Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Kiedy na przełomie lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych zaczynał swoją przygodę, amerykańska scena muzyczna była dosyć monotonna. Popularne stacje radiowe nadawały piosenki łatwe i przyjemne. Słuchacze dopiero czekali na rewolucję, nową energię i nowe życie. Dylan nie chciał być rewolucjonistą, ale i nie wpisywał się w promowany przez radio nurt muzyki popularnej. Robił swoje, nie przejmując się, że – jak mu się zdawało – nie ma szans na komercyjny sukces. Muzykę folkową uważano wtedy za coś gorszego: trochę prostacka, trochę wstydliwa. Ale Dylan chciał ją grać – i żeby grać, porzucił dom, rodzinę i wyruszył do Nowego Jorku – miasta legendy i mekki artystów.
'Kroniki' to zapis pierwszych muzycznych doświadczeń i niezwykłych spotkań, które zapoczątkowały karierę jednego z najważniejszych artystów XX wieku.
Szukamy ofert...
Czasami w piosenkach mówi się rzeczy, które raczej nie mogą być prawdą. Czasami mówi się rzeczy, które nie mają nic wspólnego z prawdą, a czasami takie, które wszyscy za prawdę uznają. Jednocześnie ma się wrażenie, że jedyna prawda jest taka, że nie ma na tym świecie żadnej prawdy. Cokolwiek się mówi, mówi się szybko i bez namysłu. Nie ma czasu na refleksję. Fastrygujesz, prasu...
Rozwiń
Opinia
Ciekawa pozycja, ale czegoś tu zabrakło. Miałam wrażenie, że Dylan stara się wypaść jak Kerouac, ale mu to nie wychodzi i dostajemy przeintelektualizowaną, wymuskaną wersję jego wspomnień, bardzo wyrywkowych i powtarzających się. Trochę się wynudziłam przy długich akapitach opisujących nagrywanie jednej płyty, które były tak właściwie o niczym.
Może jeśli ktoś jest wielkim fanem Dylana, to mu to podejdzie, ale jeśli ktoś po prostu lubi jego piosenki, to z tej książki niewiele więcej się o nim dowie, a może nawet się zawiedzie. Mam wrażenie, że Dylan nie ma tu tak naprawdę nic do powiedzenia. Lepiej sięgnąć po Kerouaca, naprawdę. Mniej w nim zrzędzenia.
Ciekawa pozycja, ale czegoś tu zabrakło. Miałam wrażenie, że Dylan stara się wypaść jak Kerouac, ale mu to nie wychodzi i dostajemy przeintelektualizowaną, wymuskaną wersję jego wspomnień, bardzo wyrywkowych i powtarzających się. Trochę się wynudziłam przy długich akapitach opisujących nagrywanie jednej płyty, które były tak właściwie o niczym.
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toMoże jeśli ktoś jest wielkim...