Męstwo

Zakończenie trylogii Draconis Memoria Anthoniego Ryana, czyli opowieści o świecie, w którym ludzkość czerpie moc z krwi smoków. Autor nie oszczędza czytelników, pokazując brutalne konsekwencje ludzkiej chciwości i żądzy władzy. W ostatnim tomie wyraźnie widać przesłanie - cywilizacja, która igra z naturą, musi liczyć się z jej gniewem, który może skończyć się upadkiem ludzi. Steampunkowy klimat świata pozostaje jednym z najmocniejszych elementów, autor bardzo precyzyjnie opisuje maszyny, wynalazki i okręty powietrzne. Czuć rozmach, dym, żar metalu i...zapach krwi. Na przestrzeni trzech książek, autor wprowadza bardzo wiele postaci o interesującej przeszłości oraz kierujących nimi motywach. Pomimo tego, że niektórzy bohaterowie (i to kluczowi dla zwycięstwa) zostali dość płytko przedstawieni, pewne wątki mogłyby być ukazane bardziej szczegółowo (zwłaszcza w zakończeniu trylogii) przez co lektura epilogu może dać poczucie niedosytu, to wciąż uważam, że w całej trylogii została ujęta naprawdę dobra i wciągająca historia. Trudno mi ocenić, który tom z całości był najlepszy, ponieważ wszystkie trzy były utrzymane na równym poziomie...cichutko jednak skłaniam się ku drugiej części, przedstawiającej także perspektywę innego rodzaju bohatera, któremu czytelnik zaczyna kibicować trochę wcześniej, niż sądził, że będzie. Przykro mi, że moja przygoda z Clayem, Lizanne i Corrickiem Hilemore dobiegła końca. Pod koniec uroniłam nawet kilka łez, co zdarza mi się bardzo rzadko ;) Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje z twórczością Ryana, zwłaszcza że Parias spogląda na mnie z półki.

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron), książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Bardzo dobrze się bawię na tej serii i drugi tom nie rozczarował. Wręcz powiem, że obrał świetny kierunek fabularnie, który mnie zainteresował i na szczęście nie skończył się cukierkowo (przynajmniej póki co). Od razu biorę się za trzeci to bardzo ciekawa, do czego to wszystko zmierza. Autor się nie patyczkuje ze swoimi bohaterami, nie daje im łatwego życia, ale też nie mają szczęścia do łatwych czasów. Wciąż podoba mi się świat i podoba mi się to, co się z nim dzieje. Bezimienni są trochę mitologicznymi bytami, bardzo niejednoznacznymi, których decyzje wcale nie skupiają się na tym, żeby ludziom żyło się lepiej. A jednak pakt mocno wiąże Ryhalta, który dalej walczy z ramienia Wroniej Stopy. Dużo na tym traci, ludzkość ogólnie chyba zyskuje, ale taka służba nie wiąże się z wdzięcznością. Właściwie chyba nie wiąże się z żadnymi korzyściami prócz powszechnie budzonego strachu. Fajne, bardzo surowe, klasyczne, zdecydowanie dla dorosłych. Wielki plus za streszczenie fabuły poprzedniego roku na początku!

Pochłonięcie blisko dziewięciuset stron w zaledwie cztery dni, to chyba najlepsza rekomendacja dla tej historii. Ta opowieść to typowy diesel: potrzebuje chwili, by się rozgrzać, ale gdy już wejdzie na wysokie obroty, pędzi bez opamiętania. Trzeci tom cyklu imponuje rozmachem – Wojna Bogów wchodzi w decydującą fazę, a zaskakujące wyjaśnienie proroctwa całkowicie zmienia dotychczasowy układ sił. Mimo że duża liczba narratorów wymaga od czytelnika skupienia, okazuje się ona ogromnym atutem, pozwala bowiem obserwować narastający konflikt z wielu różnych perspektyw. Otrzymujemy świetnie wyważoną mieszankę polityki, magii i walki, którą dodatkowo urozmaica rozbudowa świata o Zaświat oraz legendarny Most Mieczy. Całość wieńczy elektryzujący finał, który tylko zaostrzył mój apetyt na kolejną kontynuację serii. Wszystkie te wydarzenia skłaniają mnie do spojrzenia na fabułę przez pryzmat ukrytej w tytule metafory. Tytułowe „zgliszcza” przypominają, że choć każda wojna niesie ze sobą destrukcję i ofiary, to właśnie na fundamentach tych największych klęsk można zbudować coś nowego i lepszego. Liczę na to, że właśnie takie – dające nadzieję – okaże się ostateczne zakończenie tego cyklu.

