Kate. Przyszła królowa

Dużo o firmach i biznesie co podnosi wartość pozycji. Warto zagłębić się w motywy jakie kierują jedną z najpopularniejszych i najbogatszych Polek w biznesie i życiu. Mało w książce opinii krytycznych na temat samej bohaterki, bo jak możemy przeczytać Anna nie lubi jak ktoś się o niej wypowiada bez Jej zgody. Za Jej zgodą zapewne tylko pochlebnie, co stawią Ją w światle gwiazdy nieskazitelnej w Jej mniemaniu, przynajmniej takie mam odczucia. Pokazano tylko te rysy które już ujrzały światło dzienne i niestety nie sposób oprzeć się wrażeniu, że te na które sama Anna pozwoliła; a miała to być nieautoryzowana biografia. Nawet jeśli ktoś się wypowiada to nie ujawnia nazwiska bo "boi się że złamie klauzule poufności". To pokazuje że wizerunek to coś czego pilnuje bardziej niż pieniędzy. Jest cienka granica między prawdą a tym co zostało wykreowane. Miłej lektury

Czy mieliście już okazję zajrzeć za kulisy życia księcia? Trzy lata temu naprawdę czekałam na premierę tej książki. Miałam nadzieję na mocną, emocjonalną opowieść o byciu tym drugim, o rodzinie, tożsamości i próbie wyrwania się z narzuconej roli. I choć momentami Harry faktycznie mówi szczerze i bez filtra, to jednak czuję lekki niedosyt. Zbyt duża część książki poświęcona jest szczegółom z życia wojskowego Harry’ego. Opisy szkoleń, struktur, procedur i wojennych realiów są bardzo drobiazgowe, momentami aż nazbyt. Rozumiem, że wojsko odegrało w jego życiu ważną rolę, ale jako czytelniczka czułam, że te fragmenty spowalniają narrację i odbierają jej emocjonalną intensywność. Zamiast pogłębiać portret bohatera, chwilami oddalały mnie od niego. Jako czytelniczka poczułam też niesamowity kontrast między oficjalnym wizerunkiem księcia a człowiekiem, który po prostu chce kochać, być kochanym i żyć zgodnie ze swoim sumieniem. Mimo to "Książę Harry. Ten drugi" nie jest książką złą. To opowieść szczera, momentami bolesna i na pewno ważna, szczególnie dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć motywacje i wybory księcia. Trzeba jednak nastawić się na to, że nie jest to wyłącznie intymna spowiedź, lecz także bardzo konkretna relacja z wojskowego etapu życia. Jeśli to Was ciekawi, książka może Was wciągnąć. Jeśli jednak, tak jak ja, czekaliście głównie na emocjonalną historię o tożsamości, rodzinie i byciu tym drugim, możecie poczuć lekki niedosyt #harrytendrugi #recenzjaksiazki #bookstagrampl #czytelniczeinspiracje #biografia #autobiografia #czytankowalandia

Bardzo dobra książka. Nie polecam jednak polskiego przekładu. Oryginał dużo bardziej wartościowy. Autor powyciągał wiele z biografii Meghan i widać, że nie darzy jej sympatią. Trudno się dziwić. Próbowałam też wysłuchać polskiego audiobooka i też mnie irytował. Nie wiem dlaczego lektor czyta z uporem maniaka imię Meghan jako „Mejgan”, Camilla to „Kamija”, zamiast „Eaton” z akcentem na „i” słyszymy „ItOn” irytujące. No mógł to ktoś wygooglować, bo to są podstawy podstaw i tu nie ma odstępstw. Nawet osoby nie znające angielskiego wymawiają to poprawnie a lektor nie. Dlatego polecam tylko wersję angielską.

