Mroczna zemsta

Pełna tajemnic przygodówka z czasów początków chemii. Sporo w niej dramatycznych wydarzeń, więc nie jest raczej odpowiednia dla młodszych nastoletnich czytelników. Przygody bochatera pozwalają lepiej poznać dawną epokę i przez to docenić współczesne czasy.

Wyobraźcie sobie, że nagle zostajecie w środku nocy wyrwani ze swojego łóżka i budzicie się w nieznanym miejscu. Tak właśnie Jim Strugers dowiaduje się, że potwory naprawdę istnieją i zostaje wrzucony w świat, którego istnienia nawet nie podejrzewał. By nie dopuścić do powrotu nienasyconego Gunmara, wraz ze swoim przyjacielem Tubem i niespodziewanymi przyjaciółmi muszą stanąć do walki o swoje miasto. Po książkę "Trollhunters. Łowcy trolli" Daniela Krausa i Guillermo del Toro sięgnęłam po obejrzeniu adaptacji Netflixa pod tym samym tytułem. Bajka wciągnęła mnie ogromnie swoim magicznym klimatem, epickim bitwami i ciekawą fabułą, więc jeśli była opcja by jeszcze raz spotkać się z tymi bohaterami, nie mogłam sobie tego odpuścić. Chociaż historia mocno się różni od tej którą znałam z serialu, to i tak było ciekawie. Widać tu coś jakby prototyp znanej mi historii, bo i tak jest - książka miała premierę na rok przed serialem. Dzięki temu jednak wiele rzeczy jest nowych i bardzo zaskakuje, a znowu niektóre, choć trochę inne, są tak bardzo znajome i przeze mnie lubiane♥️ Bardzo spodobały mi się znajdujące się w książce kolorowe grafiki - tworzą one świetny klimat! Całość czyta się lekko i szybko. Intryguje i nie nudzi, a historia jest czymś nowym. Powiem wam, że ta wersja, choć skierowana do młodzieży, jest mroczniejsza niż serialowa. Tutejsze trolle nie jedzą skarpetek, a porywają dzieci z ulic by zaspokoić swój głód. Kolejną różnicą są tu bohaterowie - choć są charakterem bardzo podobni do tych już nam znanych,w wielu rzeczach się różnią. Blinkus jest tutaj Mrugusiem, i choć też ma tu wiele oczu i rąk, to wygląda zdecydowanie inaczej, tak samo Gunmar czy Aaargh!. Na szczęście Tubb nie traci swojego humoru, zawsze jest u boku Jima, i był tu chyba moją ulubioną postacią. To historia dla fanów serialu i dla młodszej młodzieży. Jeśli znacie już ją z Netflixa, na pewno was zainteresuje. a odkryjecie też coś nowego. Jeśli jednak dopiero co chcielibyście odkryć świat trolli, to jest to bardzo przyjemna młodzieżówka, choć może trochę krwawa, która jednak wciąga od pierwszych stron, co już samo w sobie dobrze o niej świadczy ;) Książkę oceniam na 6/10, była naprawdę niezła.

Jest to strasznie ciekawa pozycja. Zupełnie coś innego. Coś, z czym jeszcze się nie spotkałam. Taka odskocznia od tego co znam. Ta książka ma podobny schemat do Harry’ego Potter’a. Jest chłopiec, od którego oczekuje się więcej, niż potrafi. Nastolatek, który cały czas jest porównywany do swojego ojca. Nie spełnia oczekiwań. A na końcu i tak jest wyjątkowy. Znane? Znane. W takim razie co w tej książce takiego wyjątkowego? A to, że ma zupełnie inny klimat. Jest to taka mroczna, ale i tak otulająca historia. Zabawna, ujmująca i słodka. To może przejdźmy do głównego bohatera. Finn to taka trochę ciamajda. Dokuczają mu w szkole, nie radzi sobie na treningach. Nie podoba mu się jego przeznaczenie. Ale jest to ktoś, kogo się lubi. Taka pocieszna, miła osoba. Finn taki właśnie jest. Z innych bohaterów polubiłam bardzo Emmie. Jest to czarująca dziewczyna, która nie jedno ma za uszami. Bardzo w książę podobał mu się pomysł na całe miasteczko. Logiczne wytłumaczenie odłączenia go od świata. W tej książę wszystko trzyma się kupy. Nie mam się do czego przyczepić, ale chyba brakowało mi w tej historii takiego pazura. Była taka bardzo poprawna. Mogłoby dziać się trochę więcej, ale i tak chciałabym sięgnąć po następne tomy. Jak na złość po polsku jest tylko jeden 😢.

