Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle

Bohaterką powieści „Miłość w cieniu słońca” jest Julia, kobieta po przejściach, która wciąż wierzy, że życie ma dla niej w zanadrzu coś więcej niż tylko wspomnienia i rutynę. Fabuła zawiązuje się w momencie, gdy na jej drodze staje Andrzej – człowiek pozornie poukładany, a jednak niosący w sobie bagaż, który mogłyby udźwignąć jedynie dwie osoby. Ich spotkanie nie jest wybuchem fajerwerków, lecz powolnym procesem oswajania wzajemnych lęków i nadziei. Akcja toczy się w rytmie, który pozwala czytelnikowi nie tylko śledzić losy bohaterów, ale i przejrzeć się w nich jak w lustrze. Katarzyna Grochola, niekwestionowana królowa polskiej literatury obyczajowej, tym razem odchodzi od lekkiego tonu „Nigdy w życiu!” na rzecz opowieści znacznie dojrzalszej i bardziej refleksyjnej. Moja ocena to 7/10 – to proza, która nie boi się trudnych pytań o sens cierpienia, cenę kompromisu i to, czy miłość rzeczywiście jest w stanie uleczyć stare rany. Choć autorka zachowuje swój charakterystyczny, ciepły styl, pod powierzchnią kryje się sporo goryczy i realizmu, którego próżno szukać w typowych romansach. Największą siłą tej książki jest psychologiczna wiarygodność postaci. Julia i Andrzej to ludzie z krwi i kości, pełni sprzeczności, ułomni i przez to niezwykle bliscy czytelnikowi. Grochola po mistrzowsku kreśli ich dialogi – są one naturalne, czasem urywane, pełne niedopowiedzeń, które znaczą więcej niż wielkie deklaracje. Autorka pokazuje, że „cień słońca” to metafora naszych lęków, które towarzyszą nawet najpiękniejszym chwilom, i że odwaga polega nie na ich eliminacji, ale na działaniu mimo ich obecności. Warsztatowo Grochola pozostaje w świetnej formie. Jej opisy codzienności mają w sobie pewną poezję – potrafi sprawić, że parzenie kawy czy spacer po lesie stają się istotnymi elementami budowania nastroju. Z drugiej strony, momentami narracja bywa nieco zbyt sentymentalna, co może zniechęcić czytelników szukających bardziej surowej formy. Jednak dla stałych fanek autorki będzie to dokładnie to, czego oczekują: emocjonalny plaster na duszę, podany w eleganckiej, literackiej oprawie. Podsumowując, „Miłość w cieniu słońca” to powieść o tym, że na szczęście nigdy nie jest za późno, ale by po nie sięgnąć, trzeba najpierw wybaczyć sobie przeszłość. To jedna z najdojrzalszych książek w dorobku Grocholi, która udowadnia, że o miłości wciąż można pisać bez banału, jeśli tylko robi się to z taką wrażliwością i empatią, jak ona.

