Zatruty bluszcz

Jeśli to jest kryminał ( myślę, że raczej literatura obyczajowo- społeczno- dydaktyczna z wątkiem kryminalnym) to kryminał nietypowy. Brakuje tutaj napięcia, niepewności, zagadek, możliwości domyślania się sprawcy - co w małym stopniu próbuje nadrobić zakończenie- a jednoczenie fakty czytelnik poznaje wcześniej niż milicja. Osią fabuły jest pokazanie przestępstw gospodarczych w ich złożoności i psychologicznej motywacji. Autorka potrafi bowiem wspaniale nakreślić tło obyczajowe i sylwetki postaci. Bardzo też lubię jej styl, płynność narracji, świetne dialogi , przenikliwość i umiejętność rozumienia ludzkich zachowań.

Jedna z lepiej napisanych książek z gatunku kryminału milicyjnego, jakie miałam okazję czytać. Nie tylko dlatego, że jest pozbawiona grubociosanej propagandy tak powszechnej w utworach tego typu, równiez dlatego, że czytelnik ma okazję pogłębić wiedzę na temat starożytności. Podoba mi się tempo akcji tej książki, trochę przerysowany świat (jak zwykle u Gordonowej), a przede wszystkim fakt umieszczenia intrygi w hoteliku odciętym od świata, co - jak zauważyli inni - nasuwa skojarzenia z utworami A.Christie. Na minus dałabym jedynie, że książka jest chwilami przegadana i zawiła (zbyt dużo bohaterów) przez co jej lektura jest chwilami męcząca.

Doskonały chirurg Zygmunt Niekwasz cieszy się szacunkiem zarówno lekarzy jak i personelu pomocniczego. O uratowanych pacjentach nie ma sensu wspominać. Hossa kończy się kiedy po banalnym zabiegu umiera dyrektor Waliszewski. Ważny dyrektor jeszcze ważniejszego przedsiębiorstwa. Szef Niekwasza, a zarazem dyrektor szpitala – Kowalewski uwielbia dyrektorowanie zapominając, że sam kiedyś był lekarzem, teraz ma dla chirurga propozycję: ten natychmiast się zwolni, albo dostanie wymówienie i będzie skończony. Niekwasz to człowiek charakterny, który zna swoje umiejętności, zapowiada, że będzie walczył o dobre imię, bo żadnego błędu nie popełnił. Walka, póki co, wygląda na przegraną. Dopiero tragiczny przypadek śmierci jednej z pielęgniarek zmusza organa ścigania do przyjrzenia się sprawie. Śledztwo przejmuje niezmordowany Kaczanowski, a za pomocnika będzie miał właśnie Niekwasza. Zgrabna fabuła ze sprytnym nawiązaniem do „Tajemnicy starego kościółka”, z dobrze skrojonymi postaciami (jak choćby psychiatra Wildman). Tym razem autor pozwala też rozkręcić się pułkownikowi Niemirochowi, a jego dialogi z Kaczanowski wprowadzają dużo zgrabnego humoru.

Początkowo myślałam, że "organizacja" to żołnierze wyklęci ale to UB też nie takie UB. Koniec końców książka trzyma w napięciu do ostatniej strony nie wiemy co to za "organizacja" i nie dowiedzieliśmy się. Jeżeli drodzy czytelnicy darzycie sympatią "07 zgłoś się" to dla tych starszych to polecam książki T. Kosteckiego na mojej półce jest już parę przeczytanych i będę kontynuować innych autorów też nie dlatego, że należę do grona "komuno wróć" ale dlatego, że cenię sobie polskich autorów. Polecam.

Bardzo dobrze napisana, znakomite pióro, czuć szacunek dla słowa - zapewne efekt wykształcenia przedwojennego. Duża dawka rysów psychologicznych. Zbrodnia z niemiecką okupacją w tle. W latach '60 i '70 motyw eksploatowany nader często, zazwyczaj z miernym efektem, ale ten jest wyjątkowy. I nie idzie bynajmniej o ostateczne rozwiązanie misternie snutej intrygi lecz o sam kunsztowny sposób w jaki autorka prowadzi czytelnika, odwracając wolno karty i spoglądając pytająco: "Czy już wiesz?" Na tę chwilę wsród stu kryminałów nr 2. Prawie 10/10. Zaś -1 za rozdział XVII ewidentnie pisany dla komisji konkursowej albo w ogóle przez kogoś innego.

