziwnej, tkwiącej w matni dawnych zabobonów pomimo życia przez wiele lat w Stanach. Jako dziecko Ruth czasem wstydziła się swojej matki, co wynikało z licznych nieporozumień. W końcu Ruth poznając historię rodziny, poznaje lepiej siebie. Dzięki lekturze tych notatek w jej życiu następuje przełom. Zmienia zawód z redaktora i sama zaczyna pisać pod swoim nazwiskiem. Ma poczucie obowiązku w stosunku do babci, której nigdy nie poznała, w stosunku do matki, do swojego męża i jego córek z poprzedniego małżeństwa i również samej siebie. Mimo, że nie jest to powieść stricte historyczna, ani przygodowa, to z zainteresowaniem poznawałam historię Ruth, jej matki Lu Ling wraz z elementami szeroko rozumianej chińskiej kultury.

„ Życie jego toczyło się wedle przypływów i odpływów morza, znał ich porę, tak jak inne ptaki znają porę wschodu i zachodu słońca. Przypływ w porze odpływu był dlań zjawiskiem równie niepojęty, jak słońce stojące nieruchomo na niebie.(…) Gąsior czekał na odpływ. Czekał chyba godzinę, aż głód i samotność napełniły go przenikliwy bólem. (…) Po upływie godziny gąsior zauważył jeszcze jedno dziwne zjawisko. Woda zakrywająca nurzaniec wcale nie odpływała, wręcz odwrotnie, jej poziom coraz bardziej się podnosił. Był teraz wyższy niż normalnie w porze przypływu”. Fred Bodsworth, Odmieniec, Przekł. R. Grzybowska, Czytelnik, Warszawa 1987,s.12. Fred Bodsworth- pisarz, reporter, od dzieciństwa pasjonował się ptakami, wiele lat spędził na północy Kanady, zaprzyjaźnił się nawet z miejscowymi Indianami. Powieść "Odmieniec" to historia bernikli białolicej - gęsi i dwojga młodych – biologa i Indianki. Jak potoczą się losy bernikli, ale też Roya i Kaniny - odmieńców w świecie natury i ludzi? Powieść ma swój rytm, ma swoje przypływy i odpływy, przyroda ani na chwilę nie znika z oczu, towarzyszy od pierwszej po ostatnią stronę pasjonującej historii miłości. 10/10

