Mroczna armia

„Kroniki Gwiezdnej Klingi” to kontynuacja świetnego cyklu o Stracharzu prowadzonej pod wspólnym tytułem „Kroniki Wardstone”. I muszę powiedzieć, że ta historia udała się Delaney’owi najlepiej! Szkoda tylko, że to jedynie trylogia.
W Gwiezdnej Klindze głównym bohaterem jest Tom Ward – we wcześniejszej serii uczeń Stracharza, w tej sam staje się nauczycielem. Pod jego skrzydła trafia krnąbrna Jenny, która twierdzi, że jest siódmą córką siódmej córki i zasługuje na to, żeby walczyć ze złem. Za swoją moc postrzega wyjątkowo silną empatię.

W fabule spotykamy tych samych bohaterów, których znamy z Wardstone – Alice (oczywiście), Grimalkin, kilka demonów. Ten cykl jest zdecydowanie bardziej feministyczny, niż wcześniejszy (znak czasów), a te postacie kobiece stają się w historii bardziej znaczące i bardziej niezależne. Sama Jenny to do bólu autonomiczna jednostka, która doskonale wie, czego chce i idzie po to do samego końca. Nie boi się stanąć przy Thomasie w chwilach najcięższej próby. Dziewczyna ma przy okazji niewyparzony język, ale ogromna wrażliwość determinuje również jej pozytywne zachowania. Nie mówiąc o tym, że pozwala na czytanie ludzi i rozpoznawanie ich intencji. Tom jest świetnie wykreowanym bohaterem od samego początku – tutaj widać, jak bardzo nie jest pewny swoich umiejętności i jaki ciężar wiąże się z byciem za kogoś odpowiedzialnym. Został zbyt wcześnie skazany na samotną walkę z demonami, nie zdążył posiąść całej wiedzy Stracharza, z czasem jednak odkrywa jak wiele zdążył się nauczyć. Ten chłopak dojrzewa w trakcie tej trylogii, jest wiarygodny i ja miałam dużą frajdę z rozdziałów, w których opisywane były jego przygody. Dużo bardziej niż z przygód Grimalkin, za którą nigdy nie przepadałam i to się nie zmieniło. A Grimalkin tutaj też gra istotną rolę – nawet więcej niż jedną. Za jej sprawą dzieje się wiele – jak zresztą za sprawą każdego bohatera. Tam nie ma przypadkowych postaci.

Jedno, co muszę przyznać, to to, że ten cykl jest bardziej mroczny od Kronik Wardstone. Mam wrażenie, że on był szykowany pod nieco starszego czytelnika, co daje się zauważyć w krwawych scenach walk oraz w tym, jak chętnie autor uśmierca kilka osób. W tej trylogii więcej jest też problemów dojrzalszych nastolatków – dylematy sercowe, rodzinne, sprawy honoru, etc. Sam wątek opieki Toma nad Jenny jest już bardzo dojrzały. Ona oczywiście nie wymaga rodzica, a mentora, ale w tym świecie mistrz ma cechy opiekuna w szerszym kontekście. Poza Grimalkin nie ma tu właściwie „dorosłych”. W poprzednim cyklu akcja była spowodowana działaniem stracharza, ale i matka Toma miała tu swoje ważne wydarzenia i poprzednie pokolenie mocno zaistniało. Tutaj jest odwrotnie – starsi zostawiają pole młodym. Widać, gdzie jest położony nacisk.

Bardzo lubię całą tę opowieść – od pierwszego tomu do tej ostatniej trylogii. Żałuję tylko, że w związku z tym, że to trylogia, to autor nie miał czasu ani miejsca, na rozwiązanie wszystkich wątków. Na przykład Jenny, o której nie dowiadujemy się wszystkiego. Relacja między Alice a Lukrastą jest dla mnie też dość mętna i byłam zirytowana, jak została poprowadzona. Polecam!

Próbowałam czytać Arenę 13 tego samego autora, ale to jakby było pisane przez zupełnie kogoś innego – zupełnie nie trzyma poziomu i nie wciąga. Brakuje też kreacji świata i wiarygodnych bohaterów. Ale to na marginesie.

Czytajcie Stracharza!

„Kroniki Gwiezdnej Klingi” to kontynuacja świetnego cyklu o Stracharzu prowadzonej pod wspólnym tytułem „Kroniki Wardstone”. I muszę powiedzieć, że ta historia udała się Delaney’owi najlepiej! Szkoda tylko, że to jedynie trylogia.
W Gwiezdnej Klindze głównym bohaterem jest Tom Ward – we wcześniejszej serii uczeń Stracharza, w tej sam staje się nauczycielem. Pod jego...