Nie dopniesz swego

Nowa seria - trochę inny klimat niż poprzednie książki z wątkiem policyjno-prawniczym ale moim zdaniem bardzo udana. Oczywiście na tapecie mamy grupę przestępczą więc kolejna zagadka do rozwiązania. Główni bohaterowie bardzo charakterni, no i Styl prowadzenia akcji to cała Paulina - ja jak zwykle jestem zachwycona, a ten smaczek który jest nawiązaniem do poprzednich części mnie rozbroił totalnie.

Dobry debiut. "Kraina złotych kłamstw" to niezły kryminał, który mocno zyskuje dzięki swojemu nietypowemu miejscu akcji. Historia toczy się w Szwajcarii z perspektywy polskiego emigranta, byłego policjanta, który na prośbę bada sprawę zaginięcia współpracownicy przyjaciela. Górna mocno wykorzystuje w powieści perspektywę emigranta - i wiele na tym zyskuje. Tworzy to ciekawą dynamikę i nieoczekiwane problemy, buduje dodatkowe napięcie, a poza tym pozwala na dość naturalne wprowadzenie komentarza społecznego. Wielu będzie narzekało na dość powolne tempo - i cóż, faktycznie powieść ma prawie sześćset stron. Ale ma to swoje uzasadnienie - pozwala Górnej na dobre przedstawienie bohaterów, rozsianie tropów i podejrzanych. I choć rzeczywiście niektóre wątki Górnej potrzebne są raczej do zbudowania całej serii, aniżeli do opowiedzenia tej konkretnej historii, zaś w powieści pojawia się dość sporo niepotrzebnych elementów (po co nam długie opisy podróży bohaterów tam i z powrotem?) , to jak na debiut całkiem nieźle sobie poradziła. I nawet te zapychacze czyta się dość w porządku. "Kraina złotych kłamstw" to udany debiut Górnej. Żałuję, że nie napisała więcej - cykl z Piotrem Sauerem to zaledwie dylogia, a oprócz tego jest autorką jeszcze tylko jednego kryminału. Szkoda, bo pióro ma niezłe, a narrację na tyle ciekawie poprowadzoną, że oba tomy niemal połknęłam.

OSKARŻONA to trzeci tom cyklu z Leną i zarazem świetne zakończenie serii 🔥. Powieść czyta się naprawdę lekko, krótkie rozdziały z perspektywy kilku bohaterów dodają dynamiki i sprawiają, że akcja jeszcze mocniej wciąga. Co prawda, momentami tempo trochę zwalnia, szczególnie gdy bohaterowie analizują swoje postępowanie, ale dzięki temu mogłam ich lepiej zrozumieć. Podsumowując czytałam ją z dużym zaangażowaniem, cały czas kibicując Lenie. Wielkim zaskoczeniem było dla mnie rozwiązanie intrygi i epilog, który zostawia nutkę niedosytu 🔥. Ocena: 7,5/10 ⭐️

Ale się zakończyło 😱 tego się nie spodziewałam, co to będzie dalej? Nowe morderstwa ale czy nowy morderca? Czy demony przeszłości zostaną pokonane ?Autorka nie oszczędza ani głównych bohaterów, ani czytelników. Już się nie mogę doczekać następnej części 🥰

Muszę przyznać, że autorka rozwinęła się od pierwszej części. I to bardzo. Poprzednia część była rewelacyjna, ale ta również jest niczego sobie. Zwłaszcza, że główna bohaterka także jest bardziej do lubienia. Podoba mi się to, że akcja dzieje się w zupełnie innym miejscu niż poprzednie - mamy różnorodność. Lubię też, kiedy ciężko jest mi się domyślić wszystkich odpowiedzi na zagadki i autor ma mnie czym zaskoczyć, ale z drugiej strony nie są to irracjonalne odpowiedzi, na których nie byłoby pozostawionych dowodów. Julia nie jest nieomylna i czasem, jak bohater w horrorach idzie tam, gdzie widz mówi "nie idź tam!", bo wie że zaraz stanie się coś niedobrego. Trochę czasem zawyża swoją siłę i możliwości, ale wydaje się w tym ludzka i nie zawsze wychodzi z tego cało.

Również na tym samym mocnym poziomie. Czyżby Prokurator Sawicka przekroczyła granicę? Nowe śledztwo, ale też dalsza kontynuacja innych wątków - można by rzec z deszczu pod rynnę. Naprawdę fajnie się to czyta, choć momentami są duże nagięcia w rzeczywistości.