Świetna kontynuacja przygód Finna, Wulfa, Sassi, Kifa Berserka. Podążają dalej na zachód z misją ocalenia świata. Towarzyszy im coraz mniej owslanek. Trafiają w niewolę do morderczych badlandczyków. Zmagają się na arenie jak gladatiorzy z olbrzymimi niedźwiedziami, grzechokondami i innymi niewyobrażalnymi potworami. Polecam, świetna przygoda. Sięgam od razu po trzeci tom, bo jestem ciekawa kto będzie w stanie dotrwać do końca podróży. A i najważniejsze - FInn zyskuje nowy przydomek :)

​„Zawiść” Johna Gwynne’a to dla mnie jedno z najciekawszych odkryć ostatnich miesięcy. Pisarz nie próbuje na nowo definiować kanonu fantasy, lecz świadomie korzysta ze sprawdzonych wzorców, by zaoferować nam lekturę niezwykle angażującą. To solidna, konkretna proza, która przywraca wiarę w moc klasycznych historii o walce światła z mrokiem. ​ Opowieść zabiera nas na Ziemie Wygnane – krainę usianą ruinami po dawnej wojnie z olbrzymami. Spokój krainy jest jednak kruchy: powracające białożmije i krwawiące głazy zwiastują powrót starożytnego konfliktu między Jasną Gwiazdą a Czarnym Słońcem. W samym centrum tych wydarzeń dorasta Corban. Jego droga od marzyciela pragnącego zostać wojownikiem do uczestnika wielkiej historii została nakreślona niezwykle przekonująco, choć los nie szczędzi mu brutalnych lekcji dorosłości. ​ Największą zaletą Gwynne'a jest jego pisarska uczciwość – zamiast udziwniać świat na siłę, skupia się na precyzji i wielowątkowości. Początek może być wyzwaniem- ogromna liczba postaci i dworów bywa dezorientująca, a brak spisu bohaterów jest tu odczuwalny. Nie każda postać otrzymała też pełny rys psychologiczny, co przy tak dużej skali jest zrozumiałe, jednak Corban (zwłaszcza w relacji ze swoim wilkunem) natychmiast budzi sympatię. ​ Mimo, że ekspozycja w pierwszym tomie bywa niespieszna, finał uderza z siłą, która całkowicie zaciera wspomnienie o spokojniejszym początku. Moim jedynym zastrzeżeniem jest nieco zbyt słabo zarysowany ciężar nadchodzącej zagłady, przez co momentami umykała mi powaga sytuacji. Znakomity początek serii. Ta historia pokazuje, że solidny warsztat i spójna narracja bronią się same, bez szukania innowacji na siłę.

