Nocami krzyczą sarny

Po lekturze „Życia Violette”, która zauroczyła mnie swoją formą i historią w niej opowiedzianą, zapragnęłam również przeczytać „Zapomniane niedziele”. Nie potrafię wyjaśnić co najbardziej przyciąga mnie do książek Valerie Perrin - może to ten przejmujący smutek przebijający z uświadomienia sobie jak ulotne i zarazem piękne jest życie , może ta nadzieja, która czai się za fasadą losów bohaterów, a może to, że poznając tak wiele sposobów na życie dostrzegamy, że nie ma dobrych i złych dróg, że zawsze istnieje wybór i że mamy prawo popełniać ludzkie błędy. Bohaterowie tej książki są zwyczajnymi, omylnymi ludźmi, takimi jak my, możemy w ich losach przejrzeć się jak w zwierciadle. Prawda o nas samych potrafi zaboleć, ale też w przedziwny sposób przyciąga najmocniej. Powieści autorki pozostawiają mnie przez długi czas w melancholijnym nastroju, uspakajają, a jednocześnie pobudzają do refleksji. I dla mnie chyba właśnie to jest najlepszą recenzją.

Bardzo ciekawa i dobrze napisana saga, która wyraźnie wyróżnia się na tle wielu współczesnych, „modnych” cykli tego typu. Największym atutem książki jest solidny warsztat pisarski autorki. Widać też dużą wiedzę historyczną, realia są wiarygodne, a detale dopracowane. Na plus działa również język: subtelne wplatanie elementów staropolszczyzny dodaje klimatu, ale całość pozostaje napisana współczesną, przystępną polszczyzną. Moje zastrzeżenia budzi obecność realizmu magicznego. Sprawia on wrażenie wprowadzonego raczej jako wygodne narzędzie fabularne niż naturalny element świata przedstawionego, momentami wygląda to tak, jakby służył uproszczeniu pewnych wątków czy ułatwieniu ich rozwiązania. Podobnie można ocenić postacie Janka i Janki, które wydają się zbędne i niewnoszące istotnej wartości do głównej osi fabuły . Mimo tych uwag jest to saga zdecydowanie warta uwagi: dobrze napisana, przemyślana i wyróżniająca się na tle popularnych tytułów.

Książka dość niezwykła, ciężko było mi się od niej oderwać, czytałam czasem i nocami. Osadzona w minionych czasach końca XIX w. i początku XX., gdzie naukowe zasady położnictwa ścierały się z wiejską mentalnością i wiejskimi praktykami. Idziemy z Franciszką przez całe jej życie - od jej pierwszego własnego porodu, przez naukę wiejskiej praktyki akuszerskiej, naukę w szkole położnych, całe życie skupione na witaniu nowego życia, odbieraniu porodów, pomocy kobietom, obcowanie ze śmiercią, dwie wojny, własne kłopoty życiowe i wreszcie starość. Widzimy rozwój, odwagę i siłę kobiet. Widzimy biedę, ubóstwo, jak i bogactwo duchowe. Widzimy narodziny, jak i śmierć. Widzimy rozrost rodzin, losy synów i córek. Książka nie kryje niczego, pokazuje rzeczy zarówno te ładne, jak i nie. O ile były jakieś drobne rzeczy, które nie do końca mi się spodobały, o tyle ta książka jest więcej niż bardzo dobra, np. przez to, że zaspokaja ciekawość, jak wyglądało życie i realia czasów wiejskich końca XIX w. i początku XX w. Bardzo podobało mi się to, jak dobre i ciepłe relacje były pomiędzy członkami różnych rodzin, chociaż czasami i tam zdarzyły się wyjątki. Żadna z postaci nie była płytka i byle jaka. Polecam - jako fikcję literacką, która jest osadzona w realnych miejscach i czasach, zwłaszcza, jeśli wcześniej były czytane "Chłopki".

Niniejsza książka to interesująca opowieść, która porusza ważne tematy i opisuje życiowe rozterki nie tylko nastolatków, ale i dorosłych. Mimo dwutorowej fabuły odnosi się wrażenie, iż autorka zdaje się nie być pewna komu przypisać narrację. Niejednokrotnie, przynajmniej w tłumaczeniu, razi infantylny styl przeplatany poetyckimi fragmentami. To kłóci się ze sobą i burzy równowagę całej powieści. Niefortunne jest również przetłumaczenie francuskiego tytułu powieści "Trois" na "Cudowne lata".