Ależ mnie pani Szelągowska zaskoczyła swoim lekkim piórem. Nie sądziłam, że tak świetnie porusza się w świecie słowa pisanego. Ma wyczucie, swobodę i trafne spostrzeżenia na otaczającą rzeczywistość. "Miało być zabawnie, a wyszło jak zwykle" to zbiór niepowiązanych ze sobą felietonów, które odnoszą się zarówno do jej życia osobistego jak i spraw publicznych. Napisane z humorem, ironią, ale i refleksją. Przepiękne ilustracje stanowiły idealne uzupełnienie treści. Podsumowując; to był bardzo komfortowy czas i oderwanie się od codziennych spraw.. :)

To książka pełna anegdot, ciekawostek i refleksji nad tym, dlaczego mimo kryzysów i kontrowersji rodzina królewska wciąż przyciąga uwagę i budzi emocje na całym świecie. Lekka w odbiorze, a jednocześnie merytoryczna więc jets idealna dla każdego, kto chce zrozumieć fenomen monarchii bez sięgania po opasłe tomy historii.

Bardzo lekki i przyjemny w odbiorze reportaż. Autorka nie komentuje wypowiedzi swoich rozmówczyń ,nie dodaje nic od siebie, opisuje ich historie dokładnie tak jak z nimi rozmawiała. Ma się wrażenie jakby siedziało się z nimi w kawiarni i słuchało ich opowieści.Dlatego ten reportaż jest tak bardzo autentyczny i rzetelny.Można dowiedzieć się z niego dużo ciekawych rzeczy jak np.całą procedurę ablucji,którą nogą wchodzić do toalety i dlaczego kobiety malują się. Kraje arabskie przyciągają swoją egzotyką, klimatem i odmienną kulturą, zawsze czymś zaskoczą i zaciekawią,dlatego Oman trafia na moją listę krajów do odwiedzenia.

W latach 90 zazdrościliśmy figury se**ownej blondynce C.J.Parker w czerwonym stroju kąpielowym doskonale opinającym jej doskonałe ciało! A ona go nienawidziła. Równoległe przyszła sława za sprawą rozbieranej sesji dla Playboya, pierwszej z kilkunastu. Szalone szybkie małżeństwo z równie szalonym perkusistą owocowało w liczne skandale, używki, dziwactwa i fanaberie. Była kasa, był szał! Zachłyśnięcie rozpoznawalnością. Choć ślubów (i rozwodów) ma za sobą kilka, tylko z pierwszego związku ma dwa owoce miłości-synów, do których wielokrotnie podkreśla wielką miłość na stronach autobiografii. Można by rzec, że po wielkiej burzy przyszło słońce. Spokój. Stabilizacja. Rozwój duchowy. Pokora. Od skandalistki do aktywistki, która w domowym zaciszu z filiżanką herbaty pisze…wiersze, które stanowią uzupełnienie książki. I momentami dają wiele do myślenia… Dla mnie Pamela to se**bomba w klasycznym ujęciu, na taką też się stylizowała. Latami. Z książki spogląda na mnie Kobieta, która za dużo przeszła (nie brakuje brutalnych historii), ma jeszcze bardzo wiele do zaoferowania, ambitnie próbuje zmieniać świat (aktywistka prozwierzęca i ekologiczna), która chce swoją sławę przekuć na rzecz ochrony środowiska i praw zwierząt. I stara się być w tym bardzo konsekwentna!

Dość długo czytałam tę książkę, bo nie jest to pozycja łatwa w odbiorze. Autor - neurochirurg, bardzo drobiazgowo opisuje sposoby przeprowadzania operacji i trzeba się skupić, żeby "nie odlecieć" myślowo. Czytelnik może się poczuć jak uczestnik opisywanych zabiegów, a podczas tych, cały zespół również jest skoncentrowany... Czytając-uczestniczymy więc milimetr po milimetrze w każdej operacji. Ten zabieg albo się podoba albo odstrasza - mnie się spodobał. Książka "Co by pan zrobił na moim miejscu?" to giga dawka wiedzy o cudownej maszynerii jaką jest człowiek oraz o ludzkiej twarzy neurochirurga - tego mechanika naprawiającego najbardziej tajemniczy narząd w naszym ciele - mózg. Okazuje się, że im więcej badań nad mózgiem prowadzimy, tym bardziej obnażamy swoją niewiedzę na jego temat. Mózg bardzo niechętnie odkrywa swoje tajemnice. Dzisiaj wiadomo, że ma swój osobny układ immunologiczny. A czy w układzie limbicznym faktycznie mieszka nasza dusza? Na to pytanie nie potrafią odpowiedzieć nawet tacy wybitni lekarze jak Peter Vajkoczy.

