Mroczne Wybrzeża

Akcja „Magii cierni” przenosi nas do świata, w którym magiczne księgi są równie niebezpieczne, co potężne. Główna bohaterka, Elisabeth, od dziecka wychowywana była w jednej z Wielkich Bibliotek i doskonale wie, że czarownicy są źli, przynajmniej tak ją nauczono. Jej życie zmienia się w momencie, gdy zostaje wplątana w sprawę związaną z jednym z najgroźniejszych grimuarów. Niespodziewanie trafia pod opiekę Nathanaiela, młodego czarownika, którego powinna unikać, a jednak szybko okazuje się, że świat nie jest tak prosty, jak dotąd sądziła. To historia o magii, uprzedzeniach i odkrywaniu prawdy. Największym plusem książki jest klimat, mroczne biblioteki, żywe księgi i lekko gotycki nastrój tworzą bardzo przyjemne tło dla wydarzeń. Świat przedstawiony jest spójny i ciekawie pomyślany, a sam motyw niebezpiecznych grimuarów wyróżnia tę historię na tle innych fantastycznych tytułów. Fabuła prowadzona jest w dość dynamiczny sposób, choć opiera się na znanych schematach. Relacje między bohaterami są naturalne, a dialogi lekkie i czytelne. „Magia cierni” to po prostu dobra, przyjemna książka. Czytało mi się ją szybko i bez poczucia znużenia, a sam klimat sprawił, że łatwo było wciągnąć się w historię. Nie jest to tytuł, który zrewolucjonizował moje czytelnicze doświadczenia, ale zdecydowanie spełnił swoją rolę jako lekka, fantastyczna lektura. To książka „ok” w najlepszym znaczeniu tego słowa, solidna, wciągająca i dobrze napisana.

Nieco lepsza część od poprzedniej. Główna bohaterka liczy na pomoc z sąsiedniego królestwa jednak nie ma nic za darmo, wszystko ma zawsze swoją cenę. Okazuje się że żeby zdobyć armię musi wyjść za mąż czemu jest przeciwna i stara się tego uniknąć. Akcja rozgrywa się szybciej i jest ciekawa. Nie była to przewidywalna lektura. Seria mnie bardziej wciągnęła i jestem ciekawa trzeciej ksiazki i zakończenia.

Nie wymagałam od tej książki wiele, miała pełnić rolę relaksującą. Mimo jej gatunku (który w moim wieku, no wiadomo 🫣) i kilku rzeczy do których mogłabym się przyczepić naprawdę świetnie bawiłam się podczas jej czytania. Zdecydowanie też nie była tak przewidywalna jak pierwsza część tej serii. Podobał mi się bardzo stworzony tutaj świat i jej bohaterowie.

"Pożądanie jest bronią, którą możecie się posługiwać w sposób równie groźny, jak mieczem." Za mną pierwsze – i mam wielką nadzieję, że nie ostatnie w tym roku – spotkanie z literaturą fantasy. Na dodatek mówimy tu o fantastyce z wyraźnym wątkiem romantycznym. Zastanawiacie się pewnie, jak romantyczna może być historia kobiety, której życiowym celem jest zamordowanie wroga publicznego numer jeden? Okazuje się, że bardzo! I to w jakim stylu! ​W dzisiejszej recenzji zapraszam Was do lektury pierwszego tomu „Sagi spod mostu” (nazwa cyklu to oczywiście mój autorski wymysł). Mowa o powieści „Królestwo Mostu” pióra Danielle L. Jensen. ​Młoda księżniczka Lara staje się politycznym pionkiem. W ramach traktatu pokojowego zawartego między jej rodzinną Maridriną a wyspiarską Ithicaną, zostaje zmuszona do poślubienia tamtejszego władcy – młodego króla Arena. Prawda jest jednak znacznie mroczniejsza: dziewczyna od dziecka była szkolona na bezwzględną zabójczynię. Aby wyzwolić swoją ojczyznę spod opresji Ithicany, Lara ma do wykonania tylko jedną misję – rozsadzić to wrogie państwo od środka. ​Szybko jednak wychodzi na jaw, że rzeczywistość drastycznie odbiega od kłamstw, którymi karmiono ją w rodzinnym domu. Bohaterka staje przed dramatycznym dylematem: ratować bliskich i samą siebie, czy może stanąć w obronie swojego nowego ludu oraz męża, który okazuje się zupełnie innym człowiekiem, niż głosiły plotki? ​Danielle L. Jensen znakomicie kreśli wielowarstwową intrygę, w której nie brakuje napięcia, wielkiej polityki, widma wojny i dworskich spisków. W tym brutalnym świecie autorka znajduje jednak miejsce na powoli, lecz bardzo naturalnie kiełkujące uczucie, oparte na zaufaniu i oddaniu. Doskonale wybrzmiewają tu również dylematy moralne, które nadają całej opowieści odpowiedniej głębi. ​Z twórczością autorki miałem już styczność przy okazji „Trylogii Klątwy” (do której zresztą chętnie wrócę w przyszłości), ale w „Królestwie Mostu” Jensen zawiesiła poprzeczkę jeszcze wyżej. Nie pozostaje mi nic innego, jak tylko z czystym sumieniem polecić Wam ten tytuł, podczas gdy sam zabieram się już za pochłanianie drugiego tomu.

