Plaga mieczy

Zakończenie trylogii Draconis Memoria Anthoniego Ryana, czyli opowieści o świecie, w którym ludzkość czerpie moc z krwi smoków. Autor nie oszczędza czytelników, pokazując brutalne konsekwencje ludzkiej chciwości i żądzy władzy. W ostatnim tomie wyraźnie widać przesłanie - cywilizacja, która igra z naturą, musi liczyć się z jej gniewem, który może skończyć się upadkiem ludzi. Steampunkowy klimat świata pozostaje jednym z najmocniejszych elementów, autor bardzo precyzyjnie opisuje maszyny, wynalazki i okręty powietrzne. Czuć rozmach, dym, żar metalu i...zapach krwi. Na przestrzeni trzech książek, autor wprowadza bardzo wiele postaci o interesującej przeszłości oraz kierujących nimi motywach. Pomimo tego, że niektórzy bohaterowie (i to kluczowi dla zwycięstwa) zostali dość płytko przedstawieni, pewne wątki mogłyby być ukazane bardziej szczegółowo (zwłaszcza w zakończeniu trylogii) przez co lektura epilogu może dać poczucie niedosytu, to wciąż uważam, że w całej trylogii została ujęta naprawdę dobra i wciągająca historia. Trudno mi ocenić, który tom z całości był najlepszy, ponieważ wszystkie trzy były utrzymane na równym poziomie...cichutko jednak skłaniam się ku drugiej części, przedstawiającej także perspektywę innego rodzaju bohatera, któremu czytelnik zaczyna kibicować trochę wcześniej, niż sądził, że będzie. Przykro mi, że moja przygoda z Clayem, Lizanne i Corrickiem Hilemore dobiegła końca. Pod koniec uroniłam nawet kilka łez, co zdarza mi się bardzo rzadko ;) Z całą pewnością sięgnę po inne pozycje z twórczością Ryana, zwłaszcza że Parias spogląda na mnie z półki.

Tom drugi trylogii Draconis Memoria Podobnie jak w przypadku pierwszej części, pomimo sporej objętości (prawie 700 stron), książkę czyta się bardzo szybko i przyjemnie. Autor wprowadził nowe, mniej oczywiste wątki oraz bohaterów, dzięki czemu ta część spodobała mi się bardziej od poprzedniej. Nie chcę zdradzać szczegółów fabuły, ale uwierzcie mi - jeśli byliście zadowoleni z lektury pierwszego tomu, ten zdecydowanie przewyższa swoją poprzedniczkę. Tematy polityczne, wojny i intrygi zostały przedstawione w dość skomplikowany, ale jednocześnie zrozumiały sposób. Nadal brakuje romansów, co dla mnie - fanki romantasy -jest ciekawym urozmaiceniem, choć jednocześnie odczuwam z tego powodu pewien niedosyt. Nie uważam, aby książka traciła przez to na wartości, jednak w mojej opinii mogłaby zyskać miano idealnej, gdyby autor rozwinął niektóre wątki w bardziej romantycznym kierunku. Jedyny minus: Momentami pojawia się delikatny marysueizm w przypadku jednej z bohaterek.

Bardzo dobrze się bawię na tej serii i drugi tom nie rozczarował. Wręcz powiem, że obrał świetny kierunek fabularnie, który mnie zainteresował i na szczęście nie skończył się cukierkowo (przynajmniej póki co). Od razu biorę się za trzeci to bardzo ciekawa, do czego to wszystko zmierza. Autor się nie patyczkuje ze swoimi bohaterami, nie daje im łatwego życia, ale też nie mają szczęścia do łatwych czasów. Wciąż podoba mi się świat i podoba mi się to, co się z nim dzieje. Bezimienni są trochę mitologicznymi bytami, bardzo niejednoznacznymi, których decyzje wcale nie skupiają się na tym, żeby ludziom żyło się lepiej. A jednak pakt mocno wiąże Ryhalta, który dalej walczy z ramienia Wroniej Stopy. Dużo na tym traci, ludzkość ogólnie chyba zyskuje, ale taka służba nie wiąże się z wdzięcznością. Właściwie chyba nie wiąże się z żadnymi korzyściami prócz powszechnie budzonego strachu. Fajne, bardzo surowe, klasyczne, zdecydowanie dla dorosłych. Wielki plus za streszczenie fabuły poprzedniego roku na początku!