Sekret „Kobry” Polski kryminał w amerykańskim stylu? I to w roku 1981? Aż nie chce się wierzyć. A jednak… Seria z „Kluczykiem” wydała „Sekret Julii” Zygmunta Zeydlera Zborowskiego. Książka zaczęła się jak owe amerykańskie filmy, według schematu. Każdy rozdział to przedstawienie osoby, która weźmie udział w akcji. Pierwsza, druga, trzecia… Ba, jedna nawet przebywa we Włoszech. Wiemy doskonale, że wszyscy spotkają się przy nieboszczyku, wszak kryminał na tym polega. Słowem zaczyna się fajnie. Potem akcja się rozkręca. Czytelnik już wie, że ten z tym to tu i tam, a tamta z tamtym będzie gdzieś tu. Zaczyna się gubić, bo za dużo osób, za dużo się dzieje. Trzeba przerzucić kilka stron, może nawet wrócić do tych Włoch. Ale dobrze. Tak ma być. Sprawa zagmatwana. Milicja też tak ma. Szuka zabójcy. A może trzech. Bo w końcu jak można zabić człowieka: posypując jedzenie dużą ilość środka nasennego; może tak normalnie – arszenikiem; a może tradycyjnie – sztyletem w serce? Silny środek nasenny można znaleźć w każdej aptece lub poprosić znajomą pielęgniarkę, by przyniosła ze szpitala. Arszenik? Gdzie jest arszenik w 1981 rok? Mówią, że w trutce na szczury. Sztylet oczywiście znajduje się w domu zamordowanego. Pojawia się też blondynka. Jedna i ta sama, czy kilka kobiet z utlenionymi włosami? Statystyki mówią, że ludzi o blond włosach jest mniej niż o innych barwach. Stąd też niezwykła popularność koloru. Zanim wymyślono różne inne farbidła do włosów, kobiety używały wody utlenionej pod różną nazwą. W naszym kryminale nie wiemy czy chodzi o blondynkę naturalną, czy tlenioną. A wziął ktoś pod uwagę, że może to była peruka? W każdym razie zagadka goni zagadkę. Jest jeszcze artykuł w prasie, nauczyciel angielskiego, zdjęcie ze zdjęcia, książka typu „biały kruk” i sporo innych gadżetów. I w sumie jak na taką ilość, książka zbyt krótka. Autor jednej z recenzji zasugerował, iż pisarz po prostu spieszył się z oddaniem kryminału do druku i końcówkę olał. Nie przeczę. Tak mogło być. W latach PRL-u serie kryminalistyczne z „Kluczykiem”, „Jamnikiem”, „Ewa wzywa 07” drukowano na lichym papierze i drukowano tego sporo. Tego typu teksty były „czytadłami” zabieranymi ze sobą w podróż pociągiem i nie było to Pendolino. Autorzy byli znani. Pisali więc dużo, bo wiedzieli, że wszystko się sprzeda. Taki Zeydler napisał łącznie ponad 60 powieści pod swoim nazwiskiem oraz pseudonimem, opowiadań drukowanych w „Ewie…” oraz na łamach prasy. Czas więc gonił, trzeba było pisać. W sumie „Sekret Julii” da się czytać. Miłośnicy zbrodni w starym stylu będą zadowoleni. Aha, ciekawostka… Autor zagadek kryminalnych był współtwórcą słynnej „Kobry”, telewizyjnego teatru sensacji, do którego wzdychają najstarsi widzowie. A kobra, która wije się na początku, ma twarz właśnie Zborowskiego i mruga do nas jego okiem…

Kryminał milicyjny - niby jeden gatunek, a tak naprawdę to co autor i tak pisze po swojemu. Od pani Krzysztoń otrzymujemy majstersztyk - młody oficer MO, przydzielony do sprawy morderstwa, wbrew przepisom dzieli się szczegółami śledztwa ze swoją babcią, czyli właśnie tytułową Karoliną. A to, że Karolina mózg ma nie od parady, a przy tym dużo wolnego czasu, to niejako współzawodnicząc z organami ścigania szybko staje się amatorską wersją Sherlocka Holmesa w spódnicy... Wyborna lekturka.