troszkę mi się dłużyła, nie mogłam się wciągnąć, od połowy włączyłam audiobooka tylko po to by chłonąć arabski vibe - pierwsza moja książka z takim arabskim klimatem. Bardziej mnie zainteresowała mitologia i klimat książki, niż sama fabuła i bohaterowie.

No powiem szczerze że takiego zakończenia się nie spodziewałam...szok. Teraz muszę tylko wytrzymać do odbioru trzeciej części z biblioteki żeby poznać dalsze losy bohaterów. Mam nadzieję że wyjaśni się sytuacja pomiędzy Lidią i Terianą. Fajnie też by było jakby Lidii plan doszedł do skutku ale marne są na to szanse po tym czego się dowiedziałam na końcu "Mrocznego Nieba".

Młodzieżą już raczej nie jestem ale książka mi się podobała (nie wiem czy to dobrze o mnie świadczy :D). Bardzo lekki, przyjemny styl pisania autorki sprawnie przeprowadza nas przez całą powieść w mgnieniu oka. Główna bohaterka wiele razy rzuciła tekstem, który naprawdę mnie rozbawił. Jej nieugięty i wyraźny gołym okiem charakterek, a także niewyparzony język stawią idealne dopełnienie całej akcji która toczy się w tle - czyli świata wypełnionego piratami i żeglugą po wodnych szlakach. Za dzieciaka uwielbiałam Piratów z Karaibów i myślę, że na przestrzeni lat to się nie zmieniło, a sentyment pozostał. A Alosa daję mi vibe żeńskiej wersji Jacka Sparrowa. Polecam!:)

Muszę przyznać, że książka okazała się naprawdę zaskakująca. Niektóre rzeczy są oczywiste od pierwszego rozdziału ale inne rozwiązują się dopiero w trakcie czytania. Początkowo miałam problem żeby wbić się w narracje ale gdy mi się to udało, to czytało się ją naprawdę przyjemnie. Sama historia jest mocno zakręcona i jako, że czytelnik niejako poznaje ją wraz z bohaterką, momentami może wzbudzać zamieszanie.

Nie wiem czego się spodziewałam, ale chyba nie tego że książka okaże się tak ponura. Były momenty wręcz nieprzyjemne. Dużo elementów horroru, w kulminacyjnym momencie taka psychoza, że miałam wątpliwości w którą stronę skręci fabuła. Chyba też brakowało mi nieco ikry u głównej bogaterki. Raczej nie sięgnę po drugi tom.

Z początku miałem wrażenie, że czytam znowu pierwszą książkę, potem bywały momenty, gdzie rozważałem ocenienie tego tomu o punkt wyżej niż poprzedni, jednak ostatecznie zdecydowałem się na szóstkę, patrząc na całokształt. No trochę było to, z braku lepszego polskiego odpowiednika słowa 'messy', niechlujne, że się tak wyrażę. Zwłaszcza momenty, w których pojawiał się Cam i narracja o nim była jednym wielkim pomieszaniem z poplątaniem. :/ Gdyby to był wątek postaci genderfluid, to by było fajne, jednak Cam ewidentnie, przynajmniej dla mnie, w drugim tomie określił się jako chłopak. Dlaczego więc narracja notorycznie określa go dziewczyną i używa dla niego damskich odmian nawet wtedy, gdy postać, w narracji której jesteśmy, dosłownie uważa go za chłopaka i zawsze tak o nim uważała (mówię tu o Vivii)? Nie rozumiem. W kończowych rozdziałach, kiedy postacie często używały 'drzwi' to już w ogóle się pogubiłem w pewnym momencie, bo opisy otoczenia były dość zagmatwane, ciężko było sobie to wszystko zwizualizować. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie będzie coś więcej o tych drzwiach, bo jak na razie jest to ponownie bardzo wygodnicki element w fabule i jeśli nie będzie miał dobrego wytłumaczenia, to dla mnie trochę słabo. :/ Najbrdziej podobał mi się wątek z Merikiem i Esme, do tego mogę się bez bicia przyznać. 😹 No nic, to tyle - czekam teraz aż przyjdzie do mnie kolejny tom. Nie mam zamiaru czekać, aż wydadzą to po polsku hahah. Chcę czym prędzej zakończyć tę serię.

