Kowal słów. Tom 1

Świetna seria. Szkoda, że polskie wydania kończą na tym tomie bo to nie jest koniec przygód Rogana i jego świty. Całość dopiero tak naprawdę się rozkręca. Chciałabym móc kiedyś przeczytać resztę bo naprawdę warto. Dynamicznie, słowiańsko, średniowiecznie i z pod znaku miecza i magii.

To była wspaniała podróż wraz z Ormem Zabójcą Niedzwiedzia i Zaprzysiężonymi. Autor doskonale złączył historę z fikcją literacką. Opisy walk bardzo realistycze, a bohaterowie wiarygodni. Czytanie tej książki było prawdziwą przyjemnością. Serdecznie polecam.

Krucjaty to czas śmierci, krwi i zdrad. Krzyżowcy przegrywają wojnę z Salomonem więc sięgają po brutalne metody. Wciągają w walkę asasynów a Czarny Rycerz ma im przekazać dar by zawrzeć pakt. Jednak sama historia nie jest taka prosta jak się wydaje i kolejne powieści tylko bardziej ją rozbudowują. Polecam całą serię. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

„Kabalista z Pragi” Marka Haltera to powieść, która wyrasta z bogatej tradycji literatury historyczno-mistycznej, czerpiąc pełnymi garściami z motywów żydowskiego folkloru, ezoteryki oraz tragizmu renesansowej Europy. Fabuła koncentruje się wokół postaci Dawida Gansa, ucznia słynnego Maharala – rabbiego Löwa. Głównym motywem spajającym akcję jest poszukiwanie boskiego pierwiastka w materii, co materializuje się w legendzie o Golemie. Halter prowadzi nas przez mroczne uliczki praskiego getta, gdzie nauka miesza się z magią, a astronomia Tychona Brahego sąsiaduje z zakazanymi rytuałami kabały. Akcja osadzona jest w XVI-wiecznej Pradze, pod panowaniem ekscentrycznego cesarza Rudolfa II. Miasto to jawi się jako tygiel kulturowy, w którym lęk przed inkwizycją przeplata się z intelektualnym fermentem. Dawid Gans, rozdarty między racjonalnym badaniem gwiazd a mistycznym oddaniem swojemu mistrzowi, staje się świadkiem narastającego antysemityzmu. Gdy nad społecznością żydowską zawisa widmo pogromu, jedyną nadzieją staje się stworzenie sztucznej istoty – Golema. To klasyczny motyw hybris – ludzkiej pychy rzucającej wyzwanie prawom natury, który w interpretacji Haltera zyskuje polityczny ciężar. Moja ocena to solidne 6/10. Choć książka obiecuje wielowarstwową ucztę, zatrzymuje się w pół kroku między ambitną prozą a literaturą popularną. Oto kluczowe argumenty: Atmosfera (8/10): Halter genialnie oddaje duszny klimat Pragi. Opisy alchemicznych laboratoriów i modlitewnego skupienia są niezwykle plastyczne. Czytelnik niemal czuje zapach starego pergaminu i wilgoć Wełtawy. Narracja (5/10): Niestety, dynamika powieści kuleje. Autor momentami zbyt mocno ucieka w wykłady o kabale, co wyhamowuje akcję. Dialogi bywają sztuczne, służąc jedynie jako nośnik informacji historycznych, a nie budowania relacji między postaciami. Głębokość postaci (6/10): Dawid Gans jest protagonistą poprawnym, ale brakuje mu wewnętrznego ognia. Najciekawszy pozostaje milczący Golem, który staje się smutną metaforą siły pozbawionej duszy. Marek Halter stworzył dzieło poprawne, które ucieszy miłośników historii i żydowskiej mistyki, ale może znużyć czytelnika szukającego wartkiej akcji. To książka o odpowiedzialności za stworzenie i o tym, że każda próba ocalenia świata przy pomocy magii niesie ze sobą nieprzewidziane konsekwencje. Autor sprawnie operuje motywami wygnania i tożsamości, jednak literacko nie dorównuje wielkim eposom w tej tematyce. „Kabalista z Pragi” to sprawnie napisana lekcja historii z nutką nadprzyrodzoności, która pozostawia niedosyt – niczym Golem, ma formę, ale brakuje jej ożywczego „tchnienia” wielkiej literatury.

