Mój Michael

Z opowiadaniami mam tak, że czytam, a po dwóch tygodniach zapominam. Tak też było z tym zbiorem -w głowie zostały mi jedynie dwa, no ale to pierwsze, rozpoczynajęce zbiór: jak dla mnie mistrzostwo świata! Gdy się skończyło szukałam kontynuacji w kolejnym, a tu niespodzianka... to opowiadania. Żałuję, że z tego pierwszego nie zrodził się pomysł na powieść. Ogólnie - przyjemna lektura.

„Nocny pociąg do Lizbony” Pascala Merciera to jedna z tych rzadkich powieści, które zamiast oferować prostą ucieczkę od rzeczywistości, zmuszają czytelnika do głębokiego zanurzenia się w samym sobie. Moja ocena to 7/10 – jest to dzieło wybitne pod względem intelektualnym, choć jego specyficzne tempo i gęstość filozoficzna mogą stanowić wyzwanie dla osób szukających wartkiej akcji. Impuls do zmiany Wszystko zaczyna się od jednego momentu, od spotkania na moście w Bernie, które wytrąca Raimunda Gregoriusa – statecznego profesora filologii klasycznej – z kolein dotychczasowego, przewidywalnego życia. Gregorius, człowiek słowa i antycznych tekstów, pod wpływem impulsu porzuca swoją szkołę i wsiada w pociąg do Lizbony. Jego przewodnikiem staje się znaleziona przypadkiem książka tajemniczego portugalskiego lekarza, Amadeu de Prado. Ta nagła rewolucja w życiu starszego człowieka jest punktem wyjścia do fascynującej podróży – nie tylko przez Europę, ale przede wszystkim przez meandry ludzkiej egzystencji. Studium duszy i historii Mercier po mistrzowsku splata dwa wątki. Z jednej strony śledzimy śledztwo Gregoriusa, który w Lizbonie odkrywa ślady życia Prado, rozmawiając z ludźmi, którzy go znali. Z drugiej – poznajemy fascynujące zapiski samego lekarza, które są sercem tej powieści. Amadeu de Prado jawi się jako postać tragiczna, uwikłana w walkę z dyktaturą Salazara, ale przede wszystkim tocząca bój o autentyczność własnego bytu. Powieść staje się dzięki temu wielowarstwowym traktatem o wolności, lojalności, samotności i o tym, jak mało wiemy o ludziach, których kochamy. Filozofia kontra dynamika „Nocny pociąg do Lizbony” to książka „powolna”. Mercier nie spieszy się, cyzeluje każde zdanie, a monologi wewnętrzne Prado zajmują całe strony. Dla czytelnika ceniącego literaturę piękną i głęboką refleksję, będzie to uczta. Jednak momentami powieść ociera się o pewną pretensjonalność, a nagromadzenie pytań retorycznych i egzystencjalnych dylematów może przytłaczać. Nie jest to thriller, mimo że wątek odkrywania tajemnic z przeszłości ma w sobie coś z kryminału; to raczej „thriller duszy”, w którym napięcie budowane jest przez odkrywanie kolejnych warstw sumienia bohatera. Podsumowanie Powieść Merciera to zaproszenie do podróży, którą każdy z nas podświadomie chce odbyć – podróży ku zrozumieniu własnych wyborów. To książka niezwykle erudycyjna, napisana z wielką kulturą języka i szacunkiem do czytelnika. Choć momentami bywa ciężka i wymaga pełnego skupienia, pozostawia w człowieku trwały ślad. To solidna siódemka dla literatury, która ma odwagę pytać o sens „opuszczenia samego siebie” i o to, czy kiedykolwiek jest za późno, by zacząć żyć naprawdę. Idealna lektura na długie wieczory, wymagająca ciszy i gotowości na trudne odpowiedzi.