Książka jest jakaś taka... nie wiem, jak streszczenie. Historie są jakby liźnięte, można było szerzej, dokładniej, w sumie historia każdej z osób udzielającej wywiadu autorce sama w sobie mogłaby być ciekawa! A tu mamy z każdego po fragmencie, ja wiem że zakres książki na wiele więcej pewnie nie pozwolił, ale mimo wszystko czuję spory niedosyt. Jednocześnie są irytujące powtórzenia - już dokładnie wiem, o którą rodzinę chodzi przeprowadzającą się z San Francisco do Karoliny Północnej (chyba, bo raz się pojawia Południowa), nie trzeba mi tego 3 razy opisywać... Ogólnie jednak przystępna książka, taka lekka raczej rozrywka, jest ok, choć bez "wow". Jak zwykle trochę cytatów: "(...) Elcia zawsze trzymała się jej [mamy] spódnicy. Była wstydziochem. Czerwieniła się za każdym razem, gdy ktoś obcy się do niej odezwał. Ktoś mógłby też pomyśleć, że miała tak zwane dwie lewe ręce. Nie potrafiła sobie zrobić kanapki. Sprzątanie? Prościej było spalić jej pokój, niż spróbować go doprowadzić do ładu. I nagle to dziecko (no dobra, miała już wtedy 21 lat) mówi mi, że wsiada do samolotu i leci, bo „tu już nie ma żadnych perspektyw”." (pdf.str.7) - o, to zupełnie tak jak o mnie :D No. I można mimo to zupełnie normalnie żyć na emigracji ;) "I chociaż powodów emigracji jest tyle, co ludzi emigrujących, to po setkach rozmów z Polakami i Polkami mieszkającymi poza krajem wyłania mi się jednak obraz kogoś, kto zwyczajnie chce lepiej żyć. Błędem byłoby natomiast sądzić, że w poprawie jakości życia chodzi wyłącznie o aspekt ekonomiczny." (pdf.str.13) - no właśnie. "Oboje przyznają, że kiedyś w Niemczech było lepiej, a teraz poziom życia w Polsce i w Niemczech się wyrównał, może nawet w Polsce jest lepiej. Wiola mówi: „Niemcy zatrzymały się w rozwoju, a Polska się rozwija. Nawet w domach Polaków tutaj widać, że mają lepsze sprzęty niż Niemcy, nowocześniejsze meble. Niemcy potrafią mieć rozlatującą się kanapę w salonie przez lata. Ale to chyba dlatego, że oni wolą mieć kasę na koncie niż nową kanapę, są oszczędni”." (pdf.str.16) - wiadomo: kiedyś to były czas, a dzisiaj to nie ma czasów :D Poza tym, nie każdy po to wyjeżdża (jak już ustaliliśmy wyżej) ;) No i w końcu: mnie też stara kanapa nie przeszkadza :D "Nigdy nie zapomnę, jak kilka lat temu podczas jakiejś plenerowej imprezy Radia ZET, którą prowadziłam w Ciechocinku, podeszła do mnie około siedemdziesięcioletnia kobieta i powiedziała: „Pani Agnieszko, uwielbiam program «Polacy za granicą». Pewnie się pani dziwi, bo stara jestem, ale ja tak kibicuję tym młodym ludziom. Nigdy nie miałam tyle odwagi co oni, by spełniać swoje marzenia”. Poruszyło mnie to. Pomyślałam wtedy: w życiu