Świetna seria, a ten ostatni tom, domykający historię, nie rozczarowuje. Lubię ten świat i to, że autor skąpo dawkuje wyjaśnienia, dlaczego rzeczy są takie, jakie są. Dzięki temu czytam i poznaję rzeczywistość przedstawioną nie zawsze wiedząc skąd i dlaczego coś się wzięło, ale mnie to zupełnie nie przeszkadza. Dla bohaterów są to oczywistości, więc po prostu przyjmuję je jako fakt zastany. Ryhalt przechodzi tu dramatyczną przemianę, poświęcając się w Nieszczęściu. Od początku wiemy, że on i Dantry mają jakiś plan, ale nie poznajemy żadnych szczegółów i w tej niewiedzy jesteśmy do samego końca. Wojna wciąż wisi w powietrzu, a ostateczne starcie z Królem Głębi nadchodzi nieubłaganie. Minęły lata, więc nie mamy już małej, pyskatej Amairy, zamiast niej pojawia się kobieta, która wiele widziała i wiele zrobiła jako kapitanka Wroniej Stopy. Wszyscy, którzy przeżyli, ruszają do Nieszczęścia na bitwę z góry skazaną na porażkę. Wszyscy, którzy nie przeżyli, też tam są, a Ryhalt dostaje swój moment niczym Aragorn z „Władcy Pierścieni”. Ekstra! Końcówka to czysta akcja bez trzymanki i mamy takie nagromadzenie zdrad, plot twistów, powrotów i śmierci, że zupełnie zapomina się o wolniejszym początku. To akurat podobało mi się najmniej, bo dla mnie działo się po prostu za dużo, a momentami było to wręcz przytłaczające. Mimo to bawiłam się świetnie, przeczytałam wszystkie trzy tomy jeden po drugim i dokładnie takiego fantasy było mi trzeba.

Książka jest po prostu rewelacyjna. Porcja porządnej, oryginalnej fantastyki, podana w przystępny, przezabawny, wciągający sposób. Wszystko tu się zgadza, bohaterowie są charakterystyczni, wielowymiarowi, zróżnicowani, mają swój cel i w sensowny sposób do niego dążą. Książka jest obszerna, ale jest wypełniona akcją po brzegi, autor nie zanudza nas opisami zasad panujących w świecie przedstawionym, na bieżąco dowiadujemy się wszystkiego w bardzo naturalny sposób. Główny bohater, mimo, że niezbyt lubiany w towarzystwie, jest przesympatyczny, od razu go polubiłam i przez cały czas mu kibicuję. Naprawdę mocno wkręciłam się w świat wykreowany przez autora, już rozglądam się za pozostałymi częściami tej trylogii oraz innymi tytułami wydanymi przez pana Watsona.

--- Akcja dzieje się 6 lat po finałowym starciu najemników z hordą z Wyldu pod murami Cynthii w tomie pierwszym. Niespełna 17to letnia Pam, wbrew woli stanowczego ojca (byłego najemnika), przyłącza się do Baśni - grupy najemników pod przywództwem Krwawej Róży, córki Złotego Gabriela z Sagi. Ma pełnić rolę Barda i spisywać dokonania grupy... --- Podobnie jak w pierwszym tomie prosty, zrozumiały język, sporo dialogów, krótkie ok 10cio stronicowe rozdziały, humorystyczne wystawki, epickie przygody, cała masa potworów i niebezpiecznych bitew składają się na przyjemne fantasy w klimacie Kociołka i jego drużyny. Całość pisana w 3ciej osobie z perspektywy Pam i jak to przy 2gich tomach jest mocniej, więcej i bardziej epicko (może wręcz nieco za mocno, za dużo, za epicko?)... --- Na minus dla mnie wprowadzenie do drużyny Baśni elementów nadnaturalnych, wręcz karykaturalnych - tuszowiedźma Cora przywołująca tuszonki - walczące stwory (np płonące drzewo), szaman Brune zmieniający się w niedźwiedzia lub małego, nieporadnego misia czy promotor Roderyk będący satyrem z rogami i kopytami w ludzkim przebraniu. Do tego te lesbijskie wtręty... W tomie pierwszym jednak tego nie było...

