Krystyna córka Lavransa t. 2 Żona

Czytając wcześniejsze opinie, łapię się za głowę. Recenzenci zadają przeklęte pytanie każdego powieściopisarza - na ile ta historia jest prawdziwa? Cóż, Olga Tokarczuk bezradnie rozkłada ręce, gdy słyszy takie dociekania ("Czuły narrator" lub przemowa noblowska). Inni krytykują długość książki, bo mniej niż 300 stron, to dla nich za mało... Czytelnikom z resztkami zdrowego rozsądku, szukających w literaturze emocji, przeżyć, napięć, wzruszeń, a nawet złości, serdecznie polecam powieść jednego z moich ukochanych pisarzy, który po raz kolejny mnie nie zawiódł.

Wikingowie byli żeglarzami, wojownikami, eksploratorami i handlarzami, którzy pochodzili głównie z terenów Skandynawii, czyli dzisiejszej Norwegii, Szwecji i Danii. Określenie 'wiking’ nie odnosi się jednak do konkretnej grupy etnicznej, ale raczej do zawodu i aktywności, które podejmowali. Ich największa aktywność przypada na okres od ok. VIII do XI wieku n.e. Wikingowie, niezależnie od swojego pochodzenia etnicznego, zasłynęli z prowadzenia wypraw morskich, podbojów, handlu i odkryć na obszarach Europy, Azji i Ameryki Północnej. Akcja powieści toczy się na krótko przed, jak i po śmierci Olafa I Tryggvasona, więc około 1000 roku. Sigurd, Tore i Sygryda, rodzeństwo z Bjarkoy to główni bohaterowie książki. Ojciec został spalony w szwedzkim kraju, a matka po śmierci męża straciła zmysły i nie wychodzi ze swojej komnaty. Tore postanawia wydać za mąż rozbrykaną, pełną życia, upartą Sygrydę za Olvego, bogatego właściciela Egge. Sygryda nie jest przychylna tej wiadomości ponieważ jej serce zajmuje młody, urodziwy Eryk. Piękna w swej prostocie saga z wikingami w tle. Jednak nie jest to książka o krwawych walkach do jakich wikingowie nas przyzwyczaili. Owszem w tle wybrzmiewają wspomnienia jakichś bitew, ale sama powieść traktuje raczej o zwykłym życiu jakie prowadzili ludzie w tamtych czasach na ziemiach północnych. Dużo jest mowy o wierze, wszak za panowania Olafa I Tryggvasona wprowadzano na tych ziemiach chrześcijaństwo. Sporo różnych imion, nazwisk przy których język można sobie połamać, a przy okazji pogubić się, kto jest kim i z kim jest powinowaty. Mimo wszystko powieść czyta się przyjemnie. Sygryda ujmuje za serce swą osobowością, tym jak pięknie z młodej rozkapryszonej dziewczynki staje się piękną, mądrą, dojrzałą kobietą. Oprócz Sygrydy nie brakuje innych wartościowych bohaterów. Z każdym z nich związana jest niebanalna historia. "Córka Wikingów" dla jednych może być zwykłym romansidłem, dla innych ciekawą podróżą w odległe czasy. Dla mnie fanki tamtych czasów i wydarzeń ciekawym doświadczeniem, pełnym ciepła i miłości a nie tylko mieczem, walką i krwią naznaczonym.

Powieść stylizowana na autobiografię Julii, córki Oktawiana Augusta, zabawki politycznej w rękach ojca, ale też kobiety wielokrotnie zamężnej i oskarżanej o przekraczanie obyczajowych granic. Dored bierze ją w obronę, czarnym charakterem czyniąc Liwię, żonę Augusta, i na cichej wojnie obu pań opierając główny wątek. Mimo wątpliwej fragmentami zbieżności z faktami historycznymi, książkę czyta się przyjemnie, a akcja płynie wartko.