Druga część serii i mój zachwyt nadal nie maleje. Jestem oczarowana tym, jak opisane zostało wzajemne przenikanie się chrześcijańskich wierzeń z pogańskimi obrzędami. Koleje losu drugiego pokolenia Józwiaków przedstawiają dalsze trudy ciężkiej pracy na wsi, ale także ich miłości i życiowe wybory, które nie zawsze okazują się słuszne. Książka według mnie zrobi wrażenie na każdym, kto spotkał się z życiem na wsi i rozumie ile pokoleń chłopów musiało pracować w pocie czoła, by nasze życie wygladalo tak jak teraz. Wydaje mi się, że młodsze pokolenie nie jest w stanie zrozumieć tego, co zostało tam tak pięknie opisane.

Piękna książka, przede wszystkim bardzo smutna, ale napisana ładnym językiem, dobrze mi się ją czytało. Historia płynie niespiesznie, zawiera dużo opisów przyrody, dla mnie trochę za dużo, ale sama historia i jej zakończenie rekompensuje mi te lekko ciągnące się opisy. Co prawda życie głównej bohaterki Victorii składa się głównie z cierpienia i strat, ale ona się nie poddaje, a ja bardzo jej kibicowałam, żeby zaznała w końcu ukojenia. Mimo smutku, okrucieństwa i niesprawiedliwości, ta opowieść to też pewne ciepło, nadzieja i chwila refleksji. Chętnie poszukam innych książek autorki.

"Miał ładne ciało człowieka zbyt młodego, żeby w ogóle się zastanawiać nad ładnością swojego ciała." Pan Małecki serwuje nam po raz kolejny kilka opowiadań zszytych ze sobą nonszalanckim ściegiem niemal metafizycznych powiązań, próbując wcisnąć czytelnikowi kit, że to tak naprawdę jednolita powieść. Czy to źle? Ależ absolutnie nie. Bo przecież to wychodzi panu Jakubowi najlepiej. Nie inaczej jest tym razem. Znów mam problem z określeniem co tak naprawdę sprawia, że do prozy p. Małeckiego tak chętnie mi się wraca (nie licząc rzeczy oczywistych jak wspaniały język czy nieszablonowy sposób konstruowania fabuły). Powiem więc tylko, że część z dorosłą Basią Brzozowską oraz (jak sądzę, niemal duchowo autobiograficzna) część ostatnia rozłożyły mnie na łopatki. Na pochwałę zasługuje również znakomita realizacja audiobooka (brawa dla całego zespołu odpowiedzialnego za to cudeńko) oraz fenomenalna gra aktorska z wyszczególnieniem pani Karoliny Gruszki. Zdecydowanie polecam, w szczególności w formie audiobooka od EmpikGO. P.S. Nie mam pojęcia czemu autor odczuwa syndrom oszusta (jeżeli faktycznie go odczuwa). Przecież najprawdopodobniej jest jednym z najlepszych polskich pisarzy :)

#wyzwanieLC2026 #kwiecień2026 Ze wstydem przyznać muszę, że K. K. Baczyński do tej pory był dla mnie jedynie młodym chłopakiem, którego 2 czy 3 nazbyt wydumane wiersze trzeba było przecierpieć na polskim, o Basi zaś i ich miłości nie słyszałam wcale. Gdyby historia była zmyślona, podśmiechiwałabym się z pomysłu umieszczenia w fabule miłości jak grom z jasnego nieba, oświadczyn po 4 dniach i związku, który w tej miłości trwał do końca, mimo teściowej rodem z koszmarów, jakby żywcem wyjętej z dowcipów. A wątek nieszczęśliwej miłości Jerzego do Krzysztofa uznałabym za znak czasów, że przecież teraz wypada umieścić w książce taki wątek. Ale to wszystko wydarzyło się naprawdę i dlatego ta historia jest niesamowita. Żyjąc współcześnie, ciężko wczuć się w mentalność ludzi żyjących w czasie wojny, niepewnych jutra. Gdy żyje się tak, jakby każdy dzień mógł być tym ostatnim, również i uczucia muszą być zapewne po stokroć bardziej intensywne. I mimo, że w dalszym ciągu mój pragmatyzm nie pozwala mi zachwycać się poezją Baczyńskiego, jestem ogromnie wdzięczna, że dzięki tej powieści mogłam go bliżej poznać i zrozumieć.