Większość z nas z niechęcią lub z lekkim uśmiechem na twarzy przyjmuje fakt, że oto znany aktor, piosenkarka, kabareciarz czy jeden z celebrytów, wydaje książkę. Rynek jest już tak zalany wszelkiej maści autobiografiami, wspomnieniami, poradnikami psychologiczno-modowo-kulinarnymi, „napisanymi” przez znane postacie z ekranu, że momentami staje się to wręcz żenujące. Jak w tym zalewie książek nie skrzywdzić jednak tych, którzy będąc ludźmi uznanymi, cenionymi, rozpoznawalnymi, naprawdę wydają dobre książki z treścią, mając coś do powiedzenia (napisania) i jest to ważny głos na rynku literackim? Znana i ceniona aktorka, Marta Żmuda Trzebiatowska napisała książkę, jakiej jeszcze na polskim rynku wydawniczym nie było: "Bliżej siebie. Imiona kobiecości". Zacznę od pochwalenia wydawnictwa Mando, które dosłownie w każdym szczególe dopieściło to cacko wizualnie i edytorsko. Książka ma solidną okładkę, piękną, pastelową kolorystykę, która nie „bije po oczach”; zadbano o korektę – bo co niestety, rzadko się zdarza w taśmowo wydawanych książkach, nie znalazłam tutaj ani jednego błędu stylistycznego czy literówki. „Imiona kobiecości” dedykowane przede wszystkim kobietom, to książka bardzo czuła, subtelna, z ważnym przesłaniem. Siedem kobiet, których imiona są początkiem snucia wyjątkowych historii, oraz ich wpływ na autorkę. Siedem kobiet, które w życiu Marty „namieszały” i poprowadziły ją w świecie kobiecości często nieznanymi dla niej, ale prowadzącymi do rozwoju i umocnienia swojej siły wewnętrznej ścieżkami. Poznajcie je! Aniela, Aldona, Ewa, Anna, Zuzanna, Marta oraz Klara. Kim są? Kto się kryje pod tymi imionami? Chociaż poza mamą i córką, autorka nie zdradza szczegółów z ich prywatnego życia, osobiście rozpoznałam kim są wspomniane panie 😉 Marta Żmuda Trzebiatowska czule i z wielkim wsparciem prowadzi nas przez kobiece życie – od dzieciństwa aż do dojrzałości, poprzez historie i doświadczenia kobiet dla niej ważnych. Niejednokrotnie to historie bardzo trudne, osobiste przeżycia i zmagania. Pisze o miłości, przyjaźni, pracy, samotności, zagubieniu, wątpliwościach. Przyznaje się do wylanych łez i trudnych chwil - nie ma tutaj jednak banałów. Czytelnik ma wrażenie, że Marta naprawdę chwyta go za rękę, podaje w kubku kawę z kardamonem i obiecuje, że wszystko się w końcu ułoży... Sama autorka przyznaje się do tego, że w swoim życiu, pochodząc z małego miasteczka, czuła się znacznie gorsza od rówieśników, a na studia aktorskie w gruncie rzeczy dostała się zakompleksiona, niewierząca w siebie, zmagająca się z zaburzonym obrazem własnego ciała dziewczyna. Myślę, że Marta chciała stworzyć książkę – przewodnik po kobiecości, gdzie koncepcja kochającej mamy (czasami niejednej) i przewodniczki, potrafi zdziałać cuda i poprowadzić nas ku odkryciu swojej prawdziwej siły oraz wartości. Czy autorce się to udało? Oceńcie sami. W przerwie od czytania upieczcie zdrowy chleb, posmarujcie go domowymi powidłami śliwkowymi, sącząc niespiesznie napar z imbirem i cytryną. Te przepisy "od serca" również znajdziecie w tej książce. Tak samo, jak wiele pięknych i ważnych cytatów z książek Lewisa Carrolla, J.L. Wiśniewskiego, C.P.Estés, E.Fromma czy A.de Melllo. Tekst „płynie”, a czytanie koi – takie miałam wrażenie. Na końcu znajdziemy miejsce na własne notatki. Autorka pisze: „Mam marzenie, by ta książka stała się twoją kompanką i osobistym pamiętnikiem, który będzie ci towarzyszył w domu, w pracy, na wakacjach, w dobrych i trudnych chwilach”. To lektura bardzo czuła, wrażliwa, niosąca nadzieję i uspokojenie. Ile dla siebie z niej weźmiemy, zależy wyłącznie od nas... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Autorka książki, Anna Pamuła, dzieli się swoimi spostrzeżeniami na temat macierzyństwa i roli rodziców w życiu dziecka. Wiedzę na ten temat zebrała dzięki rozmowom z mamami z ponad 90 krajów świata, swoich obserwacji, ale również z własnego doświadczenia bycia mamą. Książa niezwykle ciepła, z przyjaznym, wspierającym przekazem. Podkreśla wartość intuicyjnego zachowania młodych matek względem swoich maluszków. Nie znajdziemy w niej krytycznych uwag czy bezwzględnych wskazówek np. dotyczących spania z dzieckiem, karmienia piersią czy diety kobiety ciężarnej. Za to znajdziemy w książce dużo ciekawostek, ogrom kobiecego wsparcia, podkreślenia ważności bliskości dziecka z rodzicami. Książka napisana jest w lekkim stylu, z humorem. Czyta się ją z ogromnym zainteresowaniem.