Odetchnęłam z ulgą gdy okazało się, że trzecią część sagi Sigrid Undset "Krzyż" to powrót do korzeni. Po teologicznych zmaganiach i wewnętrznych rozterkach bohaterki, tutaj na plan pierwszy wysuwa się życie Krystyny jako dojrzałej kobiety. Ta gospodyni i matka siedmiu synów musi stawić czoła przeciwnościom losu, które jej nie oszczędzają. Widzimy tu kobietę walczącą o przetrwanie rodu, zmagającej się z nieodpowiedzialnością swego męża, który nie mogąc udźwignąć ciężaru obowiązków po prostu odchodzi. To ona musi wziąć na siebie zarządzanie gospodarstwem i wychowanie dorastających dzieci, co czyni bez słowa skargi. To właśnie bolesny wątek rozpadającego się małżeństwa głównej bohaterki poruszył mnie najbardziej. Obserwujemy powolną agonię tego związku i rozdźwięk między Krystyną, kobietą czynu i Erlandem, człowiekiem, który nigdy tak naprawdę nie dorósł do roli odpowiedzialnego ojca i troskliwego męża. Autorka mistrzowsko pokazuje jak Krystyna mimo zmęczenia życiem i obowiązkami, odnajduje w sobie siłę w obliczu wybuchu epidemii dżumy. Finalne rozdziały, kiedy to zamiast abstrakcyjnych rozmów z Bogiem bohaterka znajduje w sobie siłę aby opiekować się chorymi i odrzuconymi i w ten sposób odkupuje swoje winy wobec stwórcy jest niezwykle poruszająca. Swój krzyż niesie ona do końca, odnajdując wreszcie spokój, którego szukała przez całe życie. "Krystyna córka Lavransa" to epicka opowieść o ludzkiej naturze, wolności wyboru i nieuchronności ponoszenia ich kosztów. Saga ta to traktat o dojrzewaniu: od zaślepionej namiętnością młodości aż po ostateczne pogodzenie się z losem. I co najważniejsze wszystko to widzimy z perspektywy kobiety, której życiowe dylematy pozostają aktualne po dziś dzień. Zachęcam Was do sięgnięcia po tę zapomnianą już trochę historię. Ja spędziłam z nią wiele cudownych godzin. Audiobook (czytała Anna Konieczna)

e book Gdy zaczynałam "Bożą podszewkę" zrobiłam, to z czystej ciekawości, bo zakładałam, że jest to średniej jakości czytadło... Nie warto oceniać książki ani po okładce, ani po swoich wyobrwżeniach na jej temat (zresztą, to nie tylko o książce). Boża podszewka, to bardzo słodko gorzka, przesiąknięta sqoistym naturalizmem saga rodzinna i historia... o niekochaniu, o tym, że nie ma rzeczy na zawsze i o ciężarze jaki kładą nam na plecy nasze niezrealizowane pragnienia i nieukojone tęsknoty. Każdy człowiek raz w życiu był Maryśką. Bardzo dobra rzecz.