„Kroniki Gwiezdnej Klingi” to kontynuacja świetnego cyklu o Stracharzu prowadzonej pod wspólnym tytułem „Kroniki Wardstone”. I muszę powiedzieć, że ta historia udała się Delaney’owi najlepiej! Szkoda tylko, że to jedynie trylogia. W Gwiezdnej Klindze głównym bohaterem jest Tom Ward – we wcześniejszej serii uczeń Stracharza, w tej sam staje się nauczycielem. Pod jego skrzydła trafia krnąbrna Jenny, która twierdzi, że jest siódmą córką siódmej córki i zasługuje na to, żeby walczyć ze złem. Za swoją moc postrzega wyjątkowo silną empatię. W fabule spotykamy tych samych bohaterów, których znamy z Wardstone – Alice (oczywiście), Grimalkin, kilka demonów. Ten cykl jest zdecydowanie bardziej feministyczny, niż wcześniejszy (znak czasów), a te postacie kobiece stają się w historii bardziej znaczące i bardziej niezależne. Sama Jenny to do bólu autonomiczna jednostka, która doskonale wie, czego chce i idzie po to do samego końca. Nie boi się stanąć przy Thomasie w chwilach najcięższej próby. Dziewczyna ma przy okazji niewyparzony język, ale ogromna wrażliwość determinuje również jej pozytywne zachowania. Nie mówiąc o tym, że pozwala na czytanie ludzi i rozpoznawanie ich intencji. Tom jest świetnie wykreowanym bohaterem od samego początku – tutaj widać, jak bardzo nie jest pewny swoich umiejętności i jaki ciężar wiąże się z byciem za kogoś odpowiedzialnym. Został zbyt wcześnie skazany na samotną walkę z demonami, nie zdążył posiąść całej wiedzy Stracharza, z czasem jednak odkrywa jak wiele zdążył się nauczyć. Ten chłopak dojrzewa w trakcie tej trylogii, jest wiarygodny i ja miałam dużą frajdę z rozdziałów, w których opisywane były jego przygody. Dużo bardziej niż z przygód Grimalkin, za którą nigdy nie przepadałam i to się nie zmieniło. A Grimalkin tutaj też gra istotną rolę – nawet więcej niż jedną. Za jej sprawą dzieje się wiele – jak zresztą za sprawą każdego bohatera. Tam nie ma przypadkowych postaci. Jedno, co muszę przyznać, to to, że ten cykl jest bardziej mroczny od Kronik Wardstone. Mam wrażenie, że on był szykowany pod nieco starszego czytelnika, co daje się zauważyć w krwawych scenach walk oraz w tym, jak chętnie autor uśmierca kilka osób. W tej trylogii więcej jest też problemów dojrzalszych nastolatków – dylematy sercowe, rodzinne, sprawy honoru, etc. Sam wątek opieki Toma nad Jenny jest już bardzo dojrzały. Ona oczywiście nie wymaga rodzica, a mentora, ale w tym świecie mistrz ma cechy opiekuna w szerszym kontekście. Poza Grimalkin nie ma tu właściwie „dorosłych”. W poprzednim cyklu akcja była spowodowana działaniem stracharza, ale i matka Toma miała tu swoje ważne wydarzenia i poprzednie pokolenie mocno zaistniało. Tutaj jest odwrotnie – starsi zostawiają pole młodym. Widać, gdzie jest położony nacisk. Bardzo lubię całą tę opowieść – od pierwszego tomu do tej ostatniej trylogii. Żałuję tylko, że w związku z tym, że to trylogia, to autor nie miał czasu ani miejsca, na rozwiązanie wszystkich wątków. Na przykład Jenny, o której nie dowiadujemy się wszystkiego. Relacja między Alice a Lukrastą jest dla mnie też dość mętna i byłam zirytowana, jak została poprowadzona. Polecam! Próbowałam czytać Arenę 13 tego samego autora, ale to jakby było pisane przez zupełnie kogoś innego – zupełnie nie trzyma poziomu i nie wciąga. Brakuje też kreacji świata i wiarygodnych bohaterów. Ale to na marginesie. Czytajcie Stracharza!

Łezka mi się w oku zakręciła. To zdecydowanie był najbardziej emocjonujący i trzymający w napięciu tom z całej tej serii. Żal mi, że już rozstaję się z tymi bohaterami, a śmierć niektórych z nich bardzo mnie zasmuciła. A zakończenie… było bardzo otulające, muszę przyznać, że ten epilog naprawdę mnie wzruszył.