Franek Kociuba w akcji. Młody milicjant, który w powieści "Czerwona nitka" pomógł majorowi Downarowi w rozwiązaniu skomplikowanej zagadki kryminalnej, zaczyna pracę w Warszawie. Skończył właśnie szkołę oficerską, i zaczyna układać sobie życie w stolicy. Narzeczona została na wsi, ale jak w tej Warszawie się już Franuś zaaklimatyzuje to ją ścignie do siebie i wtedy przyjdzie czas na ślub i perspektywiczną rodzinę socjalistyczną, bo wiadomo że dla dobrego milicjanta znajdzie się mieszkanie. Ale na razie niepewny swoich śledczych umiejętności Kociuba jest na skraju depresji bo nowe środowisko i trudne zadania, czyli przytłacza go skomplikowana rzeczywistość. Na szczęście kryminał sam się o niego upomina i nie daje mu wpaść w rozpacz. Właścicielka mieszkania w którym wynajmuje pokój ma córkę. A ta córka ma narzeczonego... Franek nie powiedział że pracuje w milicji i pewnie dlatego młodzi zapraszają go na wspólną imprezę. No i zaczyna się historia w której młodzież bananowa dobrze się bawi i wydaje pieniądze lekką ręka, a tymczasem w kraju wcale nie jest tak dobrze żeby żyć ponad stan. Więc tam gdzie ludziom żyje się zbyt łatwo musi pojawić się przestępstwo. Na szczęście Milicja Obywatelska w postaci podporucznika Kociuby ma na wszystko oko. A na podporucznika Franka Kociubę ma oko major Downar, więc nie ma obawy, żeby młody i zdolny oficer popełnił jakiś błąd. Jak zwykle u Zeydlera Zborowskiego ciekawa opowieść osadzona w realiach późnego Gomułki, odkrywająca świat który już dawno odszedł nie pozostawiając po sobie śladów, za wyjątkiem tych zapisanych na kartach powieści.