Powieść jak rzeka – historia sobie powolutku płynie przez wszystkie etapy życia Krystyny i rozlewa się szeroko na różnorodne wątki. Tego typu powieści lubię najbardziej, można w spokoju wczuć się w historię, zżyć z bohaterami i tak sobie dryfować ku finałowi. Imponujące jest przy tym bogactwo tej powieści – mamy tu sporo bohaterów, pierwszo-, drugo- i trzecioplanowych, skandynawską scenerię, próbę oddania sposobu myślenia ówczesnych ludzi, a nadto tło i wydarzenia historyczne. „Krystyna córka Lavransa” jest więc klasyką w swoim najlepszym wydaniu. Przy czym, Sigrid Undset bardzo dobrze poradziła sobie z tą gromadą bohaterów, która przewija się przez karty powieści - wiarygodnie sportretowała ich sylwetki i umiejętnie uchwyciła psychologiczne niuanse. Choć widzę, że jest to częsty zarzut wobec tej powieści, ja nie miałam poczucia, że autorka próbuje moralizować mnie na religijną modłę. Element religii był znaczący w historii, nie da się ukryć, ale był on też uzasadniony, biorąc pod uwagę, że wiara i Kościół stanowiły niemal fundament tożsamości ówczesnych ludzi, podobnie jak zabobony i guślarstwo. Odczytywałam „Krystynę córkę Lavransa” bardziej jako powieść psychologiczną, odwołującą się do uniwersalnych problemów etycznych i moralnych, właściwych dla wszystkich ludzi odczuwających moralny niepokój, niezależnie od tego, czy są wierzący, czy też nie. Ostatecznie, dla mnie „Krystyna, córka Lavransa” to nie jest także prosta przypowieść, w której piętnuje się tylko tych niecnotliwych i mniej pobożnych. Wręcz przeciwnie, to opowieść o tym, że wszyscy są grzeszni lub używając bardziej neutralnego języka – wszyscy popełniamy błędy – zarówno ci, którzy uchodzą za tak zwanych porządnych ludzi, jak i ci, którzy na to miano nie zasługują w ogólnym mniemaniu. Przy czym, Undset zdaje się podkreślać, że największym grzechem ludzi „porządnych” jest ich duma. Dumna była Krystyna, po tym, jak odpokutowała swój grzech, tak samo dumny był Szymon i na swój sposób stary Lavrans. Ta duma nie pozwalała im podchodzić z wyrozumiałością do ludzi słabych, przeszkadzała im w nawiązaniu relacji partnerskiej z ludźmi, których uważali za gorszych od siebie. Ostatecznie ta duma nie pozwalała im także przyjąć do świadomości, że tak samo są słabi, potrzebują zrozumienia i że mają prawo do błędów. Koncentrowali się więc na swoich błędach, rozpamiętywali je i nie mogli przejść obok nich obojętnie, zamiast skupić się na tym, co mogą zmienić. Zdaje się więc, że Sigrid Undset za pomocą historii Krystyny próbuje przypomnieć starą prawdę, że żeby pójść dalej, trzeba najpierw przebaczyć samemu sobie.

„ Życie jego toczyło się wedle przypływów i odpływów morza, znał ich porę, tak jak inne ptaki znają porę wschodu i zachodu słońca. Przypływ w porze odpływu był dlań zjawiskiem równie niepojęty, jak słońce stojące nieruchomo na niebie.(…) Gąsior czekał na odpływ. Czekał chyba godzinę, aż głód i samotność napełniły go przenikliwy bólem. (…) Po upływie godziny gąsior zauważył jeszcze jedno dziwne zjawisko. Woda zakrywająca nurzaniec wcale nie odpływała, wręcz odwrotnie, jej poziom coraz bardziej się podnosił. Był teraz wyższy niż normalnie w porze przypływu”. Fred Bodsworth, Odmieniec, Przekł. R. Grzybowska, Czytelnik, Warszawa 1987,s.12. Fred Bodsworth- pisarz, reporter, od dzieciństwa pasjonował się ptakami, wiele lat spędził na północy Kanady, zaprzyjaźnił się nawet z miejscowymi Indianami. Powieść "Odmieniec" to historia bernikli białolicej - gęsi i dwojga młodych – biologa i Indianki. Jak potoczą się losy bernikli, ale też Roya i Kaniny - odmieńców w świecie natury i ludzi? Powieść ma swój rytm, ma swoje przypływy i odpływy, przyroda ani na chwilę nie znika z oczu, towarzyszy od pierwszej po ostatnią stronę pasjonującej historii miłości. 10/10