Goncourtowy autor, ale za inną książkę, napisał wojenny romans, który zdecydowanie wybija się poza ramy gatunku. Mnóstwo tu delikatności, zwiewności jak latawce, zawirowań i nieoczywiśtości. To bardzo dobra książka, ale dla mnie warsztat pisarski autora nie do końca jest "mój". Z tego też powodu lektura wydawała mi się intrygująca, ale nie zapierała tchu, chociaż patrząc na fabułę było prawdopodobne, że tak będzie. No cóż, to nie jest moje pierwsze spotkanie z Garym i wrażenia mam te same. Zawartość jest niesamowita, ale styl sprawia, że nieco chłodniej podchodzę z oceną do jego twórczości.

Uwielbiam twórczość Amosa Oz’a. W zasadzie mogę polecać jego książki w ciemno, każdy coś w nich znajdzie. Podobnie jest z „Czarną skrzynką”, napisana w ciekawy sposób, całość opiera się głównie na wymianie listów pomiędzy bohaterami książki. Im bardziej zagłębiamy się w treść książki, tym więcej odkrywamy drobiazgów, które motywują poszczególne postaci, a przede wszystkim katastrofy, jaka miała miejsce w relacjach Ilany i Aleksandra. To, że listy pisane są przez osoby biorące udział w akcji, jaka rozgrywa się w książce, pisane subiektywnie przez poszczególnych autorów, zmusza czytelnika do wyrobienia sobie własnego poglądu na to co się wydarzyła, otwarcia swoistej czarnej skrzynki życiorysów ludzi na tle wydarzeń, jakie miały miejsce w Izraelu. Pełna emocji książka, która ukazuje w tle proces tworzenia się państwa Izrael i relacji wobec ludności palestyńskiej. Serdecznie polecam

Mała książeczka, o wielkiej treści. Zaczarowała mnie od pierwszej strony, choć na początku byłam nastawiona sceptycznie. Trochę mnie też zastanawiały powtórzenia, ale z czasem je doceniłam i zrozumiałam co Autor chciał poprzez nie przekazać. Te parę stron pokazało mi, jak inaczej postrzegać opowieść. Nie trzeba obszernych opisów przyrody, ani wymyślnych słów. Gdy jest pomysł i umiejętne przekazywanie emocji, niesamowita historia napisze się sama. Znajdziemy też tutaj wiele niesamowitych motywów. Już same jedwabniki to bardzo intersujący element. Do tego ptaki w wolierze, granie w bilard lewą ręką, milczący mężczyzna i tak dalej. Opowieść aż kipi od symboliki, co jest niezwykle fascynujące.

Lubię czytać wywiady z wielu różnych powodów. Głównie jednak dlatego, że jest to sposób na minimalne poznanie autora, ale bez głębokiego wnikania w jego całą biografię. Zbiór Z niejednej półki: wywiady Nogasia to rozmowy z plejadą gwiazd i ciekawa oraz przyjemna lektura, choć długa. Dobry wywiad nie jest łatwo przeprowadzić. Trzeba się świetnie przygotować, przemyśleć pytania, żeby nie były sztampowe i takie same, jakie już były zadawane setki razy. Widać, że Nogaś odrobił pracę domową i literatura, czy też najnowsze książki rozmówców są tylko punktem wyjścia do rozważań nad stanem świata, polityką, bliższym i dalszym otoczeniem rozmówców. Wszelkimi okolicznościami tychże książek powstawania. ✒️ Rozmowy o świecie I są to rozmowy ciekawe, jednocześnie wzbudzające u mnie odruch niechęci i zmęczenia. Większość tekstów ma smutny, lub nawet pesymistyczny wydźwięk. Współczesny świat, choć w pewnych wymiarach jest lepiej niż kiedykolwiek, to także schodzi na psy. Chociaż w sumie nigdy nie był za wysoko, więc to schodzenie niżej to tylko jakaś forma przenośni. Gdzieniegdzie jest coraz lepiej pod pewnymi względami, np. prawa kobiet, dzieci czy ekonomia. Są też miejsca, gdzie jest coraz gorzej. A wspólna dla wszystkich jest zmiana klimatyczna oraz zwiększające się poparcie dla populistów. Niektóre z tych tekstów lub historii źle się zestarzały. Np. ta historia o poszukiwaniu Alice Munro, albo wywiad z Llosą o wierze, że Trump upadnie po pierwszej kadencji. Że niby ludzie się ockną. Nie ocknęli, jak wiadomo. ✒️ O świecie Ostatecznie Z niejednej półki: wywiady to mnóstwo słusznych obserwacji świata i społeczeństw, trochę psychologii i uwag na temat dzisiejszych czasów. Stricte informacji o literaturze jest tu w sumie mało, choć na niektórych autorów zerknę uważniejszym okiem, bo jeszcze nie czytałam, a mnie zaciekawili. Trzeba przyznać, że Nogaś odwalił kawał rzetelnej roboty, chociaż zebrane w jeden tom mogą się te wywiady wydawać o tym samym. A jednak każdy z rozmówców ma trochę inne poglądy, spojrzenie, doświadczenia, mimo że wnioski podobne. To ważne, żeby o takie rzeczy pytać. [Na stronie bloga jest spis wszystkich nazwisk]