Powieść milicyjna stała się jedna z odmian powieści kryminalnej XX wieku, publikowana w latach 1955–1991 w krajach komunistycznych Europy Środkowo-Wschodniej. Dochodzenie prowadzone przez milicjanta / adwokata / sędziego w sprawie przestępstwa kryminalnego / zbrodni, by ukazać jego schemat / działanie , przyczyny i okoliczności. Reżim komunistyczny, ideologia, koloryt socrealizmu, propaganda, walka z kapitalizmem, inicjatywą prywatną , przedstawicielami średniego aparatu państwowego. Powieść milicyjna była odpowiedzią na światowe klasyki kryminalne i kapitalistyczne twórczości Agaty Christie, Edgara Wallace’a. Przedstawiciele gatunki i prekursorzy: 1. Tadeusz Kostecki vel Krystyn T. Wand, W. T. Christine 2. Andrzej Piwowarczyk 3. Adam Bahdaj vel Dominik Damian 4. Anna Kłodzińska vel Stanisław Załęski i Mierzański 5. Jerzy Korycki vel Jerzy Edigey 6. Aleksander Minkowski vel Marcin Dor, Alex Hunte 7. Zbigniew Safjan vel Andrzej Zbych 8. Helena Sekuła vel Helena Turbacz 9. Maciej Słomczyński vel Kazimierz Kwaśniewski 10. Krzysztof Teodor Toeplitz vel Krzysztof Deuter 11. Andrzej Wydrzyński vel Artur Morena 12. Zygmunt Zeydler-Zborowski. 13.Albert Wojt vel Wojciech Sadrakuła Albert Wojt to pseudonim literacki Wojciecha Sadrakuły. Od około 1976 roku, przez 40 lat pracował jako prokurator. W latach 1981-1990 był radcą prawnym. Jest autorem 14 kryminałów. Żoliborz to jedna z dzielnic Warszawy, i miejsce akcji większości książek z porucznikiem Michałem Mazurkiem Alberta Wojta. "Joli Bord" z francuskiego znaczy "Piękny Brzeg". Malowniczo położona dawna posiadłość pijarów nad Wisłą w XVIII wieku, spolszczyła "Joli Bord" - Żoliborz stając się synonimem zielonej, inteligenckiej dzielnicy z willową zabudową i artystyczną atmosferą, o której śpiewał Muniek Staszczyk i wiersz napisał Konstanty Ildefons Gałczyński. "(...)Na bu­do­wie trasy Armii Kra­jo­wej zna­leź­li­śmy ładną skrzy­necz­kę ze sre­brzy­sty­mi dru­ci­ka­mi – Ma­zu­rek po­now­nie się­gnął do szafy pan­cer­nej. – Nie­ja­ki Ity­dus bez skru­pu­łów po­wie­dział, kto przy­niósł mu tę skrzy­necz­kę i usi­ło­wał sprze­dać stop wol­fra­mo­wy jako sre­bro.(...) "(...)Naj­waż­niej­sze, że nie dał się pan mu oma­mić. Z tej drogi na­praw­dę już nie ma po­wro­tu.(...) Rasowy kryminał z wątkiem sensacyjno - polityczno - przestępczo - korupcyjno - propagandowym. Wielowarstwowość zagadnień i galeria postaci od notabli po przestępcze grupy. Warto zwrócić uwagę na pasera Itydusa, szarmanckiego, dystyngowanego znawcy swej profesji, dzieł sztuki i obrotu i znajomości prawa, spotkania z MO to przyjemność i współpraca. Warszawskie więzienie i bunt z ucieczką bohaterów - Zaliwski, Kielecki i Jóźwiak, którzy niebawem włamują się do magazynu Zakładów Elektronicznych licząc na łup w postaci złoto i srebro, lecz znaleźli tylko bezużyteczny drut wolframowy... a cenne metale już ktoś ukradł... Kolejni bohaterowie to kadra kierownictwa Zakładów Elektronicznych - Trepanowicz, Grzebieniowski, Demski, Pawlak i dyrektor naczelny Walendowski. Kulturalni notable prowadzą życie na wysokim poziomie, hobby w kole myśliwskim, rauty, wyjazdy na weekendy do willi lub daczy, spotkania towarzyskie we własnym gronie i przestępczość gospodarcza w "białych rękawiczkach" korupcja. Zwłoki prokuratora Mikulskiego i związkowa Adama Trychnera. Wartka akcja i trio operacyjno - śledczy SB kapitan Jodecki kontra MO porucznik Mazurek i chorąży Pozorski pędzacych polonezem, fiatem czy nyską. Książka wydana w 1985 roku.

Dlaczego w większości książek główny bohater detektyw, musi być stereotypowy? Pozycja zdecydowanie lepsza niż "Srebrny dzwoneczek" Tima Osbourne'a, chociaż początkowo zapowiadała się tak samo, z takim samym 'Jackiem Orlando od siedmiu boleści' w tle. Podobał mi się styl literacki Wojta, klimat PRL-u, dowiedziałam się kilku nowych rzeczy m.in. co to jest ził. Szybka lektura.