Czytając pierwsze strony, myślałam, że fabuła będzie oparta na zbieraniu przez pisarkę materiału do swojej książki o samotności, że to będzie zbiór wywiadów. Tak, to są rozmowy z ludźmi o życiu. Ale Czytelnik poznaje też samą pisarkę Igę - wesołą, uśmiechniętą dziewczynę, która zaraża wszystkich wokół siebie radością życia. Jednak i ona, tak jak wszyscy jej rozmówcy, zmaga się z problemami. Autorka porusza wiele zagadnień, tematów, z którymi ludzie mierzą się na codzień. Trudne dzieciństwo, samookaleczanie, próby samobójcze, problemy małżeńskie, śmierć dziecka, demencja i wiele innych. To nie jest lektura dla każdego, to książka dla tych, którzy myślą, że gorzej w ich życiu już być nie może. A prawda jest taka, że każdy napotkany w życiu człowiek ma swoją historię i najważniejsze jest to, jak udaje mu się trwać... dzień po dniu....

Przeczytałam po prostu jednym tchem. Świetnie napisana, z ogromnym poczuciem humoru, pobudzająca do refleksji nad własnym rodzicielstwem. Przejrzeć się można często jak w lustrze i ze spokojem stwierdzić, że wszystko jest dobrze, a co będzie to za autorem”na dwoje babka wróżyła”

Książka o wszystkim tym co jest wokół miłości a także o niej samej. Ale nie miłości wyświechtanej, tej z filmów, ale tej pełnej. Miłości do siebie, a także braku tejże. Wszystkich stadiów i sytuacji z nią powiązanych, od zakochania, przez zazdrość, seks, aż przez jej utracenie. Książka trafia w serce poprzez łączenie poetycznych zwrotów z oddartymi z całej powłoczki prawdy, czasami wręcz brutalnej.

Książka zwięzła, zorganizowana w różnej długości bloki po których są miejsca na własne przemyślenia, co pozwala się chociaż zatrzymać na chwilę refleksji. Poruszane wątki są aktualne, pokrywają się z moją wiedzą psychologiczną, ubrane w lekką formę, pełną metafor. Przewodnią myślą jest zaś tytułowa przędza, którą tkamy swoje życie niekoniecznie dążąc do jakiegoś celu.

Mirjam Synger, polska Żydówka mieszkająca w Krakowie otwiera przed czytelnikiem swój dom. Pokazuje w bardzo osobisty sposób, co kształtuje jej żydowską tożsamość i jej system wartości. Jej książka – pamiętnik zaczyna się wraz z rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu i kończy w czerwcu zakończeniem szkoły. Mirjam dzień po dniu opisuje swoje ,,zwyczajne” życie, a każdy zapis ma na celu przybliżenie judaizmu i pokazanie bogactwa tradycji i żydowskich obyczajów. Bardzo dobra pozycja dla osób zainteresowanych religią żydowską. Można sporo się dowiedzieć, jak żyć zgodnie z naukami i regulacjami Tory. Na końcu książki jest słowniczek najważniejszych pojęć judaizmu.

Czy mieliście już okazję zajrzeć za kulisy życia księcia? Trzy lata temu naprawdę czekałam na premierę tej książki. Miałam nadzieję na mocną, emocjonalną opowieść o byciu tym drugim, o rodzinie, tożsamości i próbie wyrwania się z narzuconej roli. I choć momentami Harry faktycznie mówi szczerze i bez filtra, to jednak czuję lekki niedosyt. Zbyt duża część książki poświęcona jest szczegółom z życia wojskowego Harry’ego. Opisy szkoleń, struktur, procedur i wojennych realiów są bardzo drobiazgowe, momentami aż nazbyt. Rozumiem, że wojsko odegrało w jego życiu ważną rolę, ale jako czytelniczka czułam, że te fragmenty spowalniają narrację i odbierają jej emocjonalną intensywność. Zamiast pogłębiać portret bohatera, chwilami oddalały mnie od niego. Jako czytelniczka poczułam też niesamowity kontrast między oficjalnym wizerunkiem księcia a człowiekiem, który po prostu chce kochać, być kochanym i żyć zgodnie ze swoim sumieniem. Mimo to "Książę Harry. Ten drugi" nie jest książką złą. To opowieść szczera, momentami bolesna i na pewno ważna, szczególnie dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć motywacje i wybory księcia. Trzeba jednak nastawić się na to, że nie jest to wyłącznie intymna spowiedź, lecz także bardzo konkretna relacja z wojskowego etapu życia. Jeśli to Was ciekawi, książka może Was wciągnąć. Jeśli jednak, tak jak ja, czekaliście głównie na emocjonalną historię o tożsamości, rodzinie i byciu tym drugim, możecie poczuć lekki niedosyt #harrytendrugi #recenzjaksiazki #bookstagrampl #czytelniczeinspiracje #biografia #autobiografia #czytankowalandia

