Nocny gość

Książka "Martwy punkt" Jerzego Żukowskiego to klasyczny kryminał milicyjny, w którym śledztwo nad śmiercią znanego adwokata ujawnia sieć intryg i niejasnych powiązań. Akcja rozpoczyna się w jednej z warszawskich kawiarni, gdzie prokurator Klecz spotyka się z mecenasem Sewerynem Marcem. Ich rozmowa pełna jest subtelnych napięć – obaj mężczyźni mają do siebie wzajemne pretensje i ukrywają rzeczy, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Wkrótce jednak dochodzi do tragedii – Marzec zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu. Oficjalna przyczyna śmierci wskazuje na atak serca, ale pojawiają się dowody, które sugerują, że mógł zostać zamordowany. Śledztwo prowadzi kapitan Polikarp Rybka, doświadczony, ale nieco ekscentryczny milicjant. Już na początku dochodzenia pojawiają się niepokojące fakty – mecenas obawiał się o swoje życie, a noc jego śmierci pełna była dziwnych wydarzeń, w tym tajemniczej obecności nieznanego mężczyzny w pobliżu willi. Rybka zaczyna łączyć tropy, bada powiązania Marca z przestępczym światem i próbuje ustalić, czy jego śmierć była efektem porachunków, zemsty czy może jeszcze czegoś innego. W tle pojawia się również postać dziennikarki Klaudii Hamer, której zainteresowanie sprawą wydaje się nieprzypadkowe. Rybka podejrzewa, że kobieta coś wie, ale celowo unika bezpośrednich odpowiedzi. W miarę postępu dochodzenia milicjant odkrywa coraz więcej powiązań między denatem a tajemniczą grupą osób działających na granicy prawa. Powieść charakteryzuje się dynamiczną narracją, precyzyjnie budowanym napięciem i realistycznym obrazem pracy milicji w latach 50.

"Ślady prowadzą w noc" Janusza Fabera to dobry, klasyczny kryminał z czasów PRL-u osadzony w latach 60-tych. Do pensjonatu "Rosiczka" przyjeżdża doktor Jan Filip Mięta. Niestety zamiast rozkoszować się urokami okolicy i ostatnie dni sierpnia spędzić beztrosko na spacerach oraz rozmowach przy kawie, doktor zostaje wplątany w niezwykle nieprzyjemną, niezręczną sytuacje. Trzeciego dnia pobytu Mięty w pensjonacie, w jednym z pokojów zostaje zamordowana piękna kobieta, Maria Bojarska. Tak się składa, że doktor jest jedną z ostatnich osób, która miała kontakt z ofiarą. Sprawa, której podjął się pan Mięta komplikuje się coraz bardziej. Książka ma pozytywny nastrój i zgrabną narrację. A główny bohater da się lubić. Doceniam autora za sprawnie prowadzoną intrygę oraz brak propagandy. Świetnie napisany kryminał w stylu retro. Polecam Fanom tego gatunku, a zwłaszcza fanom polskiej klasyki.

Lubię tego autora. Fabuły może proste i wiele zbiegów okoliczności, ale logiczne i ciekawie pisane. Fajny stary typ pisania, bez efektów specjalnych i wodotrysków. Ogólnie miło się to czyta. Trochę ludzie gadatliwi w tych książkach. W rzeczywistości trudno od ludzi uzyskać tyle informacji. Ale książka całkiem dobra.

Fajny kryminał, troszkę w stylu "07 zgłoś się". Po raz pierwszy przeczytałem ją leżąc w łóżku z powodu choroby. Miałem wtedy kilkanaście lat. To taka bajka o genialnym, ale złym człowieku, który biega po Warszawie z laserem i rozładowuje swoje chore kompleksy kradnąc i mordując. Książka na pewno nie jest białym krukiem ani orłem w literaturze, ale czyta się ją z przyjemnością. Zawsze miałem też nadzieję na sfilmowanie tej opowieści, ale jak dotąd, nikt tego nie zrobił.

Skoro to kryminał, powinien trzymać w napięciu i ta książka spełnia ten warunek. Są fragmenty, kiedy trudno się oderwać. Podróż między Warszawą, a Kazimierzem nadaje dynamiki tej opowieści. Zakończenie jak to u Zuzanny Śliwy - nie rozczarowuje, choć można się go domyślić.