Piękno-smutny hymn na cześć Wolności – kobiety, religii, od kulturowego przymusu, wyboru ścieżki kariery i wielu innych jej form. Książka porównywalna z prześwietnym “Jeziorem” Autorki, choć jednak nie jest od niego lepsza. Świat przedstawiony to nieokreślony kraj, zapewne muzułmański (a może i bliższy Chinom), który dawniej zajmowali Francuzi, choć to raczej jakiś mikst kultur, gdzie generalnie królują zakazy. Choć kiedyś, po odejściu kolonizatorów, było normalnie, teraz trwa tam wojna domowa. Reżim się zaostrza, coraz bardziej bezwzględna religijno-ideologiczna kontrola wszystkiego. Rodzice tytułowej bohaterki, pielęgniarki w szpitalu, zostali porwani przez oprawców, tamtejszych ubeków. Mimo że wiele tu przemocy - i faktycznej, i symbolicznej - to kobiety, przynajmniej niektóre, czynią ten system mniej strasznym. Niemniej jednak, to świat antykobiecy, wobec czego nie może się obejść bez tego, co się robi dojrzewającym dziewczynkom. “- Nie, tylko nie to – krzyczała Mona, kiedy uświadomiła sobie, co się zaraz stanie.(...) Starsze kobiety uśmiechały się i kiwały głowami, dobrze wiedziały, że bez tego nie ożeniłby się z żadną nikt z tych dobrych mężów, którzy przez całe życie zamykali je na strychu albo wyrzucali z domu, kiedy miesiączkowały, to właśnie jest tradycja“. “Nigdy nikomu o tym nie opowiadała. Był tylko jeden jedyny człowiek, który mógł o tym wiedzieć, jej mąż Kamil. Ale Mona nie była pewna, czy kiedykolwiek odważył się przyjrzeć, jak ona wygląda tam, na dole“. I jeszcze walka z szatanem, perfidnie we włosach ukrytym. “Niekończące się uwagi, i wyzywanie od kurw, kiedy ma odkrytą głowę. W każdym dniem coraz mniej świata z czasu, kiedy Mona mieszkała tu z rodzicami“. “Dziewczyny, które zgrzeszyły przeciwko zasadom lub moralności, zamykano o wodzie w izolatce.(...) Musiały spać oczywiście spać z rękami na kołdrach“ (nb w Auschwitz też był taki nakaz). “Jako pielęgniarka będzie przecież musiała zakrywać włosy z przyczyn praktycznych. Pozbędzie się tego problemu na zawsze, bez dodatkowego społecznego ciężaru“. To kraj, gdzie matka ma nadzieję że “jeśli nie będzie się czepiać ani karać synka, jeśli pozwoli mu dorastać zgodnie z jego potrzebami, jeśli nie będzie wiedział, co to cierpienie, to wszystko będzie dobrze”. No właśnie nie będzie….. “Kiedy było już jasne, że innowiercy tacy jak Zhu będą mieli w kraju coraz trudniej, jego rodzina zdecydowała posłać chłopaka do klasztoru: niezupełnie pasował do tego świata, a klasztor przynajmniej będzie go chronić od pogromów, do których coraz częściej dochodziło“. Wstrząsający opis pożaru tego klasztoru, prawdopodobnie podpalonego przez fanatyków religijnych. “To kraj, gdzie najpierw jedzą mężczyźni a kobiety... cóż, wynoszą brudne naczynia a potem same jedzą....”w zaciszu kuchni”. Gdzie mężczyźni nie mogą wykonywać prac kobiecych - sprzątać, gotować, prać. Wolno im zaś na przykład hodować bakłażany czy pomidory“. “-​ Przecież musi być coś więcej?, myślała czasem Mona. Niemożliwe, żeby przez całe życie w kółko sprzątać rzygowiny, wracać wieczorem do apatycznego męża i przez cały dzień martwić się, czy na pewno ma się zakryte włosy“. “- Kobietom nie wolno już zajmować się mężczyznami, a mężczyznom – kobietami. - Jak to ma niby działać? Przecież nigdy nie było żadnej szkoły pielęgniarskiej dla mężczyzn. Kto się będzie opiekował pacjentami?“. “Tam jeszcze nie wiedzą o tym, jak ludzie w nocy znikają ze swoich łóżek i nigdy nie wracają. Jak krzyczy ten, kogo torturują. Jak rodziny dostają z powrotem ojców wypuszczonych z aresztu: bełkoczących, bez zębów, bez oczu“. Świetnie nakreślona jest relacja Mony z ciężko rannym Adamem, którym się opiekuje - w zasadzie jedyna to normalna komunikacja w tym nieprzyjaznym ludziom świecie. Wielką wartością, podobnie jak w poprzedniej książce Autorki jest powściągliwy język, oszczędny, pozbawiony opisów czy przymiotników, ale także i wartościowania - co tylko potęguje wrażenia osoby czytającej. Przemieszanie planów czasowych też mi odpowiada….