Moje wakacyjne pozytywne zaskoczenie! Niewiele spodziewałam się po tej historii. Ot kolejna młodzieżówka/lekkie romantasy, gdzie bohaterka wraz ze swoim wybrankiem (z którym się nienawidzą) ratują ostatecznie świat - no tak i nie. Opis na tyłach sugeruje niewiele - z jednej strony bardzo dobrze, bo dzięki temu nie mając oczekiwań zbyt wysokich naprawdę mocno się zaskoczyłam tym, jak dobrze się bawiłam, jak bardzo polubiłam bohaterów i jak dobrze odnalazłam się w świecie zbudowanym przez autorkę. Z drugiej strony ten opis jest na duży minus, bo przez to mniej osób może być zachęconych do poznania tej historii. Świat wykreowany w powieści nie jest skomplikowany. Jak na pierwszy tom dość dobrze mamy wytłumaczone zasady panujące w tym świecie, jednocześnie chciałabym dowiedzieć się więcej o Królu-Bogu z Sevy, o mieszkańcach wysp i historii magii i początkach Gadźców. Liczę na to, że drugi tom pogłębi tylko te kwestie. Bohaterowie nie są wyjątkowi, ale miałam wrażenie, że jak na typowy romans fantasy, są bardzo ludzcy. Ciekawym wątkiem jest to, że nasza główna para nie zaczyna od bycia wrogami, aby stać się kochankami. Oni byli kochankami (informacja w opisie więc nie zaznaczam spoileru), jednak ze względu na zdradę ojca Kate zostali wrogami. Ich ukradkowe spojrzenia i wzajemne przyciąganie ma bardzo dużo sensu ze względu na stare uczucia i niewyjaśnioną przeszłość, jednocześnie ich rezerwa wobec siebie również w tej sytuacji jest wskazana. Ich relacje wraz z upływem czasu na nowo zacieśniają się, bardzo przyjemnie obserwowało mi się dynamikę między nimi. To, co mi się podobało najbardziej - komunikacja! Pewne wydarzenia tworzyły idealne podłoże do zazdrości, niewyjaśnionych podejrzeń i sytuacji, po których bohaterowie powinni mieć wojnę stulecia. Jednak dojrzałość bohaterów, aby wprost zapytać i udzielić szczerej odpowiedzi sprawiła, że dało się uniknąć afery koperkowej tak nagminnie wykorzystywanej w wielu obecnych książkach. Więcej o samych bohaterach - Kate jest niezależna, silna i uzdolniona, jednak tego wymagało od niej życie. Nie oznacza to jednak, że nie odczuwa strachu - wręcz przeciwnie! Jest bardzo świadoma swojej sytuacji i bardzo ostrożna, boi się śmierci swojej i bliskich. Corvin podobnie - jest odważny i może wydawać się egocentryczny, jednak całe jego zachowanie bazuje na traumach, doświadczeniach z pola bitwy i bardzo małej wiary w siebie. (Do tego widać, że książka pisana kilka lat temu - główny bohater ma ciemne blond włosy, nie jak większość głównych love interest obecnie.). Chętnie dowiem się więcej również o pobocznych postaciach, szczególnie o Signe z wysp oraz o Raithcie - tajemnicznym magiście. Plot twisty pojawiające się w historii również były ciekawe, może nie aż tak zaskakujące, lecz dobrze poprowadzone. Bardzo żałuję, że Jaguar postanowił nie wypuszczać drugiego tomu w Polsce, na pewno będę szukała angielskiego ebooka aby skończyć tą dylogię <3