W poprzednim tomie otrzymaliśmy kulminacje i rozstrzygnięcie całej masy wątków, natomiast w tym tomie śledzimy następstwa po tych wydarzeniach, przegrupowanie sił nie tylko w cesarstwie, czy królestwie, ale i w innych częściach świata, walkę z następstwami, jakimi są zaraza, problemy logistyczne, czy finansowe, przygotowywanie się do tych ostatecznych strać itp. Ogólnie te w.w rzeczy są dość dobrze wyważone i poświęcono im odpowiednią ilość czasu, więc większość nie nudzi. Jednak historia w tym tomie jest o wiele spokojniejsza, przez co na pewno nie oceniłbym tej część wyżej niż tom poprzedni, a tak wynika ze średniej ocen. Jest tu też znacznie więcej magii i elementów ze świata fantasy, niż mogłoby się wydawać po pierwszym tomie, gdzie otrzymaliśmy średniowieczny religijny świat z kilkoma wstawkami magicznymi. Podoba mi się przemiana Czerwonego Rycerza i widać, że wydarzenia które się wydarzyły do tej pory miały duży wpływ na przemianę wewnętrzną tej postaci, podobnie, ale za to nie podoba mi się, w jaką stronę poszedł wątek siostry Amicji, po tym jak przez 3 tomy zmierzało to w całkiem inną stronę... W dalszym ciągu jest sporo dialogów, które ciężko zrozumieć, lub przypisać kwestię do danej postaci, nie wiem czy to wina tłumaczenia, czy umiejętności autora. Został tylko jeden tom, więc zobaczymy, czy uda się to wszystko godnie domknąć.

Dawno się tak dobrze nie bawiłam w świecie fantasy. Jest tu wszystko, czego w tym gatunku szukam, sympatyczni, niepokonani bohaterowie walczący o słuszną sprawę, fantastyczne stwory, przepiękne lub budzące grozę krainy, motyw wędrówki, zaskakujące zwroty akcji, a to wszystko z dużą dawką inteligentnego żartu. Serdecznie polecam.

Ciąg dalszy wojny z opętanymi, dalsze losy Falca, Malakiego, Briny i innych. Jest jeszcze bardziej epicko, mocniej i mroczniej. Słuchanie "Maga bitewnego" sprawiło mi ogrom frajdy, czego nie spodziewałam się po high fantasy. Myślałam raczej, że się zanudzę, że taka konwencja - te wszystkie smoki, demony, rycerze i magowie, w dodatku dużo bitew, militariów itp - to kompletnie nie moje klimaty. A jednak. Dałam się porwać, krótko mówiąc. Na koniec wzmianka odnośnie polskiego tłumaczenia - spory plus za ten barwny i dynamiczny język, bez nadmiernego patosu oraz odpowiednio budujący akcję i napięcie.

Za ostatni tom Kronik Nieciosanego Tronu zabierałam się z wielką niepewnością. Bałam się rozczarowania po bardzo dobrych wcześniejszych tomach. Dla mnie zakończenie było satysfakcjonujące i nie mam wrażenia, że akacja została skumulowana na ostatnich stronach, bo cały czas w książce coś się działo. Nie mam problemu także z Adare czy innymi bohaterami. Każde z nich postępowało kierując się swoją wiedzą i racją. Świat przedstawiony na wielki plus, język jakim posługuje się autor również. Dałam tak wysoką ocenę, bo dawno nie trafiłam na tak wciągającą trylogię. Na koniec jeszcze taka dygresja na temat Czaszkowierczyni. Czytałam ją jako pierwszą i bardzo z tego się cieszę, bo to zupełnie inna książka. Myślę, że gdybym czytała ją po tej trylogii, to byłabym nią rozczarowana, więc moim zdaniem lepiej zacząć od niej.

Projekt : poszerzanie horyzontów czytelniczych. High fantasy, próba pierwsza. Flannery wykreował świat rycerzy, magów, smoków i demonów w sposób taki, że O Panie! Nie sądziłam, że aż tak bardzo wsiąknę w tą historię, że będę aż tak kibicować bohaterom. Zwłaaszcza Falcowi - mizernemu, chorowitemu chłopakowi niosącemu na barlach traumę i brzemię. To taka typowa historia "od zera do bohatera", gdzie czytelnik obserwuje na kartach powieści jego przemianę ze słabeusza w potężnego maga, zdolnego do wielkich czynów. Postacie drugoplanowe są nie tylko tłem - są wyraziste, napisane z pomysłem i charakterem. Jest tutaj balans między poważniejszymi, poruszającymi scenami a humorem. Są epickie sceny bojów, opisy szkoleń młodych kadetów w akademii. Jest sporo polityki i zakulisowych wojenek podjazdowych o władzę. I w końcu, są pięknie, wręcz poetycko opisane smoki. Jednym słowem, komplet. Sięgnęlam po "Maga bitewnego" jako odskocznię od mojego "defaultowego" gatunku, i jest to pierwsze typowe epickie fantasy na liście przeczytanych. I już wiem, że to był bardzo dobry wybór. Jest spora szansa, że po lekturze całości na dobre przekonam się do fantasy.