Uwielbiam sagi rodzinne. Są pełne ludzkich błędów, namiętności, problemów, codzienności, małych chwil szczęścia i wielkich smutków. To wszystko osadzone w dusznej, włoskiej scenerii zaczynającej się w latach 30. XX wieku. Odważna, nieszablonowa główna bohaterka, Anna - zamiejscowa - wyprzedzająca czasy, w których żyła, oraz odstająca od społeczności, w której przyszło jej zamieszkać. Zatopiłam się w tym wspaniale oddanym, włoskim klimacie.

Ileż w tej książce jest bólu. Fizycznego i psychicznego. Ileż udręki i przytłaczającego mroku. Te emocje wylewają się z niej wraz z kolejnymi słowami i przechodzą na czytelnika. Ściskają gardło i przygniatają duszę. Ucisk w klatce towarzyszył mi od pierwszego zdania do ostatniej kropki. Tak bardzo chciałam odłożyć tę historię i uwolnić się z klatki, w której mnie zamknęła, ale nie mogłam. Emocje wzięły górę. Płakałam. Tak bardzo płakałam. Dziękuję pani Katarzyno.

Dawno nie czytałam ksiażki, tak innej od wszytskich, ktorem miałam w rękach do tej pory. Niecodzienna, subtelna, jednocześnie realistyczna i życiowa. Cztery kobiety, każda z innego pokolenia, każda z własnym bagażem doświadczeń, ktore łączy nierozeralna więź, mimo dzielących je różnic. Cudowna, kojąca opowieść.

Tym razem to nie będzie recenzja, w której skupię się na ocenie bohaterów czy fabuły. Bo to nie jest kolejna powieść obyczajowa z historią w tle, powieść akcji czy "coś na poprawę humoru". To książka o życiu, ale tym bez lukru, o relacjach w najbliższej rodzinie, o samotności, starości, utracie najbliższej osoby, tęsknocie, w końcu o odpowiedzialności za starzejących się rodziców, którzy nie chcą być ciężarem dla dorosłych dzieci. Choć to opowieść o codzienności, która moze dotyczyć każdego z nas, to jednak pełna jest trudnych emocji, często niewypowiedzianych. Czytając będzie zapewne oceniać decyzję bohaterów, ale czy mamy do tego prawo? Czy mamy prawo krytykować podobne sytuacje, z którymi może się spotkaliśmy w naszym otoczeniu? Czy znamy rodziny, które mają właśnie podejmują takie lub inne decyzje? Polecam każdemu kto lubi się zatrzymać, posiedzieć z książką, przemyśleć to co czyta - bo ta historia mocno "wchodzi" w człowieka. Pokazuje, jak wygląda starość człowieka, mimo "otaczających" go dzieci. Czy lata poświęceń dla nich są gwarancją wsparcia, kiedy starość i samotność zakupują do drzwi rodziców? Z tym pytaniem pozostawia nas autor książki - Jakub Bączykowski.

Jestem ogromną fanką książek Wiśniewskiego. Ale ta, mimo, że wciągająca wydawała mi się.. płaska. Jakby napisana pośpiesznie. Autor kojarzy mi się z oryginalnością i specyficznym, osobistym uczuciem pustki i ciężkości przeżytych doznań po zamknięciu książki. Tutaj mi tego zabrakło.

Równie piękna co przerażająca opowieść o losach chłopca urodzonego w biednej części USA. Bardzo wyraziści bohaterowie, tragiczne losy prawie wszystkich których poznajemy, ale mimo tego że los obchodzi się z nimi niezwykle okrutnie, nadal nie można się oderwać od czytania (w moim przypadku słuchania - lektor doskonały). Książka rewelacyjna!