Ciężko mi ocenić tę książkę. Mam dylemat między oceną 6 a 7, a o to dlaczego. Historia wydała mi się dość pomysłowa i osobiście wcześniej nie spotkałam się, aby to bard (bo tym jest skald) był głównym bohaterem. Początkowo spodziewałam się kogoś podobnego do Jaskra z Wiedźmina, lecz mimo podobieństwa w ciętym humorze i geniuszu literackim na tym ono się kończy. Nasz bohater jest wikingiem z krwi i kości. Uwielbia bijatyki, alkohol i kobiety. Jest jednakże jednym z inteligentniejszych i uzdolnionych w słowie. Co ciekawe nie można uznać go całkiem za dobrego człowieka. Ostatnim razem, gdy czytałam książkę, gdzie główny bohater był wątpliwej moralności zawiodłam się przeogromnie. Zaczynając poznawać Skalda bałam się, że dostanę kolejnego Mordimera z serii "Ja inkwizytor" ale na całe szczęście autor nie przesadził tak bardzo jak Pan Piekara. Skald myśli głównie o sobie i o swoich korzyściach, jest przebiegły i nie cofnie się przed zdradą, aby osiągnąć to, czego chce. Jednakże nie jest całkowicie zepsuty, co widzimy z biegiem historii. Miałam również wątpliwość co do podejścia do kobiet w tej pozycji. Nie czytałam ich tak wielu, ale zaczynam odnosić wrażenie, że Polscy pisarze fantasy mają pewne problemy z kobietami... Już kolejny autor sprowadza rolę kobiety w historii do zaspokajania potrzeb mężczyzny. Na całe szczęście nie było to tu tak tragiczne. Skald, jak i inni bohaterowie, postrzegają tu kobiety głównie jako obiekt seksualny, lecz na szczęście wykorzystanie kobiety wbrew jej woli jest postrzegane jako naganne. Niby logiczne, ale jak się okazało nie każdy autor ma to na uwadze.... Ostatecznie temat nie raził tak bardzo. Jestem w stanie uwierzyć, że był zgodny z ówczesnymi realiami wikingów jednocześnie wzięto poprawkę na czasy współczesne. Mimo to wciąż dla mnie to mały minusik do tej serii. Sama książka napisana jest w formie 3 opowiadań. Mimo, że wydarzenia w nich następują po sobie chronologicznie, to nie ma tej ciągłości wydarzeń a raczej przeskakujemy z wydarzenia do wydarzenia, które może dzielić np. kilka lat. Losy Skalda mnie zaciekawiły dlatego też zamierzam sięgnąć po kolejne części. Książkę czyta się płynnie i szybko. Ma przyjemny styl pisania. Autor używa wielu słów z języka staroskandynawskiego, lecz wszystko jest zwięźle tłumaczone. Z początku trochę skołowało mnie nazewnictwo i odniesienia do mitologii, gdyż nie zgadzały mi się nazwy bogów czy postaci, z tymi, które z nam, jednakże i ten zabieg został wyjaśniony przez autora w dodatku na końcu książki. Myślę, że warto dać tej pozycji szansę, gdyż wydaje mi się ona mało znana. Bawiłam się przy niej bardzo dobrze, lecz ocenie ujmują te drobne minusy.

Ja mam słabość do takich historii, które nie czytają się same. Lubię, gdy muszę być uważna, łączyć kropki, wracać myślami do detali. Momentami było intensywnie, dużo postaci, dużo wątków, tempo szybkie, chwilami aż czułam, że mózg pracuje na pełnych obrotach, ale właśnie to mnie jarało. Od pierwszych stron czułam, że to nie jest lekka, bezrefleksyjna lektura. Trzeba się skupić, ale kiedy już się w to wejdzie… wow, totalne zanurzenie.