Naprawdę ciekawa książka, najbardziej podobał mi się chyba wątek pasriin - języka syren. Tylko pojawią się jak na mój gust trochę za rzadko. Na plus, to relacja między bohaterami nie jest sztucznie przyspieszona, nie od Elian nie od razu ufa Lirze, wręcz przeciwnie - nie darzy ją ani odrobiną zaufania. Wątek Drugiego Oka Keto jest moim zdaniem niedopracowany - po prostu nagle, prawie bez emocji jest mowa: "Bogini syren została zamordowana przez ludzi, syreny straciły moc, a Magom udało się ukraść jedno z oczy Keto, co miało być zabezpieczeniem na wypadek ataku syren." I tyle. Nie ma takiego głębszego wglądu w przeszłość, czemu to krew miała być kluczem, co się stało z tymi, którzy ukryli artefakt. Po prostu Lira od " Słyszałam kiedyś tą historię, ale myślałam, że to tylko legenda", do " Znam największy sekret zabezpieczeń". A końcówka - szczerze mówiac musiałam kilka razy przeczyatć ten fragment, i nadal nie jestem 100% pewna, co się stało na koniec, czy tylko bohaterowie wybrali się na "randkę" po oceanie, czy może Lira go utopiła, za jego własną zgodą? Tłumacz tak dobrał słowa, że pozostaje się domyślać.

Alabastrowe panny to pierwszy z trzech tomów serii Królowe Kharu autorstwa Doroty Pasek. Rewelacyjna powieść fantasy o niezwykłych Drainkah i wojownikach z Kharu. Autorka stworzyła tajemniczy świat w którym Kharscy wojownicy - najeźdźcy ukrywają swoją prawdziwą postać i uczucia przed okupowanymi Drainami a szczególnie przed Drainkami - przewodniczkami, które też ukrywają przed nimi swoje niezwykłe umiejętności. Bardzo ciekawa powieść fantasy gdzie cała akcja skupia się szczególnie na dwojgu głównych bohaterach, czyli przewodnicze o imieniu Sinka i głównym dowódcy wojsk kharskich o imieniu Khaben. Sinka nie jest tak naprawdę tym za kogo się oficjalnie podaje przed kharskimi żołnierzami podobnie jak główny dowódca kharskich wojsk nie do końca jest tym za kogo się oficjalnie podaje. Wisienką na torcie jest na koniec pierwszej części publiczna egzekucja gwałciciela i mordercy i to co z tego wyniknie. Dla mnie super i po przeczytaniu pierwszej części sięgam właśnie po drugi tom by dowiedzieć się jak dalej potoczą się ich losy.

Byłam zachwycona pierwszą częścią i "Królowa Ruin" również nie zawiodła moich oczekiwań. Książka skupia się głównie na walce kobiet z Góry Zniszczenia. Walce zarówno o ich przeżycie, jak i o obalenie okrutnego i dyskryminującego płeć żeńską systemu. Przedstawiona jest tu swego rodzaju wojna, więc jest dużo brutalnych scen, w których leje się krew. Jednak sposób w jaki zostały opisane jest raczej znośny nawet dla wrażliwego czytelnika. Osobiście nie przepadam za opisami tego typu, ale w przypadku tej książki nie znudziłam się. Cudowne główne bohaterki Serina i Nomi - obie przeszły przemianę, obie ogromnie odważne i zdeterminowane w działaniu. Obok nich Val i Malachi - charakterni mężczyźni o dobrych sercach. W tej historii dużo się dzieje, nie ma czasu na znużenie. Walka o równe prawa oraz o szczęście własne i przyszłych pokoleń Viridii. Do tego zwroty akcji, interesujące rozwiązania, piękne, nienachalne wątki miłosne i elementy feministyczne sprawiają, że aż chce się czytać. "Królowa ruin" to przepiękna opowieść o kobiecej sile i determinacji. W tej historii nie ma się do czego przyczepić, jest przemyślana, zaskakująca i świetnie napisana. P.S. Moim jedynym zastrzeżeniem byłoby tłumaczenie niektórych imion na język polski. Wolałabym, by zostały w oryginalnej wersji, a znaczenie imienia zostało opatrzone tłumaczeniem w przypisie. Motywy: Feminizm, walka o równe prawa, królestwo, walki, siostry, rodzeństwo, miłość, LGBT

To co mnie niestety zaskoczyło, to fakt, że druga część była gorsza od pierwszej. Często tak bywa, ale po zakończeniu pierwszej części miałam wrażenie, że ta druga będzie miała większy potencjał przez rozwiązanie historii. Niestety główna bohaterka stała się tak głupia i irytująca, że już naprawdę trudno było ją znieść. A taki smaczek - od pierwszej części miała opiekować się pewną dziewczynką, siostrą swojej przyjaciółki, o której ciągle zapominała. W tej części nawet raz jej imię nie wpadło jej do głowy. Jules z niezwykłą łatwością zapominała o swoich bliskich i przypominała sobie o nich tylko gdy było jej to na rękę. Jej moc też była niby potężna ale całkowicie bezużyteczna jeżeli chodziło o kogokolwiek innego. Potrafiła uratować tylko siebie. Przez całe jej zachowanie uważam, że dostała zakończenie, na które zupełnie nie zasłużyła...