Adam Zieliński, poza tym że jest wybitnym chemikiem jest też patriotą z przekonania. Kiedy zachodni koncern farmaceutyczny proponuje mu ucieczkę z kraju, wraz ze swoimi wynalazkami, ten – w dosadnych słowach – wyjaśnia co mogą sobie zrobić ze swoją gwarancją sławy i wielkich pieniędzy. W tym jednak scenariuszu nie było opcji „odmowy”, Zieliński zostaje zamordowany przez płatnego zabójcę. Kapitan Szczęsny przedstawia swoją propozycję dotarcia do sprawcy, a jest to propozycja szalona, nawet jak na tego rzutkiego śledczego. Szczęsny wciela się w postać zamordowanego, tym samym przywracając go do życia, czym wprawia w konsternację zabójcę, ale i sam koncern. Kapitan podejmuje bardzo ryzykowną grę, w której do pomocy ma „psa” i sporą grupę wywiadowców. W finale sam będzie musiał przyznać, że była to jazda bez trzymanki... Po raz kolejny Kłodzińska udowadnia, że pomysłowości, ale i odwagi jej nie brakuje. Zbudowanie fabuły, przy której przygody Bonda można uznać „opartymi na faktach”, odwagi wymagało. Ta szalona historia, zamknięta w realiach Polski, na początku mocno zgrzyta, bo to tak nieprawdopodobne jak Aborygeni w czołgach. No ale... ostatecznie jest to zabawa konwencją, całkiem udana mimo wszystko.

Przeczytać ku relaxowi. Przygody młodego porucznika w kręgu przestępstw gospodarczych, w okresie chronicznych niedoborów materiałowych, w małej miejscowości, w której każdy z każdym... W takim wypadku nowicjusz - wiadomo - najlepszy jest. Na s. 8 położony zostaje pierwszy klocek głównej intrygi, na każdej następnej dokładane kolejne, po niepoplątanej nitce do kłębka i dalej, aż do jego środka na s. 172. Prosto, szparko, a nawet nazbyt pośpiesznie. Nie tyle kryminał ile pamflet na układy i układziki oraz prywatną inicjatywę aspołeczną, z 2-3 zbyt naiwnymi naiwnościami i sprinterską końcówką - jak to zazwyczaj u tychże autorów. Lekka, nieanagażująca, nieprzegadana lektura wypoczynkowa.

Ktoś tu napisał, że jest to przeciętny polski kryminał i widem tym co najmniej mnie zaciekawił. Bo cóż to jest przeciętny polski kryminał. Znaczy dobry, czy zły, czy statystycznie średni jak na warunki polskie, czy taki sobie, ale o Polsce… Pewnie zbyt dużo ostatnio czytam Bralczyka, stąd moje dywagacje. Tym niemniej Ukradzione twarze jak na kryminał z myszką jest całkiem przyjemna lekturą i dziś.

Przeczytać ku relaxowi. Seria z labiryntem jest retrourocza. W tym wypadku wakacyjne przygody w zachodniopomorskim kurorcie: kradzieże, rozboje, zabójstwa i wątek szpiegowski. Choć jak na tę serię kiążeczka jest obszerna (ponad 300 stron: gruba ksiażka - dużo ofiar) to jednak umiejętne stopniowe rozwijanie fabuły - nienachalne ale i nie ślamazarne - podział na krótkie rozdziały a także 'zawieszanie pióra' w odpowiednich momentach powodują, iż powieść się nie nuży. Jeśli dodać do tego konkretne nieprzegadane dialogi wyjdzie całkiem udana powiastka sensacyjna. Jedynie te naiwnie przerysowane, szybkie uleganie 'urokowi' władzy przez element półświatka. I pretensjonalne anglojęzyczne wstawki.

Złoto! I takie sztabki: "- Co mówi o niej ten zaopatrzeniowiec? - Brzydko! - Mianowicie? - Stara kurwa. - Rzeczywiście nieładnie…" "(...) wdzięk miała nieco przyciężki." "(...) no i jak ja teraz żyć tutaj sama jedna będę w tych pustych landarach, a wieczorem? Jezusie Nazareński! Nic, tylko przyjdzie ze strachu za mąż wyjść…" " - Często pan umiera? - Tylko w stanie najwyższej konieczności. - Nie nadużywa - przerwał sierżant. - Za mojej całej kadencji chyba tylko ze trzy razy. - Dwa! Panie Zawiślak, tylko dwa - z godnością sprostował dziadek." " (...) pani Nela łgała tyle bezczelnie, co i naiwnie, być może na skutek sytuacji przerastającej jej możliwości intelektualne, a być może dlatego, że improwizowała (...)" "(...) pierwszy raz zdarzył mi się facet przywłaszczający sobie cudze doniesienie. Okazuje się, że nawet to może być przedmiotem kradzieży."