To druga część tej historii i znowu zrobiła na mnie bardzo dobre wrażenie. Autorka utrzymuje poziom, a sama opowieść wciąga równie mocno jak poprzednia. Miasteczko i jego mieszkańcy mają w sobie coś, co przyciąga, łatwo się z nimi zżyć i aż chce się wracać do tego świata. Podczas czytania pojawia się nawet myśl, jakby to było naprawdę tam być i poznać ich bliżej. Duży plus za dobrze poprowadzoną intrygę, morderca jest sprytnie ukryty, a do tego dochodzi ciekawy wątek rodzinnej tajemnicy, który nadaje całości dodatkowej głębi. To bardzo udana kontynuacja, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

Ach szkoda że to ostatnia część o komisarzu Lorenz -lubię gościa (bezkompromisowy, nienachalny, inteligentny i doprowadza sprawy do końca). Świetnie skonstruowana fabuła. Ciężko było odgadnąć kto zabił tyle kobiet, kto obsiał pole ich zwłokami. Gratulacje autorce i liczę że jeszcze Adam wróci.

Pomysł ciekawy, niestety nie przekłada się to na całość historii. Zaginięcia, walka z czasem, nikt nie jest pewny czy szukają kobiet czy ciał, spora część pisana z perspektywy męża zaginionej. I o ile ten zabieg daje ciekawsze pokazanie historii niz tradycyjne przez policjanta, o tyle często mialam wrażenie że czytam perspektywę nastolatki zakochanej w wampirze. Było to zdecydowanie przesadne, szczególnie w retrospekcjach. Książka się dłuży przez te powroty do przeszłości i ciągle opisy laski, miłości i reszty bzdur. Az robiło się niedobrze od tego żygania tęczą. Dopiero pod koniec zrobiły się one dramatyczne i wreszcie wniosły coś do książki. Zdecydowanie przyciełabym książkę o zbędne opisy drzew, krzaków i walorów kobiecych Postacie w większości ciekawe, poza samą zaginioną i zakochanym ślepo męzu którego aż też się chciało wysłać do tego lasu, żeby tylko przestał gadac o jej wyglądzie. Oryginalna, zaskakująca i niebanalna historia, dość naciągana ale poza końcówką bylo to na plus. Niestety bez zakończenia. Za duzo wątków zostało niezamkniętych, wszyscy bohaterowie bez finału poza jedną

Toksyczna relacja „- A może to wcale nie z powodu burzy – powiedziała Ewelina bardziej do siebie niż do zebranych. - To wszystko dopiero trzeba ustalić, może się poślizgnęła, może wiatr był tak silny, a może... – Paweł urwał. - Ktoś ją zepchnął – dokończyła za niego Ewelina. – Ktoś ją zamordował”. Jeśli śledzicie uważnie moje recenzje to wiecie, że lubię czytać polskie kryminały. Lubię także dawać szansę debiutom. Debiut bowiem ma to do siebie, że całkowicie nie wiadomo, czego się po nim spodziewać. Nie znając stylu autora, przystępujemy do lektury z całkowicie czystym umysłem, ciekawi co nam przyniesie. Dlatego też z wielkim zainteresowaniem przyjąłem zapowiedź kryminału Zuzanny Gajewskiej pod tytułem „Burza”. Ukazał się on nakładem wydawnictwa Prószyński – S-ka. Autorka jest dziennikarką i socjologiem, a jej zainteresowania obracają się wokół książek. Tym razem postanowiła napisać własną. Czy zatem „Burza” namiesza na rynku polskich kryminałów? Czy opowiadana historia zapada w pamięć, a autorka ma szansę zostać zapamiętana? Recenzencka uczciwość każe napisać, że odpowiedzi na tak postawione kwestie nie są najłatwiejsze. Ale po kolei. Przede wszystkim zwraca uwagę okładka książki. Dziś, w dobie tylu premier i nowych tytułów okładka jest naprawdę ważnym elementem całości. Martwa kobieta leżąca pod białym prześcieradłem przyciąga nasz wzrok. Akcja powieści dzieje się w Młynarach. To małe miasteczko, gdzie wszyscy się znają. Właśnie tam Ewelina Zawadzka prowadzi własny zakład pogrzebowy. Kobieta, samotnie wychowująca córkę, lubi swoją pracę. Po życiowych perypetiach wreszcie odnalazła spokój. Dość niespodziewanie nawiązuje bliższą znajomość z Marzeną Tolak, blogerką mieszkającą w starym browarze. Tymczasem Młynary przygotowują się do lokalnej uroczystości. Niestety ustalony harmonogram wydarzeń ulega załamaniu z powodu gwałtownej burzy, która przechodzi nad okolicą. Jej skutki są doprawdy opłakane. Przewracające się drzewa spadają na autobus, powodując śmierć kilkunastu osób. Miejscowe władze i mieszkańcy są wstrząśnięci. Wszystkie służby angażują się w akcję ratunkową. W tym samym czasie pewien starszy mężczyzna znajduje koło dawnego młyna ciało kobiety. Ponieważ w prosektorium w Elblągu wszystkie miejsca są zajęte, ciało trafia do zakładu pogrzebowego Eweliny. Jakież jej jest zdziwienie, gdy rozpoznaje w zmarłej Marzenę. Zawadzka jest zaskoczona i zdruzgotana. Zmarła osierociła dwie córki. Szybko okazuje się, że Marzena Tolak nie była jednak kolejną ofiarą burzy. Kto i dlaczego zamordował miejscową blogerkę? Jaką rolę w tej historii odgrywa mąż kobiety? Dlaczego jej starsza córka się z nią pokłóciła? Splot okoliczności sprawia, że Ewelina coraz bardziej angażuje się w śledztwo. Gdzie leży klucz do rozwiązania zagadki? Czy właścicielka zakładu pogrzebowego odkryje prawdę? Po lekturze „Burzy” mam mieszane odczucia. Podczas lektury czuje się, iż jest to debiut. Co przez to rozumiem? Otóż przez większą część książki tak naprawdę nic się nie dzieje. Akcja rozgrywa się dość powoli, a wydarzenia są zbyt „przegadane”. Po kryminale oczekuję napięcia, tymczasem tutaj mi tego zabrakło. Pozycja ta to bardziej powieść obyczajowa niż rasowy kryminał. Według mnie autorka nie wykorzystała potencjału historii i samych bohaterów. W efekcie otrzymaliśmy książkę dobrą, ale nic ponadto. Mimo szczerych chęci nie potrafiłem emocjonalnie zaangażować się w opisywane wydarzenia. Oczywiście dostrzegam ciekawe pomysły zastosowane przez Zuzannę Gajewską. Myślę o głównej bohaterce. Rzadko się zdarza, aby była nią właścicielka zakładu pogrzebowego. Jest to oryginalny pomysł i miła odmiana od kolejnych nałogowców w mundurze/todze. Autorka starała się także pisząc zakończenie, chociaż odgadłem zabójcę szybciej niż lokalna policja. Reasumując „Burza” to dobry kryminalny debiut. Uważam, że jest to najbardziej sprawiedliwa ocena tej powieści. Polecam waszej uwadze. Wojciech Sobański