Mimo rozczarowania finałem "Kronik Wardstone" postanowiłem sięgnąć po nową trylogię, osadzoną w tym uniwersum, będącą bezpośrednią kontynuacją a w zasadzie, do której wprowadzeniem było poprzednie 13 (!) tomów. Okazuje się, bowiem, że konfrontacja z Wielkim Złem, z którym mierzyli się bohaterowie w poprzednim cyklu, było tylko rozgrzewką przed starciem z prawdziwym zagrożeniem. Jest nieźle, wprowadzona zostaje nowa protagonistka, która - uznać trzeba - ma sobie więcej ikry i sprytu, niż niezmieniający się i popełniający wciąż te same błędy (choć odwagi i uporu w walce ze Złym mu nie odmawiam) Tom Ward. Jenny - dla odmiany siódma córka siódmej córki - jest więc pierwszą w historii tego świata Stracharką, do której w zasadzie zastrzeżenie można mieć na tym etapie takie oto, że z miejsca dysponuje umiejętnościami, zdolnościami i nadnaturalnymi predyspozycjami, których Tom nie miał ani czasu, ani okazji zdobyć, ni też nie odziedziczył ich "w genach". Problemem z taką w zasadzie uformowaną i silną bohaterką może być to, iż mimo całej mojej sympatii - bo jest to postać naprawdę fajnie napisana - niewiele daje jej to przestrzeni do rozwoju w przyszłości a jej potencjał, wygląda na to, iż wymagać będzie naprawdę solidnie przygotowanego antagonisty / antagonistów... Na co liczę. Póki co - kolejny kontrowersyjny ruch w finale tej powieści znów może wzburzyć niektórych fanów. Mnie nieznacznie, ale to już kwestia osobistych sympatii wobec poszczególnych bohaterów tej serii. Cóż, polecam - wciąż dobre fantasy z elementami horroru dla młodszych i starszych czytelników.

Film oczywiście oglądałam i strasznie mi się podobał. Dlatego z chęcią zabrałam się za książkę. Czytało mi się trochę gorzej niż "Durotana", właśnie z racji że pamiętałam sceny z filmu. W tej opowieści mamy Durotana, który wraz ze swoim Klanem Mroźnych Wilków dołącza do Hordy Gul'dana. Robi się mroczno, okrutnie, zdradziecko. Bardzo dużo rozwiniętych wątków. O sytuacji Orków dużo przyjemniej mi się czytało niż o sytuacji Ludzi. Niemniej jednak cieszę się, że znalazłam się w uniwersum Warcrafta.

Książka przeznaczona jest raczej dla młodszego czytelnika w wieku mniej więcej 11-13 lat, więc troszeczkę nie dopasowałam się wiekiem. Ale gdybym czytała ją tę dekadę wcześniej (i gdyby ta książka już wtedy istniała) to prawdopodobnie bardzo by mi się podobała. Przez to nie mogę dać też wyższej oceny, bo po prostu nie zgadzałaby się z moimi odczuciami. Początek trochę nużący, dużo opisów, mało akcji. Raczej opisane jest życie mieszkańców wioski i relacje pomiędzy głównymi bohaterami. Czasami czytało mi się to przyjemnie, a czasami miałam już tego dosyć. Najbardziej podobało mi się ostatnie 100 stron, gdy dzieci wyruszają z misją ratunkową. Akcja nabiera w końcu tempa, dzieje się parę przykrych rzeczy, które wywołały u mnie zaszklone oczy więc nawet w trochę starszym czytelniku książka potrafi wywrzeć jakieś emocje. Bardzo fajna główna kobieca postać. Jest świetnym wzorem dla młodszych dziewczynek. Po kontynuację raczej nie sięgnę, bo jednak jestem trochę za stara na tę serię, ale młodszym czytelnikom jak najbardziej polecam.