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

„Płynęłam przez rzekę, która nie miała drugiego brzegu” – ten cytat z „Przeprawy” Manueli Gretkowskiej idealnie oddaje oniryczny i jednocześnie brutalny charakter jej prozy. Tytułowa przeprawa to nie tylko fizyczna podróż, ale przede wszystkim potężna symbolika przejścia: między młodością a dojrzałością, Polską a emigracją, oraz tym, co prywatne, a tym, co polityczne. Rzeka w tej powieści staje się metaforą płynnej tożsamości, która w starciu z rzeczywistością III RP i osobistymi kryzysami zaczyna mętnieć. Gretkowska, znana z ciętego języka i bezkompromisowego intelektu, tym razem uderza w tony bardziej introspektywne, choć nie rezygnuje z roli naczelnej prowokatorki polskiej literatury. Fabuła ogniskuje się wokół losów kobiety uwikłanej w skomplikowane relacje, która próbuje zdefiniować swoją wolność w świecie zdominowanym przez patriarchalne schematy i narodowe martyrologie. Autorka z właściwą sobie swadą sparafrazowała polską powieść obyczajową, nasycając ją elementami eseistycznymi i drapieżnym komentarzem społecznym. W „Przeprawie” metafizyka dramatu osobistego bohaterki nieustannie zderza się z dramatem historycznym kraju, który wciąż nie potrafi przepracować swoich traum. Gretkowska bawi się formą, mieszając wzniosłość z wulgarnością, co dla jednych będzie przejawem geniuszu, dla innych – literacką manierą. Książka otrzymuje ode mnie 6/10. Choć Gretkowska jak zwykle zachwyca błyskotliwymi frazami i celnymi diagnozami obyczajowymi, „Przeprawa” momentami grzęźnie w nadmiarze dygresji i autoterapeutycznym tonie. To proza z ogromnym potencjałem, która jednak w połowie drogi traci tempo, jakby sama autorka nie była pewna, na który brzeg chce ostatecznie dotrzeć. Jest to jednak pozycja obowiązkowa dla tych, którzy cenią literaturę jako lustro przystawione do niewygodnej prawdy o nas samych.

“Bo ludzie nienormalni są w tym świecie jak najbardziej normalni!” Zbiór felietonów i opowiadań, w których autorka z ironią i humorem opisuje absurdalne sytuacje z życia codziennego, ludzi i zdarzenia pełne surrealistycznego wdzięku – bez zbędnego dydaktyzmu. Nie dla każdego, nie dla normalnych!

Dużo o firmach i biznesie co podnosi wartość pozycji. Warto zagłębić się w motywy jakie kierują jedną z najpopularniejszych i najbogatszych Polek w biznesie i życiu. Mało w książce opinii krytycznych na temat samej bohaterki, bo jak możemy przeczytać Anna nie lubi jak ktoś się o niej wypowiada bez Jej zgody. Za Jej zgodą zapewne tylko pochlebnie, co stawią Ją w światle gwiazdy nieskazitelnej w Jej mniemaniu, przynajmniej takie mam odczucia. Pokazano tylko te rysy które już ujrzały światło dzienne i niestety nie sposób oprzeć się wrażeniu, że te na które sama Anna pozwoliła; a miała to być nieautoryzowana biografia. Nawet jeśli ktoś się wypowiada to nie ujawnia nazwiska bo "boi się że złamie klauzule poufności". To pokazuje że wizerunek to coś czego pilnuje bardziej niż pieniędzy. Jest cienka granica między prawdą a tym co zostało wykreowane. Miłej lektury