„Gdy się babie czegoś zachce, wszyscy diabli nic nie pomogą” Powieść mająca cechy powieści psychologicznej, moralitetu, a nawet horroru z elementami kryminału i powieści detektywistycznej, od czasu do czasu doprawiona dużą szczyptą humoru, który pojawia się tam, gdzie akurat przebywa dziedzic Henryk, zwany Smokiem. Napisana językiem bardzo plastycznym, mocno oddziałuje na wyobraźnię czytelnika, odsłania tajemnice ludzkiego umysłu i daje możliwość dokładnego przyjrzenia się motywom działania bohaterów. Opisy ich nastrojów i konfliktów wewnętrznych przedstawiane są jakby w zwolnionym tempie, przy czym niemal od początku czytelnik ma świadomość nieuchronności tragicznych zdarzeń, które nastąpią w młynie na wzgórzu. Duńska wieś z początków ubiegłego stulecia to miejsce, gdzie ludzie żyją według surowych zasad obowiązujących wyznawców protestantyzmu. Relacje między mieszkańcami porządkuje obyczajne zachowanie i uczciwie wykonana praca. Obraz wsi dopełniają liczne malownicze opisy przyrody, która stanowi również czynnik organizujący tryb życia tej pełnej przesądów, prostej wiejskiej społeczności. W takich okolicznościach zamożny chłop, młynarz Jakub Clausen z malowniczej wyspy Falster, musi sobie radzić ze swoją grzeszną namiętnością do Lizy Vibe, która „wstąpiła na służbę do młyna” i najwyraźniej ma chrapkę na zostanie młynarzową, co stało się całkiem prawdopodobne po śmierci żony młynarza, Chrystyny. Wówczas bowiem młynarz stał się bezbronny, wystawiony na rządzę pokus. „Dopóki żyła żona, istniało jeszcze coś, co go powstrzymywało: mógł popełniać błędy, nawet trudne do naprawienia, ale nie był jeszcze bezradny, nie pozostawał całkowicie w mocy losu”. Ale Chrystyna, zanim umarła, wymogła na swoim mężu przyrzeczenie, że po okresie żałoby zwiąże się z Hanną Christensen, która godnie zastąpi zmarłą nie tylko jako żona, ale przede wszystkim jako matka osieroconego Janka. Autor zbudował tę historię na kontrastach. Przeciwieństwem wyrachowanej, przebiegłej i lubieżnej Lizy kłusowniczanki, jest bogobojna i uduchowiona Hanna; brat Lizy, Peer, kłusownik i domniemany zabójca starego leśniczego, reprezentuje bezprawie, podczas gdy brat Hanny, młody leśniczy Wilhelm, jest uosobieniem prawa i porządku. Ulubione zwierzę Lizy, biały (jak upiór?) kocur Pilatus, wyposażony w „szeroką głowę, podobną w zmierzchu do łba ogromnej żmii”, z której patrzyły groźnie „wielkie, żółte, demoniczne oczy”, stanowi kontrast dla delikatnej Jenny, ukochanej sarenki Hanny. Przy czym Pilatus nie odstępuje swojej pani ani na krok, natomiast Jenny, choć oswojona, przebywa na wolności. Młyn mieści się na wzgórzu, a więc niejako na widoku, zaś rodzinny dom Lizy stoi na bagnach, poza granicami wsi, jakby w odosobnieniu. Nieprzypadkowo. W ten symboliczny sposób autor wskazuje, że nierespektujący prawa kłusownicy, są wyrzuceni poza społeczeństwo, które nie akceptuje ich trybu życia. Najogólniej mówiąc Liza reprezentuje dziką i pierwotną naturę, która folguje zmysłom, a Hanna – moralność i kulturę, które nakazują trzymać zmysły w ryzach. Liza, prawdziwie wiejski wamp, potrzebuje relacji z mężczyznami, prowokuje ich, kusi i zawraca im w głowach, Hanna, która „miała piękną twarzyczkę” i „była ładnych, drobnych kształtów”, skupia się na samodoskonaleniu – dużo czyta, gra na pianinie. Mentalnie Jakubowi bliżej do Hanny, jednak pożądanie wpędza go w orbitę Lizy, a stąd już tylko krok do tragedii. Przyczyną jest zazdrość, która pociąga za sobą zbrodnię, ta zaś wywołuje wyrzuty sumienia, a neurotyczne lęki i halucynacje słuchowe są udziałem nie tylko sprawcy. Kres tym uczuciom kładzie pożar - oczyszczający i porządkujący wszystko ogień, dzięki temu nieoczekiwanemu zbiegowi okoliczności, zbrodnia wychodzi na jaw, zabójca zostaje sprawiedliwie osądzony, a do wsi powoli powraca spokój. Karl Gjellerup to trzeci w tym miesiącu laureat literackiej Nagrody Nobla, którego twórczości wcześniej nie znałam..

Ajjj, skończyłam ją kilka minut temu.... Jejkuuu druga część to był taki rollercoaster emocjonalny... Ciężko jest mi to nawet nazwać. Tak bardzo trzymałam kciuki za bohaterów. Do końca miałam nadzieję że Jurij jednak wróci do żony lub w jakiś sposób spotka Larysę i może jakkolwiek ta historia skończy się pozytywnie... Niestety... Nic ich nie czeka. To przykre ale niestety prawdziwe. Wszak ilu ludzi mogła spotkać podobna historia. Doprawdy jej prawdziwość rozrywa serce. Ja sama, jako osoba, która zazwyczaj nie wzrusza się na książkach po prostu się rozpłakałam. Naprawdę przepiękna historia, którą powinien przeczytać każdy, bo oprócz wspaniałej historii ludzi ze zmarnowaną młodością. Możemy wyciągnąć z niej wnioski, prawdy moralne na temat wojen, rewolucji. To skłania do przemyśleń na temat istoty tych rzeczy. I powiem szczerze że chyba potrzebowałam trafić na tą książkę. Uświadomiła mi kilka rzeczy i powiem szczerze że trafiłam na nią przypadkiem. Chociaż uważam że one nie istnieją. Jeśli szukasz książki która jest napisana pięknym lecz nie skomplikowanym językiem, a z wybitną fabułą i świetnie wykreowanymi bohaterami. Naprawdę, wal śmiało w Doktora Żywago.