Gdyby dwie poprzednie książki były napisane na takim poziomie, to po prostu czapki z głów. Pomimo tego, że ten tom był nieznacznie krótszy, to akcji i postępów fabularnych było tu po prostu mnóstwo, wątki były zdecydowanie ciekawsze, ale pewnie głównie dlatego, że w tym tomie było zdecydowanie więcej historii o kompanii i tych najważniejszych bohaterach. Mamy tu sporo bitew jak i masę rozstrzygnięć, które ciągnęły się od początków. Trup ściele się gęsto po jednej jak i drugiej stronie. Wg mnie ten tom to solidne 8.5

POV: jesteś kapitanem Czarnoskrzydłych, specjalnym wysłannikiem i egzekutorem, który wykonuje brudną robotę na zlecenie Bezimiennego. Umiesz wywijać żelastwem, cieżko Cię ubić, za kołnierz nie wylewasz, a na dodatek z tatuażu na ramieniu wyłazi Ci od czasu do czasu żywy kruk. Poj*ebane? Ba, i to jeszcze jak!

Gorsza od poprzedniej, ale nadal trzyma poziom. Za dużo było w tej książce polityki, a nade wszystko podrozdziałów związanych z księżniczkami i królewnami, ponadto za mało było tutaj Dziczy, która tak mnie oczarowała w poprzednim tomie, jednakże! Nadal mamy zajebiste potyczki, batalie, świetnych bohaterów, różne plemiona i nowych ludzi, którzy, jak się spodziewam, w następnym tomie okażą się zmorą dla Czerwonego Rycerza. Dodatkowo cała magia zawarta w serii jest świetnie poprowadzona, majstersztyk.

Początek niby ciekawy, ale nie do końca, bo nie raz prawie zrezygnowałam z dalszego czytania. Gdy wreszcie historia nabrała tempa, poszło z górki. Bez przesadnych opisów (choć przy kolejnym przedstawieniu nowej postaci, które niemal za każdym razem zaczynało się: a był on i litania jaki on/ona nie był, miałam ochotę rzucić książką o ścianę. Strasznie to było drażniące). Postacie niejednakowe, chyba nie ma bohatera, który nudził, każdy ma w sobie coś, co intryguje. Ogólnie pomysł fajny i mimo ciężkiego początku, warty dalszej uwagi.