Do książki ''Durotan'' wróciłem po obejrzeniu filmu ''Warcraft: Początek''. Durotan to dla mnie jeden z najbardziej interesujących bohaterów tego świata. Jest wodzem sprawiedliwym, honorowym oraz zmuszonym do podejmowania niezwykle trudnych decyzji. Nie jest postacią idealną, popełnia błędy, waha się, często wraca myślami do swojej pierwszej naprawdę ciężkiej decyzji, która przyniosła mu szacunek klanu. Wydaje mi się, że właśnie ten moment ukształtował go jako przywódcę. Bohater ten nieustannie stoi na granicy między tradycją, a moralnością, między przetrwaniem a honorem. Musi wybierać pomiędzy tym, co narzuca mu kultura swojego ludu, a tym, co podpowiada mu sumienie. Książka dobrze pokazuje ten wewnętrzny konflikt.. Niestety, film zmarnował potencjał postaci. (Uwaga spoiler!!!) Twórcy zdecydowali się uśmiercić wodza Mroźnych Wilków w sposób, który niewiele wnosi do fabuły. Jego śmierć jest szybka i mało znacząca. Sprawia wrażenie, jakby był jedynie kolejnym NPC... Tymczasem w książce Durotan jest symbolem honoru, odpowiedzialności i walki o przyszłość swojego ludu. Jego historia ma znaczenie i wpływa na dalsze losy uniwersum. To bohater, który nie ucieka od przeszłości i konsekwencji własnych wyborów. Podsumowując, ''Durotan'' to wartościowa lektura dla każdego fana Warcrafta. Pozwala lepiej zrozumieć jedną z najważniejszych postaci tego uniwersum. Pokazuje, że prawdziwa siła nie zawsze tkwi w brutalności, lecz w odwadze do bycia wiernym swoim zasadom.

trochę nie rozumiem niskiej oceny i niepochlebnych opinii. Może to wielkie "Połaczenie gry o tron z parkiem jurajskim" zbyt duże oczekiwania ludzi spowodowało? Ja początkowo też byłem nieprzekonany ale z biegiem stron sie troche wciagnałem i lekko sie czytało

Znakomite zwieńczenie serii. Choć to prequel, to fajnie było poznać historię Arcturusa i jego przyjaciół. Już czuję ogromny sentyment do tej serii, a ta część zapewniła mi sporo smaczków w kontekście wydarzeń z podstawowej trylogii. Nie sądziłam, że to możliwe, ale po tej lekturze znienawidziłam jeszcze bardziej kilka postaci. Prequel zapewnił mi sporo emocji, jest może kilka nieścisłości fabularnych, ale nie przeszkadzały mi one.

Kolejna wciągająca, dobrze napisana część cyklu o przygodach czwórki przyjaciół oraz ich Zwierzoduchów. Aby uratować Erdas i oczyścić Zielone Płaszcze z fałszywych zarzutów dzielne dzieciaki wraz z dwójką sprzymierzeńców muszą znaleźć legendarny Pazur Żbika. Jest to zadanie niezwykle trudne, szczególnie że po piętach depczą im Przysięgli, którzy nie cofną się przed niczym, by ich schwytać. Jak potoczy się ta przygoda musicie przekonać się sami. Polecam!

W porównaniu do poprzednich trzech części, czwarta jest zdecydowanie mroczniejsza, ale wciąż świetna. Ogólnie czytając można poczuć wrogi klimat wyspy Nocoskrzydłych, których sekrety poznajemy w tej części i nie tylko! Wydaje mi się, że ta część to zdecydowanie punkt kulminacyjny Arc'a 1, a zakończenie naprawdę buduje napięcie przed wielkim finałem. Być może się dzisiaj się wezmę za czytanie "Najjaśniejszej Nocy", bo jestem ciekaw, jak cały Arc 1 się zakończy.

Jak dla mnie była to najbardziej wzruszająca część cyklu... Duet: Takoda i Kovo taki rozczulający i zagubiony. Całość opowieści pełna poświęceń, trudnych decyzji, wielkich porażek i małych zwycięstw. Bardzo dobrze był to spożytkowany czas na tej lekturze! Polecam niezmiennie.

Druga część zdecydowanie lepsza od pierwszej. Bardzo podobało mi się, że była w całości poświęcona kulturze Morskoskrzydłych, bo akcja pierwszej działa się w większości najpierw pod górą, a potem w Królestwie Nieboskrzydłych, tylko na koniec było coś o Błotoskrzydłych, a tutaj mamy w całości o plemieniu Tsunami. Z Morskoskrzydłych moje ulubione postacie (nie licząc Tsunami) to zdecydowanie Ukwiał i Przybój! :)

Według mnie to najlepszy tom z wszystkich tomów które na razie przeczytałam (ostatni rozdział przeczytałam z 15 razy). Moim ulubionym bohaterem jest Devin (a teraz Warty), dlatego tom podobał mi się tak bardzo. Po przeczytaniu pierwszego rozdziału 1 tomu, uznałam że jest moją ulubioną postacią, więc po przeczytaniu 1 tomu cały czas czekałam aż będzie „tym dobrym“. ~Bardzo polecam, oraz wszystkie pozostałe tomy~