„Grzybiarka” to powieść, przez którą właściwie się płynie. Czyta się ją z dużą łatwością, choć porusza temat niezwykle trudny i bolesny. Nie ma tu epatowania dosłownością ani brutalnymi opisami. Motyw molestowania dzieci pojawia się tu raczej w tle subtelnie zarysowany, ale jednocześnie bardzo wyraźny w swoich konsekwencjach. Największą siłą tej książki jest pokazanie tego, co dzieje się w psychice dziecka. Autorka skupia się nie na samym zdarzeniu, lecz na jego długotrwałych skutkach: na emocjach, mechanizmach obronnych, milczeniu i próbie radzenia sobie z traumą. „Grzybiarka” jest też świetnie skonstruowana pod względem literackim. Narracja jest spokojna, przemyślana, a historia rozwija się w sposób bardzo naturalny. To książka poruszająca, ale jednocześnie napisana z wielką wrażliwością i wyczuciem. Trudny temat został tu przedstawiony w sposób subtelny i mądry, dzięki czemu powieść skłania do refleksji, zamiast szokować.

"Światłoczułość" Jakuba Jarno to powieść o ciągłej tęsknocie, potrzebie odnalezienia, ale i niemocy szukania. To historia jednostki nierozerwalnie zależna od historii świata. To wreszcie niemoc człowieka w obliczu okrucieństwa. To najczystsze i najświętsze człowieczeństwo w nieludzkim świecie. To powieść w powieści przetykana niewysłanymi listami, które są lepsze niż rozmowa i docierają, choć nie zostały nadane; to emocje przekazywane bez słów, bo te tylko zawadzają i utrudniają. Doskonała książka powodująca trzepot duszy, potrzebę wpłynięcia na tok zdarzeń, choć jest to niemożliwe. Pisać jest często łatwiej niż mówić, zręcznej, jakoś bardziej miękko i zarazem celnie. Pisać to poukładać to co ma się w sobie. Pisać to wreszcie nazwać i zrozumieć rzeczywistość. To druga doskonała powieść, tuż obok "Sońki" Ignacego Karpowicza. Nie umiem wybrać, która lepsza. Nie wiem czemu ten czas i wydarzenia tak bardzo mnie poruszają, może specjaliści o przekazu transgeneracyjnego mogliby coś podpowiedzieć. Czas pewnie kiedyś podsunie mi jakieś wskazówki. Lubię czekać na książki. Lubię je wreszcie czytać, takie wyczekane, Bardzo warto przeczytać „Światłoczułość".