Schyłek czarów pogańskiej Północy. Pogranicze fantasy i literackiej fikcji w modnym temacie wikingów, szału berserków i starcia starego z nowym. Biały Chrystus zagarnia kolejne ziemie władane dotąd przez bogów Północy. Nie chcą się poddać, zwycięstwa króla Olafa Tryggvasona okupione są krwią spływającą surową ziemią. Jest tez historia miłości młodego Ulfara, łobuzerskiego naiwnego człowieka, który z kuzynem przez dwa lata wędruje od miasta do miasta, by uzyskać odkupienie za popełnione czyny.. Losy bohaterów znajdą cd w kolejnym tomie, o który z niecierpliwością sięgam..

Intrygująca historia. Niby typowa opowieść fantasy, ale autor pobawił się bohaterami i typowymi wątkami. Jest młody bohater, narcyz i nieudacznik, czarodziejka, która wykorzysta każdą okazje by zdobyć wyższą pozycje społeczną, dama w opałach, która niejedno ma sumieniu, podstarzały barbarzyński bohater, któremu już ciało odmawia posłuszeństwa i inni. To chyba jakaś moda, bo pojawia się nieśmiertelny i niezniszczalny tyran, którego pokonuje się "sztuczką". Nie lubie przemocy dla samej przemocy i choć musze przyznać, że jej jest w tej opowieści całkiem sporo, to ja i tak jestem ciekawa co jeszcze się wydarzy. Podejście autora do tego typu opowieście jest na swój specyficzny sposób nowatworskie. Przeczytam na pewno ciąg dalszy.

Opowieść przeniosła się lekko w czasie. Nie będę się znów rozpływać nad historycznym rysem tej serii. Przeplatają się tu wątki z przeszłości, bardzo dalekiej z czasami gdy Kozacy już utracili większość ziem nadanych im przez władców krajów ościennych . Pojawiają się nowe postacie ,także historyczne. Nie będę ukrywać , że wciąż sprawdzałam swoją wiedzę historyczną czytając i to mi w pewnym stopniu "przeszkadzało" wciągnąć w opowieść.

Z tej racji, że książką Juraja Cervenaka uporałem się dosyć szybko w ramach misji z literaturą słowacką w marcowym (03.2020 r. ) edycji wyzwani czytelniczego Book Trotter, uznałem, że warto czytelników zapoznać również z drugą częścią cyklu Czarnoksiężnik. No ale spokojnie, na to przyjdzie pora już niebawem, zajmijmy się najpierw pierwszą częścią tego cyklu zatytułowaną „Władca wilków”. Ta część pierwsza ma charakter części wprowadzającej wyjaśniającej w jaki to sposób główny bohater Rogan, został czarnoksiężnikiem, wspomnianym władcą wilków, na służbie Czarnoboga. Jeśli ja dobrze zrozumiałem za Białoboga uchodził Bóg chrześcijański, a Czarnobogiem jest któryś z pogańskich bóstw słowiańskich, niekoniecznie złych pod kątem tej opowieści. Autor sam sugeruje czytelnikowi, że zainspirowała go twórczość Andrzeja Sapkowskiego i wątki typowo słowiańskiej w przygodach Geralta. I rzeczywiście pewien klimat da się dobrze odczuć. Mamy te lasy, karczmy, różne zagrożenia, dzikie zwierzęta, nawet dzikie rośliny, które mogą nawet zabić. Krótko mówiąc klimat jest. Ciekawostką jest, że swój koncept autor oparł o realia typowo historyczne, ok. VIII / IX w. Walka plemion słowińskich z Awarami, zwanymi w książce dzikimi psami. To są groźni przeciwnicy posługujący się czarną magią. Skojarzenie pod kątem analogii literackiej jest wydaje mi się oczywiste. A mianowicie „Stara Baśń” Kraszewskiego. Nawet nie trzeba się wczuwać w szczegółowe analizy, żeby dopatrzeć się podobieństw. Wprowadzenie w fabułę jest nawet troszkę przydługie, czytelnik głowi się, co z tego wszystkiego będzie wynikało. No ale jednak akcja się rozkręca coraz lepiej i ciekawiej, a zakończenie naprawdę robi wrażenie. Awarowie, mimo, że zostali mocno osłabieni, i właściwie pozostały niedobitki raptem kilkadziesiąt osób, mimo to wciąż są wymagającymi przeciwnikami, i żeby mieć z nimi jakiekolwiek szanse dosłownie wszystkie ręce na pokład. Każda pomoc okazuje się przydatna. Sam Rogan przeszedł przemianę, ze zwykłego śmiertelnika, żołnierza, najemnika, który z magia niewiele miał do czynienia, znał kilku czarodziejów i czarodziejki i to chyba wszystko, a zakończeniem tej tajemniczej transformacji było, że sam został potężnym magiem. W kwestii rozwoju fabuły, było to w sam raz, bo wrogowie wojownicy i magowie aż palili się do walki. Z całego mnóstwa postaci ciekawy jest wilk Gorywałd, czarodziejka Mirena, kobieta, przywódca osady Boryniów, Krasa. Świetny jest motyw konwersacji Rogana z mgłowcem, potworem, wampirowpodobnym, mający umiejętność przemiany w mgłę. Przypomina to do złudzenia, jak Geralt rozmawia np. z trollami, których o ile nie jest do tego zmuszony nie zabija, bo te są rozumnymi potworami, choć znane są z tego, że inteligencją nie grzeszą. Wygląda to ciekawie, ewidentnie autor stworzył ten wątek pod kątem fascynatów wiedźmińskiego uniwersum. Książka jest ciekawa, polecam, mam też uzasadnioną nadzieję, że druga część książki będzie jeszcze lepsza. Zdecydowanie polecam.