bywamy zbyt zachowawczy. Za rzadko podążamy za pragnieniami. Nie słuchamy tego, co nam serce podpowiada." (pdf.str.19) - a to tak po prostu, też dla mnie ku pamięci ;) "Po raz pierwszy spotkałam Ewę w Rio de Janeiro. Aby móc mieszkać przy słynnej plaży Copacabana, zatrudniła się jako wolontariuszka w hostelu. Dzieliła pokój z kilkoma innymi osobami, a w zamian za nocleg i dostęp do kuchni i łazienki kilka razy w tygodniu pracowała na recepcji. W międzyczasie była jeszcze trzy lata w Anglii, sporo czasu spędziła w Hiszpanii, Portugalii, Stanach Zjednoczonych. „Ludzie mówią, że jestem niecierpliwa, ale jak coś mi się nie podoba, szybko to zmieniam. Świat jest piękny, trzeba go zobaczyć. Ludzie, którzy nie podróżują, mówią, że na to trzeba mieć kasę. Bzdura, wszędzie musisz jeść, płacić czynsz, co za różnica, gdzie to robisz, nie musisz siedzieć na miejscu”." (pdf.str.21-22) - dobrze powiedziane. "Domy w kiepskim stanie. Za to pod domami stały zwykle naprawdę dobre samochody. Nie rozumiałam, dlaczego tak jest. Szybko dostałam wyjaśnienie: „Mieszkańcy tej dzielnicy wychodzą po prostu z założenia, że lepiej mieć dobry samochód niż dom. Domem nigdzie nie pojedziesz, a w dobrym samochodzie to się i prześpisz”" (pdf.str.64) - dobre i też prawdziwe :D "A jak dogaduje się za granicą Polak z Polakiem? Pomagają sobie czy się zwalczają? Wielu moich rozmówców mieszkających w krajach europejskich mówiło mi jedno: „Znasz powiedzenie, że jak ci Polak na emigracji nie zaszkodził, to już ci pomógł?”." (pdf.str.118) - haha, to też dobre :D i pewnie, też takie historie słyszałem... ale to zależy - jak zwykle ;) "Jak dziad odżyje, to cię torbą zabije. Znasz to przysłowie?" (pdf.str.129) - ja nie znałem :D "Bardzo chcę, aby moi rodzice często do nas przylatywali w odwiedziny i żeby mała miała jak najczęstszy kontakt z językiem polskim. Jak skończy trzy lata, to ją wyślemy do weekendowej polskiej szkoły”." (pdf.str.201) - oooch, cóż za wspaniały pomysł... jakby dziecko nie dość miało szkoły w tygodniu, nie! Dowalmy mu jeszcze w weekend! ...jeśli nie wybrzmiało jak bardzo uważam to za zły pomysł, to: TO JEST ZŁY POMYSŁ. Żeby te zajęcia z polskiego były powiedzmy jak nauka gry na fortepianie, powiedzmy ze dwa razy w tygodniu po godzince, to jeszcze spoko, ale psuć dziecku sobotę od rana?! Mogę tylko zaapelować do wszystkich rodziców na emigracji: nie róbcie tego swoim dzieciom... Z resztą jedna matka w książce też przyznaje, że ciężko było budzić synów do szkoły w sobotę i w końcu im odpuściła. P.S. - Pan Jacek z Trynidadu i Tobago bardzo sympatyczny człowiek - można na YT obejrzeć :) (czytana/słuchana: 24-26.01.2026) 3+/5 [6/10]