Kontynuuję poszukiwania skandynawskiego romansu, troszkę na chybił trafił wyciągam kolejne książki z bibliotecznych półek, kierując się tytułem, okładką... Tym razem trafiłam na ubraną w kwiaty powieść " Anna, Hanna i Johanna ". Anna.... Dojrzała kobieta, samotna, matka dwóch córek. Opiekuje się swoimi zniedołężniałymi rodzicami. Matkę odwiedza w szpitalu, ojca w domu. Jest dla obojga szorstka, szczególnie dla ojca. Nie znosi jego niedomagań wynikających z wieku, nie bardzo nawet stara się je zrozumieć. Troszkę więcej względów okazuje matce, próbuje z nią nawiązać kontakt, ale to nie możliwe, gdyż Johanna nie mówi i żyje we własnym świecie wspomnień. Ta sytuacja staje się bodźcem do poszukiwania śladów rodzinnej historii, a ta skupia się głównie dookoła losów kobiet. Okazuje się, ze Anna niewiele wie, niemal nic, o życiu swojej matki Johanny, a jeszcze mniej o życiu swojej babci Hanny. Hanna to niezwykła kobieta. Kiedy miała trzynaście lat straciła niemal wszystko, chyba wszystko co najważniejsze w życiu młodej dziewczyny. Godność, szacunek, beztroskę, radość, dzieciństwo... W zamian dostała upokorzenie, strach, wykluczenie i syna. Jednak pewnego dnia jej los się odmienia. Jak za sprawą czarów na jej drodze staje mężczyzna, co prawda nie książę, ale młynarz... Od tej pory Hanna może nosić na głowie chustę jak wszystkie mężatki we wsi. Johanna, najmłodsze dziecko Hanny, jedyna córka, wychowana w sumie przez ojca. Matka była dla niej jakimś reliktem poprzedniej epoki.Obiektem jej bezlitosnych kpin. Nie opowiada o niej nikomu, nawet swojej córce i wnuczkom. Kiedy Anna znajduje rodzinne albumy, odtwarza rodzinne historie, odnajduje skrywane przez lata sekrety znajduje samą siebie. Okazuje się, że uciekając od siebie samej, właśnie się odnalazła. " Anna, Hanna i Johanna " autorstwa Marianne Fredriksson to bardzo ciepła opowieść o trzech pokoleniach kobiet. Książka pięknie maluje ich portrety. Choć próżno szukać w niej romansu :) polecam :) recenzja napisana w związku z wyzwaniem : http://rudymspojrzeniemnaswiat.blogspot.com/2014/11/czytamy-literature-skandynawska-i.html zapraszam do przeczytania recenzji innych książek na moim blogu : http://marynistka.blogspot.com/

Moje pierwsze spotkanie z norweską sagą. Surowość, bezwględność, brak kompromisów. A tym samym mądrość, piękno i szlachetne, czyste serca. Przyzwyczajony do udogodnień naszych czasów, jakże chciałbym przenieść się w dziewicze tereny i lasy północy. Gdzie człowiek i natura były najważniejsze, a wszystko inne było tylko dodatkiem. Jakże całkiem inne niż dziś…

Druga część "Bożej podszewki" nie jest już tak dobra, nie wciąga tak jak pierwsza. Nadal mamy te same postaci, znane z pierwszego tomu. Jednak zmienił je czas, zmieniły się okoliczności. Została Maryśka, która znowu nie potrafi odnaleźć się w życiu i czasami nieświadomie komplikuje życie innym. Jest też Gienia, która osobiście nie wzbudziła mojej sympatii ani w jednej, ani w drugiej części. Oczywiście, nie brakuje też Józi, Janeczki, Bronisia, Bogdana czy Bolesława. Czasami pojawia się również Kostek. Cóż, polecam przeczytać, żeby dowiedzieć się co dzieje się dalej z bohaterami, ale nie jest to poziom, który dostaliśmy w pierwszej części. Książka jest krótsza niż poprzednia, czcionka całkiem wygodna dla oka. Filmowa okładka wydania akceptowalna.

To, co najbardziej cenię w tej książce, to nie sama historia (choć ta jest również bardzo interesująca), ale czynione przez autorkę obserwacje świata i natury ludzkiej. Czasem zdarzało mi się myśleć: "Rzeczywiście tak jest!", jakbym dopiero zdała sobie z pewnych rzeczy sprawę. Nieczęsto autor potrafi tak trafnie i błyskotliwie opisywać rzeczywistość.