Książka "Plan Wilka" Tadeusza Starosteckiego to powojenny kryminał osadzony w realiach lat 50., gdzie w tle rozgrywa się odbudowa życia na Ziemiach Odzyskanych. Głównym bohaterem jest Tomasz Gruza, leśnik z zawodu, który po powrocie z oflagu postanawia osiedlić się w poniemieckiej leśniczówce i prowadzić gospodarstwo leśne. Wkrótce jednak w jego uporządkowanym życiu zaczynają dziać się niepokojące wydarzenia – drobne incydenty, które stopniowo nabierają groźniejszego charakteru. Tajemnicze osoby kręcą się wokół leśniczówki, dochodzi do włamań, a nawet prób zamachu na Tomasza. Zaniepokojony Gruza zwraca się o pomoc do swojego przyjaciela Rafała Żychonia, który szybko orientuje się, że sytuacja jest poważniejsza, niż się wydaje. W miarę rozwoju fabuły odkrywają, że kluczem do wszystkich wydarzeń może być ukryty Plan Wilka – tajemniczy dokument lub mapa, związana z ukrytym majątkiem z czasów wojny. Akcja przybiera dramatyczny obrót, gdy na scenie pojawiają się nieznani sprawcy, niebezpieczne zasadzki oraz próby pozbycia się Gruzy i Żychonia. W międzyczasie pojawia się też wątek romantyczny, związany z postacią Joanny Topolskiej, młodej nauczycielki, która przypadkowo zostaje wciągnięta w środek kryminalnej intrygi.

Kryminałek z PRL tak bardzo w stylu Zofii Kaczorowskiej, że gdyby nie był podpisany, uznałabym w ciemno, że to jej. A i pomysł jakbym już gdzieś czytała: atrakcyjna młoda kobieta, pensjonat nad morzem, ktoś dybie na jej życie... W każdym razie, miła lektura, dobrze się bawiłam: 7/10

Powieść kryminalna retro, Szkocja, dom na odludziu i zamknięta grupa ludzi w ograniczonej przestrzeni. Wciągająca intryga, dość łatwa do przejrzenia. Nie zmniejsza to jednak przyjemności czytania. Powieść w klimacie dawnych brytyjskich kryminałów. Coraz bardziej cenię Autora i jego lekkie pióro.

Akcja tego opowiadania z cyklu "Ewa wzywa 07" toczy się na Górnym Śląsku. Przestępcy przez dwa dni więżą dziewczynę, która zbiegiem okoliczności sama urzędowała na poczcie. Każą jej wpisać i podstemplować wpłaty do kilkuset książeczek oszczędnościowych, a później jeżdżą po okolicznych miejscowościach i wypłacają po 2 - 3 tysiące posługując się skradzionym dowodem osobistym. Prosty sposób na zdobycie w krótkim czasie sporej jak na owe czasy sumy. Śledztwo prowadzi Kapitan Bula, który szybko przekonuje się, że sprawa jest dość skomplikowana.

Jestem absolutnie zauroczona jak wspaniale rozgrywa autor taką skondensowaną formę kryminalną. Jest tu wszystko co powinno być: nietypowa zbrodnia, zamknięty krąg podejrzanych, mylenie tropów, wiarygodne zachowania i rozmowy a także charakterystyczne poczucie humoru naszego wybitnie bystrego milicjanta. To stuprocentowo przyjemne i relaksujące spędzenie czasu dla fanów klasycznych kryminałów