Początek trochę powtarza się z wcześniejszą książką autorki o Nowym Jorku, ale później powtórzeń już tylu nie ma. W formie audiobooka słucha się błyskawicznie, pozostawia pewien niedosyt. Niemniej, sam styl pisania autorki bardzo mi się podobał. Polecam, dla osób chcących poczuć klimat USA. Ciekawa pozycja do przeczytania, w szczególności przed podróżą do Stanów. Nie będzie co prawda zbyt wielu praktycznych rad, ale można poczuć atmosferę Ameryki.

Bardzo ciekawa książka, w przystępny sposób podająca historyczne fakty i ciekawostki o Henryku VIII i jego żonach, ale rysująca również obraz epoki panowania Tudorów, ówczesnych obyczajów i realiów. Bardzo lubię styl pisania pani Iwony, jej książki są zawsze wciągające od pierwszej do ostatniej strony, stanowiąc zaprzeczenie stereotypu nudnych historycznych opowieści :)

Mirjam Synger, polska Żydówka mieszkająca w Krakowie otwiera przed czytelnikiem swój dom. Pokazuje w bardzo osobisty sposób, co kształtuje jej żydowską tożsamość i jej system wartości. Jej książka – pamiętnik zaczyna się wraz z rozpoczęciem roku szkolnego we wrześniu i kończy w czerwcu zakończeniem szkoły. Mirjam dzień po dniu opisuje swoje ,,zwyczajne” życie, a każdy zapis ma na celu przybliżenie judaizmu i pokazanie bogactwa tradycji i żydowskich obyczajów. Bardzo dobra pozycja dla osób zainteresowanych religią żydowską. Można sporo się dowiedzieć, jak żyć zgodnie z naukami i regulacjami Tory. Na końcu książki jest słowniczek najważniejszych pojęć judaizmu.

Książka brzmi smacznie i zamieszczone między opowiadanymi historiami przepisy są dla mnie atutem i ciekawostką ale choć lubię aktora to zabrakło mi w tym wszystkim emocji. To dość losowy zbiór doświadczeń i wspomnień aktora. Ani to biografia ani książka kulinarna z ciekawostkami z życia. Nawet wątki zdrowotne nie wywołały we mnie większych emocji. Z braku laku można przeczytać ale lektura nie zostawi mnie ze szczególnymi przemyśleniami.

Byłam bardzo ciekawa tej książki, bo w młodości słuchałam Britney. Niestety książka nie porwała mnie... chociaż czy powinna porywać? Jest techniczna, zbyt chaotyczna, mało głęboka, ale jednocześnie smutna i pesymistyczna. Jedyny plus, że to głos Britney... Mam wrażenie, że tą książką chciała się wytłumaczyć światu, usprawiedliwić, a nie pokazać siebie, jaka jest naprawdę. Pokazała siebie, jaką sie stała w wyniku kurateli, wczesnej kariery, złamanego serca. Niemniej fanom Britney polecam.

Nigdy nie byłem wielkim fanem Harry’ego Pottera. Znam książki, widziałem filmy, ale raczej na zasadzie kulturowej oczywistości niż fanowskiej fascynacji. A jednak podczas czytania złapałem się na czymś w rodzaju nostalgii, takim cichym powrocie do własnego dzieciństwa, kiedy Potter był po prostu częścią tła. Największe zaskoczenie? Ta książka jest po prostu dobrze napisana. W autobiografiach aktorów wcale nie jest to standard. Felton opowiada o sobie bez pomnikowej pozy i bez nadmiernego użalania się nad sobą. Oczywiście trudno ocenić, ile w tym czystej szczerości, a ile świadomej autokreacji, ale działa to przekonująco. Jest w tym dystans do siebie, trochę autoironii i sporo zwyczajnej ludzkiej sympatii. A najlepszy dowód, że ta książka działa: po jej przeczytaniu zainteresowałem się Feltonem bardziej niż przedtem, na przykład zacząłem go śledzić w mediach społecznościowych, gdzie to, co widzę, jest w jakiś sposób spójne z wizerunkiem przedstawionym w książce.