Opowieść, mimo że w zamyśle przeznaczona dla młodszych czytelników bardzo mi się podobała. Po pierwsze dlatego, że uwielbiam mitologie i legendy. Po drugie, świat wykreowany na kartach tych opowieści jest tak odmienny od naszego, że niejednokrotnie zadziwia swoją bujnością. Historie spisane w zbiorze pochodzą z dawnych lat, są zatem obarczone pewną (całkiem sporą) dozą stereotypów. Mężczyźni są silni i waleczni (ale, co nietypowe dla ujęć mitologicznych, zajmują się też w znacznej mierze śpiewaniem), a kobiety pracują w kuchni i mają się żenić. Praktycznie jedyną funkcją, jaką spełniają bohaterki kobiece w Kalewali, jest tkanie, w tym przędzenie tęczy. Mamy też trochę żeńskich duszków przyrody, ale one są jedynie przywoływane z imienia. Są od tego niewielki wyjątki. Matki, które są starsze i często samotnie wychowują dzieci, są źródłem mądrości i dbają o swoją rodzinę za wszelką cenę (matka, która poszła za Ahtim ratować go od śmierci). Drugim wyjątkiem jest Louha, zła czarownica, który cały czas knuje jak uprzykrzyć życie wszystkim naokoło. Postaci legendarne mają do siebie to, że często są mocno spłaszczane. Uważam, że w tym przypadku jest inaczej. Pierwszoplanowi bohaterowi (Vejno, Ilmarinen, Ahti) są całkiem ciekawie stworzeni i mają dość bogate historie. Same historie są zabawne, trochę pouczające, ale niezbyt nachalne, a przede wszystkim bardzo wciągające. Podsumowując, uważam, że jest to bardzo dobra książka, na którą warto poświęcić chwilę, nie zależnie od swojego wieku. I żywię cichą nadzieję, że polscy wydawcy postanowią wznowić tę pozycję.

Kontynuuję poszukiwania skandynawskiego romansu, troszkę na chybił trafił wyciągam kolejne książki z bibliotecznych półek, kierując się tytułem, okładką... Tym razem trafiłam na ubraną w kwiaty powieść " Anna, Hanna i Johanna ". Anna.... Dojrzała kobieta, samotna, matka dwóch córek. Opiekuje się swoimi zniedołężniałymi rodzicami. Matkę odwiedza w szpitalu, ojca w domu. Jest dla obojga szorstka, szczególnie dla ojca. Nie znosi jego niedomagań wynikających z wieku, nie bardzo nawet stara się je zrozumieć. Troszkę więcej względów okazuje matce, próbuje z nią nawiązać kontakt, ale to nie możliwe, gdyż Johanna nie mówi i żyje we własnym świecie wspomnień. Ta sytuacja staje się bodźcem do poszukiwania śladów rodzinnej historii, a ta skupia się głównie dookoła losów kobiet. Okazuje się, ze Anna niewiele wie, niemal nic, o życiu swojej matki Johanny, a jeszcze mniej o życiu swojej babci Hanny. Hanna to niezwykła kobieta. Kiedy miała trzynaście lat straciła niemal wszystko, chyba wszystko co najważniejsze w życiu młodej dziewczyny. Godność, szacunek, beztroskę, radość, dzieciństwo... W zamian dostała upokorzenie, strach, wykluczenie i syna. Jednak pewnego dnia jej los się odmienia. Jak za sprawą czarów na jej drodze staje mężczyzna, co prawda nie książę, ale młynarz... Od tej pory Hanna może nosić na głowie chustę jak wszystkie mężatki we wsi. Johanna, najmłodsze dziecko Hanny, jedyna córka, wychowana w sumie przez ojca. Matka była dla niej jakimś reliktem poprzedniej epoki.Obiektem jej bezlitosnych kpin. Nie opowiada o niej nikomu, nawet swojej córce i wnuczkom. Kiedy Anna znajduje rodzinne albumy, odtwarza rodzinne historie, odnajduje skrywane przez lata sekrety znajduje samą siebie. Okazuje się, że uciekając od siebie samej, właśnie się odnalazła. " Anna, Hanna i Johanna " autorstwa Marianne Fredriksson to bardzo ciepła opowieść o trzech pokoleniach kobiet. Książka pięknie maluje ich portrety. Choć próżno szukać w niej romansu :) polecam :) recenzja napisana w związku z wyzwaniem : http://rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com/2014/11/czytamy-literature-skandynawska-i.html zapraszam do przeczytania recenzji innych książek na moim blogu : http://marynistka.blogspot.com/