W świnoujskim pensjonacie "Rybitwa" ma miejsce tajemnicze morderstwo kobiety. Zostaje ona uduszona szalikiem, gdy śpi obok męża. Dokładnie rok później w tej samej willi zbiera się dokładnie ta sama ekipa, co zeszłego lata i dochodzi do kolejnego zamachu. W czasie śledztwa wychodzi na jaw organizacja turnieju szachowego oraz jego stawka, która jest zdecydowanie wyższa niż butelka koniaku. O co naprawdę toczy się gra? Jakie powiązania łączą jej uczestników? Nie jest to typowy dla czasów PRL-u kryminał, gdyż dochodzenie prowadzą nie milicjanci, a naukowiec bawiący się w detektywa oraz działający na rzecz ówczesnych organów ścigania, o wdzięcznym imieniu Arystoteles. Nie ma tutaj również zamiennego dla tamtego okresu wychwalania pracy MO. Narracja została poprowadzona dwutorowo: pierwszoosobowo - z perspektywy majora nadzorującego śledztwo oraz trzecioosobowo, kiedy mamy już do czynienia z działaniami wyżej wspomnianego Arta Baxa. Autor przedstawia dość ciekawą intrygę, w której krew nie leje się strumieniami, a akcja nie pędzi na łeb na szyję. Powoli, tak jak po nitce do kłębka, docieramy do rozwiązania zagadki i poznania osoby zabójcy. Bohaterowie tworzą nietuzinkowy zlepek postaci, które zostały dość dobrze zarysowane. Zakończenie zaskakuje i powinno w pełni usatysfakcjonować czytelnika. Widać, że pisarz jest ogromnym miłośnikiem szachów oraz wiele o nich wie. Poświęca tej grze sporo miejsca w fabułę, a robi to w interesujący i nienużący sposób. Porównuje szachy do wojny pełnej podstępów, pułapek czy bezpardonowych bitew, ukazując tym samym ich trudność, ale też i piękno. To znakomita propozycja nie tylko dla miłośników kryminałów rodem z PRL-u czy szachowych rozgrywek. Z pewnością wielbiciele cosy crime i ciekawie uplecionych intryga znajdą w niej coś dla siebie.

Astrid Brands prowadzi swój pensjonat ręką żelazną, a reguły są proste: pensjonariusze mają mieć spokój, ciszę, intymność, no i muszą być dość majętni. Tutaj nie ma miejsca na szaloną zabawę czy skandale. Chętnych nie brakuje, choć przed sezonem jest to akurat kilka osób. Jedną z nich jest lekarz policyjny i jednocześnie narrator opowieści. Pensjonariuszką jest też Maria Jansson, Szwedka polskiego pochodzenia, legenda szwedzkiego biznesu. To ona złamie zasady pani Brands pozwalając się zamordować w swoim pokoju. Śledztwo – co nie uchodzi uwadze narratora – prowadzi młody, niedoświadczony oficer. Póki co ma on jedynie mnóstwo domysłów, które niczego nie wyjaśniają i sprzecznych teorii, które podsuwa mu wybitny dziennikarz i wspomniany lekarz. Naciski „z góry” na szybkie odnalezienie sprawcy nie pomagają, a kiedy okazuje się, że sprawca nie powiedział ostatniego słowa wydaje się, że śledczy jest już na prostej drodze do spektakularnej porażki. Choć ofiar przybywa, śledczy nie wydaje się być przytłoczony, wkrótce okaże się, że wcale nie jest takim żółtodziobem na jakiego wygląda... Ciekawy kryminał w dość przewrotnej formie napisany. Autor od razu sprawę podaje nam na tacy strzegąc jednocześnie sposobu jego wykrycia, a poczynania śledczego wcale nie są oczywiste. Choć akcja toczy się w środowisku hermetycznym (skromna grupa świadków i zamknięty obszar działania) nie przytłacza monotonią. Kilka zwrotów akcji ma kosmetyczny wydźwięk, bo sprawca to „pewniak”, to jednocześnie plus i minus dramaturgiczny. Samym Szwedą też się „przykleiło”: ich święte oburzenie, że w tak cywilizowanym kraju zabójstwa mógł dokonać tylko dziki imigrant na co, co i rusz, zwracają uwagę oficjele, paradoksalnie przypomina współczesną Polskę z tym histerycznym przekonaniem o wspaniałości nieskończonej.