Tytuł trochę prowokacyjny, ale książka wartościowa. Prawdziwy temat to ja żyć zdrowo. Cenna bo obejmuje temat szeroko, a co najważniejsze ma zdroworozsądkowe podejście. Trochę może za dużo wyników badań i %, ale za to rozsądny komentarz. Cenne są też podsumowania rozdziałów. Polecam.

Lubię ten cykl i sięgnęłam po drugi tom z ciekawością. Co prawda tematyka z pierwszego tomu była mi bliższa, więc lepiej ją pamiętam. Dalej uważam, że jest to ważna lektura, bo wiele tematów bywa przemilczanych, a część pozostaje niejasna, przez co wiele kobiet czy par zostaje samych z ważnymi dla nich sprawami. Seksualność nie powinna dziwić, a potrzeby odwiedzenia ginekologa nie powinny być obciążone tak wieloma stresami i strachami. Przygnębiające jest to, że w wielu obszarach jesteśmy cywilizowani, mamy moralność, a kiedy chodzi o kobiece problemy, wiele spraw wciąż pozostaje tematem tabu. Tworzymy wokół nich pewną otoczkę i wycofanie, przez co finalnie jesteśmy osamotnione w ważnych kwestiach. Rozumiem, że tematy polityczne od kilku lat dominują w Polsce, więc tego typu książki są potrzebne, żeby pokazać, że istnieją też inne problemy i wyzwania w społeczeństwie. Książka jest lekka, mimo że porusza trudne tematy, i daje ciekawe spojrzenie na pewne problemy z perspektywy specjalistów. Nawet jeśli nie wszystkie tematy są nam bliskie, warto po nią sięgnąć, bo ta wiedza może kiedyś przydać się naszym bliskim albo podpowiedzieć, jak się chronić. W końcu wszędzie są ludzie, a nie każdy ginekolog ma ludzką twarz. Zapłacenie wyższej kwoty za wizytę nie jest przecież gwarancją, że zostaniemy potraktowane z należnym szacunkiem.