Autorka, wnuczka zesłańca syberyjskiego. W trakcie obrony stolicy w 1939 r. pełniła służbę jako pielęgniarka. W okresie okupacji uczestniczyła w tajnym nauczaniu. Była sanitariuszką i żołnierzem ZWZ - AK, ps. Nowicka, w powstaniu warszawskim pełniła funkcję prasowego sprawozdawcy wojennego będąc bliską współpracownicą Jana Rzepeckiego. Odznaczona Orderem Virtuti Militari V klasy oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych, posiadała stopień kapitana. W 1964 r. podpisała list pisarzy polskich, protestujących przeciwko listowi 34 wyrażając protest przeciwko uprawianej na łamach prasy zachodniej oraz na falach dywersyjnej rozgłośni radiowej Wolnej Europy kampanii oczerniającej PRL [ sic ! ]. W latach 1983/86 prezes ZLP ( od 1986 r. prezesem honorowym ) W latach 1981/83 członek prezydium FJN, członek prezydium TRK Patriotycznego [sic !] Ruchu Odrodzenia Narodowego, następnie RK PRON. W 1983 r. wybrana w skład prezydium KR Tow. Przyjaźni Polsko - Radzieckiej. W latach 1980/89 posłanka na sejm. I co mam teraz zrobić ? Jak ocenić postępowanie pisarki ? Z taką np. Szymborską nie ma problemu, paskudny, wzorcowy komuch !!! Eee, napiszę coś o książce. Tytuł nawiązuje do herbu Sforzów, smok połykający dziecko, co symbolizowało jej włoskie pochodzenie i siłę. Akurat tej, Bonie żonie Zygmunta Starego nie brakowało. W książce łączącej fakty historyczne z fikcją literacką przedstawiona jest jako kobieta inteligentna, energiczna, ale osamotniona i niezrozumiała przez polskie otoczenie. Książka odzwierciedla z wielką dbałością o szczegóły obraz renesansowego Krakowa. POLECAM !!!

Stworzona w pięknej scenerii, przed oczami stają monumentalne góry, mroźne zimy, zielone lasy, dzikie zwierzęta (potęga niedźwiedzia) i ludzie twardzi jak skała. Jednak pod tą grubą warstwą lodu bije serce, które przypomina o uniwersalnej prawdzie: nasza pogoń w życiu za sukcesem często oślepia nas na to, co daje nam życie. W każdej historii potomków rodu pojawiają się finalne refleksje, które są kojące, choć podszyte melancholią. Książka w prostym przekazie każdej historii przypomina, by nie czekać do jesieni życia z odkryciem, co jest najważniejsze.

Ten tomik kosztował mnie dużo łez...opłakiwałam razem z Sygrydą ...Olvego i jej synów.Dużo w niej mądrości takiej prostej ludzkiej jak i tych głębszych...przekonuje mnie to do przeczytania kolejnego tomu.Czasem za późno dostrzegamy że to za czym dążymy...nie jest tym czego potrzebuje nasza dusza...po przeczytaniu zrozumiecie co miałam na myśli.Polecam :)