Dostajemy tu kilka historii tajemniczego i samotnego mściciela, który przemierza kontynenty w walce ze złem. Walcząc wśród demonów, wampirów i afrykańskich bóstw- dochodzimy do mocnego i bardzo przykrego wniosku- LUDZIE to najbardziej bezlitosne i okrutne zło. Człowiek może być gorszy niż jakiekolwiek stworzenie z piekła rodem. Książka jest dość ponura, a zarazem dynamiczna i barwna. Mamy tu karuzelę emocji- od niepokoju, przez fascynację, złość, a nawet poczucie satysfakcji gdy zło zostaje ukarane. Główny bohater? Genialny! Niepokojący! Świetna fantastyka!

Lektura książki pani Małgorzaty Saramonowicz była logiczną kontynuacją mojego zainteresowania słowiańskimi klimatami. Jestem pozytywnie zaskoczona i trochę zdziwiona, dość niską średnią ocen na LC. Historia z czasów Bolesława Krzywoustego miesza się tu z czystą fantazją i dawnymi wierzeniami. Na pewno nie należy się nastawiać na rzetelną wiedzę historyczną, bo wcale nie o to tutaj chodzi. Bardzo ciekawym zabiegiem w książce jest przeplatanie opowieści o losach głównego bohatera Nefasa, z jego oficjalnymi zapiskami w kronice, sławiącymi osobę i czyny panującego władcy. Nefas - kronikarz, szpieg i wierny przyjaciel Krzywoustego jest przekonany, że potomnym nie należy przekazywać prawdy, tylko ugładzoną wersje wydarzeń, a historia jest w istocie pisana przez zwycięzców. Dużo się tutaj dzieje , nie ma miejsca na nudę, a jedyne co mi trochę przeszkadzało, to momentami zbyt dużo okrucieństwa. Klimat jest naprawdę mroczny, ale też bardzo emocjonujący. Czytelnik, mimo fantastycznych fragmentów, nie traci poczucia autentyczności i realizmu tej opowieści. Zaraz zabiorę się za następny tom Xsiąg Nefasa ,, W zaświatach''.

Drugi tom sagi tak jak przewidywałem okazał się trochę lepszy od prologu . Widać poprawę stylu u autora . Wilcze morze to kontynuacja przygód Zaprzysiężonych . Akcja rozgrywa się głównie na bliskim wschodzie i jak na sagę o Wikingach brak w niej praktycznie wątków morskich . Tematem przewodnim jest próbą odzyskania runicznego miecza utraconego przez głównego bohatera ( jednocześnie narratora ) . Z czystym sumieniem sięgnę po kolejne tomy sagi .