Większość z nas z niechęcią lub z lekkim uśmiechem na twarzy przyjmuje fakt, że oto znany aktor, piosenkarka, kabareciarz czy jeden z celebrytów, wydaje książkę. Rynek jest już tak zalany wszelkiej maści autobiografiami, wspomnieniami, poradnikami psychologiczno-modowo-kulinarnymi, „napisanymi” przez znane postacie z ekranu, że momentami staje się to wręcz żenujące. Jak w tym zalewie książek nie skrzywdzić jednak tych, którzy będąc ludźmi uznanymi, cenionymi, rozpoznawalnymi, naprawdę wydają dobre książki z treścią, mając coś do powiedzenia (napisania) i jest to ważny głos na rynku literackim? Znana i ceniona aktorka, Marta Żmuda Trzebiatowska napisała książkę, jakiej jeszcze na polskim rynku wydawniczym nie było: "Bliżej siebie. Imiona kobiecości". Zacznę od pochwalenia wydawnictwa Mando, które dosłownie w każdym szczególe dopieściło to cacko wizualnie i edytorsko. Książka ma solidną okładkę, piękną, pastelową kolorystykę, która nie „bije po oczach”; zadbano o korektę – bo co niestety, rzadko się zdarza w taśmowo wydawanych książkach, nie znalazłam tutaj ani jednego błędu stylistycznego czy literówki. „Imiona kobiecości” dedykowane przede wszystkim kobietom, to książka bardzo czuła, subtelna, z ważnym przesłaniem. Siedem kobiet, których imiona są początkiem snucia wyjątkowych historii, oraz ich wpływ na autorkę. Siedem kobiet, które w życiu Marty „namieszały” i poprowadziły ją w świecie kobiecości często nieznanymi dla niej, ale prowadzącymi do rozwoju i umocnienia swojej siły wewnętrznej ścieżkami. Poznajcie je! Aniela, Aldona, Ewa, Anna, Zuzanna, Marta oraz Klara. Kim są? Kto się kryje pod tymi imionami? Chociaż poza mamą i córką, autorka nie zdradza szczegółów z ich prywatnego życia, osobiście rozpoznałam kim są wspomniane panie 😉 Marta Żmuda Trzebiatowska czule i z wielkim wsparciem prowadzi nas przez kobiece życie – od dzieciństwa aż do dojrzałości, poprzez historie i doświadczenia kobiet dla niej ważnych. Niejednokrotnie to historie bardzo trudne, osobiste przeżycia i zmagania. Pisze o miłości, przyjaźni, pracy, samotności, zagubieniu, wątpliwościach. Przyznaje się do wylanych łez i trudnych chwil - nie ma tutaj jednak banałów. Czytelnik ma wrażenie, że Marta naprawdę chwyta go za rękę, podaje w kubku kawę z kardamonem i obiecuje, że wszystko się w końcu ułoży... Sama autorka przyznaje się do tego, że w swoim życiu, pochodząc z małego miasteczka, czuła się znacznie gorsza od rówieśników, a na studia aktorskie w gruncie rzeczy dostała się zakompleksiona, niewierząca w siebie, zmagająca się z zaburzonym obrazem własnego ciała dziewczyna. Myślę, że Marta chciała stworzyć książkę – przewodnik po kobiecości, gdzie koncepcja kochającej mamy (czasami niejednej) i przewodniczki, potrafi zdziałać cuda i poprowadzić nas ku odkryciu swojej prawdziwej siły oraz wartości. Czy autorce się to udało? Oceńcie sami. W przerwie od czytania upieczcie zdrowy chleb, posmarujcie go domowymi powidłami śliwkowymi, sącząc niespiesznie napar z imbirem i cytryną. Te przepisy "od serca" również znajdziecie w tej książce. Tak samo, jak wiele pięknych i ważnych cytatów z książek Lewisa Carrolla, J.L. Wiśniewskiego, C.P.Estés, E.Fromma czy A.de Melllo. Tekst „płynie”, a czytanie koi – takie miałam wrażenie. Na końcu znajdziemy miejsce na własne notatki. Autorka pisze: „Mam marzenie, by ta książka stała się twoją kompanką i osobistym pamiętnikiem, który będzie ci towarzyszył w domu, w pracy, na wakacjach, w dobrych i trudnych chwilach”. To lektura bardzo czuła, wrażliwa, niosąca nadzieję i uspokojenie. Ile dla siebie z niej weźmiemy, zależy wyłącznie od nas... RECENZJA JEST MOIM AUTORSKIM TEKSTEM. ZAKAZ KOPIOWANIA, POWIELANIA I WYKORZYSTYWANIA CAŁOŚCI LUB CZĘŚCI PUBLIKACJI, BEZ MOJEJ WCZEŚNIEJSZEJ ZGODY. WSZYSTKIE RECENZJE POCHODZĄ ZE STRONY, NA KTÓRĄ ZAPRASZAM: https://www.facebook.com/TatraLang/

Owinięta w fabułę powieść o samej autorce i jej koleżance. Ta książka powinna być czytana i polecana i omawiana przez rodziców młodych, mających 1,80 cm wzrostu córek, które idealnie rokują na karierę modelki. Po lekturze będą wiedzieli całą, brutalną i obrzydliwą prawdę o tym, co robią młode, łaknące sukcesów i pieniędzy zbyt młode na takie życie kobiety,które tracą "dziewictwo" w różnych aspektach życia wmawiając sobie że są "modelkami". Dubaj w paryskim wydaniu.

W tej lekturze najbardziej podobały mi sie opisy Włoch, oddanie atmosfery włoskiego lata w małych miasteczkach. Matka głownej bohaterki umiera, zrozpaczona córka,noemogąca pogodzić się ze stratą wyjeżdża do Włoch w podróz, którą miała odbyć z mamą. Po przeczytaniu napewno w swoich planach podróżniczych uwzgłednię lot do Positano !