W tej książce autor snuje historię bohaterów, których losy splatają się w wirze emocji i tajemnic. To opowieść o mężczyźnie, który pragnie zrozumieć swoją partnerkę, a w rzeczywistości odkrywa wiele więcej - o sobie, o miłości, o życiu. To lektura, która nie tylko porusza, ale także inspiruje do refleksji nad relacjami i ludzką egzystencją. Bohaterowie stworzeni są jak odzwierciedlenie nas samych - pełni sprzeczności, pragnień i tajemnic. Ich emocje są prawdziwe i autentyczne. Amos Oz izraelski pisarz to artysta, który od lat przedstawia portrety ludzkiej duszy. Jego słowa to melodie, które przenikają nasze serca i pozostają z nami na zawsze. Dla tych, którzy pragną zgłębić tajniki ludzkiej egzystencji i odkryć piękno literackiej podróży, ta pozycja to niezwykłe doświadczenie, które pozostawi Was zachwyceni i głęboko poruszeni.

Autor, Noblista z 2003 r !!! Książka jest opisana. Klasyk literatury, osiągnął status powieści kultowej, bo przesłanie o potrzebie wewnętrznej wolności jest ponadczasowe i uniwersalne ! Powieść uznana za wybitną i klasyczne dzieło literatury światowej Są dzieła literackie, które wypada i trzeba przeczytać. To jest jednym z nich. Z czystym sumieniem POLECAM !!!