Dałem 10, choć może za całokształt powinienem dać, powiedzmy, 8. Negatywne oceny na tyle mnie jednak zmobilizowały, że uznałem za konieczne wstawić się za tą pozycją, bo najwyraźniej nie ci czytelnicy się za nią wzięli co powinni. Jeśli dodatkowo weźmiemy pod uwagę, że przykładowo Cherezińskiej Korona Miecza i Krwi (czy jakoś tak) ma o 1(!) punkt wyższa średnią ocenę, to poziom rozchwiania oczekiwań czytelników jest chyba ogromny. Słowo i miecz jest zdecydowanie lepsze. Warto pamiętać, że jest to książka kierowana do powszechnego odbiorcy i nie sili się na artystyczny majstersztyk. To lekka pozycja, która jednak ma naprawdę fantastyczny przekaz. Oczywiście każdy szuka wedle własnych potrzeb i preferencji, ale najwyraźniej po Słowo i miecz sięgają osoby wyjątkowo wybredne i o guście wyjątkowo wyrobionym. Każdy temat można zanudzić na śmierć, a już słowiańskie korzenie na pewno. Tak jest z reguły, epopeje, wzniosłe sceny, patos, szlachetna acz nieszczęśliwa miłość. Litości! Jabłoński pokazuje świat w warstwie codziennej o niebo bardziej racjonalny i sensowny. Dzieje się dużo i cały czas, ale tak ma właśnie być! Ja gdybym zaczynał podróż do pogańskich korzeni, rozpocząłbym od trylogii Witolda Jabłońskiego., której 1 tomem jest Słowo i miecz. Te książki świetnie się czyta, a przez dobry warsztat pisarski autora i wnikliwe zbadanie tematu, można wspaniale wyobrazić sobie świat naszych przodków w kontekście przetaczającej się rewolucji. Dla mnie ten świat, odmalowany w tak barwny sposób, był nowy, niezależnie od ilości przeczytanych wcześniej a dotyczących go pozycji naukowych. Kiedy przeniesiemy się do początków państwowości z W.Jabłońskim nie da się już patrzeć na dramat tamtego czasu w postaci wytrzebienia pierwotnych wierzeń i zniszczenia samoświadomości Słowian jak na neutralną konieczność dziejową i trudną, ale jednak zmianę na lepsze. Można różnie oceniać procesy społeczne, które wtedy nastąpiły, jednak traktować ich z obojętnością już się nie da. Oczywiście jako książka beletrystyczna nie jest Słowo i miecz uniwersalnym źródłem wiedzy o epoce, o której traktuje. Jej wartość polega jednak na tym, że to co pięknie opisują naukowo Bruckner, Gieysztor, Strzelczyk czy choćby Dowiat ("Chrzest Polski") obleczone zostało w prawdziwe, choć okraszone fantastycznymi (Słowiańska mitologia) zdarzeniami życie. Życie, a nie egzystencję opisywaną w opracowaniach naukowych. Takie, jakie wyobraził sobie autor i jakie dzięki niemu czytelnikowi też łatwiej sobie wyobrazić. Proponuję podejść do tej powieści jak do większości książek fantasy, bez zbędnego nabzdyczenia i z otwartą na wyobraźnię autora głową.

Druga część trylogii. Po latach spokoju jamborski jarl Thorkill chce zdobyć kraj Nordveghr. W tym czasie słynny islandzki skald Vidar powraca w rodzinne strony, a jego syn Viglund przystępuje do drużyny jarla Thorkilla. Dojdzie do starcia. Syn króla Nordveghru podejmie walkę z najeźdźcami. Dramatyczne wydarzenia doprowadzą do ostatecznego starcia. Bohaterowie dawnych legend i śmiertelnicy stoczą wielką bitwę w obronie swojej ziemi pod Hladir.