Pewien spełniony zawodowo i prywatnie, pełen pokory starszy profesor, rzutki karierowicz będący dyrektorem, młoda, piękna i wykształcona kobieta, choć o charakterze prostaczki. Ci troje nic o sobie nie wiedzą, ani nigdy się nie spotkali. Mają jednak jedną cechę wspólną, którą dostrzega pewien chory psychicznie mężczyzna – wszyscy troje są szczęśliwi, a tego nie można tolerować... Choć sprawca trzech brutalnych zabójstw jest chory psychicznie inteligencji mu odmówić nie sposób, szczęśliwie dla prowadzącego śledztwo Szczęsnego ma on jeszcze jedną cechę, której nie umie opanować: jest próżny czego daje dowód wysyłając listy do komendy milicji, w których przyznaje się do zbrodni zapowiadając kolejne. Szczęsny ciągle jest o krok za zabójcą do momentu kiedy – w doskonale przygotowany plan – wkrada się przypadek. Kolejny kryminał, który od początku do końca jest przemyślany i precyzyjnie skonstruowany. Świetnie skreślona postać sprawcy: z jednej strony wzbudza litość, z drugiej przerażenie. Samo śledztwo to też majstersztyk: jest w nim odrobina szczęścia, nic nieznaczących sygnałów, które później stają się kluczowe, jest w niej spokój i konsekwencja Szczęsnego, ale i doświadczenie, żmudna i mozolna praca wielu ludzi. Charakterny to kryminał.

Jest to ciekawa i urocza na swój sposób powieść sensacyjna, którą czytałam po raz pierwszy w 1989 roku. Język i styl, wyjątkowo strawne. Akcja wartka, rozgrywająca się na kilku płaszczyznach. Główna bohaterka - Idalia Czerska - jest już nie najmłodsza, pracuje w firmie produkującej podzespoły elektroniczne i ma przeszłość. Od Powstania Warszawskiego mija 25 lat. Rzecz zaczyna się prozaicznie. Stopniowo dowiadujemy się jednak o dziwnych zbiegach okoliczności i dochodzimy do przełomu – tj. śmierci Marzeny Trudzik. Dalej następuje szereg absurdalnych przypadków. Dochodzi także do prób mobbingu, do rozmaitych reperkusji oraz nagłego awansu głównej bohaterki. Dodatkowo ciekawie przedstawiono relacje interpersonalne w pracy oraz stosunki Idy z jej córką Moniką. Dość naturalnie ukazana jest tu także osoba jej byłego męża Wiktora Monczarowskiego, a także irytującej ciotki. Jak się okaże, pożyczone poncho od zaginionej pani Teresy nie będzie bez znaczenia w sprawie, i tajemnicza postać magistra Kozłowskiego także. Dalsze przypadki będą jeszcze bardziej zaskakujące… Powieść jest na pewno dużo lepsza niż średnia treść tekstów książek Joanny Chmielewskiej. Całość w niezamierzony sposób ma luźne powiązanie z tym, co miało miejsce w firmie RAWAR, a potem RADWAR, ale także w zakładach Cemi, Lamina, Cerad, Telpod, Tonsil, Polfer, Tewa i CEMAT oraz w Centrum CNPME, no może bez pirotechniki i akcji antyterrorystów. Nadal polecam!

Podczas remontu w mojej bibliotece, w najdalszym zakamarku najstarszej szafy znalazłam kilka skarbów - książek dla dorosłych, które trafiły tam jako dary lub w zamian za zagubione książki. Większość tytułów i autorów zupełnie mi nieznana. Zabrałam się więc do nadrabiania zaległości. I od razu trafiłam na zupełnie nieoczekiwaną perełkę. Książka Heleny Sekuły po raz pierwszy została wydana w 1984 roku. Napisana z rozmachem "Barakuda" zaskakuje nowoczesną narracją, pięknym językiem i barwnością opisów. Cały pomysł opiera się na ciągłej mistyfikacji, płynnym przechodzeniu z jednego przebrania w kolejne, z jednego miejsca w kolejne (akcja rozgrywa się w Polsce, Francji, Austrii, USA) i na przeskakiwaniu w czasie, czego odbiciem w formie jest prowadzenie narracji z kilku punktów widzenia - każdy rozdział opowiada inny bohater, znający tylko wycinek rzeczywistości, która dopiero na końcu łączy się w całość. Myślałam, że przeczytam przeciętny kryminał, a znalazłam polifoniczną powieść awanturniczą. Niesłychane! W "Barakudzie" nie ma detektywa, nie ma typowej zagadki, choć książka zaczyna się od morderstwa. Książka, co nie znaczy akcja, bo jak napisałam wyżej, przeskakujemy w czasie i przestrzeni. Nietypowa, nowoczesna forma podkreśla ten kalejdoskop czasu, miejsc i postaci. Dawno nie czytałam czegoś tak ściśle tworzącego całość formy i treści. Kapitalne, bo polifoniczność zwykle kojarzyłam z powieścią psychologiczną, a okazuje się, że w powieści sensacyjnej ta forma sprawdza się fantastycznie. Fabuła "Barakudy" opowiada o losach rodziny Stunningtonów, bogatych Amerykanach, mających polskie korzenie, a właściwie jej najmłodszego członka, szukającego prawdy o swoim pochodzeniu. W te poszukiwania wplątuje się kilka przypadkowych i kilka nieprzypadkowych postaci, niektóre pomagają, inne przeszkadzają w odkryciu prawdy. A jaką rolę w tym zamieszaniu odegra tytułowa Barakuda? I kim jest? Pojawia się na samym początku i znika, żeby odnaleźć się w zupełnie innym miejscu i czasie. Zagadkowa postać o wielu twarzach. I tej jednej prawdziwej. Ciekawą formę, ciekawą treść na szczęście podkreśla bardzo dobry styl i bogaty, barwny język Heleny Sekuły, dzięki czemu całość jest naprawdę wyjątkową literacką przygodą. Jak to się stało, że dotychczas nie trafiłam na tę autorkę? Nie wiem. Ale warto było!