Anna Maria Kier, była warszawska policjantka, uczciwa i szanowana wojowniczka skrywająca niebezpieczną historię rodzinną i Wanda Lechicka, specjalistka od cyberprzestępczości, nieradząca sobie w życiu offline - ten silny kobiecy duet zakłada agencję detektywistyczną, która podejmuje się najtrudniejszych wyzwań. Każdy tom to osobna, misternie skonstruowana zagadka kryminalna, której wątki przeplatają się ze skomplikowanym prywatnym życiem bohaterek. Pierwsze zlecenie agencji: prezes firmy farmaceutycznej podejrzewa, że ktoś z jego pracowników jest kretem, który przekazuje dane do konkurencji. Fikcyjne zatrudnienie Anny ma jej umożliwić wniknięcie w środowisko korporacji. W trakcie śledztwa sprawa kreta schodzi jednak na dalszy plan, bo na wierzch wychodzą brutalne fakty i odsłania się prawda o nietypowym zabójstwie. "Król", pierwsza częścią tetralogii "Anna Maria Kier", jest opowieścią o kłamstwie, manipulacji i zatraconych wartościach.

Niestety druga część tej serii również mnie nie przekonała. Jest odrobinkę lepiej niż było w pierwszej części, ale nadal nie ma tu dla mnie tego czegoś, co by czytelnika trzymało przy książce. Sama książka jest OK, nie jest to słaba książka, ale mi do gustu cała seria jakoś nie przypadła. Do tego jakoś średnio lubię książki, w której główny bohater-dziennikarz prowadzi śledztwa lepiej niż organy ścigania i ma takie a nie inne szerokie kontakty. Mało wiarygodne jak dla mnie - zbyt wybujała wyobraźnia autora.

Nie mogłam się oderwać od „Milczący jak grób”! Małgorzata Rogala ma talent do tworzenia tak gęstej atmosfery, że czułam się, jakbym sama stąpała po tych ciemnych ulicach i węszyła razem z bohaterkami. Napięcie rosło z każdą stroną, a ja wciąż próbowałam przewidzieć, kto jest kim i co się wydarzy dalej – i wiecie co? Nadal mnie kilka razy zaskoczyła! Bohaterki są żywe, pełne sprzeczności, czasem irytujące, czasem rozczulające, i to właśnie sprawia, że historia wciąga jeszcze bardziej. Lubię książki, które po przeczytaniu zostają w głowie, a ta zdecydowanie do takich należy. Podsumowując – jeśli lubisz kryminały z tajemnicą, zwrotami akcji i mocnym klimatem, koniecznie sięgnij po tę powieść. Ja na pewno wrócę do niej jeszcze nie raz, bo zostawia w głowie tyle pytań i emocji!