Uwielbiam tę książkę. Tak, jest to vibe Szóstki wron, nie ukrywam tego i nikt tego nie ukrywa, ale ma swój urok i naprawdę spodobał mi się zbudowany świat. Książkę czytało mi się znakomicie i już dawno tak dobrze nie bawiłam się przy lekturze fantasy młodzieżowego.

Książkę jako pierwsza przeczytała moja mama i bardzo jej się podobała. Ja przeczytałam ją w 2 dni i nie mogę się doczekać sięgnięcia po tom drugi. Bardzo podoba mi się podział narracji. Mamy tu historię dwóch sióstr i każda mówi za siebie. Rozdziały są na przemienne. Raz z perspektywy Seriny, a raz Naomi. Co daje nam obraz wydarzeń z różnych perspektyw przynajmniej kiedy do czasu kiedy bohaterki nie zostają rozdzielone. Mamy tu dworskie intrygi, każda siostra ma swój wątek romantyczny, ukazanie siły miłości do rodziny, oraz przemianę bohaterów. To wszystko razem plus ciekawa sceneria daje bardzo przyjemną lekturę do której serdecznie zapraszam.

Dawno nie czytałam tak wciągającej książki fantasy. Uwielbiam jak wszystko kręci się od samego początku, ze stopniowym odkrywaniem kart. Główna bohaterka jest młoda, ale zadziorna i zdecydowanie nie jest damą w opresji. Pierwszy raz spotkałam się z niepełnosprawnością w takiej lekturze i to na pierwszym planie. Powiew świeżości z rasą gargulców, miły wątek romantyczny i zakończenie, które jest początkiem. Bardzo polecam i łapię za następny tom.

„Srebrzyste węże” to druga część cyklu Roshani Chokshi — serii łączącej przygodę, heist fantasy i alternatywną historię w pełnej magii wersji Europy przełomu XIX i XX wieku. Jeśli pierwszy tom był zapowiedzią wielkiej przygody, „Srebrzyste węże” są jej bardziej emocjonalnym rozwinięciem. Akcja powieści przenosi bohaterów do Rosji i na lodowate pustkowia Syberii, gdzie grupa poszukiwaczy skarbów wyrusza na niebezpieczną misję odnalezienia legendarnego artefaktu. Stawką jest nie tylko potęga i bogactwo, ale też lojalność, zaufanie i przetrwanie. Chokshi buduje fabułę wokół klasycznej struktury „skoku”, ale nasyca ją elementami mitologii, alchemii i tajemniczych technologii magicznych. Największą siłą „Srebrzystych węży” są bohaterowie. Każdy z nich otrzymuje więcej przestrzeni niż w pierwszym tomie: Séverin mierzy się z traumą i obsesją, Laila odkrywa własną tożsamość, a postacie takie jak Enrique czy Zofia przechodzą wyraźną ewolucję. Relacje między członkami drużyny są bardziej napięte i emocjonalne — przyjaźń zostaje wystawiona na próbę, a decyzje mają realne konsekwencje. Ton powieści jest wyraźnie mroczniejszy niż wcześniej: pojawia się więcej strat, moralnych dylematów i poczucia nieuchronności. Świat przedstawiony jest bogaty i wielokulturowy, a inspiracje historią i mitologią różnych regionów nadają opowieści interesujący klimat. Choć trudno mi było wejść w ten świat w pierwszym tomie, tutaj doceniłam jego wyjątkowość i złożoność. „Srebrzyste węże” to udana kontynuacja, po którą nie sądziłam, że sięgnę po przeczytaniu pierwszego, dość słabego tomu. Jest w niej jednak coś, co przyciąga i nie chce puścić. A finał pozostawia z poczuciem napięcia i oczekiwania na dalszy ciąg.

3.75 ⭐ Mam absolutną słabość do takich książek i zazwyczaj wyłączam się na ich wady. Nie było idealnie, bardziej podobała mi się w drugiej połowie, ale już od samego początku przykuła moją uwagę. Nie wiem, na ile to jest kwestia samej książki, a na ile mojej tęsknoty za tego typu literaturą (i zmęczenie porno wstawkami w fantastyce), ale bawiłam się świetnie i choć już wiem, że cała seria raczej nie zostanie w mojej pamięci na dłużej, to będzie świetną rozrywką. Duży plus za to, że bohaterowie nie zdążyli mnie do siebie zniechęcić, ani mnie wkurzyć :)