Zaledwie kilka dni temu zżymałem się nad tym, jak bardzo nie podobała mi się powieść "Nie opuszczaj mnie" Ishiguro. Tę książkę (poleconą mi przez AI!) wziąłem więc do ręki z obawą, ale też z nadzieją, że może w najgorszym razie będzie to sentymentalna podróż do świata, którego już nie ma, niczym "Brak tchu" Orwella. Pan Barnes jednak wspina się na wyżyny. Czytając wspomnienia bohatera z lat '60 widzę trochę podobieństw do moich pierwszych randek w latach '90 w Polsce. Jakby to było wczoraj... Refleksje padające z ust postaci są celne i cięte, przystając równie dobrze do historii, jak do ludzkiego życia. O sprawach damsko-męskich mowa tu w sposób bardzo bezpośredni, ale nie przekraczający granic dobrego smaku. Humor wspomnień szkolnych jest uszczypliwy i inteligentny. Przedstawione charaktery są wręcz namacalne - charyzmatyczne lub toksyczne, ale na pewno nie nudne. Emocje są w zenicie - ale jak na zwykłego człowieka, a nie młodego Wertera. Zarówno rozwój akcji, jak i zakończenie zdają się być dalekie od banału (trochę gdzieś tam mi się przypomina "Absolwent"). Autor w przeuroczy sposób pokazuje też dualizm w zachowaniu 60-latka, który przeżywa kwestie dawnych miłości, życia i śmierci, jednocześnie praktycznie myśląc o zakupie jakichś dupereli do domu (i grubości frytek) czy rozwiązując krzyżówki. Sądzę, że jest to jedna z najlepszych książek o dorastaniu i starzeniu się jakie kiedykolwiek przeczytałem. Z dużą ciekawością obejrzę film nakręcony na podstawie tej powieści.

„Żółty dom” to jedna z najlepszych książek, jakie od dawna trafiły mi w ręce. Pisarzom często radzi się, by pisali o tym, co znają – Broom zastosowała się do tej rady i opisała to, co jej najbliższe: swoją rodzinę oraz rodzinny dom. „Żółty dom” nie zaczyna się jednak od ckliwego przedstawienia dzieciństwa autorki – najpierw poznajemy jej przodków, rodziców oraz jedenastkę starszego rodzeństwa. To jednocześnie historia całej rodziny, tytułowego żółtego domu, autobiografia autorki i analiza funkcjonowania Nowego Orleanu. Dość dużą część zajmuje relacja dwojga braci, którzy przetrwali huragan Katrina, zostawszy w mieście. Broom po mistrzowsku kreśli portret miasta podzielonego – słynnej Dzielnicy Francuskiej, odpowiadającej wyobrażeniom turystów, i New Orleans East, które są prawdziwą małą ojczyzną familii Broomów. Przeciwstawia uliczki rozbrzmiewające muzyką, pełne pocztówkowych kamienic z balustradami z kutego żelaza, z rzeczywistością, w jakiej się wychowała: odciętym od funduszy ogromnym obszarem, który był domem dla ludzi podtrzymujących magię Vieux Carré, pracujących w restauracjach, kawiarniach i hotelach. Dualizm i niejednoznaczność przewijają się przez całą powieść: sama Sarah Broom wyjeżdża z Nowego Orleanu i do niego wraca. Żółty dom także nie jest jednoznacznym monolitem: chociaż udziela schronienia całej rodzinie, jest miejscem, „w którym inni nie czują się dobrze”. Jednocześnie się go kocha i wstydzi, bo nie wygląda tak dobrze, jak powinien. Przez strony przebija pasja i wiedza.

O wpływie kredensu na status społeczny. Wiktor Paskow w swojej na poły autobiograficznej książce opisuje trudy życia w powojennej Sofii. Głównym bohaterem jest kilkuletni Wiktor, który wraz z rodzicami zamieszkuje ubogą kamienicę. Codziennością jest tu bieda, marazm i pijackie awantury. Jaśniejszym elementem w tym ogólnie beznadziejnym życiu staje się znajomość z Georgiem Henigiem - starym, czeskim lutnikiem, ponoć inspirowanym prawdziwą postacią, który staje się dla rodziny niemal przyszywanym dziadkiem i konfrontuje ich ze swoją specyficzną filozofią życiową.