Książka "Przekładanka" Karola Wilta to klasyczny kryminał osadzony w realiach Warszawy lat 60. Fabuła rozpoczyna się w deszczowy dzień, kiedy taksówkarz Wacław Pawlak zabiera pasażera, który nie podaje konkretnego celu podróży. Już od pierwszych stron czytelnik zostaje wciągnięty w tajemniczą atmosferę – podróżny wydaje się oderwany od rzeczywistości, a jego dziwne zachowanie budzi podejrzenia kierowcy. W centrum wydarzeń znajduje się kapitan Wołodko, kryminolog, który zostaje zaangażowany w skomplikowaną sprawę kryminalną. Sprawa dotyczy Agnieszki Marczak, młodej kobiety, której śmierć początkowo wygląda na samobójstwo, ale kolejne ślady wskazują na coś znacznie bardziej skomplikowanego. Wołodko, przy wsparciu swojego znajomego psychiatry Leszka Gellerta, zaczyna dokładnie analizować otoczenie ofiary, jej relacje oraz potencjalnych podejrzanych. Śledztwo prowadzi do zaskakujących odkryć – okazuje się, że Agnieszka miała wielu znajomych, a jej życie uczuciowe i towarzyskie było bardziej skomplikowane, niż się początkowo wydawało. Kolejne rozmowy ze świadkami oraz analiza dowodów prowadzą do rekonstrukcji wydarzeń, ale kluczowa zagadka wciąż pozostaje nierozwiązana.

Mimo, że jest trup, mimo, że książka jest z serii Z jamnikiem, mimo, że jest nieustępliwy kapitan MO, to Zatruty bluszcz absolutnie nie jest kryminałem. To zaskakująco dobrze napisany obyczaj o samotności, miłości. potrzebie bliskości i strachu przed przemijaniem. Autorka skupiła się przede wszystkim na emocjach, psychologii postaci i relacjach międzyludzkich niż na samym śledztwie. (mogło mi się ponastawiać przecinków ciut za dużo)