Po bardzo obiecującym debiucie cyklu, z dużymi nadziejami sięgnęłam po kontynuację. Choć „Męstwo” to pozycja solidna, moje odczucia po lekturze są niejednoznaczne – drugi tom wydaje się ustępować pierwszemu, głównie ze względu na brak wyraźnego motywu przewodniego. Akcja płynnie podejmuje wątki z poprzedniej części. Śledzimy losy Corbana, który po ucieczce z Ardanu szuka schronienia na północy, oraz Cywen, próbującej przetrwać w niewoli jako przynęta dla Nathaira. W tym samym czasie armia najwyższego króla brutalnie podporządkowuje sobie kolejne tereny Ziem Wygnanych... Świat zostaje umiejętnie rozbudowany poprzez wprowadzenie nowych postaci i perspektyw, co pozwala spojrzeć na konflikt z wielu stron. Na nudę trudno narzekać – książka jest nasycona akcją: od ucieczek i oblężeń, po starcia z krwiożerczymi wilkunami. Dodatkowym atutem są nawiązania do mitologii, które nadają uniwersum pożądanej autentyczności. ​ Mimo intensywności zdarzeń, zabrakło mi elementu spajającego opisane wątki. Powieść sprawia wrażenie obszernej relacji z drogi – swoistego „przerywnika” między kluczowymi etapami historii, a nie samodzielnego, przełomowego rozdziału. Proroctwo, stanowiące fundament cyklu, wciąż pozostaje w sferze niedopowiedzeń i zbyt wolno nabiera realnych kształtów. Pewien zawód sprawia również kreacja głównego bohatera. O ile psychologia postaci drugoplanowych wypada przekonująco, o tyle Corban przechodzi zbyt małą przemianę wewnętrzną. Mimo narastającej presji i walki o życie, wciąż wykazuje dziecięcy upór i niechęć do zaakceptowania swojej roli, co przy tak dużej liczbie doświadczeń wydaje się mało wiarygodne. ​ „Męstwu” brakuje nieco tempa, a niektóre wątki wydają się zbyt rozwlekłe, ale to wciąż solidne fantasy ze świetnym pomysłem na konflikt Wiernych z Upadłymi. Pozostaje mieć nadzieję, że w kolejnej kontynuacji, starcie Jasnej Gwiazdy z Czarnym Słońcem w końcu „odpali” i dostarczy mi prawdziwie epickich wrażeń.

​„Zawiść” Johna Gwynne’a to dla mnie jedno z najciekawszych odkryć ostatnich miesięcy. Pisarz nie próbuje na nowo definiować kanonu fantasy, lecz świadomie korzysta ze sprawdzonych wzorców, by zaoferować nam lekturę niezwykle angażującą. To solidna, konkretna proza, która przywraca wiarę w moc klasycznych historii o walce światła z mrokiem. ​ Opowieść zabiera nas na Ziemie Wygnane – krainę usianą ruinami po dawnej wojnie z olbrzymami. Spokój krainy jest jednak kruchy: powracające białożmije i krwawiące głazy zwiastują powrót starożytnego konfliktu między Jasną Gwiazdą a Czarnym Słońcem. W samym centrum tych wydarzeń dorasta Corban. Jego droga od marzyciela pragnącego zostać wojownikiem do uczestnika wielkiej historii została nakreślona niezwykle przekonująco, choć los nie szczędzi mu brutalnych lekcji dorosłości. ​ Największą zaletą Gwynne'a jest jego pisarska uczciwość – zamiast udziwniać świat na siłę, skupia się na precyzji i wielowątkowości. Początek może być wyzwaniem- ogromna liczba postaci i dworów bywa dezorientująca, a brak spisu bohaterów jest tu odczuwalny. Nie każda postać otrzymała też pełny rys psychologiczny, co przy tak dużej skali jest zrozumiałe, jednak Corban (zwłaszcza w relacji ze swoim wilkunem) natychmiast budzi sympatię. ​ Mimo, że ekspozycja w pierwszym tomie bywa niespieszna, finał uderza z siłą, która całkowicie zaciera wspomnienie o spokojniejszym początku. Moim jedynym zastrzeżeniem jest nieco zbyt słabo zarysowany ciężar nadchodzącej zagłady, przez co momentami umykała mi powaga sytuacji. Znakomity początek serii. Ta historia pokazuje, że solidny warsztat i spójna narracja bronią się same, bez szukania innowacji na siłę.

Świetna kontynuacja przygód Finna, Wulfa, Sassi, Kifa Berserka. Podążają dalej na zachód z misją ocalenia świata. Towarzyszy im coraz mniej owslanek. Trafiają w niewolę do morderczych badlandczyków. Zmagają się na arenie jak gladatiorzy z olbrzymimi niedźwiedziami, grzechokondami i innymi niewyobrażalnymi potworami. Polecam, świetna przygoda. Sięgam od razu po trzeci tom, bo jestem ciekawa kto będzie w stanie dotrwać do końca podróży. A i najważniejsze - FInn zyskuje nowy przydomek :)