Zaciekawiła mnie konstrukcja tej książki – historia uczuciowego trójkąta opowiedziana głosami osób zainteresowanych: Stuart, Gillian oraz Oliver. Na początku ma się wrażenie, że będzie to rzecz wyłącznie do śmiechu. Ot, dwojgu osobom, którym niezbyt wiedzie się w życiu, los zsyła dar małżeństwa. I przyjaciela w pakiecie. Każda z postaci opowiada swoją historię z własnej perspektywy i pokazuje jak osoby sobie bliskie mało o sobie wiedzą. Im bliżej końca, tym narracja zmienia się na poważniejszą, natomiast zyskuje na głębi. Wynurzenia Stuarta są gorzkie, ale nie pozbawione racji. Z kolei Oliver nie wychodzi z roli swoistego bon-vivant, który używając błędnych zwrotów jest zabawny tylko z pozoru. W trakcie lektury nachodziła mnie nieznośna myśl, że gdyby przed laty przenieść tę powieść na ekran, to idealny byłby tercet aktorski z „Rybki zwanej Wandą”. Tamten Kevin Kline w roli Olivera byłby wręcz idealny, podobnie jak John Cleese jako Stuart i Jamie Lee Curtis jako Gillian. Moja pierwsze spotkanie z prozą Pana Juliana, mam nadzieję - nie ostatnie.

Autobiografia autora skupiająca się przede wszystkim na opisie działań jakie podejmował, aby sprostać bardzo wygórowanym oczekiwanią matki. Odniosłam wrażenie, że autor nie miał własnych pragneń czy marzeń, bo żył tak jak ona to dla niego zaplanowała. Pięknie o niej pisał mimo, że byłą w swoich działaniach despotką. Szkoda mi autora bo nie umiał odciąć pępowiny i żyć własnym życiem.

Autor po mistrzowsku wciąga czytelnika w świat historii i teorii spiskowych dotyczących tożsamości Kolumbijczyków. Fakty i mity dla laika z zakresu historii Kolumbii jak jak ja są zaproszeniem do pogłębienia tematy. Ciekawe jest tez zarysowanie jak pisarz angażuje sie w jakiś temat, co go motywuje i jaki ma warsztat pracy.

Trudno opisać, jak Pisarz rozgrzanym żelazem wypala znaki w pamięci, a to właśnie uczynił mi Coetzee, lekko już było zatem, ale jak mniemam po to się czyta, oddam głos bohaterce, starej kobiecie w ostatnich tygodniach jej życia, naznaczonej nowotworem niczym szkarłatną literą, wykluczonej i ostatecznie poniżonej przez ludzi, którymi gardzi, którzy zniszczyli jej kraj zabijając nawet dzieci, a którzy, czego jest świadoma, przeżyją ją; w asyście człowieka – kloszarda, który nie umie pływać, a latać się jeszcze nie nauczył, któremu powierzyła starczą bieliznę do prania, oczekuje ostatniego oddechu wśród oparów prochów przeciwbólowych, pisze list pożegnalny, spowiedź do córki mieszkającej w jej głowie, bo fizycznej obecności, choćby słowa już nie doświadczy. „To czego nie wiedziałam, to, c z e g o n i e w i e d z i a ł a m, powtarzam – słuchaj teraz uważnie! - było ceną jeszcze wyższą. Przeliczyłam się. Gdzie było źródło pomyłki? Chodzi o honor, o przekonanie, którego twardo się trzymałam, oparte na wykształceniu i lekturach, że człowieka, który w swoim sumieniu żyje uczciwie, nie może spotkać krzywda. Zawsze starałam się żyć uczciwie na swój prywatny rachunek posługiwałam się uczuciem wstydu, używając go za przewodnika. Jeśli byłam zawstydzona, wiedziałam, że zbłądziłam. Wstyd był jak gdyby kamieniem probierczym, do którego zawsze się mogłam zwrócić jak niewidomy, który dotknie i już wie, gdzie jest. Poza tym trzymałam się na dystans od mojego poczucia wstydu. Nie przesadzałam w niczym. Wstyd nigdy nie stawał się wstydliwą przyjemnością, nie przestawały dręczyć mnie wyrzuty sumienia. Nie byłam z tego dumna, przeciwnie, wstydziłam się. To był mój wstyd. Mój własny. Popiół w ustach dzień za dniem, dzień za dniem, nigdy nie przestał smakować jak popiół. (…) Zawsze byłam dobrym człowiekiem, przyznaję się do tego bez skrępowania. Nadal jestem tak dobra jak byłam. Co za czasy nastały, że być dobrym człowiekiem to jeszcze za mało! (…) Nie pomyślałam o tym, że czasy mogą wymagać czegoś więcej niż przyzwoitość, uczciwość. W naszym kraju jest dużo dobrych ludzi Jest nas bez liku, dobrych, albo prawie dobrych. Czasy wymagają jednak czegoś całkiem innego. Wymagają bohaterstwa.” i na koniec: „Niedługo zasunę kotarę. Nie miałam zamiaru opisywać historii ciała, ale duszy, która je zamieszkuje. Nie ujawnię przed tobą tego co przerastałoby twoją wrażliwość, nie opiszę kobiety w płonącym domu, która biega od okna do okna, przez kraty wzywając pomocy.”