Solidny kryminał z ciekawymi postaciami, intrygującym motywem oraz zaskakującym zakończeniem. Styl pani Kusiak to jest to co trafia do mnie w stu procentach. Pióro autorki plasuje się gdzieś między norweską surowością, konkretnymi opisami scen, a zdaniami skupiającymi się na emocjach postaci niczym w literaturze pięknej. Po prostu idealnie wyważony balans między brutalnością, a kwiecistym językiem. Od początku doceniłam także skrupulatność w przedstawianiu zdarzeń według ich chronologii, a także konsekwentne wprowadzanie nowych bohaterów, którzy szybko stają się unikalni. Z panią detektyw szybko złapałam nić porozumienia, więc do końca byłam zaangażowana w lekturę. Gdzieś pośrodku kryminał traci nieco swoje tempo i wyrazistość, ale zakończenie to finał z najwyższej półki. Zabrakło też nieco budowania napięcia, ale poza tymi drobnymi mankamentami to "Rzeka" jest tytułem godnym polecenia.

Cudowna! Rozwiązanie całej tej historii rozłożyło mnie na łopatki. Ostatnie rozdziały książki nie do odłożenia - akcja gęsta jak nie wiem! Dzieje się tutaj, dzieje! Wspaniałe że było dużo bohaterów z dwóch pierwszych tomów tej serii - to dodało dużo smaczków. Polecam i nie mogę się doczekać kolejnych.

Książka z jednej strony ciekawie napisana, z drugiej nie do końca mnie przekonała. Początek i koniec z majtkami trochę mnie zniesmaczył i w sumie niewiele miał wspólnego z całością. Do tego temat LGBT w tylu odsłonach - coś mi w tej całej sytuacji nie zagrało. No i ta wątpiąca w dziecko matka. Niby kocham synów tak samo, ale jednak jednego bardziej. Mam mieszane odczucia.

Książka wpadła mi w ręce najzwyklejszym przypadkiem. No chyba, że nic nie dzieje się przypadkiem. Florentyna prowadzi dochodzenie w sprawie śmierci młodej kobiety, do której doszło na jednym z poznańskich osiedli. Na pierwszy rzut oka wygląda to na samobójstwo, jednak szybko okazuje się nim nie być. Florentyna nie ustaje w próbach rozwiązania tej intrygi. Książkę czyta się szybko, spokojnie da się ją przeczytać w jeden wieczór, lub dwa, albo jak ja, podczas króciutkiego mini urlopu. Nie jest to zbyt skomplikowana zagadka, nie ma w niej ani zbyt wielu zagmatwanych tropów, ani grona podejrzanych, z których ciężko wytypować sprawcę. Nie znajdziecie tam zbędnych opisów, czy niepotrzebnych dłużyzn. Krótko i na temat. Od początku zaintrygowała mnie główna bohaterka. Flotentyna to ciekawa postać, z jednej strony twarda, nieustępliwa babka, z drugiej zmaga się ze zmorą przeszłości. Może nie jest to książka na miarę bestsellera, ale to całkiem spoko kryminał. "Przerwana kołysanka" to dla mnie ciekawy wstęp do serii, chętnie sprawdzę kolejne części. Wam również polecam ten tytuł.

Kiedy Mentalista i mistrzyni nordic noir decydują się razem pisać, wiedz, że dostaniesz coś, co „zniszczy” ci głowę i twoje postrzeganie ludzi. Wzbudzi w tobie nerwicę natręctw nie gorszą niż mają bohaterowie. Zaczniesz analizować swoje przekonania, a na koniec zostaniesz poczęstowany ogromnym zaskoczeniem, bo książka nie skończyła się tak, jak tego oczekiwałeś. ▫️ Absolutnie wciągająca i trzymająca w napięciu do ostatniej strony.

Początek bardzo dobry, ale potem coś takiego się w niej dzieje że irytuje czytanie po raz trzeci tej samej sytuacji pokazane z punktu widzenia z każdej bohaterek ale tak naprawdę nie wnoszące nic innego. Przeczytać można ale zachwytu niestety nie ma, a szkoda, bo lubię książki M. Stachuli.

Mocny thriller. Emocje gwarantowane. Nie dla pruderyjnych, czy tych co się gorszą. Bohaterka wykorzystuje swoje atuty do własnych celów. I kręci facetami. Zapewne dlatego to właśnie ta część czytelników czasem hejtuje tę książkę. A nie kobiety, które rozumieją determinację głównej bohaterki.