Dziwna książka. A właściwie dziwne podejście do rozumienia śmierci. Ciężko jest przyswoić sposób myślenia głównych bohaterów. Kult śmierci. Śmierci pojmowanej jako wielkie miłosierdzie i ofiara składana bogu. Równie chora jest Próba, którą musi przejść bohaterka. W normalnym, współczesnym świecie byłaby potraktowana jako seryjna zabójczyni psychopatka. Nie mniej jednak, książka dobrze się czyta, a intrygująca i nieoczywista fabuła wciąga. Książka dziwna, ale ciekawa. Zastanawiałem się też nad tym, jakie przesłanie niesie ta powieść. Otóż, każdy kiedyś umrze, i każdy jednakowo martwy leży w grobie. Amen.

Czytanie książki fantasty to pełna przygoda to poznanie losów bohaterów dorastanie wraz z nimi i przeżywanie młodego buntu historia szkoły tych dziewczyn gdzie jest brutalnie mocno i mrocznie tu walczą ze sobą i z innymi opisy mogą być jednak nurzące czasem się pojawią coś dwa razy to samo a innym razem akcja pędzi przed siebie nauka walki mieczem to trudna sztuka Mark Lawrence tu opisuję może to nie jest jakieś opisy że nie wiemy o co chodzi ale są one dobre i dają do myślenia jak to jest walczyć mieczem co do charakterów to wszystkie dziewczyny są dla mnie moralnie szare i nie ma tu dobrych czy złych postaci

Za ostatni tom Kronik Nieciosanego Tronu zabierałam się z wielką niepewnością. Bałam się rozczarowania po bardzo dobrych wcześniejszych tomach. Dla mnie zakończenie było satysfakcjonujące i nie mam wrażenia, że akacja została skumulowana na ostatnich stronach, bo cały czas w książce coś się działo. Nie mam problemu także z Adare czy innymi bohaterami. Każde z nich postępowało kierując się swoją wiedzą i racją. Świat przedstawiony na wielki plus, język jakim posługuje się autor również. Dałam tak wysoką ocenę, bo dawno nie trafiłam na tak wciągającą trylogię. Na koniec jeszcze taka dygresja na temat Czaszkowierczyni. Czytałam ją jako pierwszą i bardzo z tego się cieszę, bo to zupełnie inna książka. Myślę, że gdybym czytała ją po tej trylogii, to byłabym nią rozczarowana, więc moim zdaniem lepiej zacząć od niej.

Rzecz jasna kontynuuję czytanie trylogii „Kraina martwej ziemi”. Książka zatytułowana „Pieśń i krzyk” jest trzecią i ostatnią częścią tej opowieści fantasy. Oczywiście jak zwykle, wracamy na Martwicę, tyle, że rola terytoriów na których magia która stworzyła martwice upadła się zmienia. Potencjał na to, że będą nadal dzikimi pustkowiami się zmienia. Problem tylko w tym, że zainteresowanych na przejęcie nowych ziem nie brakuje, bo na przykład są ciekawe złoża, może jakieś zapomniane skarby, nowe tereny do zaludnienia zawsze się przydadzą. A to niechybnie oznacza tylko jedno wojna wisi w powietrzu. Czyli można powiedzieć, że mamy niezłe zamieszanie w regionalnej polityce. Oczywiście pojawiają się ci sami bohaterowie, w tym Arthern, siłą rzeczy został uwikłany w intrygi polityczne, popadł w niełaskę królowej Azure, a na tereny Martwicy wraca tym razem jako niewolnik, co trudno uznać za przyjemną perspektywę. Można odnieść wrażenie, że to swego rodzaju nawiązanie do twórczości Andrzeja Ziemiańskiego, do cyklu ”Achaja”, kiedy to księżniczka Achaja stała się ofiarą intryg politycznych i musiała znieść twardy los służby zwykłego żołnierza, a potem przeżyć lata w niewoli, żeby w końcu się wyzwolić i trafić do królestwa Arkach, udowadniając, że jest twardą zawodniczką, nie bała się wejść w starcie z Virionem, dla prawie 100 % ludzi to pewna śmierć. No i została cesarzową nowego Imperium, które podbiło dwa pozostałe. Tutaj specyfika jest inna, Arthern, mimo, że dla fabuły tego uniwersum postacią jest ważną, nie miał szans odegrać tak ważnej roli jak Achaja. Monarchowie mu na to zwyczajnie nie pozwolili, ale i tak nie ma czego żałować, bo jego losy są barwne, ciekawe, niezwykle interesujące. Książka pt. „Pieśń i krzyk” jest doskonała jako zwieńczenie cyklu. Czytelnik nie będzie zawiedziony, bowiem autor ma bardzo ciekawe koncepcje literackie w stylu klasycznego fantasy oczywiście. Na pewno stosuje ciekawe, barwne opisy, czytanie książki wciąga i jest bardzo satysfakcjonujące. Zdecydowanie polecam.