"Baśnie osobliwe" Ransoma Riggs'a to właśnie taki zbiór baśni towarzyszących książce pt. "Osobliwy dom Pani Peregrine". Przyznam szczerze, że niestety nie czytałam tej serii, widziałam jedynie film. Mimo to, bardzo zaciekawił mnie ten pięknie wydany tytuł i okazało się, że mogę czerpać z niego przyjemność nawet bez znajomości głównej historii. Baśnie zawarte w tej książce są bardzo intrygujące, czasami mroczne i dość... dziwaczne. Czy też może lepiej pasuje tutaj właśnie słowo "osobliwe". Raczej nie przypadną one do gustu osobom, które tej osobliwości nie lubią, ale tym drugim spodobają się bez wątpienia. Każdej opowieści towarzyszy też piękna ilustracja, która pomaga nam trochę pobudzić wyobraźnię i dodaje klimatu. Bardzo ciekawe, zabawne i jak najbardziej wspaniałe jest też to, że wszelkie przypisy, które się tutaj znajdują, traktują historię i wszystkie opowiedziane wydarzenia jako najprawdziwszą prawdę! Nie mam zbyt dużego doświadczenia z takiego typu zbiorami, jeśli się nie mylę, "Baśnie osobliwe" są pierwszymi, które udało mi się przeczytać, więc niestety nie mam też porównania, ale z czystym sercem mogę powiedzieć, że bawiłam się świetnie w czasie tej lektury. Poczułam się trochę jak dziecko, które właśnie trafiło do tego osobliwego świata, które dopiero poznaje jego legendy, ale doskonale już wie, że wylądowało w dobrym miejscu. Jeśli Wy również chcecie się tak poczuć, zachęcam do zapoznania się z tą niewielką pozycją

Książka w zasadzie wciąga po pierwszych kilku stronach. Akcja przeplata sie z momentami opisów, więc każdy znajdzie coś dla siebie. W zasadzie człowiek czytając zastanawia sie czy tak świat będzie wyglądał za 50 a może 100 lat. Czy w tym kierunku wszystko zmierza? Daje do myślenia i rozważenia co nas czeka w dalekiej, a może bliskiej przyszłości.

Świetna kontynuacja przygód Finna, Wulfa, Sassi, Kifa Berserka. Podążają dalej na zachód z misją ocalenia świata. Towarzyszy im coraz mniej owslanek. Trafiają w niewolę do morderczych badlandczyków. Zmagają się na arenie jak gladatiorzy z olbrzymimi niedźwiedziami, grzechokondami i innymi niewyobrażalnymi potworami. Polecam, świetna przygoda. Sięgam od razu po trzeci tom, bo jestem ciekawa kto będzie w stanie dotrwać do końca podróży. A i najważniejsze - FInn zyskuje nowy przydomek :)

Po odzyskaniu klucza Lokiego, drużyna została zatrzymana przez zimę na północy. Jal wykupuje tawernę i rozpoczyna swoje miłosne podboje w lokalnej wiosce. Na wiosnę jednak jego losy się tak pokrzyżują, że w towarzystwie kompanów wyrusza z powrotem na Południe. Każdy z członków drużyny ma inny plan: Jalan – powrót do Czerwonej Marchii i powrót do poprzedniego stylu życia, Snorri – odzyskanie rodziny zza drzwi Hel, Tuttugu najchętniej nie robiłby nic, oprócz łowienia ryb i błogiego odpoczynku. W trakcie ich wędrówki cele wszystkich członków drużyny się zmienią (no może oprócz Snorriego), do drużyny dołączą dodatkowe osoby, a król Jorg równolegle rozsiewa swoje ambicje na powrót Imperium. Bardzo ciekawa kontynuacja tomu pierwszego. Nie zawiodłem się. Co prawda mogłoby być mniej opisów, bo jednak kilka stron opisów więzienia, w którym ma się odbyć akcja, zamiast budować napięcie, zaczyna usypiać czytelnika. Jednak sama akcja poprowadzona jest zgrabnie, choć czasem można mieć odczucie jakoby główni bohaterowie się rzucali to tu to tam, pomimo, że cel wędrówki jest jasny i określony. Panie Lawrence, pora kończyć i przeczytać trzeci tom przygód Jalana Kendetha i jego wiernego towarzysza Normana :D