Pierwsza trylogia Magów Prochowych oczarowała mnie od pierwszych stron. Od czasu, gdy zagrałem w Pillars of Eternity i Arcanum, ciągnie mnie do światów fantasy inspirowanych epoką nowożytną, a nie średniowieczem. Prochowe fantasy stało się jednym z moich ulubionych nurtów, choć w Polsce nie jest wydawane zbyt obficie — tym chętniej sięgam po każdy tytuł, który wpadnie mi w ręce. Grzechy Imperium to pierwszy tom nowej trylogii Bogowie Krwi i Prochu, osadzonej dziesięć lat po wydarzeniach z oryginalnego cyklu. Powracają tu postacie, które bardzo lubiłem: generał Vlora Krzemień, Ben Styke. Jest też nowa postać Michel Bravis agent tajnej policji. Akcja przenosi się do Fatrasty, rządzonej twardą ręką przez Lady Kanclerz. Napięcie społeczne narasta, a tubylczy lud Palo szykuje się do buntu pod wodzą tajemniczej Mamy Palo. Vlora otrzymuje zadanie jej schwytania, Ben Styke zostaje niespodziewanie uwolniony z obozu pracy przez tajemniczego i ekscentrycznego prawnika Tampo, a Bravis musi tropić wichrzycieli i samego Styke’a. Wszystko to doprowadzi do konfliktu, którego finału trudno się domyślić, a i sama groźba wybuchu wojny domowej nie jest największym zagrożeniem. W porównaniu z Magami Prochowymi tempo jest zupełnie inne. Tam akcja ruszała od razu, tutaj dominują śledztwa, intrygi i polityczne napięcia. Bitwy pojawiają się rzadziej i są mniejsze, co może chwilami nużyć — szczególnie jeśli ktoś, tak jak ja po Draconis Memoria Antonego Ryana, pokochał wielkie muszkietowe kanonady. Jednak gdy intryga zaczyna się zazębiać, książka naprawdę wciąga, a starcia w drugiej połowie wynagradzają oczekiwanie. Przy okazji dostajemy sporo nowych informacji o świecie i o tym, co wydarzyło się po rewolucji w Adro i wojnie z Kezem. Bardzo cieszy mnie też to, że autor daje więcej miejsca postaciom pobocznym z oryginalnej trylogii. Tym razem są oni tu głównymi bohaterami Ben Styke, Vlora Krzemień i Olem to postacie, które bardzo lubiłem w oryginalnej trylogii. Z nowych bohaterów szczególnie wyróżnia się Celine — dziewczynka towarzysząca Benowi. Widać, że była szkolona w fachu swojego ojca-złodzieja: potrafi kraść, obserwować, śledzić ludzi, a przy tym fascynuje ją broń (w scenie w sklepie z bronią nawet stwierdza że umie się tym posługiwać) i ma nietypowe podejście do śmierci. Jednocześnie pozostaje maksymalnie urocza, słodka i pełna dziecięcej energii. Ten kontrast sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. Czy można czytać Grzechy Imperium bez znajomości poprzedniej trylogii? Teoretycznie tak — McClellan przypomina najważniejsze wydarzenia — ale moim zdaniem warto znać oryginał. Tampo okazuje się Tanielem Dwa Strzały, a Mama Palo Ka-Poel. Tak więc jedni z głównych postaci Magów Prochowych tu są ważną postacią poboczną. Warto wiedzieć o nich co nie nieco kim są i dlaczego są ważni. Także ja polecam przeczytać wcześniej oryginalną trylogię. Podsumowując: Grzechy Imperium to solidna kontynuacja i prawdziwa uczta dla fanów flintlock fantasy. Choć brakuje tu rozmachu bitew znanego z pierwszej trylogii, historia jest prowadzona rzetelnie i z wyczuciem. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.