Zgadzam się, że pierwszy tom dary był lepszy. Był przede wszystkim bardziej spójny. byli spójni, autentyczni, pełnokrwiści bohaterowie i ich namiętności. Była polityka. Tutaj, wydarzenia są niespójne, osoby nieprzekonujące, zmienne. Ale najsłabsze było moim zdaniem zbyt częste wykorzystywanie desu ex machina, gdzie rozwiązanie ujawnia się nagle nie stąd ni zowąd, spada z nieba, albo wychodzi z brzucha wieloryba. Nie wiem po co? Lepiej zostawić świat dary, takim jaki był, po co go zbawiać wydumanymi i podejrzanymi rozwiązaniami? Po skończeniu czytania miałem wrażenie, że teraz saga pójdzie w kierunku "gry o tron". ale po co? Pieśni lodu i ognia już mamy, nie chcemy drugich. Nie chce tez smoków. Wystarczą mi sterowce. Było w książce kilka scen, dla których warto ja przeczytać. No dobra... nie jest źle. Na pewno przeczytam trzecią, czwarta i wszystkie ente dalsze książki świata Dary. Z przyjemnością

Jedziemy dalej Szara Siostra to powieść mega sztos Nie ma tu już jeńców tu walczymy na poważnie miecze w ręku i walka akcja bardzo dojrzała zdania zbudowane nowocześnie z nutką finezji i absolutyzmu fantastycznego tak się piszę walkę na miecze uczcie się dzieci bohaterstwo przepłacone statki wątek poszukiwania siebie jest dawaj więcej mistrzu bo chcę czytać

"Jeźdźcy dinozaurów" to drugi tom cyklu Władcy Dinozaurów Victora Milán'a. Od przeczytania pierwszego tomu minęło sporo czasu, jednak już po kilku pierwszych stronach przypomniałam sobie wszystko co się w nim działo. Książka w świetny sposób łączy intrygi i ludzi rodem ze średniowiecza z dinozaurami i ich światem. Ale o czym ona jest? Zacznijmy od początku. Akcja książki dzieje się w świecie zwanym Rajem. Jest to świat wspólny dla ludzi i dinozaurów, które towarzyszą człowiekowi w każdym aspekcie życia. W tym tomie księżniczka Melodia, oskarżona o spisek przeciwko ojcu, wraz ze swoją służką Pilar udaje się do Providence. Znajdując tam schronienie nie jest w stanie sobie wyobrazić, że zaledwie za kilka tygodni stanie do wielkiej bitwy przeciwko Krucjacie Szarych Aniołów, mając za pułkownika Karyla Bogomirsky'ego- uznanego za zmarłego wroga cesarstwa. Walczyć będzie ramię w ramię z cesarską armią i wszystkimi jej poplecznikami. Tuż obok cesarza- swojego ojca. Mnogość barwnych postaci jest zadziwiająca. Dostajemy ich pełen wachlarz- od poskramiacza dinozaurów z pijackimi zapędami Roba Korrigana, przez knującego tuż u boku cesarza Falka i Karyla Bogomirsky'ego, mimo wyjęcia spod prawa walczącego w obronie Providence, a później także całego cesarstwa. Akcja książki nie ustaje, lecz biegnie ze strony na stronę coraz prędzej. Barwne walki dinozaurów tylko dodają wrażenia, że jesteśmy naocznymi świadkami wszystkich tych zdarzeń. Książkę polecam wszystkim fanom wielkich gadów i wartkiej akcji. W mojej opinii naprawdę warto po nią sięgnąć :)