Na „Cedry pod śniegiem” natknęłam się kiedyś w księgarni i opis mnie zaciekawił. Japończycy w Stanach Zjednoczonych po ataku na Pearl Harbour? No właśnie! Do tej pory nie spotkałam chyba z żadną powieścią traktującą o tych wydarzeniach, tymbardziej pióra amerykańskiego pisarza. Chciałam przekonać się, jak przedstawi ten niechlubny epizod w najnowszej historii Stanów i tym sposobem natrafiłam na naprawdę wciągającą i dobrą lekturę. W 1954 roku, na niewielkiej wyspie San Piedro, gdzie właściwie wszyscy się znają, w dość tajemniczych okolicznościach ginie rybak, Carl Heine. Miejscowy szeryf prowadzi dochodzenie, które prowadzi go do Japończyka urodzonego już na terenie Stanów Zjednoczonych, Kabuo Miyamoto. Człowiek zostaje oskarżony i dochodzi do procesu. Wysłuchując poszczególnych świadków, czytelnik nie tylko ma okazję śledzić kryminalną intrygę, ale poznać społeczność zamieszkującą wyspę. Od wielu już lat zamieszkiwali ją Japończycy, których zachęcała możliwość zarobku przy uprawie i zbiorze truskawek, głównym zajęciem mieszkańców San Piedro, poza rybołóstwem. Obie grupy, Japończycy i Amerykanie, współistniały całkiem zgodnie i choć nie można było mówić o zbytniej integracji, panował względny szacunek i praca układała się pomyślnie. Wszystko zmieniło się w dniu ataku Japończyków na Pearl Harbour, kiedy nawet uważająca się za mieszkańców, a nawet obywateli, japońska społeczność San Piedro została obwiniona za zło tego świata i potraktowana jak zdrajcy. Choć wiele osób, jak na przykład miejscowy dziennikarz, Arthur Chambers, pozostało im życzliwych i próbowało wspierać, strach i agresja Amerykanów doprowadziła do wielu przykrych sytuacji, a ostatecznie Japończycy zostali przewiezieni do specjalnych obozów. Po wojnie wrócili do swych dawnych domów, ale niewiele spraw toczyło się jak dawniej. Przekonał się o tym także Ishmael Chambers, weteran wojny amerykańsko-japońskiej, który przed zostaniem żołnierzem zaprzyjaźnił się i zakochał w ślicznej Hatsuo. Ishmael jako dziennikarz stawia się codziennie na rozprawie o morderstwo i wspomina swój związek z Japonką, dziś żoną oskarżonego… Fabuła jest dość mocno poszatkowana i przedstawia wydarzenia z różnych okresów i z różnych perspektyw. Nie ma w niej jednak chaosu. To bardziej rozmaite obrazki, mozaika, która składa się w spójną całość. Wątek kryminalny jest interesujący, choć intryga nie należy do głównych motywów książki i jest potraktowana dość marginalnie – dużo istnotniejsze jest psychologiczne tło procesu. Choć powieść posiada także wątek miłosny oraz wojenne wspomnienia, jest to przede wszystkim książka psychologiczna, starająca się wniknąć w umysły mieszkańców San Piedro. Porusza problem tożsamości narodowej, który bardzo mnie interesuje, człowieczeństwa, umiejętności wybaczenia sobie samemu i światu, a także poszukiwaniu swojego miejsca. Przedstawia niezwykle trafną refleksję nad wyborami tego, co jest dla nas dobre, rozczarowaniami dorosłego życia. Nie ma w niej sentymentalizmu, ładnie opowiada o uczuciach, a bohaterowie są różnorodni i sprawnie nakreśleni. Najbardziej spodobała mi się sama Hatsuo, silna i odważna młoda kobieta. Guterson wspaniale tworzy klimat sennej wysepki, mroźnego portu i bujnego lasu cedrowego. Język powieści jest prosty, ale na tyle obrazowy, że opisywane miejsca po prostu pojawiają się przed oczami. Autor opisuje swoich bohaterów bez upiększeń, chwilami niemal naturalistycznie. Nie kryje swojego zdania i choć cały proces jest swojego rodzaju rozrachunkiem z całą ówczesną sytuacją, to Amerykanie nie są kreowani na bezmyślnych okrutników – zdarzają się wśród nich jednostki wybitnie dobre i złe, jak wszędzie.