Powtórzę tu początek recenzji poprzednich tomów: W ostatnim czasie czytam, wręcz w gorączce, cykl fantasy „Tajemnica Askiru”. Po raz pierwszy od czasów liceum dosłownie pochłaniam tom za tomem, nie pamiętam kiedy ostatnio przeczytałem w jednym dniu jakieś 250 stron albo i 300. Nie liczyłem. Jak dla mnie jest to jeden z najlepszych cykli, a przy tym dosyć mało znany. Tom III jest bezpośrednią kontynuacją poprzedniego. Akcja nadal dzieje się w Gasalabadzie, drużyna ponownie łączy się w całość, a czas ku temu najwyższy. Cały emirat, Armin i jego ukochana w szczególności będą potrzebowali pomocy całej drużyny a Havald ponownie musie stać się mężem stanu i zaangażować się w politykę. Choć pewien ambasador dostaje alergii na jego widok. Z wzajemnością zresztą. A Leandrę przytłacza dwulicowość polityki. Z racji tego, że III tom jest kontynuacją drugiego, pozbawiony jest właściwie ekspozycji/rekapitulacji wydarzeń ale też większa jego część stanowi podbudowę pod finał. Stąd mniej w nim akcji a zdecydowanie więcej intryg, spisków i tajemnic. Na szczęście wszystko to wynagradza niesamowity finał, pełen plot twistów. Dzięki podbudowie z wcześniejszych stron wszystkie dotychczasowe wątki mogą odpowiednio wybrzmieć a my rozumiemy o jak wielką stawkę toczy się gra. Co jeszcze podbije tom czwarty, gdyż walka toczy się na więcej niż jednej szachownicy... Na szczęście drużyna może liczyć na siebie wzajemnie oraz nowego członka ekipy, który ratuje im tyłki w kluczowej chwili...

Koniec więczy dzieło tak bo to dzieło fantasty mroczne z dużo ilością walk historia walk sojuszy magii mieczy się kończy zabawne miejscami miejscami mroczne ale nie straszne warto pamiętać że ta książka uczy uczy czym jest sojusz przyjaźń szacunek ale też uwaga na miecz który gdy w reku jest bronią

Jest to jedna z moich ulubionych polskich powieści w tego typu klimatach. Historia może nie jest jakoś szczególnie skomplikowana i autor nie wznosi się na wyżyny literatury fantastycznej, ale całość jest tak świetnie napisana, że powieść właściwie czyta się sama. Fabuła jest dość prosta i praktycznie jednowątkowa, ale akcja przez cały czas pędzi do przodu i dzięki temu nie ma mowy o nudzie. Akcja bardzo szybko się rozkręca i od książki trudno się oderwać. Świetna, przygodowa, staroszkolna i nieco mroczna (ale tylko trochę) fantastyka z ciekawym klimatem. Dzisiaj już raczej nie pisze się w ten sposób i dla niektórych czytelników to może być problem, ale nie dla mnie. Przeczytałem kilka razy i za każdym razem bawiłem się doskonale. Kolejny plus za świetną okładkę. Warto przeczytać. Tako rzecze ostatni fan staroszkolnej fantastyki!

Jedziemy dalej Szara Siostra to powieść mega sztos Nie ma tu już jeńców tu walczymy na poważnie miecze w ręku i walka akcja bardzo dojrzała zdania zbudowane nowocześnie z nutką finezji i absolutyzmu fantastycznego tak się piszę walkę na miecze uczcie się dzieci bohaterstwo przepłacone statki wątek poszukiwania siebie jest dawaj więcej mistrzu bo chcę czytać