Książka jest po prostu rewelacyjna. Porcja porządnej, oryginalnej fantastyki, podana w przystępny, przezabawny, wciągający sposób. Wszystko tu się zgadza, bohaterowie są charakterystyczni, wielowymiarowi, zróżnicowani, mają swój cel i w sensowny sposób do niego dążą. Książka jest obszerna, ale jest wypełniona akcją po brzegi, autor nie zanudza nas opisami zasad panujących w świecie przedstawionym, na bieżąco dowiadujemy się wszystkiego w bardzo naturalny sposób. Główny bohater, mimo, że niezbyt lubiany w towarzystwie, jest przesympatyczny, od razu go polubiłam i przez cały czas mu kibicuję. Naprawdę mocno wkręciłam się w świat wykreowany przez autora, już rozglądam się za pozostałymi częściami tej trylogii oraz innymi tytułami wydanymi przez pana Watsona.

Pierwsza trylogia Magów Prochowych oczarowała mnie od pierwszych stron. Od czasu, gdy zagrałem w Pillars of Eternity i Arcanum, ciągnie mnie do światów fantasy inspirowanych epoką nowożytną, a nie średniowieczem. Prochowe fantasy stało się jednym z moich ulubionych nurtów, choć w Polsce nie jest wydawane zbyt obficie — tym chętniej sięgam po każdy tytuł, który wpadnie mi w ręce. Grzechy Imperium to pierwszy tom nowej trylogii Bogowie Krwi i Prochu, osadzonej dziesięć lat po wydarzeniach z oryginalnego cyklu. Powracają tu postacie, które bardzo lubiłem: generał Vlora Krzemień, Ben Styke. Jest też nowa postać Michel Bravis agent tajnej policji. Akcja przenosi się do Fatrasty, rządzonej twardą ręką przez Lady Kanclerz. Napięcie społeczne narasta, a tubylczy lud Palo szykuje się do buntu pod wodzą tajemniczej Mamy Palo. Vlora otrzymuje zadanie jej schwytania, Ben Styke zostaje niespodziewanie uwolniony z obozu pracy przez tajemniczego i ekscentrycznego prawnika Tampo, a Bravis musi tropić wichrzycieli i samego Styke’a. Wszystko to doprowadzi do konfliktu, którego finału trudno się domyślić, a i sama groźba wybuchu wojny domowej nie jest największym zagrożeniem. W porównaniu z Magami Prochowymi tempo jest zupełnie inne. Tam akcja ruszała od razu, tutaj dominują śledztwa, intrygi i polityczne napięcia. Bitwy pojawiają się rzadziej i są mniejsze, co może chwilami nużyć — szczególnie jeśli ktoś, tak jak ja po Draconis Memoria Antonego Ryana, pokochał wielkie muszkietowe kanonady. Jednak gdy intryga zaczyna się zazębiać, książka naprawdę wciąga, a starcia w drugiej połowie wynagradzają oczekiwanie. Przy okazji dostajemy sporo nowych informacji o świecie i o tym, co wydarzyło się po rewolucji w Adro i wojnie z Kezem. Bardzo cieszy mnie też to, że autor daje więcej miejsca postaciom pobocznym z oryginalnej trylogii. Tym razem są oni tu głównymi bohaterami Ben Styke, Vlora Krzemień i Olem to postacie, które bardzo lubiłem w oryginalnej trylogii. Z nowych bohaterów szczególnie wyróżnia się Celine — dziewczynka towarzysząca Benowi. Widać, że była szkolona w fachu swojego ojca-złodzieja: potrafi kraść, obserwować, śledzić ludzi, a przy tym fascynuje ją broń (w scenie w sklepie z bronią nawet stwierdza że umie się tym posługiwać) i ma nietypowe podejście do śmierci. Jednocześnie pozostaje maksymalnie urocza, słodka i pełna dziecięcej energii. Ten kontrast sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. Czy można czytać Grzechy Imperium bez znajomości poprzedniej trylogii? Teoretycznie tak — McClellan przypomina najważniejsze wydarzenia — ale moim zdaniem warto znać oryginał. Tampo okazuje się Tanielem Dwa Strzały, a Mama Palo Ka-Poel. Tak więc jedni z głównych postaci Magów Prochowych tu są ważną postacią poboczną. Warto wiedzieć o nich co nie nieco kim są i dlaczego są ważni. Także ja polecam przeczytać wcześniej oryginalną trylogię. Podsumowując: Grzechy Imperium to solidna kontynuacja i prawdziwa uczta dla fanów flintlock fantasy. Choć brakuje tu rozmachu bitew znanego z pierwszej trylogii, historia jest prowadzona rzetelnie i z wyczuciem. Z przyjemnością sięgnę po kolejne tomy.