„Przyjechał do Warszawy wieczorem. Podróż miał ciężką. Dzień był gorący, ludzie tłoczyli się niemiłosiernie. Wysiadłszy na dworcu Głównym wypił w kiosku dwa kufle chłodnego piwa.” – trzecie było raczej niewskazane, ale dwa już mówiły sporo o człowieku. Jedno wypija się by ugasić pragnienie, drugie by poczuć się trochę lepiej. Ten milicjant od dwóch piw, to porucznik Engel, bohater dość ciekawej i wyróżniającej się na tle innych ,opowieści z serii „Ewa wzywa 07″ „Wyspy czterech łotrów” Andrzeja Szczypiorskiego. Autor „Mszy za miasto Arras” tworzy lekką i nieco niesamowitą opowieść, która spełnia wszystkie wymagania narzucone przez sponsora serii, czyli komendę główną MO. Jednak robi to w sposób bardzo błyskotliwy, przemycając nad Wisłę gangsterską historię wprost z Chicago. Najważniejszy jest tu oczywiście inteligentny milicjant. Niekoniecznie musiał być jak porucznik Borewicz, bohater niezwykle popularnego serialu telewizyjnego „07 zgłoś się” błyskotliwym i dowcipnym oficerem – Istotne, żeby miał coś w sobie interesującego. „Oficer milicji w randze porucznika miał ociężałą postać, tęgą twarz i zmęczone spojrzenie. Wyglądał na pięćdziesiąt lat i chyba nie uprawiał porannej gimnastyki.” Wyglądał więc niezbyt korzystnie a do tego jeszcze palił paskudne papierosy. „Wydobył z szuflady paczkę papierosów marki sport. – Pali pani? – Dziękuję – odparła i wydobyła z torebki carmeny. Podsunęła mu paczkę. – Nie, wole sporty. Kiedy zmieniam od razu kaszlę. Podał jej płonącą zapałkę, potem sam zapalił, zaciągnął się głęboko i natychmiast chwycił go kaszel.” Taki obraz zwyczajnego milicjanta, który mógłby być sąsiadem powinien przemawiać do czytelnika. Ważne jest jednak, by wciągnąć go w zabawę w poszukiwanie odpowiedzi na pytanie kto zabił. Dlatego śledczy musi od razu podążać w odpowiednim kierunku, wskazując prawdopodobne ślady, odkryte dzięki swojej przenikliwości. „Ja rozumiem, że na przykład kastet – kontynuował porucznik – albo młotek. Gdyby go udusił gołymi rękami też bym się nie zdziwił. Ale pończocha?” I dzięki takiej prostej informacji wyrobiony czytelnik już wie, że morderca nie działa jak zwyczajny polski przestępca. Jeśli do tego jeszcze dodać informację przyniesioną przez świadka, że widział w pobliżu mieszkania, w którym doszło do morderstwa człowieka o ogorzałej twarzy w zagranicznym ubraniu i białych mokasynach, wszystko powoli staje się jasne. Przestępcą musi być ktoś z zagranicy. Nie wiadomo tylko dlaczego zabił? Więc, żeby to sprawdzić, wytrawny milicjant skłania do współpracy różnych obywateli od studenta, który zgłasza, się sam do pomocy, poprzez profesora Uniwersytetu który też czuje potrzebę pomagania milicji i w końcu przestępcy – złodzieja samochodowego, który za mglistą ofertę pomocy w przyszłości natychmiast zamienia się w psa gończego tropiącego z zapałem zagranicznych bandytów. „Majdaj był zdyszany. Włosy miał mokre od potu i deszczu, który siekł miasto nielitościwie od samego rana. (…) – Panie poruczniku, powiedział Majdaj. – Mamy tego gościa…” Mają na razie jednego, ale jak się wkrótce okazuje jest ich kilku, takich łotrów, którzy nie dość, że polują na bratanicę pierwszego trupa to jeszcze walczą ze sobą przenosząc chicagowskie zwyczaje strzelania do siebie na ulicy do centrum Krakowa. Ostatniego z nich, już namierzanego przez milicję w końcu zatrzymuje przypadkowy złodziej, któremu przecież nie będzie jakaś łachudra zagraniczna machała przed nosem pistoletem. „Więc ten człowiek z kopytem w ręce też myślał, że jest górą. (…) Panie poruczniku, żeby pan widział jego zdumienie, kiedy usiadł na tyłku i zobaczył, że ja mam w dłoni jego własne kopyto…” – wyjaśnił złodziej o pseudonimie Onufry, który z łatwością powalił uzbrojonego gangstera. W końcu dzięki własnej inteligencji i przenikliwości a dodatkowo jeszcze świetnej znajomości angielskiego milicjant Engel składa wszystkie dane do kupy i okazuje się, że dwie bandy amerykańskich gangsterów postanowiły sprzątnąć w Polsce ostatnich żyjących krewnych pewnego niezwykle bogatego gangstera, który właśnie odszedł w zaświaty, pozostawiwszy ogromny majątek. Nie wiadomo w jaki sposób chcieli sami przejąć spadek, likwidując dwoje krewnych, bo tego milicjant do końca niestety nie wyjaśnia, ale to i tak nie ma większego znaczenia. Czytelnik bowiem dostaje w tej powieści wszystko to czego mógłby sobie zażyczyć, trupy, pogonie, strzelaniny a wszystko to w mieście znanym z zamiłowania do porządku. I do tego jeszcze ma w bonusie zwykłego milicjanta, który nad wszystkim panuje a społeczeństwo pomaga mu tak jak harcerze kapitanowi Żbikowi. Powieść „Wyspa czterech łotrów” jest jedną z najlepiej napisanych opowieści z serii „Ewek”, choć podobnie jak wszystkie pozostałe niebieskie zeszyty w pełni realizuje narzuconą przez partię i milicję linie programową. Gdy po latach czysta się te książki, trudno się oprzeć pewnej refleksji: jak to możliwe, że mając takich doskonałych śledczych, PRL miał ciągle problemy z przestępczością, która właśnie w systemie komunistycznym pleniła się jak nigdzie indziej a kradł i oszukiwał państwo niemal każdy, kto tylko miał ku temu okazję. Tu odpowiedź wydaje się prosta. Milicjant w powieściach czasów PRL-u był produktem zastępczym jak wyrób czekoladopodobny zastępujący w PRL czekoladę, która była nieosiągalna w państwowych sklepach udającym tylko oficera śledczego, prawdziwego policjanta, który w państwie ciągłych niedoborów był stale towarem deficytowym.

"Od czasu gdy zwąt­pi­łem w bo­cia­na, nigdy nie prze­ży­łem ta­kie­go przewro­tu w świa­to­po­glą­dzie." "Wszę­dzie pa­no­wał hałas jak przed arką Noego pod­czas spraw­dza­nia bi­le­tów wstę­pu." Lekka i przyjemna lektura z dużą porcją humoru, choć intryga nie należy do najbardziej wyszukanych i głównie służy temu, by kapitan Morski mógł pobłyszczeć.

Nie jest to klasyczny kryminał powstały w PRL, a raczej stylizowany na ten czas. Ale warto po niego sięgnąć, podążając za główną bohaterką ulicami Warszawy i małego miasteczka we wschodniej Polsce. Trudno nazwać kryminał, który zaczyna się od śmierci człowieka, który spada z Pałacu Kultury pogodnym, ale jest coś w tej książce co sprawia, że czyta się go jednym tchem, z narastającą sympatią do Autorki.