Niezła. Wiadomo, że nie są to relacje z pierwszej ręki, a bardziej analiza wizerunku na podstawie wydarzeń znanych światu, wywiadów czy opinii z Internetu, ale jak na tego typu publikację i tak można się sporo dowiedzieć. Na plus świadczy też to, że autorka nie wydaje samosądu, jedynie opisuje wydarzenia.

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Ta książka jest ciekawa i przerażająca zarazem. Czytając ją, chce się wierzyć, że wiele opisanych historii to fikcja. Niestety tak nie jest. W Polsce nadal mamy poważne problemy w szpitalach, jesteśmy tego świadomi, ale trudno uwierzyć, że niezależnie od tego, czy zapłacisz za wizytę, czy za opiekę, kobiety są zostawiane same sobie. To jest dla mnie przerażające. Jestem kobietą i te tematy są mi bliskie, choć zarazem bardzo dalekie, bo bez własnego doświadczenia i potrzeb związanych z ciążą nie zobaczyłabym wielu wyzwań. Mimo to historia przedstawiona w książce jest bardzo przejmująca. Styl książki jest odpowiedni, łatwy do przyswojenia, wszystko można sobie wyobrazić i poczuć przerażenie. Powtarzam to świadomie, bo narodziny dziecka to ogromny wysiłek dla kobiecego ciała. A jeśli zostaje się z tym sama, w czasach, gdy technologia i wiedza są powszechnie dostępne, to naprawdę przeraża. To super, że partnerzy są coraz bardziej świadomi i że są ludzie dobrzy, ale zastanawiam się, dlaczego wciąż jest ich tak mało. Książka skupia się głównie na trudnych aspektach, choć domyślam się, że czasem są też dobre momenty. Mimo to bardzo pomaga zrozumieć zagadnienie, pokazuje, na co zwrócić uwagę i na co ewentualnie się przygotować. To bardzo istotna książka dla par, które są w ciąży lub planują nią być, a także dla osób, które chcą być blisko swoich przyjaciółek ciężarnych.

Książka podejmuje trudne tematy i uświadamia, ale jednocześnie nie demonizuje wszystkich domów starości. Myślę, że to wartościowa pozycja dla wszystkich, bo każdy z nas kiedyś może zmierzyć się z decyzją co do takiego miejsca, czy to w kontekście rodziców, czy własnym. Nawet mimo tego, że istnieją miejsca, w których dzieje się po prostu źle, możemy dowiedzieć się na co zwracać uwagę i jakkolwiek przygotować, bo starość i być może niedołęstwo czeka każdego z nas.

W tej lekturze najbardziej podobały mi sie opisy Włoch, oddanie atmosfery włoskiego lata w małych miasteczkach. Matka głownej bohaterki umiera, zrozpaczona córka,noemogąca pogodzić się ze stratą wyjeżdża do Włoch w podróz, którą miała odbyć z mamą. Po przeczytaniu napewno w swoich planach podróżniczych uwzgłednię lot do Positano !

To mocna, często otwierająca oczy pozycja, która potrafi poruszyć bardzo czułe struny w psychice. O ucieczce w pracoholizm, perfekcjonizm czy unikaniu bliskości, o poczuciu wstydu i winy. Tylko te wywiady z gośćmi w drugiej części nietrafione... bo jakim cudem psycholog może nienawidzić innych ludzi tylko dlatego, że nie popierają jednej właściwej opcji politycznej?

Tytuł trochę prowokacyjny, ale książka wartościowa. Prawdziwy temat to ja żyć zdrowo. Cenna bo obejmuje temat szeroko, a co najważniejsze ma zdroworozsądkowe podejście. Trochę może za dużo wyników badań i %, ale za to rozsądny komentarz. Cenne są też podsumowania rozdziałów. Polecam.