Zakuci w zbroje rycerze dosiadają dinozaurów i naparzają się z innymi rycerzami na dinozaurach. Tak można by opisać tę książkę, ale ten opis kłamie. Sugeruje żart, komedię, zgrywę. Milan zrobił to na serio i wygrał! Największy problem dotyczy dramaturgii, a nie dinozaurów. Finał jest za szybki, środek za długi, zwłaszcza wątek pałacowych intryg należałoby przyciąć. Jedni bohaterowie wędrują, inni gadają. Wkurzająco długo nic się nie dzieje. I dlatego 7 gwiazdek, a nie 8. Milan trochę powinien się jeszcze nauczyć od reklamującego go z okładki George'a R.R. Martina. Miejsce akcji jest świetne. Przefiltrowane przez fantasy średniowieczna Europa. Bohaterowie bardzo fajni. Zwłaszcza Jaume i Karyl. Kapitalnie przedstawiona obyczajowość, ten miks luzu i konwenansów obecny zwłaszcza w wątku Kompanionów. Większy problem mam z Ogrodem. Wiadomo, kto w tym wątku ma rację, więc po co to rozwlekać? No i księżniczka Melodia. Niby taka otwarta i świadoma... a chwilami we własnej naiwności przypomina Sansę. Kilkakrotnie chciałem przewinąć marudzenie Melodii i wrócić do Karyla. Świetna postać, ciekawie poprowadzony wątek. No i czas na dinozaury. W starych filmach robiono z nich comic relieef. Milan opisał to na poważnie i wyszło to świetnie, logicznie i klimatycznie. Opisy potworów i ich bitew są znakomite. Bitwy i starcia z ich udziałem mają sens i trzymają poziom. Martin miał smoki i wilkory, Milan na tej samej zasadzie wykorzystał dinozaury. Mają styl, różnią się od siebie, czuć ich potęgę, ale także czuć ich ograniczenia. Jeśli w danym starciu walczy dinozaur z dinozaurem, to wiadomo, dlaczego jeden wygrywa, a drugi przegrywa. Milan fajnie przedstawił taktykę tych walk. To wszystko ma sens i nie ucieka w parodię. Jakby nie nadmiar nudnych i niepotrzebnych fragmentów ocena byłaby wyższa. Milan dalej ma potenszjal, by stać się klasykiem gatunku. 7/10 Wersję audio czyta Filip Kosior. Kto słuchał cyklu 'meekhańskiego' ten wie, że to klasa sama w sobie. Rewelacyjny występ.