Słyszeliście o Dinie? Ktoś kojarzy ją ze stron Starego Testamentu? Na bank nie. To inaczej – kojarzycie Józefa sprzedanego przez „kochających” braci do niewoli i jego ojca Jakuba, syna Izaaka, tego samego Izaaka, którego tatuś miał ofiarować na ołtarzu? To Dina jest córką Jakuba i siostrą Józefa, blisko spokrewnioną z Izaakiem i jego żoną Rebeką. Tytułowy czerwony namiot jest rzeczywistym namiotem, stawianym na obrzeżach obozu, gdzie akurat znalazła miejsce do chwilowego życia zazwyczaj dość pokaźna rodzina i służba. Służy kobietom, które akurat miesiączkują i są nieczyste dla mężczyzn, ale dla siebie, dla kobiecego kręgu to nie jest czas smutku, to trzy dni, kiedy kobiety jedzą, śpiewają, opowiadają sobie historie, troszczą się o siebie i lubią te dni, bo mogą odpocząć i odciąć się od zgiełku i wymagań całej rodziny. Dina uwielbia czerwony namiot i bywa tam już jako malutkie dziecko, patrząc na rytuały, których jeszcze nie rozumie, słuchając słów swojej matki i pozostałych trzech żon Jakuba, które traktuje jak swoje ciotki-matki. Dinę poznajemy jako małe dziecko i towarzyszymy jej dorastaniu, pierwszemu zauroczeniu i miłości, a później wielkiej stracie, oderwaniu od rodziny i podróży do Egiptu, gdzie zacznie życie na nowo, chociaż jej rodzinne traumy dogonią ją i tam. Diamant nie jest wcale odkrywcza w swoim sposobie narracji, opartej o punkt widzenia kobiet. Kobiet tak bardzo pomijanych i czasami wręcz lekceważonych w Biblii, a przecież w tamtych czasach wcale nie takich nieważnych. Diamant mówi o życiu przyziemnie i dosadnie, nie ma tam zwiewnych szat i zapachu kadzidła, nie ma udawania, że to były jakieś baśniowe czasy. Może dlatego wiele osób nie polubiło tej powieści, może za dużo tam kobiecej codzienności i krwi, a za mało cudowności. Nie wiem, mnie akurat ten aspekt powieści bardzo odpowiadał. A może powodem jest nieco nużący początek, w którym Dina opowiada, jak Jakub "zdobywał" kolejne żony, jak zachodziły w ciążę, rodziły, traciły dzieci, układały swoje relacje. Warto to "przetrwać", bo część druga i trzecie, w których Dina opowiada o swojej historii nabiera nie tylko tempa, ale i rumieńców. PEŁNA RECENZJA: https://intensywni.pl/biblijna-opowiesc-bez-zwiewnych-szat-i-zapachu-kadzidla/

Tak jak nie lubię "uwspółcześnionych" audiobooków, z efektami dźwiękowymi, dziwną intonacją narratorów, tak tu trafiłam na perełkę pod postacią narracji Hanny Kamińskiej. To oraz sam sposób prowadzenia opowieści przez Magdalenę Samozwaniec oddający klimat i mentalność opisywanego okresu czasu stworzyły z niej dzieło warte polecenia. Tym samym z czystym sumieniem polecam.

Przeczytałam, ponieważ zainteresował mnie film lecący w telewizji, którego ani nie oglądałam od początku, ani do końca- bo się nie złożyło. I cieszę się, że w ten sposób trafiłam na książkę Kariera Emmy Harte, a z rozpędu przeczytałam również jej kontynuację. Polecam fankom literatury kobiecej :)

Książka jest ok, ale w zasadzie trudno powiedzieć o niej coś więcej. Autorka próbuje w niej przedstawić zarys tego jak żyło się w tamtych czasach, ale sposób w jaki to robi nie jest specjalnie dynamiczny. Stąd pod koniec trochę już męczyłam się z tą książką. Fabuła - raczej niezbyt zaskakująca.

Pompatyczne dialogi, niestrawny wątek miłosny, trochę swobody w traktowaniu faktów historycznych. Znakomity warsztat, narastający dobrze dawkowany dramatyzm, początek trzeba przemęczyć ale zakończenie wątków i finałowe klamry to moim zdaniem wynagradzają. Jak kogoś drażni miałkość i powtarzalność Folleta to polecam, to jest bardziej męczące, ale też głębsze i bardziej satysfakcjonujące.