Książka "Błękitne okulary" Anny Kłodzińskiej to klasyczny kryminał milicyjny osadzony w realiach PRL-u, łączący intrygę kryminalną z elementami sensacyjnymi. Akcja rozpoczyna się od tajemniczej śmierci Wacława Małeckiego, który zostaje znaleziony martwy w swoim mieszkaniu na ulicy Bednarskiej. Na pierwszy rzut oka wszystko wskazuje na samobójstwo przez otrucie, jednak śledczy szybko dostrzegają nieścisłości. Pierwszymi świadkami są podprokurator Kania i jego towarzyszka Hanka, którzy przypadkiem odkrywają zwłoki i – w obawie przed podejrzeniami – zaczynają zacierać ślady swojej obecności w mieszkaniu denata. Śledztwo prowadzi do kręgu osób związanych z nielegalnym handlem i działalnością przestępczą. Trop wiedzie do tajemniczej szajki zajmującej się kradzieżami i handlem chemikaliami, a w centrum intrygi znajduje się tajemniczy doktor Hacen, człowiek o niebieskich okularach, który okazuje się kluczową postacią w całej aferze. Z czasem okazuje się, że sprawa Małeckiego to tylko fragment większej układanki – dochodzenie ujawnia działalność siatki przemytniczej, której członkowie działają pod przykrywką legalnych interesów. Milicja, pod wodzą kapitana Szczęsnego, stara się rozpracować grupę, ale przestępcy są sprytni i potrafią zacierać ślady.