Są książki, które zaczynają się od jednego, niepozornego przedmiotu, by ostatecznie stać się monumentalną rekonstrukcją historii. W przypadku „Pocztówki” Anne Berest tym zapalnikiem jest anonimowa kartka znaleziona w skrzynce pocztowej w 2003 roku. Widnieją na niej jedynie cztery imiona: Ephraïm, Emma, Noémie i Jacques – przodkowie autorki, którzy zginęli w Auschwitz. Przyznając tej powieści ocenę 8/10, doceniam jej niezwykłą strukturę, która łączy rodzinny pamiętnik z trzymającym w napięciu śledztwem historycznym. Anne Berest nie pisze kolejnej typowej sagi o Holokauście. Jej podejście jest znacznie bardziej nowoczesne i osobiste. Autorka, początkowo zdystansowana do swoich żydowskich korzeni, pod wpływem pytania córki o to, dlaczego nie są „tacy jak inni”, postanawia odkryć prawdę o nadawcy tajemniczej pocztówki. To, co następuje później, to fascynująca podróż przez wiek XX – od Rosji połączonej z marzeniami o rewolucji, przez Palestynę, aż po przedwojenny Paryż, który dla rodziny Rabinovitchów miał być bezpieczną przystanią, a stał się śmiertelną pułapką. Najmocniejszym punktem książki jest ukazanie powolnego, niemal niezauważalnego procesu osaczania żydowskiej inteligencji we Francji. Berest z chirurgiczną precyzją opisuje, jak biurokracja, sąsiedzka zawiść i administracyjna obojętność doprowadziły do tragedii ludzi, którzy czuli się przede wszystkim Francuzami, a dopiero potem Żydami. Opis losów Noémie i Jacques’a jest rozdzierający nie dlatego, że epatuje przemocą, ale dlatego, że pokazuje straconą młodość, niespełnione talenty i brutalnie przerwaną codzienność. Książka jest również autoportretem samej autorki. Berest zastanawia się, co oznacza bycie Żydówką dzisiaj, w świecie, w którym antysemityzm wciąż przybiera nowe formy, a pamięć o Zagładzie powoli staje się jedynie muzealnym eksponatem. To zderzenie perspektywy historycznej ze współczesnym życiem w Paryżu nadaje „Pocztówce” uniwersalny wymiar. To opowieść o tożsamości, którą dziedziczymy wraz z traumami naszych przodków, nawet jeśli nikt o nich w domu nie opowiadał. Ocena osiem odzwierciedla uznanie dla ogromu pracy badawczej i literackiej sprawności autorki. „Pocztówka” czyta się jak najlepszy kryminał, mimo że finał historii jest nam z góry znany. Dlaczego nie pełna dziesiątka? Momentami, zwłaszcza w środkowej części opisującej dzieje przodków w Rosji i Palestynie, narracja staje się nieco zbyt gęsta od faktów historycznych, co na krótką chwilę osłabia tempo opowieści. Są to jednak drobne mankamenty w obliczu potęgi emocjonalnej finału. Podsumowanie „Pocztówka” Anne Berest to literacki triumf nad zapomnieniem. To książka, która udowadnia, że dopóki zadajemy pytania o naszych zmarłych, dopóty ich historia pozostaje żywa. Berest udało się stworzyć dzieło, które jest jednocześnie hołdem dla ofiar, rodzinnym rozliczeniem i fascynującą zagadką. To lektura obowiązkowa dla każdego, kto szuka w literaturze prawdy ubranej w najwyższej próby formę beletrystyczną. To opowieść o tym, że każda rodzina ma swoją „pocztówkę” – pytanie, na które boimy się odpowiedzieć, a które definiuje to, kim jesteśmy.

Zajmująco napisana saga rodzinna, ukazująca etniczno-narodowościowe zróżnicowanie Mazur i znaczenie korzeni rodzinnych dla tożsamości. Dużo błyskotliwych refleksji nad Mitteleuropa, germańskością i słowiańszczyzną, połączonymi w żelaznym uścisku geografii i historii. Na drugą wojnę światową Szatrawska patrzy oczami wielu stron poprzez narracje indywidualnych postaci, ich transformacje i osobiste dramaty. Powieść jest napisana bardzo dobrym stylem, choć trochę jest powtórzeń tych samych przemyśleń czy doświadczeń głównych postaci.

Miałam przeczucie, że „Zbieracze borówek” to może być książka dla mnie i szybko okazało się, że ta historia rzeczywiście trafia w moje czułe struny, pozwala się zatrzymać w codziennym biegu i zatopić się w innej rzeczywistości. Po raz kolejny też przekonałam się, że chociaż uwielbiam, gdy książki mnie zaskakują, to są takie powieści, od których trudno się oderwać, mimo że większość wątków fabularnych jest od początku oczywista. Piękny to debiut, utkany z takiej wrażliwości, jaką uwielbiam w książkach ♥ Pełna opinia na K-czyta.pl: https://www.k-czyta.pl/2026/04/amanda-peters-zbieracze-borowek.html

Ciekawa książka, choć bohaterki mieszkają w Ameryce...Bohaterkami są tu kobiety: trzy siostry, ich matka orazo babcia oraz ich przyjaciółki, więc niewątpliwie jest to literatura dla kobiet. Największy plus za postać Buni - jes kluczową i " najbarwniejszą" bohaterką powieści. Nie zgadzam się z opiniami, że książka jest " lekka". Owszem może fragmentami infantylną lub pisana stylem młodzieżowym, ale niewątpliwie porusza trudne tematy. Według mnie najbardziej "naturalnie Autork przedstawiła relację sióstr oraz Merlin z córką. Postać ojca może trochę przerysowana, a todzinne nieszczęście przewidywalne. Osobiście uważam, że warto przeczytać...