Dobry lektor/ka potrafi książkę pogrążyć, lub podkreślić jej wartość. Ja odsłuchałam książkę czytaną przez Romę Gąsiorowską i to była piękna podróż. Niezwykłe oddała energię, poczucie humoru bohatera i przeżywanie straty. Na koniec byłam wzruszona. To naprawdę świetny tytuł.

Dla mnie dziwna i smutna historia o dwójce młodych bohaterów, którzy muszą radzić sobie z ciężkim obliczem natury. Ich osamotnienie i oczekiwanie na cykliczne przypłynięcie Nadziei aż wbija w fotel. Jak radzą sobie tylko sami we dwójkę z bezlitosną naturą? Jak czerpią żywność? I jak radzą sobie z problemami?

W przeciwieństwie do ubiegłych miesięcy, w tym nie miałam żadnych trudności z wyborem idealnie pasującej książki do wyzwania czytelniczego. Powodem tej łatwości było posiadanie w mojej biblioteczce idealnej pozycji literackiej, która od dawna czekała na swoją kolej. Autorem tej książki jest pisarz pochodzący z Nigerii, co dodaje niezwykłego klimatu i kontekstu do opowiadanej historii. Jako osoby z innej kultury, mamy szczególną okazję, aby docenić bogactwo magicznego świata przedstawionego w tej książce. Od samego początku oczarowała mnie narracja, która wciąga i porusza. Nic dziwnego, że autor jest uznawany za jednego z czołowych twórców literatury światowej, a jego talent został doceniony poprzez dwukrotną nominację do prestiżowej nagrody Bookera. Jego unikalny styl pisania wyróżnia się na tle innych autorów, sprawiając, że każdy wątek jest starannie przemyślany, a każda scena malowana słowami w sposób, który zapada w pamięć. Inwestycja w tę książkę okazała się, więc bardzo trafna. Bohaterowie są wyraźnie nakreśleni, a ich historia szybko angażuje emocjonalnie. Łatwo im kibicować, a ich niepowodzenia budzą szczere poruszenie. To książka, o której myśli się jeszcze długo po zakończeniu lektury. Opowiada o człowieku, który poświęcił wszystko w imię miłości, ukazując jednocześnie ponurą rzeczywistość, w której przyszło mu żyć. Nie chciałabym zagłębiać się w szczegóły fabularne, ponieważ zdradzenie choćby elementów opowieści mogłoby odebrać czytelnikom radość z odkrywania tej historii na własną rękę. A jest to nie tylko przyjemność, ale również ważne refleksje, które książka wywołuje, oraz wnioski, które można z niej wynieść. To dzieło jest niezwykle refleksyjne i realistyczne, poruszające temat przeciwstawiania się przeznaczeniu oraz społecznym barierom. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie jest to lekka lektura. Wymaga skupienia, a także głębszego zastanowienia się nad przedstawionymi treściami. Każda strona skłania do przemyśleń i konfrontacji z własnymi przekonaniami, co czyni ją jeszcze bardziej wartościową.

Stary dobry Krzysztof Varga.Jest tak wiele książek które przeczytałem dzięki autorowi "Nagrobka z lastryko" że ich niezliczę. Varga jako felietonista to w sensie ścisłym Arcymistrz. " Dziennik" to jednak inna forma i tu autor trochę mnie zawiódł, wiele wpisów jest po prostu nieciekawych,nudnych wręcz. Ale i tak czekam na drugi tom.