- Mamo, kryminała! - powiedziałem z poważnym tonem. Po jakimś czasie mama dała mi pewną książkę, którą wyjęła ze swojej małej domowej księgarni. Była ona dosyć mała i pod względem wielkości, jak i pod względem grubości. Została wydana w 1984 roku i kosztowała jakoś 60 złoty na tamte czasy. Wiem to wszystko, bo tak pisało na tylnej stronie książki. "Dzikie białko" trochę mnie odstraszyło od czytania kryminałów, ale czemu miałem na jednej pozycji zaprzestać wgłębiania się w tajemnicze historie morderstw? Dałem jeszcze jedną szansę i owa szansa została doskonale wykorzystana. Pomogła przy tym książka Władysława Krupińskiego "Skazałeś ją na śmierć". Czasy PRL-u. Kapitan Mirski od jakiegoś czasu jest na wybrzeżu. Hans Jurgen, pomocnik maszynisty statku, zaginął w tajemniczych okolicznościach. Ostatni raz widziano Go z pewną kobietą. Maria Olimpska, bo tak nazywała się ta pani, znika również bez śladu. Kapitan Mirski rozpoczyna śledztwo z nadzieją na szybki koniec postępowania. Jak to powiedział sam kapitan: śledztwo niby takie proste, a rozwiązanie zagadki jest bardzo trudne. Może dokładnie tak nie powiedział, ale coś podobnego do tego, co napisałem. I rzeczywiście tak było. Wszystko zaczęło się mieszać i coraz cięższe stawało się wyjaśnianie sprawy zaginięcia dwóch osób. Po kilku tygodniach w oddalonym od wybrzeża o kilkaset kilometrów lesie, odnaleziono ciało kobiety, a zaraz potem na terenie budowy maszyn zostały znalezione szczątki mężczyzny w marynarce. Podejrzenie pada na inżyniera, który jest zatrudniony w miejscu, gdzie znaleziono szczątki mężczyzny. Kapitan Mirski od samego początku ma ciężki orzech do zgryzienia i mimo pomocy sporej ilości osób oraz wielu nowych poszlak ma problem z wyjaśnieniem tej zagadki. Czy i w jaki sposób należy wiązać śmierci dwóch osób? Czy byli to zaginięci Hans Jurgen oraz Maria Olimpska? Czy uda się Mirskiemu rozwikłać się tę skomplikowaną zagadkę? "Skazałeś ją na śmierć" to bardzo dobry kryminał, który napisany jest bardzo prostym językiem. Mówię to szczerze, bo przeczytałem ją w około godziny, no może troszeczkę ponad. Ale nie ma się co dziwić, ponieważ ma zaledwie 137 stron, lecz Władysław Krupiński napisał tak przejrzyście tę książkę, że czułem się, jakbym przeczytał długą powieść. Od samego początku autor wciągnął nas w tajemniczą historię zaginięcia Hans'a Jurgen'a. Niby wszystko wydaje się proste po pewnym czasie, ale zakończenie wszystkie przypuszczenia bierze w łeb. Jest to interesująca książka, która potrafi trzymać w napięciu. Obroty wydarzeń oraz nowe poszlaki, które z mozolnym trudem zostają zdobyte przez kapitana Mirskiego pozwalają, żeby czytelnik mógł sam poprowadzić swoje śledztwo. Nie jestem wielkim specem od kryminałów, bo to jest moja druga książka z tej kategorii, ale historia przeżyta w powieści Władysława Krupińskiego bardzo zmieniła mój pogląd co do tego typu książek. Dzikie białko nie spełniło moich oczekiwań i nie czułem żadnej grozy, ani gęsiej skórki podczas czytania. "Skazałeś ją na śmierć" wywarło na mnie ogromne wrażenie i do tej pory czuje emocje, które miałem podczas czytania. Także wielki ukłon dla pisarza, bo nigdy w życiu nie czytałem tak krótkiej książki, która jest prosto napisana i potrafi mnie tak wciągnąć. Autor nie rozpisywał się zbytnio z opisami i szedł do sedna od początku, bez żadnych ceregieli. Chwała mu za to!

Mimo, że kilka razy widziałam "Trójkąt Bermudzki" (czyli adaptację filmową "Wieczoru przy Oak Lane") to kryminał czytało mi się przejemnie, bo mamy inne realia: Wielka Brytania, Irlandia, IRA, wyższe sfery i początek lat 80-tych, a nie komunistyczna Polska. Oczywiście, znając rozwiązanie czyta się ten kryminał inaczej, więc pewnie gdybym nie znała fabuły dałabym ocenę wyżej. Co do języka, to fajnie poczytać od czasu do czasu "niepoprawny politycznie" tekst, np. o ludziach palących papierosy w samolotach, restauracjach. Moją ulubioną powieścią pisaną przez autora pod pseudonimem Jonathan Trench pozostania "Czeka na mnie Tina", do której mam ogromny sentyment, była chyba pierwszym kryminałem, który przeczytałam w życiu.

Kryminałek z PRL tak bardzo w stylu Zofii Kaczorowskiej, że gdyby nie był podpisany, uznałabym w ciemno, że to jej. A i pomysł jakbym już gdzieś czytała: atrakcyjna młoda kobieta, pensjonat nad morzem, ktoś dybie na jej życie... W każdym razie, miła lektura, dobrze się bawiłam: 7/10