Bawiłem się bardzo dobrze - barwny, ciekawy świat pełen wojów, wołchwów, oddanych Bogom żerców i zdrady czyhającej tuż obok. Bardzo ciekawy pomysł na świat - Martwica która rozdarła ziemie jest znakomitym pomysłem, który budzi ciekawość i napędza historię. Urozmaicony bestiariusz, ciekawy język, barwna historia - Pan Jacek Łukawski wspaniale oddał oryginalność swojego fantasy. Jedynym minusem dla mnie są dość mało charakterystyczni bohaterowie. Generalnie - bardzo mocno polecam!

7,5 / 10 Krótka i niezwykle dynamiczna powieść awanturnicza spod znaku płaszcza i szpady. Jeśli ktoś kochał Muszkieterów Dumasa powinien być zadowolony. Fabuła: 6/10 Słoneczna Italia i Legiony Dąbrowskiego dodatkowo niezwykle utalentowany acz nieco naiwny i porywczy nastolatek, który łaknąc przygód zostaje kwatermistrzem u Dąbrowskiego. Styl: 7/10 Bez szału aczkolwiek czyta się przyjemnie. Bohaterowie: 7/10 Dobrze nakreślani, choć mało wyraziści (może taki był zamiar autora). Wady: większych nie zauważyłem

Marcin Mortka to uznany autor który potrafi kreślić świetne powieści. Tak jest i tutaj, przedstawiona historia jest spójna, ciekawa i interesująca. Potrafi zaskoczyć i zainteresować całym światem. Gorąco Polecam. Zapraszam też na swojego bloga https://okonapopkulture.blogspot.com/

Kampanie Kazimierza Luksa to taka nasza wersja przygód Sharpe'a Bernarda Cornwella, z tą różnicą, że Kazik jest postacią jak najbardziej autentyczną. Jednak o ile cykl Cornwella liczy aż 23 tomy (szkoda że na polski przetłumaczono zaledwie osiem), a dwa ostatnie autor napisał niedawno po prawie 20-letniej przerwie, o tyle Sawicki utknął na dwóch. Minęło prawie 10 lat i cisza. Trochę szkoda, bo czyta się to całkiem nieźle. Kazik jest postacią, której nie da się nie lubić, choć momentami bywa dość naiwny, zwłaszcza w kontaktach z płcią piękną. Jednak odwagi i waleczności nie sposób mu odmówić. Opisy batalistyczne mogłyby być trochę lepsze, ale tragedii nie ma. Jeśli kiedyś autor powróci do przygód Kazika, na pewno po nie sięgnę.

Bardzo dobra książka o epizodzie walk pomiędzy Słowianami a Wikingami, czyli wyprawie pomorskiego księcia Racibora na jeden z ważniejszych skandynawskich grodów tamtego okresu - Konungahelę. Podoba mi się, że jest to konkretna pozycja. Krótki wstęp o panowaniu Bolesława Krzywoustego (który według autora był sprężyną działania), sytuacji w Skandynawii i rywalizacji w basenie Morza Bałtyckiego. Kolejne rozdziały dotyczą już tytułowej wyprawy. Autor przede wszystkim opiera się tutaj na "Sadze o Magnusie Ślepym i Haraldzie Słudze Bożym" Snorriego Sturlusona i w zasadzie jest to analiza literacka fragmentu o słowiańskim najeździe. Szrejter praktycznie wyjaśnia każde zdanie Sturlusona, wskazuje na błędy w poprzednich polskich tłumaczeniach, omawia kontekst kulturowy, militarny czy religijny. Oczywiście, jest tu sporo hipotez, gdybania na różne tematy, począwszy od datacji wyprawy (w pewnej popularnej serii jeden z autorów zaproponował inną datę roczną), liczebności wojsk czy roli najważniejszych słowiańskich wodzów i pewnie trzeba do takich szacunków i teorii podchodzić z dystansem, ale też szanuję badacza, że potrafił w miarę przekonywujący sposób uargumentować swoje tezy i zrekonstruować opis wyprawy na podstawie tak nielicznych źródeł.